III OZ 111/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Z. K. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OZ 111/26 w przedmiocie oddalenia zażalenia w sprawie ze skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 89/24 w sprawie ze skargi T. K. i Z. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OZ 111/26.

Wnioskiem z 2 września 2025 r. T. K. i Z. K. ("skarżący") wnieśli o dokonanie wykładni oraz uzupełnienie sentencji postanowienia z 8 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Lu 86/25. Postanowieniem z 18 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżących o dokonanie wykładni uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 89/24. Pismem z 2 października 2025 r. skarżący złożyli zażalenie na ww. postanowienie. Postanowieniem z 8 kwietnia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Pismem z 7 maja 2026 r. Z. K. ("wnioskodawca") wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie wnioskodawcy Sąd w treści postanowienia w ogóle nie odniósł się do kwestii będących przedmiotem zażalenia oraz nie sprostował oczywistej omyłki pisarskiej w zaskarżonym postanowieniu WSA w Lublinie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, tj. nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. Instytucja uzupełnienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. Nie można zatem żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych, czy też ponowne odniesienie się do – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. W kontrolowanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2026 r. orzekł o całości zażalenia uznając, że podlega ono oddaleniu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wydane w sprawie postanowienie jest zatem kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią natomiast polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Polemika z zapadłym rozstrzygnięciem nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. ----------------------- 2