III OSK 921/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 748/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 1 lipca 2022 r. nr WR.ZUZ.2.423.2.2022.KO w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego oraz nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 748/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej "skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej "Dyrektor Zarządu Zlewni", "organ odwoławczy") z dnia 1 lipca 2022 r., nr WR.ZUZ.2.423.2.2022.KO, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego oraz nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej "Kierownik Nadzoru", "organ I instancji") z dnia 13 maja 2022 r., nr WR.2.4.420.61.2021/2022.SG; 2. zasądził od Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącej kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 9 grudnia 2021 r. Spółka zgłosiła do Nadzoru Wodnego w M. zamiar wykonania kąpieliska na działce nr [...] obręb M. Następnie Kierownik Nadzoru decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r., nr WR.2.4.420.61.2021.SG, wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania wskazanego kąpieliska w ramach dokonanego zgłoszenia wodnoprawnego w celu uzyskania dla przedmiotowego przedsięwzięcia zgody wodnoprawnej wymaganej na wykonanie kąpieliska. Na skutek odwołania Spółki, Dyrektor Zarządu Zlewni, decyzją z dnia 30 marca 2022 r., nr WR.ZUZ.2.423.2.2022.KO, uchylił w całości powyższą decyzję Kierownika Nadzoru, któremu przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2022 r. Kierownik Nadzoru nałożył na Spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego. Po uzupełnieniu zgłoszenia przez skarżącą Kierownik Nadzoru decyzją z dnia 13 maja 2022 r., umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Spółki w sprawie przyjęcia zgłoszenia na wykonanie wspomnianego kąpieliska. Na skutek odwołania skarżącej, Dyrektor Zarządu Zlewni decyzją z dnia 1 lipca 2022 r.: 1. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 13 maja 2022 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie kąpieliska; 2. uchylił postanowienie Kierownika Nadzoru z dnia 21 kwietnia 2022 r. w części obejmującej pkt 6 oraz pkt 8 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a także utrzymał to postanowienie w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Dyrektor Zarządu Zlewni podał, że istotą niniejszego postępowania administracyjnego było ustalenie, czy wody zgromadzone okresowo w obiekcie (zbiorniku wodnym), będącym przedmiotem zgłoszenia wodnoprawnego, pobrane z rzeki [...] (a dokładnie ze zbiornika wodnego usytuowanego na rzece [...]), stanowią wody powierzchniowe w rozumieniu ustawy Prawo wodne i czy korzystanie z tych wód podlega regulacjom tej ustawy, w szczególności przepisom dotyczącym kąpieliska. Przedmiotowy obiekt powstał w miejscu stawu rybnego (urządzenia wodnego), który w wyniku jego uszczelnienia przestał być urządzeniem wodnym. Fakt uszczelnienia obiektu jest istotny (podobnie jak jego regularny kształt – trapezu, zbliżony do kwadratu), gdyż wskazuje na to, że nie stanowi on naturalnego zbiornika wodnego, natomiast ustalanie stopnia jego szczelności nie ma znaczenia w tej sprawie. Zbiornik wodny powstały w wyniku działania człowieka, o regularnym kształcie, uszczelniony na całej powierzchni, łącznie ze skarpami, nie jest naturalnym zbiornikiem wodnym. Nie jest on usytuowany na przepływającej przez dz. nr [...] obręb M. rzece [...], a zatem nie jest on sztucznym zbiornikiem wodnym usytuowanym na wodach płynących. Mając na względzie powyższe oraz przepisy art. 22 i 23 prawa wodnego, Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził, że zgromadzone okresowo w przedmiotowym zbiorniku wodnym wody powierzchniowe pobrane z rzeki [...], doprowadzone do niego za pomocą rurociągu PCV, nie stanowią wód powierzchniowych w rozumieniu prawa wodnego, podobnie jak wody gruntowe przedostające się do tego zbiornika poprzez nieszczelności w nim występujące – a zatem nie jest możliwe utworzenie kąpieliska (w rozumieniu ustawy Prawo wodne) w tym obiekcie (zbiorniku wodnym). Organ odwoławczy przytoczył art. 7 ust. 2 ustawy Prawo wodne i zaznaczył, że Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie prowadzi System Informatyczny Gospodarowania Wodami, który zawiera wykaz wszystkich wód powierzchniowych. Katalog wód powierzchniowych jest katalogiem zamkniętym. W przypadku jakiekolwiek podejrzenia, że mamy do czynienia z wodami powierzchniowymi, które nie zostały ujęte w SiGW, konieczne jest ustalenie charakteru wód. Nie jest możliwe dowolne zaliczanie "obiektów" do wód powierzchniowych. Zważywszy na art. 219 ust. 1 i 2 prawa wodnego uznanie wód za śródlądowe wody powierzchniowe niesie za sobą szereg konsekwencji. W stosunku do wód powierzchniowych (oraz do gruntów pokrytych tymi wodami) należy stosować przepisy dotyczące śródlądowych wód powierzchniowych, a nie przepisy dotyczące wody w urządzeniach wodnych, a ponadto należy stosować wszystkie przepisy dotyczące wód powierzchniowych, a nie tylko wybrane przepisy dotyczące wód powierzchniowych (np. dotyczące kąpieliska). Nie można tych przepisów stosować wybiórczo. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ani z wodami powierzchniowymi, ani nawet z wodą w urządzeniu wodnym, gdyż mamy do czynienia z wodą w urządzeniu nie stanowiącym urządzenia wodnego w rozumieniu ustawy Prawo wodne. Obiekt będący przedmiotem niniejszego zgłoszenia nie jest ujęty w Systemie Gospodarowania Wodami prowadzonym przez PGW Wody Polskie jako wody powierzchniowe. W systemie tym jako wody powierzchniowe na dz. nr [...] obręb M. ujęta jest tylko rzeka [...] (opisana na mapce stanowiącej załącznik nr 4 do pisma skarżącej z dnia 27 grudnia 2021 r. jako wody powierzchniowe rowu "R-G") oraz zbiornik wodny usytuowany na rzece [...] (opisany na mapce jako "staw rekreacyjny"), z którego pobierane są wody do zasilania obiektu będącego przedmiotem niniejszego zgłoszenia. Zbiornik ten nie jest jednak przedmiotem zgłoszenia i Spółka nie planuje utworzenia na nim kąpieliska. Na mapie sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do zgłoszenia wodnoprawnego w miejscu obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia znajduje się oznaczenie Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) i jednoczesne określenie słowne "basen". Są to dwie sprzeczne informacje, gdyż basen nie może stanowić śródlądowej wody powierzchniowej stojącej (i odwrotnie). Ponadto nawet oznaczenie przedmiotowego gruntu w Ewidencji Gruntów i Budynków symbolem Ws nie przesądza o tym, że jest to woda stojąca. Dyrektor Zarządu Zlewni wyjaśnił, że ze strony internetowej [...] wynika, że uchwała Rady Miejskiej w M. w sprawie ujęcia w wykazie kąpielisk na terenie gminy M. "Kąpieliska [...]" została przyjęta przez Radę Miejską w M. tylko w 2012 r. i w 2022 r., przy czym 30 maja 2022 r. została podjęta uchwała, pomimo że do wniosku, o którym mowa w art. 37 prawa wodnego, nie została dołączona kopia zgłoszenia wodnoprawnego wraz z zaświadczeniem o niezgłoszeniu sprzeciwu. Zgodnie z art. 37 ust. 7 prawa wodnego powyższy wniosek (o umieszczenie w wykazie kąpielisk wydzielonego fragmentu wód powierzchniowych, na którym planuje utworzyć kąpielisko) winien być pozostawiony bez rozpoznania. Ze wspomnianej strony internetowej wynika również, że w roku 2021 r. podjęta została uchwała wyrażająca zgodę na utworzenie w sezonie kąpielowym 2021 r. miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli [...] w M. przy ul. [...]. Organ odwoławczy zauważył, że decyzją z dnia 13 listopada 2008 r., nr O.Ś.6223-47/08, Starosta M. udzielił Gminie M. (dla Spółki) pozwolenia wodnoprawnego na "szczególne korzystanie z wód powierzchniowych rowu melioracyjnego "R-G" na potrzeby kąpieliska i stawu rekreacyjnego lustra wody, a pozwolenie to zostało wydane na czas oznaczony do 31 grudnia 2027 r. Kierownik Nadzoru nie zakwestionował faktu jego ważności. Dyrektor Zarządu Zlewni zaznaczył, że w powołanej decyzji słowo "kąpielisko" używane jest zamiennie ze słowami "basen kąpielowy" oraz "basen", a więc decyzja ta nie obejmuje swym zakresem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie kąpieliska. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), tj. wg stanu prawnego na dzień wydania tej decyzji, kąpieliska były zaliczone do urządzeń wodnych i w związku z tym na ich wykonanie było wymagane pozwolenie wodnoprawne. Przepis art. 122 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne stanowiący, że "Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód jest jednocześnie pozwoleniem na wykonanie urządzeń wodnych służących do tego korzystania" został zmieniony ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2005 Nr 130, poz. 1087) i tym samym przestał obowiązywać w dniu 30 lipca 2005 r. (dzień wejścia w życie tej ustawy). W ocenie Dyrektora Zarządu Zlewni organ I instancji zebrał wystarczającą ilość dokumentów świadczących o tym, że obiekt położony na działce [...], obręb M., gmina M., nie jest wodą powierzchniową – przemawiających również za tym, że jego użytkowanie w ogóle nie podlega regulacjom ustawy Prawo wodne. W tej sytuacji organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie wykonania kąpieliska na działce [...], obręb M., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że Spółka może pobierać wodę powierzchniową z rzeki [...] (określonej w pozwoleniu wodnoprawnym jako rów melioracyjny "R-G") na podstawie posiadanego pozwolenia wodnoprawnego i napełniać nią przedmiotowy obiekt, a także może użytkować ten obiekt do celów rekreacyjnych, jednak jego użytkowanie musi odbywać się na podstawie innych przepisów, a nie na podstawie prawa wodnego. Pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r. skarżąca wniosła do WSA w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 1 lipca 2022 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2017 r. prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2233, dalej "u.p.w.") poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie zasady wspólnych interesów stron, braku współdziałania organu z użytkownikiem wód i przedstawicielami lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne, poprzez możliwie jak najszersze i wyczerpujące poczynienie ustaleń zmierzających do wyjaśnienia charakteru obiektu położonego na działce nr [...], obręb M., Gmina M.; 2) art. 16 ust. 22 u.p.w. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego dokonanie ustaleń wewnętrznie sprzecznych poprzez przyjęcie, z jednej strony, iż obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. jest basenem, a z drugiej strony zbiornikiem o regularnym kształcie, z trwałym brzegiem i dnem oddzielonym od wód podziemnych, którego wody dodatkowo podlegają oczyszczeniu, podczas, gdy obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. jest zbiornikiem wodnym połączonym z wodami powierzchniowymi, przez co winien zostać uznany za kąpielisko; 3) art. 423 ust. 4 w zw. z art. 423 ust. 5 u.p.w. poprzez ich niezastosowanie i zupełnie dowolne i nieuprawnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kąpieliskiem i tym samym w konsekwencji bezprawne umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.; 4) art. 545 ust. 7 u.p.w. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, iż odwołujący jest w posiadaniu decyzji w postaci pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych rowu melioracyjnego "R-G" na potrzeby kąpieliska i stawu rekreacyjnego; II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i wszystkich okoliczności, które doprowadziło do uznania, że obiekt położony na działce [...], obręb M., gm. M. nie jest kąpieliskiem oraz brak ustalenia i wskazania jak w uprzednich latach funkcjonował obiekt zlokalizowany na tejże działce; 2) art. 10 § 1, art. 67 § 2 pkt 3 i art. 79 k.p.a. poprzez przeprowadzenie czynności dowodowych polegających na wykonaniu oględzin bez powiadomienia strony o planowanych czynnościach w wymaganym ustawowo, co najmniej 7-dniowym terminie, oraz sporządzenie z nich notatki służbowej przy braku sporządzenia protokołu z tychże oględzin zgodnie z art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a., która to notatka nie stanowi dowodu, a była podstawą ustalenia błędnego stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. nie jest kąpieliskiem; 3) art. 15 k.p.a. poprzez nieuprawione i sprzeczne z porządkiem prawnym konsultowanie przez organ I instancji sposobu postępowania w niniejszej sprawie z organem II instancji, co skutkowało brakiem rzetelnego i prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy; 4) art. 84 w zw. z art 80, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego, który na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz oględzin, mógłby, opierając się na wiedzy technicznej i doświadczenia, ustalić, czy sporny obiekt jest kąpieliskiem, czy posiada szczelne dno, czy jest to zamknięty zbiornik wodny oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, w sytuacji, gdy organ nie posiadał wiadomości specjalnych umożliwiających należytą ocenę materiału dowodowego; 5) art. 85 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pomimo przeprowadzenia oględzin w niniejszej sprawie, pominięcie w sposób dowolny ustalonych przez organ podczas oględzin kwestii mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sprowadzających do uznania, iż obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. nie jest kąpieliskiem; 6) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ z rażącym naruszeniem prawa, określonym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to z uwagi na konsultowanie przez organ I instancji sposobu postępowania w niniejszej sprawie z organem II instancji. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Nadzoru, ewentualnie uchylenie tych decyzji oraz uchylenie postanowienia Kierownika Nadzoru z dnia 21 kwietnia 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2022 r. skarżąca podniosła, że Kąpielisko [...] jest obiektem, który funkcjonował i funkcjonuje przez wiele lat. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę podkreślając, że obiekt ten funkcjonuje jako kąpielisko od lat 60-tych z krótką przerwą w latach 2012- 2015. Uznanie tego obiektu za basen i obowiązek zamontowania urządzeń filtrujących przekracza możliwości finansowe spółki. Prezes zarządu Spółki podkreślił znaczenie kąpieliska dla lokalnej społeczności oraz podał, że funkcjonuje ono od lat 60-tych. Ma nieszczelne dno, przez które przenikają wody gruntowe oraz trzy źródła. Prezes Spółki wskazał również na brak możliwości spełnienia warunków wymaganych w ramach basenów; podał, że w 2022 r. obiekt był wpisany na listę kąpielisk, uzyskał pozytywną opinię organów sanitarnych w zakresie czystości wody. Celem zapewnienia jakości wody zamontowano przed dopływem wody z rowu złoża piaskowo-żwirowe i dodaje się chlor. Skarżąca nie jest w stanie zapewnić takiej klarowności wody jak w basenie, bo jest to woda z rowu. Nie ma możliwości napełnienia obiektu wodą wodociągową. Obiekt jest napełniany wodą z rowu. W latach 60-tych w miejscu obiektu był naturalny staw, który został uregulowany. Jest to [...] obiekt w Polsce. W dniu 26 stycznia 2023 r. WSA w Poznaniu wydał opisany na wstępie wyrok, którym uwzględnił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że sporny obiekt nie mieści się w definicji kąpieliska zawartej w art. 16 pkt 22 u.p.w. Przytoczywszy ten przepis oraz art. 16 pkt 20, 50 i 60 u.p.w., Sąd I instancji stwierdził, że sztuczne zbiorniki wodne mogą stanowić część wód powierzchniowych. Przedmiotowy zbiornik ma szczególny charakter, ponieważ – co wynika z decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia 19 maja 1986 r. – powstał w miejscu dawnych stawów [...] zasilanych wodą pochodzącą ze zlewni "[...]". Zgodnie z prowadzonym przez PGW Wody Polskie Systemem Informatycznym Gospodarowania Wodami (SIGW) przez działkę nr [...] obręb M. przepływa rzeka [...] stanowiąca śródlądową wodę płynącą. Poprzednio rzekę tą nazywano rowem melioracyjnym R-G czy też "rowem bez nazwy", co wyjaśnił jednoznacznie organ porównując przebieg obu cieków. W niniejszej sprawie nie jest istotna sama nazwa, lecz fakt, iż jest to śródlądowa woda płynąca, która kiedyś zasilała staw, w miejscu którego powstał przedmiotowy obiekt, a obecnie zasila ten zbiornik wodny. W ocenie Sądu I instancji, z tego faktu, że obiekt powstał w miejscu stawu, organ wywodzi wzajemnie sprzeczne wnioski, wskazując, iż: "Przedmiotowy obiekt nie jest również zagłębieniem terenu powstałym w wyniku działalności człowieka, niebędącym stawem (urządzeniem wodnym, z założenia nieszczelnym), w stosunku do którego miałyby odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące śródlądowych wód powierzchniowych. Do takiego wniosku prowadzi ustalenie, że obiekt ten powstał w miejscu stawu rybnego". Tym samym organ potwierdza, że samo zagłębienie terenu nie powstało w wyniku działalności człowieka, a więc powstało naturalnie. Sąd I instancji wskazał, że przepisy o śródlądowych wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami. Odpowiednie stosowanie tych przepisów może prowadzić do wniosku, że obiekt może zostać uznany za kąpielisko. W tym kontekście Sąd I instancji zaznaczył, że pod pojęciem "silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych" należy rozumieć jednolitą część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym stopniu zmieniony w następstwie fizycznych przeobrażeń będących wynikiem działalności człowieka. Z tych też względów twierdzenia organu, że wody powierzchniowe w rozumieniu ustawy to wody, które cechuje ich naturalny charakter, są niezrozumiałe i pomijają definicje "silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych", jak i "sztucznej jednolitej części wód powierzchniowych". Nawiązując do definicji kąpieliska, w której mowa o tym, że nie stanowi go zamknięty zbiornik wodny, o ile jest oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych – Sąd I instancji podkreślił, że oba warunki, tj. oddzielenia od wód powierzchniowych i wód podziemnych, muszą zostać spełnione łącznie. Tym samym ustawodawca dopuścił możliwość, że kąpieliskiem będzie zamknięty przykładowo zbiornik wodny oddzielony od wód powierzchniowych, ale nieoddzielony od wód podziemnych. Nie można zatem uznać za usprawiedliwione stanowisko organu, że ustalanie stopnia szczelności dna nie ma znaczenia w tej sprawie. W niniejszej sprawie niewątpliwie bowiem nie mamy do czynienia z oddzieleniem od wód powierzchniowych i wód podziemnych. Organ natomiast z jednej strony uznaje, że mamy do czynienia z uszczelnieniem dna, a z drugiej zaś wyjaśnia, iż "zgromadzone okresowo w przedmiotowym zbiorniku wodnym (...) wody gruntowe przedostające się do tego zbiornika poprzez nieszczelności w nim" nie stanowią wód powierzchniowych. WSA w Poznaniu zauważył przy tym, że z oficjalnej strony https://sk.gis.gov.pl/ prowadzonej przez Głównego Inspektora Sanitarnego wynika, iż: "Na całości akwenu dno przepuszczalne, wyłożone betonowymi płytami z dylatacją. Woda z cieku przepływa przez naturalne złoże filtracyjne żwirowo-piaskowe, a następnie wpływa do akwenu kąpieliska. Kąpielisko podzielone jest na dwa mniejsze akweny rozdzielone pomostem pływającym. Odpływ wody z akwenu kąpieliska odbywa się poprzez przelew, by woda znów płynęła dalej do cieku RG[...]. Krajowy kod kąpieliska: [...] Identyfikator kąpieliska Numid: [...]". Wzmianka ta została sporządzona na podstawie szczegółowych informacji zawartych w profilu wody w kąpielisku sporządzonej przez skarżącą, jednakże istotne jest to, że przedmiotowy obiekt posiada kod i identyfikator kąpieliska. Z dokumentu tego wynika również, iż obiekt ten w 2011 i 2012 funkcjonował jako kąpielisko, a w latach późniejszych jako miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli. Z kolei zgodnie z art. 16 pkt 28 u.p.w. pod pojęciem miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli rozumie się wykorzystywany do kąpieli wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych niebędący kąpieliskiem. Załączona do akt dokumentacja fotograficzna, choć uwidacznia wyłożenie dna płytami betonowymi, wskazuje zarazem na to, że twierdzenia skarżącej o braku całkowitej szczelności są uzasadnione. W ocenie WSA w Poznaniu, wbrew stanowisku organu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wodami powierzchniowymi. W decyzji pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie wód (z dnia 13 listopada 2008 r., znak decyzji: O.Ś.6223-47/08) wskazano, że przedmiotowy obiekt jest zbiornikiem wodnym, o regularnym kształcie, z trwałym brzegiem i dnem, którego wody dodatkowo podlegają oczyszczeniu, gdyż woda pobierana z rowu melioracyjnego R-G jest doprowadzana za pomocą rurociągu poprzez oczyszczającą komorę przepływowego systemu filtracyjnego HP. Sam fakt, że zbiornik wodny ma regularny kształt, nie może przesądzać, iż nie może on stanowić kąpieliska. Co do kwestii filtracji, Sąd I instancji wskazał, iż oczyszczanie polega wyłącznie na przepływie wody przez mieszankę żwirowo-piaskową, która pozbywa się tylko liści i innych podobnych zanieczyszczeń. Nawiązując do art. 7 ust. 2 i art. 16 pkt 65 u.p.w., Sąd I instancji wskazał, że dla uznania danego urządzenia za urządzenie wodne istotne jest czy urządzenie to lub budowla służy kształtowaniu zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Tym samym stanowisko organu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze zbiornikiem gromadzącym wody okresowo, w którym woda gromadzona jest za pomocą urządzenia technicznego (rurociągu PCV), niebędącego urządzeniem wodnym – jest nieprawidłowe. Fakt istnienia zapór na wlocie i wylocie z obiektu służyć ma pobraniu, zatrzymaniu wody, a następnie spuszczeniu wody bez użycia specjalistycznych urządzeń. Mamy tu zatem do czynienia z co prawda okresowym, ale jednak naturalnym dopływem i odpływem wody. Okoliczność, że celem możliwości okresowego opróżniania zbiornika uregulowano tę kwestię poprzez doprowadzenie wody przez rury PCV – nie może świadczyć o tym, iż nie mamy do czynienia z naturalnym dopływem i odpływem wody. Sąd I instancji przypomniał, że przedmiotowy zbiornik powstał w miejscu dawnych stawów Kościelnych; był to naturalny staw, który został uregulowany. Wobec powyższego, zważywszy na regulacje art. 18, art. 20, art. 21 i art. 23 u.p.w., mamy do czynienia z kąpieliskiem. Powołując się na treść art. 9 ust. 2 u.p.w. Sąd i instancji podkreślił, iż skoro regulacja prawa wodnego i związane z tym formalności (w niniejszej sprawie konieczność zgłoszenia) powoduje ograniczenia w wolności korzystania z wód oraz gruntów w związku z interesem publicznym, to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, jak i rozpoznawania zgłoszenia, priorytetową rolę winny odgrywać zasady ogólne prawa administracyjnego oraz zasady ogólne prawa ochrony środowiska i prawa wodnego, a jedną z zasad gospodarowania wodami jest zasada wspólnych interesów i współdziałania, na którą składa się zespół wspólnych działań w gospodarowaniu wodami, które mają zapewnić realizację celów ustawowych. Istota tej zasady leży w równoległej ochronie interesów administracji wodnej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności. Skoro w niniejszej sprawie specyfika obiektu nie pozwalała organowi na jednoznaczne ustalenie, że mamy do czynienia z kąpieliskiem, to w takiej sytuacji, mając na uwadze ogólne zasady prawa wodnego, jak i postępowania administracyjnego – organ powinien przedmiotową kwestię rozstrzygnąć na korzyść skarżącej. Na wątpliwości w tym zakresie wskazują również wcześniej wydane akty administracyjne, w tym wspomniane już wyżej pozwolenie wodnoprawne udzielające pozwolenia na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych rowu melioracyjnego "R-G" na potrzeby kąpieliska i stawu rekreacyjnego. Decyzja ta posługuje się również pojęciem "basenu kąpielowego". Tym samym również organy orzekające na podstawie prawa wodnego miały problem ze zdefiniowaniem przedmiotowego obiektu. WSA w Poznaniu miał na uwadze, że chociaż pozwolenie wodnoprawne zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, a sama definicja kąpieliska została wprowadzona dopiero z dniem 1 stycznia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne – to jednak ustawa ta zawierała definicję wody w kąpielisku rozumianego jako wody płynące lub stojące albo ich części oraz wody morskie, w których kąpiel jest w wyraźny sposób dozwolona albo nie jest zakazana i jest tradycyjnie dokonywana przez znaczną liczbę kąpiących się. Z tych też względów trudno jest uznać, że jakikolwiek dokument czy to akt administracyjny czy też operat wodnoprawny, na który powołuje się organ, w sposób wiążący przesądzają, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kąpieliskiem. Fakt zamiennego posługiwania się nazewnictwem, w braku legalnej definicji, nie może prowadzić do uznania, jak uczynił to organ, iż przedmiotowy zbiornik wodny nie jest kąpieliskiem. Jednocześnie – wobec specyficznego charakteru przedmiotowego zbiornika wodnego i jego powstania jako utwardzenia istniejącego wcześniej w tym miejscu naturalnego stawu – Sąd I instancji stwierdził, że choć obecnie mamy do czynienia ze sztucznym zbiornikiem wodnym zasilanym wodą z naturalnego cieku wodnego wyłącznie za pomocą rur, obiekt stanowi kąpielisko w rozumieniu art. 16 pkt 22 u.p.w. Tym samym organ niezasadnie uznał, że do dokonanego zgłoszenia nie mają zastosowania przepisy prawa wodnego. Pismem z dnia 27 lutego 2023 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2023 r. wywiódł Dyrektor Zarządu Zlewni (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 16 pkt 20, 50 i 60 u.p.w., polegające na zdefiniowaniu wód powierzchniowych w oparciu o wyżej wskazane przepisy w sytuacji, gdy u.p.w. definiuje wprost pojęcie wód powierzchniowych w art. 20, 21, 22, i 23; 2) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 16 pkt 65 u.p.w. w zw. z art. 7 ust. 2 u.p.w., polegające na przyjęciu, że rura PCV doprowadzająca wodę do zbiornika "[...]" w M. stanowi urządzenie wodne w rozumieniu u.p.w. w sytuacji, gdy rura PCV stanowi jedynie urządzenie techniczne i nie służy do kształtowania zasobów wodnych ani do korzystania z tych zasobów, co z kolei wyłącza stosowanie u.p.w.; 3) naruszenie prawa materialnego przez jego niezastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 147) i w konsekwencji niezdefiniowanie zbiornika "[...]" w M. jako pływalni albo innego obiektu dysponującego nieckami basenowymi o łącznej powierzchni powyżej 100 m² i głębokości powyżej 0,4 m w najgłębszym miejscu lub głębokości powyżej 1,2 m, pomimo tego, że takie właściwości przedmiotowego zbiornika wynikają ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie; 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny decyzji z dnia 13 listopada 2008 r. wydanej przez Starostę M. w sprawie Oś.6223-47/08, co skutkowało błędnym ustaleniem, że w sprawie istnieje wątpliwość co do możliwości zdefiniowania zbiornika "[...]" w M. oraz że zarówno z merytorycznej części decyzji, jak i załączonego operatu wodnoprawnego, nie wynika, że przedmiotowy zbiornik nie jest konstrukcyjnie kąpieliskiem; 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. przez pominięcie dokonania oceny i rozpatrzenia pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 maja 2022 r. w sytuacji, gdy w piśmie tym przedstawiona została opinia organu uprawnionego do zajęcia stanowiska i jednoznacznie wynika z niego, że zbiornik "[...]" w M. nie mieści się w definicji kąpieliska w rozumieniu u.p.w.; 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez niezasadne dokonanie oceny informacji ze strony internetowej Głównego Inspektora Sanitarnego i faktu nadania zbiornikowi wodnemu "[...]" w M. kodu i identyfikatora kąpieliska pomimo tego, że kwestie te są całkowicie niezależne od przedmiotowej sprawy i pozostające bez wpływu na przedmiot postępowania, które toczyło się przed skarżącym; 7) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 80 k.p.a. przez dowolną ocenę stanowiska Spółki oraz prezesa zarządu Spółki, co doprowadziło Sąd do nieprawidłowych ustaleń, sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie; 8) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie w części, z której wynika, że zbiornik "[...]" w M. ma cechy basenu, a zgłoszenie przez Spółkę zamiaru wykonania kąpieliska na tym obiekcie dokonane w 2021 r. i wcześniej w 2020 r. jest wyłącznie wynikiem zmiany przepisów dotyczących wymagań, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach, których Spółka nie jest w stanie dotrzymać. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, jak również o zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Pismem z dnia 21 marca 2023 r. Spółka udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o odrzucenie skargi kasacyjnej, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi kasacyjnej – a także o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22). We wszystkich zarzutach naruszenia przepisów postępowania (zarzuty 4–8) skarżący kasacyjnie – poza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. będącym przepisem wynikowym – powołał przepisy kodeksu postępowania administracyjnego statuujące zasadę prawdy materialnej oraz regulujące ocenę dowodów (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Z treści tych zarzutów wynika, że – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd I instancji naruszył powołane przepisy przez pominięcie tudzież dokonanie dowolnej oceny określonych dowodów: decyzji Starosty M. z dnia 13 listopada 2008 r., Oś.6223-47/08 (zarzut 4); pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 maja 2022 r. (zarzutu 5); informacji ze strony internetowej Głównego Inspektora Sanitarnego (zarzut 6); stanowiska Spółki oraz prezesa zarządu Spółki (zarzut 7); materiału dowodowego "w części, z której wynika, że zbiornik "[...]" w M. ma cechy basenu – dokumentacji fotograficznej, map, ustaleń wizji terenowej, decyzji Starosty M. z dnia 13 listopada 2008 r. z załączonym do niej operatem wodnoprawnym (zarzut 8). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośne zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne i nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tym kontekście przede wszystkim zauważyć należy, że Sąd I instancji zasadniczo nie zakwestionował kompletności materiału dowodowego ani też nie zakwestionował poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych, innymi słowy, nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji wskazał jednoznacznie, że "organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie sporny obiekt nie mieści się w definicji kąpieliska zawartej w art. 16 pkt 22 Prawa wodnego". Sąd I instancji nie poczynił zatem odmiennych niż organ ustaleń faktycznych, lecz poczynione przez organ ustalenia odmiennie ocenił przez pryzmat prawa materialnego. Odwołanie się przez Sąd I instancji do poszczególnych dowodów i faktów, które z nich wynikają, stanowiło element argumentacji prawnej. I tak, gdy idzie o decyzję Starosty M. z dnia 13 listopada 2008 r., Oś.6223-47/08, to Sąd I instancji wskazał, że miał tę decyzję na uwadze i że w decyzji tej wskazano, iż "przedmiotowy obiekt jest zbiornikiem wodnym, o regularnym kształcie, z trwałym brzegiem i dnem, którego wody dodatkowo podlegają oczyszczeniu, gdyż woda pobierana z rowu melioracyjnego R-G jest doprowadzana za pomocą rurociągu poprzez oczyszczającą komorę przepływowego systemu filtracyjnego HP". Informację ze strony internetowej Głównego Inspektora Sanitarnego Sąd I instancji przytoczył dosłownie i zarazem zaznaczył – już w ramach oceny prawnej – że "istotne jest, iż przedmiotowy obiekt posiada kod i identyfikator kąpieliska". Z kolei przez nawiązanie do załączonej do akt dokumentacji fotograficznej Sąd I instancji zwrócił uwagę na brak całkowitej szczelności dna zbiornika, co nie pozostaje bez wpływu na jego kwalifikację. W braku bezpośredniego odniesienia się do pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 maja 2022 r., w którym organ ten przedstawił własne stanowisko – nie sposób upatrywać uchybienia Sądu I instancji. Wszak Sąd I instancji dokonał autonomicznej oceny przedmiotowego obiektu przez pryzmat definicji z art. 16 pkt 22 u.p.w., czemu dał wyraz stwierdzeniem, że: "Trudno jest uznać, iż jakikolwiek dokument czy to akt administracyjny czy też operat wodnoprawny, na który powołuje się organ, w sposób wiążący przesądzają, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kąpieliskiem. Fakt zamiennego posługiwania się nazewnictwem, w braku legalnej definicji, nie może prowadzić do uznania, jak uczynił to organ, iż przedmiotowy zbiornik wodny nie jest kąpieliskiem". Rozstrzygającego znaczenia Sąd I instancji nie przypisał też oświadczeniom prezesa zarządu Spółki. Z tych wszystkich względów sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które są zrelatywizowane ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku, nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym miejscu warto też ponownie podkreślić, że nie tyle te ustalenia, ile ich ocena prawna stanowiła rzeczywisty przedmiot sporu. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wypada w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych przez ich "niezastosowanie" (zarzut 3). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "przez jego niezastosowanie" czy "pominięcie". Zgodnie jednak z dominującym poglądem, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie. Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji, a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie określonych przepisów jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni odnośny zarzut nieskutecznym (zob. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2024 r., III OSK 2115/24, oraz przytoczone tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Ponieważ skarżący kasacyjnie podniósł również zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię (zarzut 1 i 2), zauważyć należy, że błędna wykładnia może się przejawiać w "nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej" (M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, A Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2024, s. 596). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię z istoty rzeczy dokonywana jest w płaszczyźnie normatywnej, toteż zasadniczo liczą się tylko argumenty nawiązujące do brzmienia odnośnych przepisów. Ma ona w pewnym sensie charakter abstrakcyjny i jest w dużej mierze autonomiczna wobec okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego in genere – a zwłaszcza zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię – nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2024 r., III OSK 5182/21). Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię powinien dotyczyć wykładni rzeczywiście przyjętej przez Sąd I instancji i nie może odnieść zamierzonego skutku, jeżeli kontestuje stanowisko, którego Sąd I instancji w istocie nie wyraził (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2025 r., III OSK 1986/22; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2025 r., III OSK 2720/24). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść zarzutu 2, w której skarżący kasacyjnie podnosi błędne przyjęcie, że "rura PCV doprowadzająca wodę do zbiornika »[...]« w M. stanowi urządzenie wodne w rozumieniu Prawa wodnego" – w ogóle nie wskazuje na błędną wykładnię powołanych tam przepisów art. 16 pkt 65 u.p.w. w zw. z art. 7 ust. 2 u.p.w. Ustalenie, czy konkretne urządzenie jest urządzeniem wodnym, sytuuje się bowiem w sferze ustaleń faktycznych względnie jest przejawem stosowania prawa materialnego. Z tym zastrzeżeniem, wypada dodać, że nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że urządzenie, o którym mowa, może być w okolicznościach niniejszej sprawy zakwalifikowane jako urządzenie wodne. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut 1, w którym skarżący kasacyjnie wskazuje na błędną wykładnię art. 16 pkt 20, 50 i 60 u.p.w., polegającą na zdefiniowaniu wód powierzchniowych w oparciu o te przepisy w sytuacji, gdy u.p.w. definiuje wprost pojęcie wód powierzchniowych w art. 20, 21, 22, i 23. Sąd I instancji zasadniczo dokonywał wykładni art. 16 pkt 22 u.p.w. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o kąpielisku, rozumie się przez to wyznaczony przez radę gminy wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę osób kąpiących się, pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska nie wydano stałego zakazu kąpieli; kąpieliskiem nie jest: pływalnia, basen pływacki lub uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający oczyszczaniu lub wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny, zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych. Sąd I instancji, w ramach tejże wykładni, nie przyjął, że przepisy art. 16 pkt 20, 50 i 60 u.p.w. samoistnie definiują pojęcie wód powierzchniowych – Sąd I instancji jedynie przytoczył te przepisy, by skonkludować, że "niewątpliwie sztuczne zbiorniki wodne mogą stanowić część wód powierzchniowych". Z kolei końcowa ocena Sądu I instancji, że przedmiotowy zbiornik jest kąpieliskiem w rozumieniu art. 16 pkt 22 u.p.w., stanowi wynik wykładni tego przepisu oraz analizy relewantnych elementów stanu faktycznego, w ramach której Sąd I instancji podkreślił w szczególności okoliczność braku oddzielenia zbiornika od wód powierzchniowych i wód podziemnych oraz okoliczność wprawdzie okresowego, ale jednak naturalnego dopływu i odpływu wód. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 16 pkt 20, 50 i 60 u.p.w., zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie daje podstaw do negatywnej weryfikacji wspomnianej oceny Sądu I instancji. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.