III OZ 191/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1552/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26 kwietnia 2024 r., nr DKO-WOP.401.34.2022.dm w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1552/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku W. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") z 26 kwietnia 2024 r., nr DKO-WOK.401.34.2022.dm w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że jedyną konkretnie wskazaną przesłanką mającą przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej miały być potencjalne utrudnienia dla spółki w postaci pogorszenia jej pozycji w przetargach. W ocenie Sądu I. instancji jest to zdecydowanie zbyt ogólna okoliczność, która - co zresztą sama pełnomocnik przyznała - może, ale nie musi zaistnieć, albowiem wykluczenie podmiotu jest zgodnie z powoływanym przepisem ustawy Prawo zamówień publicznych fakultatywne i zależy od decyzji zamawiającego. Sąd I instancji stwierdził, że ewentualne wykluczenie z udziału w przetargu może w istocie mieć miejsce, jednakże jest to przewidzianą w przepisach pochodną faktu wydania zaskarżonej decyzji, a nie bezpośredni skutek jej treści - z niej samej wynika bowiem jedynie konieczność uiszczenia wymierzonej kary. Natomiast samo wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd nie sprawi, że decyzja ta przestanie istnieć. Dlatego też ewentualne uwzględnienie wniosku o wstrzymanie jej wykonania nie spowodowałoby zaistnienia żądanego przez skarżącą skutku w postaci powstrzymania tychże konsekwencji. Jednocześnie wniosek nie zawierał żadnych innych okoliczności mających uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej. Pismem z 2 września 2024 r., skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, wywiodła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1552/24. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. wyrażające się w wydaniu postanowienia nie korespondującego z treścią skargi, w szczególności 1) bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie, a to sytuacji finansowej skarżącej spółki 2) bez jakiegokolwiek uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia w kontekście obiektywnie wysokiej kwoty wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej, II. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. wyrażające się bezzasadnym odmówieniu wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy z lakonicznego uzasadnienia postanowienia nie da się wywnioskować konkretnych argumentów, jakie stoją za stwierdzeniem, że kara nie jest dotkliwa na tyle aby wstrzymać jej wykonanie, podczas gdy prima facie nawet należy stwierdzić, że kwota 40 000 zł to obiektywnie duża suma, która nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie spółki. Wobec powyższego wniesiono o: 1. zmianę zaskarżanego postanowienia i wstrzymanie decyzji zaskarżonej decyzji GIOŚ z 26 kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 28 lipca 2022 r., znak DTWI.7062.55.2022.JBI, 2. ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że błędnie sformułowane zarzuty zażalenia są bezzasadne. Rozstrzygając kwestię wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd administracyjny nie stosuje przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny t.j. - Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), a zatem – co oczywiste - nie może ich naruszyć. W tym stanie rzeczy powiązanie w zażaleniu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego z przepisami k.p.a. czyni podniesione zarzuty oczywiście bezzasadnymi. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca spółka dopatruje wadliwości zaskarżonego postanowienia w braku oceny sytuacji finansowej spółki oraz nieuwzględnieniu wysokości kary. Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie nie zawierał jakiejkolwiek zindywidualizowanej argumentacji w tym zakresie. Słusznie zauważył Sąd I. instancji, że jedyną konkretnie wskazaną przesłanką mającą przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej miały być potencjalne utrudnienia dla spółki w postaci pogorszenia jej pozycji w przetargach. W pozostałej części wniosek zawiera abstrakcyjne rozważania nad instytucją wstrzymania wykonania decyzji oraz odniesienia do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Podkreślenia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową strony skarżącej nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżąca w zawartym w skardze wniosku nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej. Wśród załączników skargi nie znajdują się dokumenty, które przedstawiałyby jej sytuację majątkową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt zobowiązania do wpłaty znacznej kwoty nie stanowi o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. O takiej obawie można byłoby mówić jedynie po dokonaniu szczegółowej analizy sytuacji finansowej skarżącej spółki i zestawieniu tej sytuacji z wysokością zobowiązania zawartego w zaskarżonej decyzji. Dokonanie takiej oceny, wobec braku stosownych twierdzeń i dowodów, jest niemożliwe. Skarżąca nie tylko nie złożyła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową i majątkową, ale nawet nie przedstawiła jakichkolwiek zindywidualizowanych twierdzeń w tym zakresie. Zażalenie nie podważyło zatem prawidłowej oceny wniosku, która dokonana została przez Sąd I. instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.