III OSK 957/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 517/18 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. oddala wniosek T. spółki z o.o. z siedzibą w O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 517/18 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. (zwanego dalej Stowarzyszeniem) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach (dalej jako SKO w Suwałkach) z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] o udzieleniu pozwolenia zintegrowanego T. sp. z o.o. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczy prawa do wykonania kontroli społecznej przez organizację ekologiczną na zasadach wynikających z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 z późn. zm.) zwanej dalej u.u.i.ś., w sytuacji gdy jedyna strona postępowania złożyła na podstawie art. 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. skuteczne oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy Sąd wyjaśnił, że skoro decyzja o pozwoleniu zintegrowanym została doręczona T. sp. z o.o. (zwanej dalej Spółką) w dniu [...] marca 2018 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, a więc i termin do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, mógł rozpocząć bieg - w myśl art. 57 § 1 K.p.a. - dopiero od dnia 10 marca 2018 r. i najwcześniej 10 marca 2018 r. możliwe było skuteczne złożenie oświadczenia w trybie art. 127a K.p.a. Jak wynika z akt sprawy, Spółka skutecznie złożyła takie oświadczenie w dniu 12 marca 2018 r., zatem to w tym dniu, tj. 12 marca 2018 r. decyzja z dnia [...] marca 2018 r. stała się ostateczna i prawomocna. Skoro termin do wniesienia odwołania w sprawie niniejszej biegł w dniach 10 – 12 marca 2018 r., to w takim też terminie mogło złożyć odwołanie skarżące Stowarzyszenie, jak i inne organizacje ekologiczne, które chciałyby przystąpić do postępowania na prawach strony (art. 44 ust. 2 u.u.i.ś.). Zauważono przy tym, że podanie do publicznej wiadomości decyzji z dnia [...] marca 2018 r. nastąpiło w dniu 15 marca 2018 r. W świetle jednak ustalenia, że podanie do publicznej wiadomości w trybie art. 38 u.u.i.ś. nie otwiera organizacji ekologicznej terminu do wniesienia odwołania i nie oznacza wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego, jak i wobec faktu, że ani ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, ani ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie P.o.ś. nie zawierają przepisu wyłączającego uprawnienie strony postępowania z art. 127a K.p.a. - nie sposób zdaniem Sądu twierdzić, że nie można z tego uprawnienia skorzystać aż do momentu podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji (art. 38 u.u.i.ś.) lub też do upływu bliżej nieokreślonego terminu tak, aby umożliwić organizacjom ekologicznym składanie odwołań na podstawie art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. Podkreślono, że odwołanie jest drugim etapem, na którym organizacja ekologiczna może zgłosić chęć udziału w postępowaniu (pierwszy wskazano w art. 44 ust. 1 u.u.i.ś.). W sprawie niniejszej informacja o wszczęciu postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego została podana do publicznej wiadomości 5 grudnia 2017 r., zaś decyzja kończąca postępowanie została wydana [...] marca 2018 r. - zatem po około trzech miesiącach, w trakcie których istniała możliwość zgłoszenia zamiaru uczestniczenia w postępowaniu. Zaakcentowano również, że uprawnienie strony do zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania jest uprawnieniem samodzielnym, niezależnym i bezwarunkowym, którego zrealizowanie nie jest uzależnione od zrealizowania przez organizację ekologiczną uprawnienia z art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. Sam ustawodawca w art. 185 ust. 1 P.o.ś. ograniczył krąg stron postępowania wyłącznie do prowadzącego instalację, gdy nie utworzono obszaru ograniczonego użytkowania. Nie można zatem, w ocenie Sądu, wywodzić, że przez fakt, iż w postępowaniu występuje wyłącznie jedna strona (co jest sytuacją prawnie przewidzianą a nie wynikającą z uznaniowej oceny organu), to z tego tytułu nie może ona zrealizować uprawnienia z art. 127a K.p.a. tylko dlatego, że w postępowaniu należy zapewnić udział organizacji ekologicznej. Taka organizacja może zgłosić udział przed organem pierwszej instancji (w sprawie można to było uczynić przez około trzy miesiące), a na etapie postępowania odwoławczego wyłącznie w terminie do wniesienia odwołania przez stronę postępowania. Okoliczność, że w sprawie niniejszej jedyna strona postępowania korzysta z uprawnień procesowych nie może być interpretowane jako bezpodstawne i celowe ograniczenie uprawnienia organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu. Nawet bowiem jeśli podanie do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji (art. 38 u.u.i.ś.) nastąpiłoby już w dniu wydania tej decyzji, tzn. [...] marca 2018 r., zaś organizacja ekologiczna nie zdążyłaby wnieść odwołania przed datą zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania złożonego przez jedyną stronę postępowania, to również skutek w postaci ostateczności i prawomocności decyzji by nastąpił w wyniku tego oświadczenia. Stąd też podanie w sprawie niniejszej do publicznej wiadomości decyzji w dniu 15 marca 2018 r., a więc po złożeniu oświadczenia w trybie art. 127a K.p.a., nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego wystąpiła sytuacja, w której odwołanie wniesione w dniu 14 maja 2018 r. było środkiem zaskarżenia od decyzji od dnia 12 marca 2018 r. ostatecznej i prawomocnej oraz wydanej w sprawie prowadzonej bez udziału organizacji ekologicznej na prawach strony. Stąd też było to odwołanie niedopuszczalne, o czym trafnie orzekło na podstawie art. 134 K.p.a. SKO w Suwałkach. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska skarżącego Stowarzyszenia o wywoływaniu skutku przez oświadczenie w trybie art. 127a K.p.a. wyłącznie wobec stron postępowania. Brak jest podstaw do takiego wywodzenia. W konflikcie między uprawnieniem organizacji ekologicznej do wniesienia odwołania (art. 44 ust. 2 u.u.i.ś.) oraz uprawnieniem strony postępowania do złożenia oświadczenia na podstawie art. 127a K.p.a. i skorzystania przez stronę ze skutków tego oświadczenia, pierwszeństwo należy przyznać uprawnieniu strony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) przepisu prawa materialnego, tj. art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. w związku z art. 185 ust. 2 a oraz 218 P.o.ś. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania Stowarzyszenia, podczas gdy przepisy te stanowią samodzielną i niezależną podstawę odwołania od decyzji administracyjnej przez organizacje ekologiczne w postępowaniach z udziałem społeczeństwa; 2) przepisu prawa materialnego, tj. art. 127a K.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że w sytuacji gdy jedyna strona postępowania zrzeknie się w trybie art. 127a K.p.a. prawa do wniesienia odwołania, to decyzja staje się ostateczna i brak jest możliwości wniesienia odwołania od takiej decyzji przez organizację ekologiczną w postępowaniu z udziałem społeczeństwa na podstawie art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Ponadto zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 ww. ustawy o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy, a w przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów. Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.u.i.ś. organizacje ekologiczne mają prawo udziału w postępowaniach wymagającym udziału społeczeństwa na prawach strony. Warunkiem takiego udziału jest zgłoszenie udziału organizacji prowadzącej działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez okres co najmniej 12 miesięcy przed dniem wszczęcia danego postępowania. Ustawodawca w ww. przepisie wyraźnie ograniczył zakres przesłanek uzasadniających udział takiej organizacji w postępowaniach wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i zarazem wymagającym udziału społeczeństwa. Udział ten jest możliwy na każdym etapie postępowania zarówno administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. organizacja ekologiczna ma prawo wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a samo wniesienie odwołania stanowi zgłoszenie chęci uczestniczenia w takim postępowaniu na prawach strony. W tej sprawie Stowarzyszenie spełniające przesłanki wynikające z art. 44 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. wniosło odwołanie od ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro Stowarzyszenie w tej sprawie nie było stroną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to dopuszczalność wniesienia odwołania możliwa jest tylko w terminie "otwartym" dla pozostałych stron. Innymi słowy odwołanie wniesione po terminie nawet z wnioskiem o przywrócenie terminu nie pozwala na podjęcie przez organ jakichkolwiek czynności w zakresie przywrócenia terminu, a ty samym również rozpoznania odwołania. Prowadzi to do sytuacji, w której organizacja ekologiczna zostaje pozbawiona prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym bez możliwości oceny legalności pozbawienia tego prawa. W tej sprawie ma to szczególne znaczenie, ponieważ Stowarzyszenie zgłosiło udział w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, po czym zostało pozbawione tego prawa na skutek wadliwie wydanego postanowienia, co wynika wprost z wyroku NSA z dnia 22 marca III OSK 983/21. W powołanym wyroku NSA stwierdził, że nie było bezprzedmiotowym rozpoznanie zażalenia od postanowienia organu pierwszej instancji odmawiającego dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego i NSA uchylił zarówno wyrok Sądu pierwszej instancji, jak i postanowienia organu drugiej oraz pierwszej instancji. Tym samym na skutek tak wydanego wyroku, w tej sprawie Stowarzyszenie poprzez skuteczne dokonanie zgłoszenia do udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w dniu 2 marca 2018 r. uzyskało status podmiotu na prawach strony. Skutkiem tego wniesienie przez to Stowarzyszenie odwołania nawet po terminie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zobowiązało organ w pierwszej kolejności do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu i w zależności od rozstrzygnięcia w tym zakresie, także do rozpoznania odwołania, o ile termin do jego wniesienia byłby przywrócony. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że art. 44 u.u.i.ś. odmiennie od art. 31 K.p.a. nie wprowadza wymogu wykazywania się przez organizację społeczną interesem społecznym. Wszystkie przesłanki wymagane do udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu objętym regulacją art. 44 u.u.i.ś. zawarte zostały w tym przepisie. Tym samym samo zgłoszenie organizacji ekologicznej, powołującej się na swoje cele statutowe do uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, skutkuje przyznaniem jej statusu podmiotu na prawach strony, o ile taka organizacja prowadzi działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Trafnym jest w związku z powyższym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. w związku z art. 185 ust. 2a oraz art. 218 P.o.ś. polegającej na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania Stowarzyszenia. Art. 185 ust. 2a P.o.ś. stanowi bowiem, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji oraz o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 P.o.ś. lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa i w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się wprost art. 44 u.u.i.ś. Tym samym skoro przedmiotem sprawy prowadzonej przez organ pierwszej instancji było wydane pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych, to w takim postępowaniu organy powinny wprost stosować art. 44 u.u.i.ś. Art. 218 pkt 1 P.o.ś. stwierdza, że organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji. Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 127a K.p.a. polegającej na uznaniu, że w sytuacji gdy jedyna strona postępowania zrzeknie się w trybie art. 127a K.p.a. prawa do wniesienia odwołania, a decyzja staje się ostateczna, to brak jest możliwości wniesienia odwołania od takiej decyzji przez organizację ekologiczną w postępowaniu z udziałem społeczeństwa na podstawie art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. Art. 127a K.p.a. pozwala stronie na zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania. Natomiast w przypadku, gdy ostatnia ze stron z takiego prawa się zrzeknie, to decyzja organu pierwszej instancji staje się ostateczna i prawomocna. Okoliczność, że dana decyzja stała się ostateczna nie oznacza, że nie jest ona niezmienialna (tak np. NSA w wyroku z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 279/18, opubl. w Lex nr 2612919). Wyrażona w art. 16 § 1 K.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych nie może być utożsamiana z ich bezwzględną niewzruszalnością. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie zajęto stanowisko, zgodnie z którym wydanie postanowienia o przywróceniu uchybionego terminu do wniesienia odwołania, które ma charakter konstytutywny, czyni decyzję na powrót decyzją nieostateczną (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 835/16, opubl. w Lex nr 2503884). Tym samym ewentualne uwzględnienie tego wniosku i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rodzi ten skutek, że zaskarżona spóźnionym odwołaniem decyzja traci walor ostateczności z mocą wsteczną, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzyganiu w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 690/12 oraz wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1639/16). Nie można przyjąć, że w przypadku wniesienia odwołania po terminie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, samo rozpoznanie takiego wniosku jest niedopuszczalne, skutkiem czego także i odwołanie nie zostanie rozpoznane. Nie może być przeszkodą przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania tylko to, że decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna wobec upływu terminu do jej zaskarżenia odwołaniem. Art. 58 § 1 K.p.a. nie ogranicza możliwość rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu tylko do strony, ale do każdego zainteresowanego. Pojęcie zainteresowanego jest szersze niż pojęcie strony (tak też w doktrynie, zob. B. Adamiak, [w:] Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J, Borkowski, Warszawa 2000, s. 290). Tym samym trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że w okolicznościach tej sprawy przyjęcie niedopuszczalności rozpoznania odwołania Stowarzyszenia tylko dlatego, że decyzja organu pierwszej instancji na skutek zrzeczenia się przez inwestora prawa do wniesienia odwołania stała się ostateczna i prawomocna, stanowi o błędnej wykładni art. 127a K.p.a. Przepis ten reguluje uprawnienie tej strony, która zrzekła się prawa do wniesienia odwołania do skorzystania z możliwości zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. Przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że wyklucza on możliwość rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu stronie, która wniosła odwołanie po terminie, jeżeli wraz z tym środkiem zaskarżenia został złożony wniosek o przywrócenie terminu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach. Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, będąc związany przedstawioną wyżej wykładnią prawa - na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 153 P.p.s.a. - zobowiązany jest rozpoznać wniosek Stowarzyszenia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i w zależności od sposobu rozstrzygnięcia tego wniosku podjąć dalsze czynności w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i w związku z art. 193 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie. W puncie drugim wyroku orzeczono o kosztach na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach zasądzić na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. kwotę 677 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania sądowego. Koszty te obejmują kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, kwotę 100 złotych uiszczoną z tytułu opłaty za sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, kwotę 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie adwokata będącego pełnomocnikiem Stowarzyszenia [...] w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.). W punkcie trzecim wyroku oddalono wniosek T. sp. z o.o. z siedzibą w O. o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. każda strona ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów na rzecz uczestnika, który nie wniósł skargi lub skargi kasacyjnej.