III OSK 923/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych S. D., A. P., S. S. i J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 20/26 w sprawie ze skarg S. D., A. P., S. S. i J. W. na rozporządzenie porządkowe Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 października 2025 r. w przedmiocie wprowadzenia zakazu noszenia, przemieszczania i używania wyrobów pirotechnicznych na terenie m. st. Warszawy w dniu 11 listopada 2025 r. postanawia: zwrócić skargi kasacyjne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Postanowieniem z 21 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową "skargę". W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 15 grudnia 2025 r. S. D., A. P., S. S. i J. W., reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę na rozporządzenie porządkowe Wojewody Mazowieckiego z 22 października 2025 r. w przedmiocie wprowadzenia zakazu noszenia, przemieszczania i używania wyrobów pirotechnicznych na terenie m. st. Warszawy w dniu 11 listopada 2025 r. Sąd ten uznał, że rozpoznawana skarga, jako niemieszcząca się we właściwości sądów administracyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Pismem z 25 lutego 2026 r. ww. skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnieśli w jednym piśmie cztery skargi kasacyjne od postanowienia z 21 stycznia 2026 r. Pełnomocnik uiścił 150 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyniku wstępnego badania przedmiotowych skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że zawierają one braki fiskalne. W myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. do pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest m.in. skarga kasacyjna. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli jedno pismo procesowe nazwane skargą i są reprezentowani przez jednego pełnomocnika. W ujęciu faktycznym wnieśli więc jedną skargę, lecz z punktu widzenia prawa są współuczestnikami formalnymi i każdy z nich wniósł swoją, odrębną skargę (por. art. 51 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem ten sam akt, ale skarżący swój interes prawny wywodzą jedynie z podobnej podstawy faktycznej i prawnej (ukaranie mandatami na podstawie m.in. zaskarżonego aktu), nie ma zaś między nimi bezpośredniej więzi materialnoprawnej. W takiej sytuacji dla skutecznego wszczęcia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym każdy z nich powinien uiścić wpis od skargi, a dla skutecznego wszczęcia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – wpis od skargi kasacyjnej. O ile brak uiszczenia stosownych wpisów od skarg przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym podyktowany mógł być ekonomiką procesową, bowiem niecelowe byłoby wzywanie skarżących do uiszczenia wpisów w przypadku odrzucenia skarg, to brak jest podstaw do pominięcia braków fiskalnych w przypadku skarg kasacyjnych. Z akt sprawy wynika, że w sprawie wniesiono cztery skargi kasacyjne, zaś uiszczono jedynie jeden wpis i nie wiadomo w czyim imieniu. W tej sytuacji konieczne było zwrócenie skarg kasacyjnych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Sąd pierwszej instancji powinien wezwać pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków fiskalnych skarg kasacyjnych, a w przypadku ich nieuzupełnienia – do wskazania w czyim imieniu uiścił wpis. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.