III OZ 227/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 21 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 867/21 o odrzuceniu skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M.B. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 października 2021 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz przedłożenie pięciu odpisów skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały przesłane na adres skarżącej. Pomimo dwukrotnego awizowania (22 października 2021 r. i 2 listopada 2021 r.) przesyłka nie została odebrana przez skarżącą. W związku z tym Sąd I instancji uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 12 listopada 2021 r. Sąd I instancji ustalił, że wpis sądowy został uiszczony wraz z wniesieniem skargi, natomiast skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, dlatego też Sąd I instancji odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 49 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi, co skutkowało odrzuceniem tego środka zaskarżenia. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę, jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Skarżąca twierdzi, że awizo nie zostało jej w ogóle pozostawione. Twierdzenie skarżącej nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 22 października 2021 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej Leszno 2. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce pocztowej skarżącej. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doręczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 2 listopada 2021 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 15 listopada 2021 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Skarżąca przedłożyła odpowiedź na reklamację złożoną u operatora pocztowego, ale wynika z niej, że podczas doręczania przesyłki nie doszło do żadnych nieprawidłowości. Z tych też przyczyn należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi. Dlatego też skarga podlegała odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia