III OZ 12/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1632/24 o odrzuceniu skargi A.A na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 24 czerwca 2022 r., nr 68/2024/OP w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego z tytułu [...] postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 października 2024 r., II SA/Wa 1632/24, odrzucił skargę A.A. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z 24 czerwca 2024 r., nr 68/2024/OP, w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona w sprawie decyzja została doręczona A.A. (dalej: "skarżący") 29 lipca 2024 r., w związku z tym termin do wniesienia skargi upłynął 28 sierpnia 2024 r. Natomiast skarżący nadał skargę w placówce pocztowej 29 sierpnia 2024 r., a więc z przekroczeniem terminu ustawowego. Wobec tego Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę. Skarżący na powyższe postanowienie 25 listopada 2024 r. złożył osobiście sporządzone przez siebie zażalenie, wnosząc o uchylenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w sprawie działał przez pełnomocnika, który zapewniał go, iż skarga została złożona w terminie. Co więcej w odpowiedzi na skargę, również wskazano, że wniesiona ona została z zachowaniem ustawowego terminu. Jednocześnie skarżący powołał się na art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji, które każdemu gwarantują prawo do sądu, zakazując zamykania drogi sądowej bez wnikliwego zbadania przyczyny w oparciu, o które przedmiotowe postanowienie zostało wydane. W tym samym dniu zażalenie na postanowienie z 31 października 2024 r., zostało uzupełnione pismem, którego autorem był pełnomocnik skarżącego radca prawny J.J.. Zarzucono w nim orzeczeniu WSA w Warszawie naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., poprzez oparcie orzeczenia o materiały w postaci słabo czytelnych potwierdzeń odbioru przedstawionych przez organ, który nadto nie kwestionował złożenia odwołania w ustawowym terminie i nadał bieg skardze przesłanej do WSA w Warszawie "- za jego pośrednictwem - 29 sierpnia 2024 r." Ponadto wskazał, że w sentencji zaskarżonego postanowienia znajduje się błąd w imieniu skarżącego. Jeżeli zatem Sąd ma prawo mylić się co do kardynalnych danych osobowych strony i zostanie to potraktowane ex post w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, to pisemna informacja skarżącego do jego profesjonalnego pełnomocnika wskazująca nieprawidłową datę winna być traktowana, w sposób dokładnie takim sam, czyli oczywistej omyłka pisarskiej i nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami procesowymi. Postanowieniem z 28 listopada 2024 r. WSA w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji zaskarżonego orzeczenia, wpisując prawidłowe imię skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z 24 czerwca 2024 r., doręczono skarżącemu 29 lipca 2024 r., co w ocenie NSA jednoznacznie potwierdza data widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem 28 sierpnia 2024 r. Skarga zaś została nadana przez skarżącego 29 sierpnia 2024 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej złożenia, co bezsprzecznie wynika z administracyjnych sprawy przekazanych do Sądu wraz ze skargę 4 października 2024 r. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji orzekł o odrzuceniu skargi. To, że organ administracji w udzielonej odpowiedzi na skargę nie podnosił argumentu nieterminowego złożenia skargi, nie ma znaczenia dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od stanowiska stron postępowania w tej kwestii, ocena terminowości złożenia skargi do sądu, należy do wyłącznych kompetencji sądu administracyjnego. Należy podkreślić, że regulacja zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia, sąd ma obowiązek odrzucić skargę bez badania przyczyn naruszenia terminu. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy w danej sprawie rzeczywiście nie został dochowany termin na dokonanie czynności procesowej, a w konsekwencji - czy Sąd pierwszej instancji zasadnie skargę odrzucił. W toku takiego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło do ewentualnego uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Ta kwestia może być przedmiotem rozważań w odrębnym postępowaniu wpadkowym w razie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności, który jak wynika z akt sprawy został w niniejszej sprawie złożony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.