III OSK 918/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1504/24 w sprawie ze skargi T. Z. na uchwałę Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Powiatu w L. na rzecz T. Z. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1504/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. Z. na uchwałę Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L., stwierdził nieważność § 21 ust. 7 załącznika do zaskarżonej uchwały (pkt I), a także zasądził od Zarząd Powiatu w L. na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zarząd Powiatu L. uchwałą z dnia [...] września 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.p."), uchwalił Regulamin Organizacyjny Starostwa Powiatowego w L.. Na powyższą uchwałę T. Z. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżył ją w części dotyczącej zmiany Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. stanowiącej o likwidacji samodzielnego stanowiska pracy Powiatowego Rzecznika Konsumentów oraz przeniesienia ww. stanowiska pracy do Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich, braku wyodrębnienia Powiatowego Rzecznika Konsumentów w strukturze organizacyjnej starostwa powiatowego. Zarzucił naruszenie art. 40 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r. poz. 594 z późn. zm., zwana dalej: "u.o.k.k.") poprzez brak zastosowania ww. przepisu przy zmianie Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu L. - reprezentowany przez Starostę zwrócił się o jej oddalenie jako niezasadnej. W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżący podtrzymał twierdzenia i wnioski skargi. Ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę podkreślił brak jakiejkolwiek argumentacji prawnej uzasadniającej twierdzenie, że w wyniku zmiany Regulaminu nie doszło do zlikwidowania samodzielnego stanowiska pracy Powiatowego Rzecznika Konsumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że § 21 ust. 7 załącznika do uchwały Zarządu Powiatu L. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] (dalej: "Regulamin") istotnie narusza prawo, co przesądza o stwierdzeniu jego nieważności. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że dokonana przez Sąd analiza zapisów zaskarżonej uchwały wykazała, na co słusznie zwrócił także uwagę skarżący, że stanowisko Powiatowego Rzecznika Konsumentów zostało przeniesione do Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich. Potwierdza to jednoznacznie § 21 ust. 7 Regulaminu stanowiący, że: Pracą Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich kieruje kierownik. Do podstawowych zadań wydziału należy prowadzenie spraw w zakresie: Powiatowego Rzecznika Konsumentów. Słusznie zwrócił uwagę skarżący, że stanowisko Powiatowego Rzecznika Konsumentów zostało przeniesione pod podległość służbową kierownika Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich. Potwierdza to § 14 ust. 1 i 2 Regulaminu stanowiąc: "Wydziałami kierują kierownicy na zasadzie jednoosobowego kierownictwa. Kierownicy wydziałów zapewniają zgodne z prawem wykonywanie zadań przypisanych wydziałom i w tym zakresie ponoszą odpowiedzialność służbową przed Starostą". Sąd I instancji stwierdził, że nie można tego rodzaju regulacji uznać, jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, za kwestie techniczne związane z działalnością Rzecznika Konsumentów, w tym m. in. przyjmowanie dokumentów kierowanych do Rzecznika Konsumentów oraz zapewnienie ciągłości obsługi interesantów i udzielania im koniecznych informacji na wypadek nieobecności Rzecznika Konsumentów z powodu urlopu czy choroby. Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy samodzielne stanowisko Rzecznika zostało de facto zlikwidowane i przeniesione do innego Wydziału. Wskazuje na to zresztą wyraźnie treść pisma Starosty z dnia 22 października 2024 r., dołączonego do skargi (wypowiedzenie warunków pracy i płacy), w którym wskazano, że przyczyną wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy jest zmiana Regulaminu organizacyjnego, wprowadzenie nowej struktury w Starostwie, polegające na likwidacji samodzielnego stanowiska pracy Powiatowego Rzecznika Konsumentów i przeniesienia tego stanowiska do Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich. W ocenie Sądu zawarty w § 21 ust. 7 Regulaminie zapis w sposób istotny narusza przepisy ustawy a mianowicie art. 40 ust. 3 i 4 u.o.k.k. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Zarząd Powiatu w L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, a także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 40 ust. 3 i 4 u.o.k.k. - poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że treść Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L., nadanego uchwałą Zarządu Powiatu L. nr [...] z dnia [...] września 2024 r. są sprzeczne z prawem, a co za tym idzie nieważne, bowiem na ich podstawie doszło do likwidacji samodzielnego stanowiska pracy Powiatowego Rzecznika Konsumentów, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż brak jest podstaw do uznania, że samodzielne stanowisko rzecznika zostało zlikwidowane i nie jest wyodrębnione w strukturze organizacyjnej urzędu; 2. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 79 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.p.") - poprzez ich błędne zastosowanie i stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Starostwa Powiatowego w L. w części, tj. w § 21 ust. 7 załącznika do uchwały, podczas gdy naruszenie prawa nie miało charakteru istotnego, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności; 3. art. 151 p.p.s.a. – "przez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi na uchwałę Zarządu Starostwa Powiatowego w L. z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie handlowego celu sprzedaży nieruchomości przez Skarżącą, podczas gdy w sprawie brak jest podstaw do uznania, że sprzedaż nieruchomości ma charakter handlowy"; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w tym podstaw rozstrzygnięcia oraz brak wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia w czym przejawia się istotność naruszenia prawa przez § 21 ust. 7 wydanej uchwały, która uzasadniała stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie; 5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: "k.p.a.") poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu L. nr [...] z dnia [...] września 2024 r. w części, tj. w zakresie § 21 ust. 7 Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. w oparciu o dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonując wykładni postanowienia § 21 ust. 7 Regulaminu w oderwaniu od jego pozostałych postanowień w tym § 10 ust. 5 pkt 6 lit. b), a w konsekwencji błędne uznanie, że stanowisko Powiatowego Rzecznika Konsumentów w L. nie zostało wyodrębnione w strukturze organizacyjnej urzędu oraz że rzecznik podległy służbowo jest kierownikowi, który kieruje pracą Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich, podczas gdy z treści Regulaminu, tj. § 10 ust. 5 pkt 6 lit. b) wynika, że to starosta sprawuje bezpośredni nadzór nad stanowiskiem pracy: Powiatowym Rzecznikiem Konsumentów. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz wydanie wyroku reformatoryjnego poprzez oddalenie skargi w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. Z. wniósł o jej oddalenie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia art. 40 ust. 3 i 4 u.o.k.k. – "poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że treść Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L., nadanego uchwałą Zarządu Powiatu L. nr [...] z dnia [...] września 2024 r. są sprzeczne z prawem (...), bowiem na ich podstawie doszło do likwidacji samodzielnego stanowiska pracy Powiatowego Rzecznika Konsumentów, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż brak jest podstaw do uznania, że samodzielne stanowisko rzecznika zostało zlikwidowane i nie jest wyodrębnione w strukturze organizacyjnej urzędu". Zgodnie z brzmieniem art. 40 ust. 3 i 4 u.o.k.k. "rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany staroście (prezydentowi miasta). Rzecznika konsumentów wyodrębnia się organizacyjnie w strukturze starostwa powiatowego (urzędu miasta), a w powiatach powyżej 100 tys. mieszkańców i w miastach na prawach powiatu rzecznik konsumentów może wykonywać swoje zadania przy pomocy wyodrębnionego biura. Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że w strukturze starostwa powiatowy rzecznik konsumentów musi zajmować samodzielne stanowisko (jeśli nie utworzono biura rzecznika konsumentów). Stanowisko rzecznika konsumentów powinno zostać umiejscowione w strukturze powiatu w sposób zapewniający odpowiednie warunki do wykonywania nałożonych na niego zadań przy jednoczesnym zagwarantowaniu braku wpływu innych niż starosta (prezydent miasta) organów lub podmiotów na wykonywane przezeń obowiązki (zob. Lex: Banasiński Cezary (red.), Piontek Eugeniusz (red.), Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz). Jak wynika z § 21 i jego ust. 7 Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. (uchwała Zarządu Powiatu L. nr [...] z dnia [...] września 2024 r.) pracą Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich kieruje kierownik, a do podstawowych zadań wydziału należy prowadzenie spraw w zakresie Powiatowego Rzecznika Konsumentów. Koresponduje z tym treść § 14 ust. 1 i 2 tego Regulaminu, gdzie wskazano, że wydziałami kierują kierownicy na zasadzie jednoosobowego kierownictwa i zapewniają oni zgodne z prawem wykonywanie zadań przypisanych wydziałom i w tym zakresie ponoszą odpowiedzialność służbową przed Starostą. W konsekwencji tych zapisów nie wynika, aby stanowisko powiatowego rzecznika konsumentów było samodzielne, skoro podlega on kierownikowi Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich. Oceny tej nie zmienia zamieszczenie w § 10 ust. 1 ust. 5 pkt 6 lit. b Regulaminu stwierdzenie, że Starosta sprawuje bezpośredni nadzór m.in. nad Powiatowym Rzecznikiem Konsumentów. Zatem pomimo tego, że Starosta sprawuje bezpośredni nadzór nad Powiatowym Rzecznikiem Konsumentów, to jednocześnie podlega on kierownikowi Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obywatelskich i to on ponosi służbową przed Starostą za zgodne z prawem wykonywanie zadań przypisanych wydziałom czyli również za działalność Powiatowego Rzecznika Konsumentów. Oczywiście nie ma przeszkód prawnych, aby stanowisko powiatowego rzecznika konsumentów umiejscowić w ramach innej komórki organizacyjnej np. określonego wydziału starostwa, ale musi się to wiązać z wyraźnym wyartykułowaniem w treści regulaminu, że stanowisko to jest samodzielne, a on sam podlega bezpośrednio staroście (prezydentowi miasta). Tego niestety w analizowanym Regulaminie Organizacyjnym Starostwa Powiatowego w L. zabrakło. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 79 u.s.p. Zauważyć należy, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Otóż wskazany w tym zarzucie art. 79 u.s.p. dzieli się na pięć ustępów. Można się jedynie domyślać, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 79 ust. 4 u.s.p. Skoro, jak wskazano wyżej § 21 ust. 7 załącznika do uchwały Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 40 ust. 3 i 4 u.o.k.k., to nie było przesłanek do zastosowania art. 79 ust. 4 u.s.p., który stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. przez stwierdzenia nieważności wskazanego przepisu. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza jeszcze naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu L. nr [...] z dnia [...] września 2024 r. w części, tj. w zakresie § 21 ust. 7 Regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego w L. Po pierwsze sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To jednak nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. Po drugie skoro strona skarżąca kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji nieprawidłowe uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie pomimo niedostatecznego wyjaśnienia przez organ okoliczności faktycznych sprawy, wyłącznie na podstawie zarzutu naruszenia przepisów k.p.a., to wskazać należy, że tak skonstruowany zarzut nie mógł okazać się skuteczny w realiach niniejszej sprawy. Otóż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem nadzorczym, a nie z typowym postępowaniem jurysdykcyjnym prowadzonym na podstawie k.p.a. Zatem naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. należało połączyć także z art. 79 ust. 5 u.s.p., który zawiera wyraźną deklarację ustawodawcy o dopuszczalności stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po trzecie jak wynika z brzmienia z art. 79 ust. 5 u.s.p. w postępowaniu nadzorczym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. W konsekwencji dla skuteczności zarzutu wadliwego uwzględnienia skargi konieczne jest wskazanie na naruszenie art. 79 ust. 5 u.s.p. przez odpowiednie zastosowanie w sprawie określonych przepisów k.p.a., z wyjaśnieniem w jaki sposób odnoszą się one do specyfiki postępowania nadzorczego. Na koniec jako całkowicie niezrozumiały i oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. – "przez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi na uchwałę Zarządu Starostwa Powiatowego w L. z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie handlowego celu sprzedaży nieruchomości przez Skarżącą, podczas gdy w sprawie brak jest podstaw do uznania, że sprzedaż nieruchomości ma charakter handlowy". Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była sprzedaż nieruchomości. Ubocznie jedynie zauważyć należy, że Sąd I instancji nie stosował art. 151 p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Natomiast mając na uwadze wyżej poczynione uwagi przyjąć należy, że WSA w Rzeszowie prawidłowo zastosował art. 147 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na zasadzie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.