III OSK 978/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1729/24 w sprawie ze skargi W.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 sierpnia 2024 r., nr 33/WWA/BF/2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W.G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1729/24 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także jako: organ) z dnia 22 sierpnia 2024 r., nr 33/WWA/BF/2024 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej także jako: organ I instancji) z dnia 16 maja 2024 r., nr 2/ZWO/F/24/TS o odmowie uchylenia decyzji, a w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz W.G. (dalej także jako: skarżący) kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Skarżący pismem z dnia 26 listopada 2018 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. wydany w sprawie o sygn. akt K 7/15, zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia 6 września 2021 r., nr 545/E/21/AT odmówił ponownego przeliczenia oraz wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w ilości 39 dni, do wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 24 września 2021 r. W dniu 24 kwietnia 2024 r. skarżący wniósł, w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, o uchylenie decyzji organu I instancji z dnia 6 września 2021 r. i podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie mu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy argumentując, że w sprawie dokonano błędnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Decyzją z dnia 16 maja 2024 r., nr 2/ZWO/F/24/TS Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia 6 września 2021 r. wyjaśniając, że wskazana decyzja nie może zostać uchylona, gdyż doprowadziłoby to do rozstrzygnięcia niezgodnego z obowiązującym prawem w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Wskutek wniesienia przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji organu I instancji Komendant Główny Policji decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r., nr 33/WWA/BF/2024 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 lutego 2018 r. i na dzień zwolnienia przysługiwał mu ekwiwalent pieniężny za 39 niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Wobec powyższego, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy w związku ze zwolnieniem ze służby został skarżącemu wypłacony, czego zresztą sam skarżący nie kwestionuje. Następnie organ wskazał, że analizując przedmiotową sprawę wyjaśnienia wymaga, że w przypadku zmiany decyzji w trybie nadzwyczajnym przedmiotem takiego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy, ale kwestia samego bytu prawnego dotychczasowej decyzji. Jak podkreślił organ, istota postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji zostały spełnione szczególne przesłanki wskazane w tym przepisie, tzn. czy istnieje interes społeczny lub słuszny interes strony, które mogłyby uzasadniać zmianę lub uchylenie decyzji. Oznacza to, że organ administracji, rozpatrując sprawę w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie jest uprawniony do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz powinien skupić się jedynie na analizie spełnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1529/14 wskazał, że odnosząc się do charakteru prawnego decyzji ostatecznej zauważyć trzeba, że ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła prawa na mocy tej decyzji, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Oznacza to, że określenie charakteru prawnego tej decyzji należy do kategorii prawnej, a nie wynika z subiektywnego odczucia czy znaczenia językowego. Nabycie prawa odnosi się do uzyskania korzyści prawnych z decyzji, co obejmuje zarówno określenie uprawnień, jak i obowiązków adresata decyzji. Decyzje ostateczne, o których mowa w art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w ocenie organu nie obejmują decyzji nakładających na stronę obowiązki, ponieważ nawet one są decyzjami, na mocy których określne osoby nabywają prawo do wykonania jedynie wskazanych w decyzji obowiązków, a nie innych. Zdaniem organu zastosowanie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: braku nabycia przez stronę prawa na mocy decyzji ostatecznej oraz wystąpienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Organ wskazał, że do takich decyzji zalicza się m.in. decyzje odmowne, gdy w postępowaniu uczestniczyła tylko jedna strona, decyzje odmowne dla wszystkich stron postępowania, decyzje o cofnięciu stronie uprawnienia lub stwierdzające jego wygaśnięcie oraz decyzje nakładające na stronę obowiązki w maksymalnym dopuszczalnym przez prawo wymiarze. Ponadto, organ wyjaśnił, że przystępując do rozpatrzenia wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego musi najpierw ustalić, czy decyzja, której dotyczy wniosek, jest decyzją związaną. W przypadku decyzji związanej, jej zmiana w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego jest co do zasady, jak wskazał organ, niedopuszczalna. W takim przypadku organ administracji nie musi oceniać, czy istnieją przesłanki do zmiany decyzji, takie jak brak nabycia prawa przez stronę oraz interes społeczny lub słuszny interes strony. W związku z powyższym organ podkreślił, że możliwość zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie dotyczy decyzji związanych. W ocenie organu decyzja organu I instancji z dnia 6 września 2021 r. jest decyzją związaną. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony, w rozumieniu art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, musi być oparty na obowiązujących przepisach prawa. Nie może on być sprzeczny z wyraźnym przepisem ustawy ani go zastępować, ponieważ zasada praworządności, wyrażona w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Organ podkreślił, że przesłanki dotyczące wymogu interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w kontekście konkretnej sprawy i zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą z jej stanu faktycznego i prawnego. W związku z tym postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy uwzględnienie wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji jest uzasadnione względami interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Następnie organ wskazał, że oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony, który przemawia za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie tylko subiektywne przekonanie strony o doznanej krzywdzie, ale także okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest zasadne i zasługuje na społeczną akceptację. Biorąc pod uwagę argumentację skarżącego organ stwierdził, że zmiana decyzji byłaby sprzeczna z obowiązującymi przepisami ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Organ uznał, że samo subiektywne poczucie krzywdy skarżącego oraz jego rozczarowanie i żal w obliczu stanowiska organu administracji nie może być traktowane jako słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu nie można uznać za słuszny interes strony jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Z kolei odnosząc się do przesłanki interesu społecznego, który według skarżącego można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, organ wskazał, że kontrolowana decyzja została wydana po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 oraz art. 115a ustawy o Policji, w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. W związku z tym organ uznał, że ww. przepis Konstytucji RP nie ma zastosowania w tej sprawie. Organ wyjaśnił, że prawo policjanta zwolnionego ze służby do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wynika z art. 114 pkt 2 ustawy o Policji. Natomiast sposób ustalania jego wysokości określa art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 6 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Następnie organ podał, że z dniem 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw i zgodnie z art. 1 pkt 16 tej ustawy art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2018 rok określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. W konsekwencji, jak wskazał organ, od dnia 1 października 2020 r., w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. stosuje się wyłącznie dotychczasowe przepisy dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc z obowiązującym współczynnikiem ułamkowym 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego), chyba że sprawa dotycząca wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy została wszczęta i niezakończona przed dniem 6 listopada 2018 r. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, że z uwagi na to, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 lutego 2018 r. i wypłacono mu w związku z tym ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop, to nie ma podstaw prawnych do tego, by jego wniosek zakwalifikować jako sprawę wszczętą i niezakończoną przed dniem 6 listopada 2018 r., bowiem z dniem wypłaty należnego mu z tytułu zwolnienia ze służby w Policji ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, sprawa dotycząca wypłaty przedmiotowego świadczenia została zakończona. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, wypłata ekwiwalentu pieniężnego na nowych zasadach, tj. przy zastosowaniu mnożnika 1/21 z art. 115a ustawy o Policji jest możliwa w dwóch przypadkach, tj. w sytuacji, gdy policjant został zwolniony ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. i należny ekwiwalent nie został mu w ogóle wypłacony albo w sytuacji gdy policjant został zwolniony ze służby po dniu 6 listopada 2018 r. i należny ekwiwalent nie został mu w ogóle wypłacony. Mając powyższe na uwadze powyższe, Komendant Główny Policji stwierdził, że przepisy prawa nie dają organowi swobody w kształtowaniu decyzji. Zastosowany w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, zwrot "stosuje się" nie pozostawia miejsca na interpretację ani na zastosowanie innych przepisów. W związku z tym decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 6 września 2021 r., zdaniem organu, nie może być zmieniona w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ ten tryb nie może służyć do zmiany rozstrzygnięć, które są związane z bezwzględnie obowiązującą normą prawną. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu oparcia decyzji na przepisie, który miałby być niezgodny z Konstytucją, Komendant Główny Policji wskazał na zasadę domniemania konstytucyjności art. 9 ust. 1 wspomnianej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. Do momentu gdy Trybunał Konstytucyjny nie uzna, że dany przepis stoi w sprzeczności z postanowieniami Konstytucji, obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów, które nie zostały zakwestionowane przez ten organ. Oznacza to, że organy administracji publicznej nie mogą odmówić zastosowania obowiązujących przepisów prawa, gdyż, zgodnie z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, działają one na podstawie przepisów prawa, co jest powtórzeniem zasady zawartej w art. 7 Konstytucji RP. W ocenie organu nie ma zatem podstaw prawnych do odstąpienia od stosowania art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych. Jednocześnie organ podkreślił, że ani Konstytucja RP, ani żaden inny akt prawny nie przyznają organom Policji uprawnienia do odstąpienia od stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa, niezależnie od okoliczności sprawy. Uprawnienia takiego nie można wywodzić z treści art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ rozstrzyganie oparte na klauzuli generalnej słusznego interesu strony nie może prowadzić do wprowadzenia do obrotu prawnego aktu indywidualnego, który byłby sprzeczny z jednoznaczną normą prawną. W dniu 17 września 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 6 września 2021 r. w sytuacji, gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu, tj. po pierwsze, sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, po drugie, sprawa dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, po trzecie, za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony; 2. art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych w związku z art. 114 ustawy o Policji w związku z art. 115a ustawy o Policji w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż w stosunku do skarżącego przy wyliczaniu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop winien znaleźć zastosowanie współczynnik 1/30, w sytuacji gdy, prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów każe przyjmować, iż w przypadku skarżącego należy posłużyć się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych, została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1729/24 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 sierpnia 2024 r., nr 33/WWA/BF/2024 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji Katowicach z dnia 16 maja 2024 r., nr 2/ZWO/F/24/TS o odmowie uchylenia decyzji, a w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zasadniczą kwestią, która wymagała rozważenia przy ocenie zaskarżonej decyzji było to, czy tzw. decyzje związane mogą w ogóle podlegać weryfikacji w trybie przewidzianym w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też taka możliwość - jak przyjął organ na gruncie rozpoznawanej sprawy - jest wyłączona. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że dla zastosowania trybu określonego w art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma znaczenia to, czy decyzja ma charakter związany, czy uznaniowy, istotne jest natomiast aby zastosowanie tego trybu nie doprowadziło do stanu niezgodnego z prawem. Sąd I instancji wyjaśnił, że słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego musi być więc interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego należy zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów praw. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że ustawowa przesłanka, o jakiej mowa w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. słuszny interes strony, nie jest przesłanką abstrakcyjną, ale konkretną odnoszącą się do danej sprawy i wywodzoną z decyzji ostatecznej, co do której został uruchomiony tryb nadzwyczajny. Stąd nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, istnienie tego słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art.154 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego może być zmieniona lub uchylona decyzja ostateczna prawidłowa (wydana zgodnie z przepisami prawa), jak również decyzja wadliwa prawnie. Celem postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, nie jest zgodne z prawem, możliwe jest jego wzruszenie. Natomiast gdy wadliwości rozstrzygnięcia nie uzasadniają ani stwierdzenie nieważności decyzji, ani wznowienia postępowania, ocena tych wadliwości może być przedmiotem postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 lub 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że w sytuacji, gdy przy uwzględnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony możliwa jest taka zmiana decyzji względnie jej uchylenie, która nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną (której np. rozumienie od wydania decyzji "pierwotnej" uległo zmianie), to co do zasady nie ma przeszkód, by na gruncie omawianej regulacji doszło także do zmiany lub uchylenia decyzji o charakterze związanym. Warunkiem jest to, aby całość systemu prawnego nie stała temu na przeszkodzie. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji wskazał, że w świetle jednolitej wykładni przyjętej w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności jest stanowisko wyrażone przez Komendanta Głównego Policji w kwestionowanej w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji ostatecznej z dnia 6 września 2021 r., który dokonał literalnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, wyłączającej możliwość zastosowania zgodnych z Konstytucją zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy - jak skarżący - zostali zwolnieni ze służby przed 6 listopada 2018 r., a wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po wspomnianej wyżej dacie. W świetle tego orzecznictwa, zdaniem Sądu I instancji, przyjęcie za prawidłową wykładni przepisów przejściowych zastosowaną przez Komendanta Głównego Policji w kwestionowanej decyzji z dnia 6 września 2021 r. oznaczałoby istnienie zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności", które polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oznaczałoby to, że ustawodawca przepisami przejściowymi próbuje ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, a nadto narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków TK, które wiążą również ustawodawcę. Jak wskazał Sąd I instancji zasady, o których mowa w ww. art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, oznaczają zatem konieczność wzięcia pod uwagę przy wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Zwracały na to wielokrotnie uwagę w swoich orzeczeniach zarówno wojewódzkie sądy administracyjne, jaki i Naczelny Sąd Administracyjny, a także sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu ww. nowelizacji ustawy o Policji dokonanej ustawą o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych. Wskazał bowiem, że projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. K 7/15. Skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego usunął z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, iż należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie zasługuje na akceptację stanowisko wyrażone przez Komendanta Głównego Policji w zaskarżonej decyzji, że zmiana kwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego byłaby nie tylko sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją rozstrzygnięcia prawidłowego i zgodnego z tym interesem, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby). Sąd I instancji dodał, że za niewzruszalnością takiej decyzji nie może także przemawiać przywoływana przez Komendanta Głównego Policji zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), ponieważ nie ma wystarczających racji, aby przedkładać dalsze formalne obowiązywanie decyzji ostatecznej nad rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 22 sierpnia 2024 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 16 maja 2024 r., wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego zasadnym było wyeliminowane ich z obrotu prawnego. Sąd I instancji wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji zaskarżając ten wyrok w całości oraz oświadczając, że zrzeka się rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym na rozprawie i wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a ponadto o zwrot kosztów postępowania sądowego – kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 i art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie wyroku poza zakresem kognicji sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej i stosowania środków określonych w ustawie, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki uchylenia decyzji w trybie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i co w ocenie sądu skutkowało uchyleniem prawidłowych decyzji organów Policji, w sytuacji, gdy postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem i weryfikacji prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, jeżeli za zmianą (uchyleniem) nie przemawia ani interes społeczny ani słuszny interes strony niemający oparcia w obowiązujących przepisach prawa i w konkretnych okolicznościach odnoszących się do wydania decyzji w trybie nadzwyczajnym, co w konsekwencji nie uprawnia sądu do rozstrzygnięcia sprawy polegającego na uchyleniu decyzji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji organów Policji w związku z przeprowadzeniem błędnej kontroli zaskarżonych decyzji i błędnym uznaniem, że w niniejszej sprawie zmiana decyzji lub jej uchylenie nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa przy uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, których zaistnienie Sąd błędnie stwierdził, podczas gdy Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji wskazał, iż zmiana kwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego byłaby nie tylko sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją rozstrzygnięcia prawidłowego i zgodnego z tym interesem, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy o Policji, co skutkowało uchyleniem prawidłowych decyzji organów Policji; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 6 września 2021 r., w której to dokonano literalnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, wyłączającej możliwość zastosowania zgodnych z Konstytucją zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy zostali zwolnieniu ze służby przed 6 listopada 2018 r., a wnioski o wyrównanie ekwiwalentu złożyli po wspomnianej wyżej dacie, w sytuacji, gdy szczególny tryb postępowania, jakim jest postępowanie uregulowane w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być traktowany jako kolejna instancja, w której weryfikuje się prawidłowość zastosowania przez organ administracji przepisów prawa materialnego, stanowiących postawę wydania decyzji ostatecznej, a skarżący nie kwestionował przyjętej przez organ wykładni przepisów w toku wydawania decyzji ostatecznej, co jednoznacznie skutkowało błędnym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia prawa materialnego skutkującego wyeliminowaniem decyzji organów z obrotu prawnego; 4. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wytycznych co do dalszego postępowania, a w konsekwencji nieudzielenie organowi jednoznacznych, zrozumiałych wytycznych co do dalszego postępowania organu, co wyklucza kontrolę instancyjną, jak też możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku; 5. art. 141 § 4 w związku z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych do zastosowania w sprawie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności zaistnienia przesłanek z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. interesu społecznego przemawiającego za uchyleniem decyzji, a w konsekwencji nieuzasadnienie w niniejszej sprawie i niewykazanie braku legalności działania organów Policji w kontekście obowiązujących przepisów prawa, skutkującego uchyleniem prawidłowych decyzji organów Policji w trybie nadzwyczajnym, co utrudnia kontrolę zaskarżonego wyroku i możliwość jego prawidłowego wykonania; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez odstąpienie od zastosowania art. art. 9 ust. 1 tej ustawy i przyjęcia jako podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy nie daje podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji w trybie nadzwyczajnym, a szczególny tryb postępowania, jakim jest postępowanie uregulowane wart. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być traktowany jako kolejna instancja, w której weryfikuje się prawidłowość zastosowania przez organ administracji przepisów prawa materialnego, stanowiących postawę wydania decyzji ostatecznej, co jednoznacznie skutkowało błędnym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia prawa materialnego skutkującego wyeliminowaniem decyzji organów z obrotu prawnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podkreślił na wstępie, że skarżący nie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji z dnia 6 września 2021 r. o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu, a więc decyzja ta stała się ostateczna i korzysta z domniemania prawidłowości, co zaś w świetle art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie skarżący zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ skarżący kasacyjnie zauważył, że Sąd I instancji powołując się na nieokreślone bliżej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że w kontekście zastosowania art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma znaczenia to czy decyzja ma charakter związany czy uznaniowy, z czym zdaniem organu skarżącego kasacyjnie nie można się zgodzić. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że charakter decyzji uznaniowej bądź związanej ma znaczenie, bowiem na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy nie pozwalają organom na swobodne uznanie. Natomiast to czy decyzja mająca być zmieniona w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest decyzją swobodną czy związaną, organ powinien zbadań w pierwszej kolejności. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest możliwe. W związku z powyższym organ skarżący kasacyjnie wskazał, że w niniejszej sprawie organ nie miał tzw. luzu decyzyjnego, bowiem decyzja w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego jest decyzją związaną. Brak jest zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego jako środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako w kolejnej (trzeciej) instancji. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że organ administracji rozpoznając sprawę w trybie określonym w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest uprawniony do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Następnie organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego dokonywana jest z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Organ skarżący kasacyjnie wskazał, że rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ przyjmuje ten sposób rozstrzygnięcia, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Powyższe zdaniem organu skarżącego kasacyjnie oznacza, że zmiana decyzji w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego wymaga uwzględnienia interesu strony, przy czym interes ten ma być obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniami strony. Zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z przepisami oraz zasadami współżycia społecznego. Interes strony rozumiany jako chęć uzyskania rozstrzygnięcia o treści zgodnej z wolą strony nie może stanowić samoistnej podstawy do zmiany decyzji, gdyż stanowiłoby to niczym nieograniczoną możliwość wzruszania decyzji ostatecznych. Tym samym, jak podkreślił organ skarżący kasacyjnie, niweczyłoby to całkowicie zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ skarżący kasacyjnie dodał, że samo zaś określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, to jednak wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ostatecznej decyzji odmawiającej przyznanie stronie żądanych uprawnień (poprzez jej zmianę lub zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być więc obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Odnosząc się to kwestii ustalenia, czy zmianie lub uchyleniu decyzji nie sprzeciwia się interes społeczny, wskazać należy, iż nie ma trwałej, stałej definicji interesu społecznego. Ustawodawca zatem używa nieostrego pojęcia "interesu społecznego", który ograniczony jest zasadą legalizmu i zasady praworządności. Istnieje bowiem nierozerwalny związek pomiędzy zasadą uwzględnienia interesu społecznego, a zasadą legalizmu. Uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w myśl art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym. Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, zdaniem organu skarżącego kasacyjnie należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Organ skarżący kasacyjnie zauważył, że Sąd I instancji pominął kwestię interesu strony, czy interesu społecznego. Niezależnie jednak od tego w ocenie organu skarżącego kasacyjnie skarżący nie wykazał żadnej okoliczności faktycznej ani normy prawnej, która by uzasadniała uznanie jego żądana za przejaw kwalifikowanego interesu strony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Konstrukcja i treść trzech pierwszych zarzutów naruszenia przepisów postępowania umożliwia ich łączne rozpoznanie. Na podstawie pierwszego z nich organ skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, dalej: "p.u.s.a."). Natomiast w ramach drugiego zarzutu organ skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 154 § 1 k.p.a. wyłącznie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Na podstawie trzeciego z zarzutów organ skarżący kasacyjnie również wskazał na naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. w połączeniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a dodatkowo także z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610), zwanej dalej: "ustawą nowelizującą". Z kolei treść omawianych zarzutów prowadzi do wniosku, że ich istota sprowadza się do próby podważenia stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał, że decyzja w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia oraz wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy, tj. decyzja związana, może podlegać weryfikacji w trybie przewidzianym w art. 154 § 1 k.p.a. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przekroczył w ten sposób zakres kognicji sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej i stosowania środków określonych w ustawie, a ponadto bezpodstawnie przyjął, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia ww. decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a., w której to zdaniem Sądu I instancji dokonano błędnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw, a wyrażone przez Sąd I stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca organ skarżący kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 149 § 1, czy § 1a, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 151 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Takiego skutecznego powiązania nie mogło jednak stanowić w okolicznościach niniejszej sprawy powiązanie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z art. 135 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia". Przepis ten nie dotyczy więc uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu uwzględniającego skargę. W konsekwencji przepis ten nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., I OSK 91/10, LEX nr 672934; wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 1424/07, LEX nr 488559; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r., I OSK 2852/14zob. też: T. Woś: Komentarz do art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 16, LexiNexis 2012). Dlatego powiązanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z tym przepisem nie mogło odnieść skutku. Odnosząc się w zaś do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten określa zakres kognicji sądu administracyjnego i w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i również nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 tej ustawy bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087; postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W nawiązaniu zaś do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. wskazać należy, że przepis ten także ma charakter ustrojowy i normuje zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady również nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., II FSK 103/08, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., II GSK 1185/11, LEX nr 1083277; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., FSK 576/07, LEX nr 475570). Skuteczność zarzutu naruszenia powyższego przepisu uzależniona jest zatem od skuteczności zarzutów naruszenia przepisów, które skarżący kasacyjnie powiązał z zarzutem naruszenia ww. przepisu. Na marginesie należy jedynie wskazać, że skoro art. 1 § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który Sąd I instancji powinien uwzględnić, a czego nie zrobił, dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem), czego w skardze kasacyjnej nie wskazano. Odnosząc się natomiast do tej części zarzutu, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie wytyka Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. wyjaśnienia wymaga, że decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Jednym z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych pod względem prawnym, jest postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W myśl z kolei art. 154 § 2 k.p.a., w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Na podstawie art. 154 k.p.a. może być zmieniona lub uchylona decyzja ostateczna prawidłowa (wydana zgodnie z przepisami prawa), jak również decyzja wadliwa prawnie. Celem postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, nie jest zgodne z prawem, możliwe jest jego wzruszenie. Natomiast gdy wadliwości rozstrzygnięcia nie uzasadniają ani stwierdzenia nieważności decyzji, ani wznowienia postępowania, ocena tych wadliwości może być przedmiotem postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 lub 155 k.p.a. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie uznaje się, że art. 154 k.p.a. ma zastosowanie do decyzji uznaniowych. Orzecznictwo i doktryna jest natomiast podzielona co do tego czy regulacja zawarta w art. 154 k.p.a. ma zastosowanie również do decyzji związanych. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym również pogląd wyrażany w zaskarżonym wyroku, że dla zastosowania trybu określonego w art. 154 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia to, czy decyzja ma charakter związany, czy uznaniowy, istotne jest natomiast, aby zastosowanie tego trybu nie doprowadziło do stanu niezgodnego z prawem. Słuszny interes strony, w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a., musi być więc interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Jak to prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a., należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada legalności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyrok NSA z 18 października 2007 r. II OSK 1406/06). Należy jednocześnie podkreślić, że ustawowa przesłanka, o jakiej mowa w art. 154 k.p.a., tj. słuszny interes strony, nie jest przesłanką abstrakcyjną, ale konkretną, odnoszącą się do danej sprawy i wywodzoną z decyzji ostatecznej, co do której został uruchomiony tryb nadzwyczajny. Stąd nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art. 154 k.p.a., istnienie tego słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art. 154 k.p.a. W sytuacji zatem, gdy przy uwzględnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony możliwa jest taka zmiana decyzji, względnie jej uchylenie, która nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną (której np. rozumienie od wydania decyzji "pierwotnej" uległo zmianie), to co do zasady, wbrew stanowisku organu skarżącego kasacyjnie, nie ma przeszkód, by na gruncie omawianej regulacji doszło także do zmiany lub uchylenia decyzji o charakterze związanym. Warunkiem jest to, aby całość systemu prawnego nie stała temu na przeszkodzie (por. wyroki NSA z 18 września 2019 r. I OSK 2893/17 i z 10 października 2012 r. II OSK 1153/11, z 12 lutego 2020 r. I OSK 3864/18). Podobnie w omawianej kwestii wypowiedział się NSA w wyroku z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1457/17, stwierdzając, iż zastosowanie art. 154 k.p.a. jest możliwe niezależnie od tego, czy przedmiotem wniosku jest decyzja związana czy uznaniowa. Z samego charakteru decyzji administracyjnej nie można więc czynić przeszkody do uwzględnienia wniosku złożonego w trybie art. 154 k.p.a., z tym że możliwość zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. w odniesieniu do decyzji związanych jest obarczona konkretnymi ograniczeniami, które powinny wynikać bezpośrednio z okoliczności danej sprawy, a ewentualnie podjęcie rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa. W judykaturze dopuszcza się, że jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być odmienna wykładnia prawa ukształtowana w orzecznictwie sądowym po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych (por. wyrok NSA z 9 listopada 2007 r., I OSK 1531/06). Istnienie zatem słusznego interesu strony lub interesu społecznego jako przesłanki do uruchomienia trybu z art. 154 k.p.a. musi być rozważane w odniesieniu do rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja. W tym kontekście ewolucja wykładni prawa może stanowić podstawę do stwierdzenia, że za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny/publiczny lub słuszny interes strony. Zgodzić należy się z argumentacją przedstawioną przez organ skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ostatecznej decyzji odmawiającej przyznanie stronie żądanego uprawnienia musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być więc obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Odnosząc się do kwestii nieostrego pojęcia interesu społecznego wskazanego w art. 154 § 1 k.p.a., w skardze kasacyjnej słusznie zauważa się, że jest on ograniczony zasadą legalności i zasadą praworządności. Istnieje bowiem nierozerwalny związek pomiędzy zasadą uwzględnienia interesu społecznego, a zasadą legalności. Uwzględnienie słusznego interesu strony lub interesu społecznego należy zatem rozumieć w ten sposób, że organ ma do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym. Oceniając, czy w niniejszej sprawie występuje słuszny interes strony lub interes społeczny, przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe umożliwia odniesienie się do podnoszonej przez organ skarżący kasacyjnie kwestii dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, a w konsekwencji jego błędnego zastosowania polegającego na błędnym przyjęciu, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 6 września 2021 r., w której dokonano literalnej wykładni ww. przepisu ustawy nowelizującej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ skarżący kasacyjnie nieprawidłowo konstruuje powyższy zarzut w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, w sytuacji gdy należało sformułować go jako zarzut naruszenia prawa materialnego, jeśli podnosi na jego podstawie dokonanie błędnej wykładni przepisu o charakterze materialnoprawnym, tj. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Sąd I instancji, stając na stanowisku, zgodnie z którym nie można przyjąć, aby art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowił przeszkodę do stosowania art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. nadanym ustawą nowelizującą, do stanów faktycznych zaistniałych przed tym dniem, dokonał prawidłowej wykładni powyższych przepisów. Odniesienie się do powyższego zarzutu w zakresie zarzutu dokonania błędnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej wymaga jednak poczynienia uwag ogólniejszej natury. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, "Przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.". Ustawą zmienianą w art. 1 ustawy nowelizującej, do której odsyła art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, jest ustawa o Policji. W realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma treść zdania drugiego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowiącego, że "Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r." oraz okoliczność braku wyraźnie wyartykułowanego w treści art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej zakazu stosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy innych niż wszczęte i niezakończone przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz innych niż dotyczące wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Należy podkreślić, że regulacja zdania drugiego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej odwołuje się do zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Nie budzi wątpliwości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, zgodnie z którym "użycie przez ustawodawcę słowa "ekwiwalent" na oznaczenie świadczenia pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy uzasadnia wniosek, że chodzi o równowartość niewykorzystanych urlopów. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest "zastępczą formą" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawną i faktyczną niemożliwość realizacji tych świadczeń w naturze. Innymi słowy, po ustaniu stosunku służby, prawo do urlopu przekształca się w świadczenie pieniężne, będące, jak sama nazwa wskazuje, jego ekwiwalentem. Obowiązek wypłaty obciąża Policję (pracodawcę), ponieważ w czasie służby w tej formacji funkcjonariusz nabył powyższe uprawnienia, których z powodu wykonywania obowiązków służbowych nie mógł zrealizować w naturze". Stanowisko to jest zbieżne z wykładnią ustawowego pojęcia "ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy" prezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę. Skoro pod pojęciem ekwiwalentu w języku polskim rozumie się "odpowiednik" lub "równoważnik" czegoś, to "ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop" należy rozumieć jako kategorię bezpośrednio zdeterminowaną kategorią "niewykorzystanego urlopu", którego ekwiwalent pieniężny ma być "równoważnikiem". Tym samym zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, to takie zasady ustalania należności pieniężnej, które bezpośrednio i przede wszystkim muszą w swej treści odwoływać się do wymiaru "niewykorzystanego urlopu", a także uwzględniać treść adekwatnych aktów wykonawczych wydawanych na podstawie art. 86 ustawy o Policji, zgodnie z którym, "Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar urlopów, o których mowa w art. 84 i 85, uwzględniając okres służby, wiek policjanta, przypadki warunków szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego". Sam sposób ustalania i wysokość ekwiwalentu pieniężnego powinny być konsekwencją tak rozumianych zasad ustalania ekwiwalentu. Pojęcie zasad używane jest w doktrynie, jak i w orzecznictwie, a także w tekstach prawnych w różnych kontekstach, które należy uwzględniać w procesie odczytywania treści tego pojęcia. Najczęściej pojęcie zasad wiązane jest z kategoriami "zasad prawa" lub "zasad ogólnych" rozumianych jako generalne normatywne dyrektywy powinnego zachowania i kwalifikowane jako konsekwencja tzw. norm-zasad w ich odróżnieniu od norm-reguł. Według klasycznej już definicji zasady prawa są nieodłącznym elementem każdego systemu prawa i stanowią więź treściową systemu norm prawnych, tj. służą uporządkowaniu zbioru norm systemu prawa, dla którego na podstawie odpowiednio spójnej wiedzy znaleźć można odpowiednie uzasadnienie aksjologiczne w uporządkowanym systemie wartości (zob. S. Wronkowska: Więź treściowa systemu norm prawnych – "zasady prawa" w: S. Wronkowska, Z. Ziembiński, A. Redelbach: Zarys teorii państwa i prawa, Warszawa 1992, s. 224). Można także wskazać na regulacje, w których użyte pojęcie zasad rozumiane jest jako wartości i merytoryczne wymogi określonego działania. Tak np. rozumiane są w doktrynie zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o jakich stanowi art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977), ujmowane właśnie jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Na konieczność uwzględniania kontekstu użycia pojęcia zasad zwrócił również uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2002 r., K 38/01 (publ. OTK-A z 2002 r., nr 5, poz. 59). W wykładni pojęcia "zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy" w rozumieniu zdania drugiego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, należy brać pod uwagę nie tylko powyższe ustalenia, lecz i to, że w treści art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawodawca nie utożsamia pojęcia zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy z treścią art. 115a ustawy o Policji, stanowiąc wyraźnie w zdaniu pierwszym art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej o "stosowaniu art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą", a w zdaniu drugim art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, o ustalaniu ekwiwalentu "na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r.", a tym samym rozróżniając sposób obliczania wysokości ekwiwalentu w oparciu o ustawowy wskazany przelicznik i wypłaty ekwiwalentu od zasad jego ustalania, a ustawa o Policji w swojej treści zawiera zarówno unormowania dotyczące zakresu publicznego prawa podmiotowego do urlopu, a w konsekwencji i prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, jak i unormowania wskazujące na sposób obliczania wysokości ekwiwalentu w oparciu o ustawowy wskazany przelicznik i jego wypłaty. Mając to na uwadze należy przyjąć, że pojęcie "zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy" w rozumieniu zdania drugiego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, obejmuje normy prawne kształtujące in genere zakres publicznego prawa podmiotowego do urlopu, a w konsekwencji i prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a nie sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Zasady te wyznaczane są tym samym przez normy materialnoprawne, przy czym – na tle treści art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej – będą to inne normy materialnoprawne niż normy odnoszące się do samej wysokości ekwiwalentu ustalanego w oparciu o ustawowo wskazany przelicznik. Normatywnym źródłem publicznego prawa podmiotowego do "określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów" jest art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, który dodatkowo stanowi, że "maksymalne normy czasu pracy określa ustawa". Prawo to traktowane jest jako gwarantowane w sposób bezwarunkowy, a skoro rekompensata pieniężna za niewykorzystany (płatny) urlop stanowi konieczny substytut otrzymywany w miejsce niewykorzystanego urlopu (por. wyrok TK z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. K 1/08 (OTK ZU nr 2/A/2010, poz. 14)), to również konstytucyjne gwarancje prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop mają charakter bezwarunkowy. Zawsze gdy pracownikowi (funkcjonariuszowi) przysługuje urlop w rozumieniu art. 66 ust. 2 Konstytucji, musi mieć również subsydiarną możliwość otrzymania stosownego ekwiwalentu, jeśli tego urlopu nie wykorzysta (zob. wyrok z 15 kwietnia 2014 r., sygn. SK 48/13, OTK ZU nr 4/A/2014, poz. 40). Rozstrzygające są w tym zakresie unormowania ustawowe, zgodnie bowiem z treścią art. 80 Konstytucji RP praw określonych m.in. w art. 66 Konstytucji RP można dochodzić w granicach określonych w ustawie. Z art. 33 ust. 1 ustawy o Policji od chwili jej wejścia w życie w dniu 10 maja 1990 r. wynika, że czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Zakres prawa do urlopu był w okresie obowiązywania ustawy o Policji normowany według różnych zasad, przy czym gdy chodzi o wymiar urlopu jako determinantę zasad ustalania stosownej, tj. ekwiwalentnej należności pieniężnej za niewykorzystany urlop, wyodrębnić można dwa okresy podlegające różnym zasadom ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Pierwszy okres to okres od wejścia w życie ustawy o Policji do dnia 19 października 2001 r., tj. do dnia wejścia w życie nowelizującej ustawę o Policji ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1084). W tym okresie wymiar urlopu wypoczynkowego wynosił 30 dni kalendarzowych (art. 82 ust. 1 ustawy o Policji). Jednocześnie do tego czasu (od dnia 24 maja 2001 r.), z treści art. 33 ust. 2-3 ustawy o Policji wynikało, że "Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym" (ust. 1), a "W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 112 ust. 3" (ust. 3). Z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji wynikało, że "Policjant zwolniony ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 i art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 otrzymuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe". Zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w powyższym okresie rozumiane jako normy prawne określające zakres prawa do należności pieniężnej za niewykorzystany urlop będący opartą na kryterium ekwiwalentności konsekwencją norm prawnych określających zakres publicznego prawa podmiotowego do urlopu, to dyrektywy, w myśl których należność pieniężna za niewykorzystany urlop powinna odpowiadać wartości wynagrodzenia (uposażenia), jakie otrzymywałby funkcjonariusz za czas pozostawania na urlopie, gdyby mógł ten urlop wykorzystać z uwzględnieniem faktu, że urlop wypoczynkowy wynosił 30 dni kalendarzowych, a zatem mógł również obejmować dni wolne od pracy. Z takimi zasadami ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop powinny być skorelowane normy określające sposób obliczenia wysokości tego ekwiwalentu i jego wypłaty. W omawianym okresie norm takich ustawodawca nie wprowadził, co jednak nie uniemożliwiało wyliczenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego w oparciu o powyższe zasady jego ustalania. Drugi okres to okres od dnia 19 października 2001 r., tj. od dnia wejścia w życie nowelizującej ustawę o Policji ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1084). Od tego dnia wymiar urlopu wypoczynkowego wynosi 26 dni roboczych (znowelizowany art. 82 ust. 1 ustawy o Policji). Jednocześnie od tego dnia obowiązywał znowelizowany art. 33 ust. 2-3 ustawy o Policji (do dnia 1 lipca 2019 r.), zgodnie z którym "Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym" (ust. 2), a "W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 112 ust. 3, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1" (ust. 3). Jednocześnie ze znowelizowanego art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji wynikało, że "Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4 ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3" (art. 114 podlegał potem dalszym nowelizacjom). Z tym samym dniem, tj. 19 października 2001 r. zaczął obowiązywać dodany do ustawy o Policji art. 115a, zgodnie z którym "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w powyższym okresie należy zatem rozumieć jako dyrektywy, w myśl których należność pieniężna za niewykorzystany urlop powinna odpowiadać wartości wynagrodzenia (uposażenia), jakie otrzymywałby funkcjonariusz za czas pozostawania na urlopie, gdyby mógł ten urlop wykorzystać z uwzględnieniem faktu, że urlop wypoczynkowy wynosił 26 dni roboczych. Zasad tych nie zmieniała nieskorelowana z nimi norma zawarta w cytowanym art. 115a ustawy o Policji, która właśnie z powodu braku tej korelacji została wyeliminowana z porządku prawnego z dniem wejścia w życie, tj. z dniem 6 listopada 2018 r., wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., K 7/15, zgodnie z którym "Art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 416, 650, 730, 1039, 1544 i 1669) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego potwierdza zatem stanowisko będące wynikiem wykładni przepisów prawa, której dokonywanie leży w kompetencjach podmiotów stosujących prawo, w tym organów administracji publicznej i sądów administracyjnych. Biorąc zatem pod uwagę, że przed dniem 6 listopada 2018 r. do ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop miały zastosowanie różne zasady – odmienne przed dniem i po dniu 19 października 2001 r., treść zdania drugiego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie budzi wątpliwości z językowego, aksjologicznego (celowościowego) i systemowego punktu widzenia, jeśli będzie odczytywana jako norma nakazująca stosowanie odmiennych - ze względu na wymiar urlopu w różnych okresach obowiązywania ustawy o Policji - zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Okoliczność, że od dnia 1 października 2020 r. istnieje w polskim porządku prawnym norma zawarta w art. 115a ustawy o Policji (art. 1 pkt 16 ustawy nowelizującej), zgodnie z którym "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym" nie ma wpływu na charakter tych zasad. Regulacja ta określająca sposób obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jest niewątpliwie skorelowana z zasadami ustalania tej należności pieniężnej obowiązującymi od dnia 19 października 2001 r. i ułatwia proces ich obliczania od dnia 1 października 2020 r., a także – zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w sprawach "dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r.". Brak objęcia zakresem obecnej treści art. 115a ustawy o Policji pozostałego okresu obowiązujących od dnia 19 października 2001 r. zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, a także treść zdania trzeciego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym "Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r." nie wyłączają tych zasad, nie mogą też czynić niewykonalnym prawa do ekwiwalentu ustalanego według tych zasad, tak jak brak analogicznej regulacji nie uniemożliwiał obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop przed dniem 19 października 2001 r. Wysokość tego ekwiwalentu obliczana z uwzględnieniem zasad obowiązujących od dnia 19 października 2001 r. powinna uwzględniać ustawowy wymiar 26 dni kalendarzowych urlopu od tego dnia, a także istotę corocznego płatnego urlopu i istotę ekwiwalentności, tj. okoliczności, które akcentował Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z dnia 30 października 2018 r., K 7/15 stwierdzając, że "Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji". Przedstawiona wyżej wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w związku z art. 115a ustawy o Policji nakazuje przyjąć, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody do stosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r. nadanym ustawą nowelizującą, do stanów faktycznych zaistniałych przed tym dniem. Taka konstatacja ma istotne znaczenie dla oceny istnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. przemawiających za uchyleniem decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 6 września 2021 r., nr 545/E/21/AT o odmowie ponownego przeliczenia oraz wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Końcowo należy również stwierdzić, że jak to słusznie przyjął Sąd I instancji, za niewzruszalnością decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 6 września 2021 r., nr 545/E/21/AT, którą odmówiono skarżącemu ponownego przeliczenia oraz wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy nie może także przemawiać przywoływana przez Komendanta Głównego Policji zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), ponieważ nie ma wystarczających racji, aby przedkładać dalsze formalne obowiązywanie decyzji ostatecznej nad rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem. Dlatego też sformułowane przez organ skarżący kasacyjnie zarzuty okazały się nieskuteczne. W realiach niniejszej sprawy nie mogły także odnieść skutku zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a., a także art. art. 154 § 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a. Organ skarżący kasacyjnie na podstawie tych zarzutów podnosi niewskazanie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wytycznych co do dalszego postępowania, a w konsekwencji nieudzielenie organowi jednoznacznych, zrozumiałych wytycznych co do dalszego postępowania organu, co jego zdaniem wyklucza kontrolę instancyjną, jak też możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku, a także niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych do zastosowania w sprawie art. 154 § 1 k.p.a., w tym w szczególności zaistnienia przesłanek z art. 154 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą również nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, także w zakresie podstaw prawnych do zastosowania w sprawie art. 154 k.p.a. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej, a także wytyczne co do dalszego postępowania. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznymi. Co do zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanego w skardze kasacyjnej, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie podnosi naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w związku z art. 154 § 1 k.p.a., poprzez "odstąpienie od zastosowania art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej i przyjęcia jako podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15", dodać należy, że rozważania w zakresie wykładni art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w związku z art. 115a ustawy o Policji, a także art. 154 k.p.a. w kontekście możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawy zostały już przedstawione powyżej i świadczą o nieskuteczności także tego zarzutu. Ze wskazanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.