III OZ 176/23

Dnia 6 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II SPP/Sz 26/23 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 16 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt II SPP/Sz 26/23, odmówił B. M. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 16 stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości, że wniesiona przez skarżącą skarga jest niedopuszczalna, bowiem po otrzymaniu decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie nie czekając na rozpatrzenie tego wniosku wniosła skargę na nieostateczną decyzję z dnia 16 stycznia 2023 r. Oczywista bezzasadność skargi powoduje, że należało odmówić przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 6 wydanie, C.H. Beck 2019, s. 1141 oraz powołane tam orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast w tej sprawie skarżąca wniosła skargę na nieostateczną decyzję z dnia 16 stycznia 2023 r. Decyzja ta nie zyskała waloru ostateczności, ponieważ przed wniesieniem skargi skarżąca wniosła do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast organ nie wydał decyzji w tym przedmiocie przed wniesieniem skargi. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.