III OSK 998/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2070/24 o odrzuceniu skargi D.O. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 czerwca 2024 r., nr V/96/2024 w sprawie zniesienia nazwy obiektu miejskiego w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1

Postanowieniem z 4 lutego 2025 r., II SA/Wa 2070/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.O. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 6 czerwca 2024 r., nr V/96/2024, w sprawie zniesienia nazwy obiektu miejskiego w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy. W uzasadnieniu wskazał, że ww. uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm., dalej: u.s.g.). Sprawa była procedowana na wniosek właściciela gruntu, przez który przebiegała droga wewnętrzna – ul. [...]. W piśmie z 14 listopada 2024 r., działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 50, art. 53 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r.poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę. Skarżąca podniosła m.in., że jej interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynika z prawa własności do nieruchomości nr [...], położonej bezpośrednio przy drodze wewnętrznej, przy której owa nieruchomość jest zlokalizowana, a jej prawa zostały naruszone w sposób istotny, gdyż mimo wyraźnych sprzeciwów organ powziął ww. uchwałę bez uzyskania uprzedniej zgody wszystkich właścicieli nieruchomości, przy których owa droga jest zlokalizowana. Skarżąca wskazała również, że organ rażąco naruszył przepisy postepowania dowodowego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie zgromadzenia pisemnych oświadczeń wszystkich współwłaścicieli drogi wewnętrznej, położonej przy działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] oraz [...] w Warszawie o wyrażeniu zgodny na zniesienie nazwy ulicy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku braku podstaw do odrzucenia skargi - o jej oddalenie. Odrzucając skargę, sąd I instancji wskazał, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że sporna droga stanowi drogę wewnętrzną usytuowaną w granicach działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] w Warszawie, stanowiącej własność I.C. Właścicielka tej działki wnioskiem z 18 stycznia 2024 r. wystąpiła do organu o zniesienie nazwy drogi wewnętrznej. Jak wynika z treści skargi, skarżąca jest właścicielką działki [...], która przylega do drogi wewnętrznej. Sąd zatem uznał, że skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały albowiem zniesienie nazwy drogi nie dotyczyło działki, której jest właścicielką. Sąd I instancji wskazał, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Nie wywodzi się on z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje ale z wynikającego z przepisów prawa materialnego rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a prowadzonym postępowaniem. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Podane przez skarżącą okoliczności – brak zgody o zniesienie nazwy ulicy - nie uzasadniają uznania, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Skoro uchwała dotyczyła nazw ulicy biegnącej wyłącznie po terenie działki nr [...], nie będącej własnością skarżącej, brak więc było interesu prawnego po stronie skarżącej do zaskarżenia uchwały (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 18 marca 2020 r.; II OSK 671/20). Z powyższych powodów, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiodła skarżąca, zaskarżając je w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.; dalej "u.d.p.") oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż skarżąca kasacyjnie nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady m.st. Warszawy nr V/96/2024 z dnia 6 czerwca 2024 r. w sprawie zniesienia nazwy obiektu miejskiego w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy, gdyż uchwała dotyczyła nazwy ulicy biegnącej wyłącznie po terenie działki numer [...], nie będącej jej własnością, podczas gdy skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką całej prywatnej drogi wewnętrznej (wraz z właścicielami działek przez które niniejsza droga przebiega tj. właścicielami działek o numerach: [...], [...] oraz [...]), przebiegającej po działkach o numerach [...], [...], [...] oraz [...], co ma istotny wpływ na ustalenie istnienia interesu prawnego skarżącej kasacyjnie w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, gdyż uchwała godzi w przysługujące jej prawo własności (współwłasności) do nieruchomości, będącej drogą prywatną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, zaś zmiana (lub zniesienie) nazwy ulicy wymaga zgody wszystkich jej właścicieli, w tym skarżącej kasacyjnie (skarżąca swój interes prawny wywodzi z prawa własności do ww. drogi prywatnej oraz z treści przepisu art. 8 ust. 1a ustawy o drogach publicznych - działka skarżącej kasacyjnie o numerze [...] leży w granicy ul. [...], tj. jest zlokalizowana na ulicy [...], nie zaś przy ulicy [...]); - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a w zw. z art. 8 ust. 1a w zw. z art. 4 pkt 2 u.d.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezastosowanie w ogóle, jak również błędne uznanie, iż sporna droga stanowi drogę wewnętrzną usytuowaną w granicach działki o numerze ewidencyjnym [...], zaś skarżąca jest właścicielką działki o numerze [...], która przylega do drogi wewnętrznej, a w konsekwencji powyższego należało uznać, iż skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, podczas gdy przedmiotowa sporna droga stanowi drogę wewnętrzną, w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych i jest usytuowana nie tylko w granicy działki numer [...], ale również w granicach pozostałych działek zlokalizowanych na niniejszej drodze, w tym działki, stanowiącej własność skarżącej kasacyjnie, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżąca kasacyjnie nie legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały Rady m.st. Warszawy nr V/96/2024 z dnia 6 czerwca 2024 r. w sprawie zniesienia nazwy obiektu miejskiego w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy; - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a w zw. art. 5a, 5b i 23 u.s.g. oraz art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 6 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez całkowite pominięcie faktu, iż skarżąca kasacyjnie swój interes prawny w zaskarżeniu rzeczonej uchwały wywodzi także z faktu, iż jest członkiem społeczności lokalnej, zaś zniesienie nazwy ulicy w drodze uchwały Rady m.st. Warszawy nr V/96/2024 z dnia 6 czerwca 2024 r. w sprawie zniesienia nazwy obiektu miejskiego w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy nastąpiło bez rozważenia potrzeby przeprowadzenia wcześniejszych konsultacji społecznych w tej sprawie, co zaprzecza idei samorządności oraz pozbawia mieszkańców (w tym skarżącą kasacyjnie) możliwości współdecydowania o sprawach dla nich istotnych; - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a w zw. z art. 8 ust. 1a u.d.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na całkowitym pominięciu faktu, iż przy podjęciu uchwały przez organ stanowiący, tj. Radę Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie zniesienia nazwy ulicy, stanowiącej drogę wewnętrzną konieczna jest uprzednia zgoda wszystkich właścicieli nieruchomości, na których owa droga jest zlokalizowana, w tym zgoda skarżącej kasacyjnie (której skarżąca nigdy nie wyraziła); - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt. 13 u.s.g. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez bezzasadne uznanie, iż zastosowanie powyższego przepisu przez organ (w sytuacji, gdy podjęcie uchwały przez organ stanowiący gminy uzależnione jest w przypadku zmiany, zniesienia nazwy ulicy drogi wewnętrznej od uzyskania uprzedniej zgody wszystkich właścicieli drogi wewnętrznej /nieruchomości, na których droga wewnętrzna jest zlokalizowana/) jest zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy organ nie spełnił powyższego wymogu uzyskania takiej zgody i mimo wyraźnego sprzeciwu skarżącej kasacyjnie oraz uczestniczki ad 1), wyrażonych w formie pisemnych oświadczeń, powziął uchwałę w przedmiocie zniesienia nazwy drogi wewnętrznej, czego nie wzięto pod uwagę przy rozważaniach w przedmiocie zasadności skargi. II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a – poprzez odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej skutkującej przyjęciem, iż skarżąca kasacyjnie nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady m.st. Warszawy nr V/96/2024 z dnia 6 czerwca 2024 r. w sprawie zniesienia nazwy obiektu miejskiego w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy, podczas gdy skarga wniesiona została przez podmiot posiadający interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały (tj. skarżącą kasacyjnie), będącą jednocześnie współwłaścicielką drogi wewnętrznej, znajdującej się w granicach działek o numerach [...], [...] oraz [...] (działka numer [...] stanowi współwłasność skarżącej kasacyjnie), a także posiadaniem statusu członka społeczności lokalnej; - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 75 § 1, 77 § 1, 80, 81 i 84 § 1 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchybień w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, polegających na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie zgromadzenia pisemnych oświadczeń wszystkich współwłaścicieli drogi wewnętrznej, tj. właścicieli nieruchomości, na której droga wewnętrzna jest zlokalizowana (działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] oraz [...], obręb [...] w Warszawie) o wyrażeniu zgody na zmianę (zniesienie) nazwy ulicy, stanowiącej drogę wewnętrzną; - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działania organu w sposób arbitralny, odbierający zaufanie do władzy publicznej - w konsekwencji powyższych uchybień; - art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 9, oraz art. 75 § 1, 77 § 1, 80, 81 i 84 § 1 k.p.a. polegające na oparciu się przy ustaleniach faktycznych w niniejszej sprawie na okolicznościach, niewynikających z dokumentów, znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia: a) bez wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, b) bez wyczerpującego wyjaśnienia i prawnego sprawy, tj. ustalenia: i) w obrębie jakich nieruchomości (w granicy jakich działek) przebiega ul. [...] (powołując się m.in. na rzetelny materiał dowodowy, pochodzący z zasobów geodezyjnych m.st. Warszawy) i kto jest właścicielem (współwłaścicielem) tychże działek i czy właściciele działek wyrazili na to zgodę (ewentualnie poczynili sprzeciw); ii) czy organ zbadał, czy istnieją możliwości prawne zmiany nazwy drogi wewnętrznej (z jednoczesnym przytoczeniem podstawy prawnej takiej możliwości); c) bez wskazania na jakich dowodach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się w rozstrzygnięciu; d) bez wskazania także czy i w jakim zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął dowody przedłożone do skargi, wykazujące w sposób jednoznaczny interes prawny skarżącej w zaskarżeniu uchwały (w szczególności dowody pochodzące bezpośrednio od organu, który wprost potwierdził, iż ulica [...] jest drogą wewnętrzną, zaś do zniesienia nazwy ulicy wymagana jest zgoda wszystkich właścicieli działek ewidencyjnych, w granicach których zlokalizowana jest ulica [...] nie zaś wyłącznie właścicielki działki o numerze [...], tj. I.C.); e) bez rozważenia konieczności przeprowadzenia z mieszkańcami, posiadającymi działki w granicach ul. [...] (zlokalizowanych na ul. [...]), konsultacji społecznych w sprawie zmiany (zniesienia) nazwy ulicy, stanowiącej drogę wewnętrzną; f) bez merytorycznego, wyczerpującego odniesienia się do zarzutów poczynionych w sprawie przez skarżącą kasacyjnie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada m.st. Warszawy wniosła o jej oddalenie. W odpowiedziach na skargę kasacyjną uczestniczki postępowania I.C. i J.H wniosły o jej oddalenie, oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W piśmie procesowym z 23 kwietnia 2025 r. uczestnik postępowania A.F. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W piśmie procesowym z 1 lipca 2025 r. skarżąca kasacyjnie ponownie wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Odnosząc się do wniosków o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Z art. 182 § 1 p.p.s.a. wynika zasada, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Należy zauważyć, że w art. 182 § 1 p.p.s.a. ustawodawca używa zwrotu "może rozpoznać", natomiast w § 2 "rozpoznaje", co świadczy, że w przypadku postanowień rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest fakultatywne, a w sytuacjach opisanych w § 2 obligatoryjne. W niniejszej sprawie przedmiot sprawy nie uzasadniał przeprowadzenia rozprawy i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczające było rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi co do następującej kwestii: czy ulica [...], której to nazwa została zniesiona zaskarżoną uchwałą, stanowi drogę wewnętrzną usytuowaną wyłącznie na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...], będącej własnością I.C., czy też ulica ta znajduje się również na działce o numerze [...], należącej do skarżącej. Okoliczność, czy ww. ulica przebiega również po innych działkach nie ma w sprawie znaczenia, bowiem interes prawny skarżącej w zaskarżeniu uchwały może wynikać wyłącznie z przysługującego jej prawa własności, a nie z prawa własności osób trzecich. W treści zaskarżonej uchwały w § 1 w ust. 1 wskazano, że: "znosi się nazwę ulica [...] w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy, po północnej stronie ulicy [...] w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...].". Z kolei ust. 2 stanowi, że: "usytuowanie i przebieg drogi, o której mowa w ust. 1, ilustruje szkic sytuacyjny stanowiący załącznik do uchwały.". Z załącznika do uchwały wynika, że ulica [...] przebiega wyłącznie po działce nr [...] i wbrew twierdzeniom skarżącej – nie nachodzi na nieruchomość należącą do niej, a więc działkę o numerze [...]. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Organ przytoczył w niej tło historyczne nadania nazwy ulicy [...], w tym fakt, iż ulica ta została pozbawiona kategorii drogi gminnej i stała się drogą wewnętrzną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Przede wszystkim organ wskazał, że "po wnikliwej analizie i wizji terenowej stwierdzono, że wskazana wyżej droga wewnętrzna – ulica [...] zlokalizowana była w granicach działki ewidencyjnej nr [...] 2 w obrębie [...] (....)". Twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę w pełni koresponduje z treścią zaskarżonej uchwały. Okoliczność, że w 2018 r. organ uznał, że nazwa ulica [...] funkcjonuje na niewielkim fragmencie działek [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] nie miała w związku z tym znaczenia, bowiem stanowisko to organ uaktualnił. Podobnie należało ocenić wnioski, które można wysnuć na podstawie dowodów załączonych do skargi kasacyjnej. Wynika z nich bowiem, że 2018 r. i 2019 r. w dokumentach o charakterze prywatnym przyjmowano, że ulica [...] przebiegała nie tylko po działce nr [...], ale i po innych, sąsiadujących działkach, w tym działce należącej do skarżącej. Sąd postanowił dopuścić ww. dowody, ale nie na okoliczność wykazania faktu, o co wnosiła skarżąca kasacyjnie, lecz w celu dokonania oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia – dowody te pozwoliły na szersze spojrzenie na okoliczności przedmiotowej sprawy. Celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., I GSK 1288/18, LEX nr 2706862). Podsumowując, z materiału zgormadzonego w aktach administracyjnych oraz w aktach sądowych sprawy wynika, że ulica [...] przebiega wyłącznie po działce nr [...], do której skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawny. W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji miał wszelkie podstawy do odrzucenia przedmiotowej skargi. Należało podzielić stanowisko tego sądu, zgodnie z którym interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Nie wywodzi się on z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje, ale z wynikającego z przepisów prawa materialnego rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a prowadzonym postępowaniem. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Podane przez skarżącą okoliczności – brak zgody o zniesienie nazwy ulicy - nie uzasadniają stanowiska, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Skoro uchwała dotyczyła nazwy ulicy biegnącej wyłącznie po terenie działki nr [...], nie będącej własnością skarżącej, brak więc było interesu prawnego po stronie skarżącej do zaskarżenia uchwały. Stanowisko sądu I instancji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 18 marca 2020 r., II OSK 671/20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucając przedmiotową skargę, nie naruszył więc art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. i powiązanych z nimi w skardze kasacyjnej przepisów. Zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem skarżąca kasacyjnie nie jest współwłaścicielką całej prywatnej drogi wewnętrznej, a więc nie przysługuje jej interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Wywodzenie tego interesu z faktu, że skarżąca jest członkiem społeczności lokalnej również okazało się bezskuteczne, bowiem skarga złożona w niniejszej sprawie nie ma charakteru actio popularis. Przedmiotowa sprawa dotyczy nazwy ulicy drogi wewnętrznej, zlokalizowanej wyłącznie na działce nr [...], w takiej sprawie ustawa o samorządzie gminnym nie przewidywała obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych, a skarżąca nie wykazała, aby sprawa ta miała charakter sprawy ważnej z punktu widzenia gminy. Nadto, skoro przedmiotowa uchwała dotyczy nazwy ulicy drogi wewnętrznej, zlokalizowanej wyłącznie na działce nr [...], to w sprawie nie było konieczności ubiegania się przez organ o zgodę m.in. skarżącej na zniesienie jej nazwy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się bezzasadne z tych samych przyczyn, co podane wyżej. Skarżąca nie posiadała interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, organ nie miał obowiązku zebrania pisemnych oświadczeń od innych stron niż od właścicielki działki nr [...], a więc organ nie działał w sposób arbitralny i naruszający przepisy procedury administracyjnej. Nadto, sąd I instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, w sposób dostateczny je uzasadnił. Uzasadnienie to spełnia wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwalało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jego kontrolę instancyjną. Ustalenie przez sąd I instancji braku interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały zwalniało ten sąd z obowiązku merytorycznego rozpoznawania zarzutów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.