III OZ 101/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 40/24 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi B. O. na zarządzenie Burmistrza Miasta S. z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie odwołania Zastępcy Burmistrza Miasta S. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 26 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 40/24 wydanym w sprawie ze skargi B. O. na zarządzenie Burmistrza Miasta S. z [...] listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie odwołania Zastępcy Burmistrza Miasta S., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżonym zarządzeniem odwołano skarżącą ze stanowiska Zastępcy Burmistrza Miasta S. Wnosząc o wstrzymanie wykonania tego zarządzenia skarżąca zaniechała jednak przedstawienia jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku. Skarżąca nie wykazała, na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu. Zaniechanie w tym zakresie w ocenie WSA w Szczecinie nakazywało uznać, iż skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez uznanie, że "skarżąca nie wykazała na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki" w sytuacji, w której niewstrzymanie wykonania zaskarżonego w całości zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta S. z [...] listopada 2023 r. w sprawie odwołania Zastępcy Burmistrza Miasta S., jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy ze skarżącą za trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia, który upłynie z dniem 29 lutego 2024 r., a zatem niewstrzymanie wykonania ww. zarządzenia spowoduje wyrządzenie u skarżącej znacznej szkody, która to straci prawo do pozyskiwania wynagrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przewidziana w tym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z ich wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu lub czynności, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1548/18, LEX nr 2513909, z 14 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 691/17, LEX nr 2639594). Podkreślić też należy, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o potrzebie udzielenia ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (zob. stanowisko NSA w postanowieniach: z 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22, LEX nr 3341853 i z 8 listopada 2022 r., II OSK 2321/22, LEX nr 3433102). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżąca nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bezsprzecznie skarga nie zawiera żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia. Jakkolwiek prawdą jest, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia wywołuje skutek w postaci rozwiązania stosunku pracy ze skarżącą, to okoliczność ta sama w sobie nie jest równoznaczna ze spełnieniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu przesłanką wstrzymania wykonania aktu nie jest ryzyko każdej szkody, a szkody znacznej. Oznacza to konieczność wykazania w skardze okoliczności faktycznych świadczących o znacznym charakterze grożącej skarżącej szkody. Druga z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołuje się natomiast do nieodwracalności skutków wynikłych z wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się do tej przesłanki należy stwierdzić, że zarządzenie w przedmiocie odwołania zastępcy burmistrza nie wywołuje trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ w razie uwzględnienia skargi możliwe jest ponowne powołanie skarżącej do pełnienia funkcji zastępcy burmistrza. Jednocześnie zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczenie dopiero w zażaleniu okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy sądowi nie można zarzucić naruszenia prawa. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku w tym przedmiocie. Jest to bowiem jeden ze środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie prawidłowości działania Sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lexis Nexis 2010, s. 212-213; postanowienia NSA z: 2 października 2014 r., II OZ 1009/14; 12 września 2014 r., II OZ 917/14; 23 czerwca 2014 r., II OZ 601/14; 10 października 2013 r., II OZ 862/13; 8 października 2013 r., I OZ 851/13; 21.3. 2013 r., II OZ 194/13; 10 listopada 2011 r., II OZ 1074/11 – orzeczenia dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.