III OSK 896/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Olesna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 stycznia 2025 r. sygn. akt I SAB/Op 106/24 w sprawie ze skargi T.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek T.T. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt I SAB/Op 106/24 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi T.T. (dalej: skarżący) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna (dalej: organ, Burmistrz, skarżący kasacyjnie) w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, w pkt 1) umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Burmistrza do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z 21 lutego 2012 r., w pkt 2) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, w pkt 3) stwierdził, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 4) wymierzył Burmistrzowi grzywnę w wysokości 1500 złotych, w pkt 5) dalej idącą skargę oddalił, a w pkt 6) zasądził od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 580 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że pierwsza skarga została rozpoznana wyrokiem WSA w Opolu z 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Op 13/21, mocą którego: w pkt 1 zobowiązano Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego z 21 lutego 2012 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; w pkt 2 stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; w pkt 3 stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4 przyznano od Burmistrza na rzecz wnioskodawcy sumę pieniężną w wysokości 5 000 złotych; w pkt 5 dalej idącą skargę oddalono; w pkt 6 zasądzono od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną wywiedzioną od tego wyroku, w części obejmującej jego pkt.: 1, 2, 3, 4 i 6, NSA wyrokiem z 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 7726/21, oddalił. Druga skarga została rozpoznana wyrokiem WSA w Opolu z 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Op 40/23, mocą którego: w pkt 1 zobowiązano Burmistrza do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z 21 lutego 2012 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; w pkt 2 stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 dalej idącą skargę oddalono; w pkt 4 zasądzono od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Mając na uwadze, że w terminie wskazanym wyrokiem Sądu z 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Op 40/23, sprawa nie została załatwiona (czy to w drodze decyzji administracyjnej czy też w inny prawem określony sposób kończący ją), strona, pismem datowanym na 17 października 2024 r., wniosła ponaglenie do Kolegium, a pismem z dnia 21 października 2024 r., za pośrednictwem Burmistrza Olesna, złożyła do Sądu kolejną, opisaną we wstępie, skargę na bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania z jej wniosku. Po wniesieniu skargi do Sądu I instancji, decyzją z 21 listopada 2024 r., Burmistrz odmówił określania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania wskazał, że w niniejszej sprawie wystąpiły okresy opieszałości, które kwalifikować należy zarówno jako bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Stwierdzając w niniejszej sprawie bezczynność i przewlekłość Sąd I instancji uwzględnił, że w znaczny sposób Burmistrz przekroczył, kilkunastokrotnie, miesięczny termin przewidziany dla rozpoznania sprawy wyznaczony wyrokiem Sądu z 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Op 40/23. Od dnia 13 października 2023 r. do momentu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do dnia 21 października 2024 r.) minęło bowiem ponad 12 miesięcy. Zdaniem Sądu I instancji, Burmistrz podejmował działania, niemniej jednak nie można uznać, aby były to skuteczne czynności zmierzające bezpośrednio do załatwienia sprawy, mogące uwalniać organ od zarzutu bezczynności i przewlekłości. Organ działał w sposób opieszały i nieefektywny, przedłużając wielokrotnie postępowanie bez dostatecznie uzasadnionych podstaw i nie podejmując skutecznych czynności zmierzających do końcowego załatwienia sprawy. Według Sądu I instancji, z akt administracyjnych wynika, co podniosła także strona, że po wydaniu wyroku Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, Burmistrz wielokrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy. Ustalona przez Sąd I instancji, na podstawie materiału dokumentacyjnego, chronologia zdarzeń jednoznacznie potwierdziła, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym wyrokiem Sądu z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, a podejmowane czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle wymogów art. 12 k.p.a. Według Sądu I instancji, organ nie załatwił sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wyznaczonym przez siebie terminie do 31 stycznia 2024 r. i w terminach później wyznaczonych. W ocenie Sądu I instancji, organ od 13 października 2023 r. podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy administracyjnej w sposób nieuzasadniony w znacznych odstępach czasu. Po dniu 18 lipca 2024 r., kiedy to zakończył postępowanie dowodowe, organ nie podjął żadnych istotnych czynności w sprawie przez kolejne ponad 4 miesiące. Zdaniem Sądu, oceniając opisany powyżej tok czynności podejmowanych przez Burmistrza, nie może być wątpliwości, że postępowanie było prowadzone nieefektywnie i w sposób przewlekły, a przekroczenie terminów jest oczywiste i niedopuszczalne. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (w kontekście przerw pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu oraz ogólnego czasu trwania postępowania). W przekonaniu Sądu, tak znaczna zwłoka w rozpoznaniu sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Od 13 października 2023 r. do momentu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do 21 października 2024 r.) minęło bowiem ponad 12 miesięcy. Decyzję kończącą postępowanie organ wydał jeszcze później (tj. 21 listopada 2024 r.). W okresie tym podejmowane działania następowały nie tylko w znacznych odstępach czasu, a uzupełnienia raportu nie skutkowały załatwieniem sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wymaganym terminie, lecz kolejnymi wezwaniami, dotyczącymi nowych kwestii i przedłużaniem terminu załatwienia sprawy. Czynności procesowe organu nie były podejmowane niezwłocznie oraz z wymaganą koncentracją i należytą starannością w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. W skardze kasacyjnej Gmina Olesno (dalej: skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez r.pr. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji co do pkt 2-4 i 6 zaskarżonego wyroku. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa postępowania skutkujące uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego w sposób niewynikający z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz pozostałych czynności organu rozpatrującego sprawę przyjęto, że organ prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w celu wydania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych o wydajności do 50 Mg/h ul. [...] w S. na działce nr [...] dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, podczas gdy prawidłowa ocena wszelkich istotnych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie konieczności poczynienia przez organ daleko idących uzgodnień oraz ustaleń, których wyraz stanowi dokumentacja znajdująca się w aktach niniejszej sprawy, w istocie nie prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że podejmowane w toku postępowania czynności, wymagające niejednokrotnie wykorzystania wiedzy oraz zasobów podmiotów zewnętrznych, na których to czas realizacji zadań organ nie miał rzeczywistego wpływu, w szczególności w zakresie powierzenia sporządzenia części technicznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także wskutek poczynienia dalej idących uzgodnień, które to stanowiły rezultat działań lub zaniechań innych podmiotów jak organ. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, mając na uwadze okoliczności faktycznie niniejszej sprawy, nie ziściły się okoliczności uzasadniające stwierdzenie bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie; b) art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego w sposób niewynikający z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz pozostałych czynności organu rozpoznającego sprawę przyjęto, iż w niniejszej sprawie doszło do bezczynności oraz przewlekłego postępowania z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie doszło do kwalifikowanej postaci naruszenia prawa w postaci rażącego naruszenia prawa wskutek mającej wystąpić bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Według organu w toku dokonywania oceny stopnia naruszenia prawa należy mieć na uwadze dyrektywy wynikające bezpośrednio z treści orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ do naruszającej prawo w sposób rażący, jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia. Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w przypadku bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie winna stanowić rezultat ustaleń, że "bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty". W ocenie organu, Sąd I instancji w istocie nie dokonał szczegółowej oceny w tym zakresie, poprzestając wyłącznie na konkluzji, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie winno per se prowadzić do wniosku, że postępowanie było prowadzone z rażącym naruszeniem prawa. W pismach procesowych z 9 i 27 maja 2025 r. T.T. reprezentowany przez radców prawnych wniósł o: 1) oddalenie skargi kasacyjnej z 2 kwietnia 2025 r. jako całkowicie bezzasadnej; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania drugiej instancji według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz rozwinięte w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.a) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek czego zdaniem skarżącej kasacyjnie w sposób niewynikający z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz pozostałych czynności organu rozpoznającego sprawę przyjęto, że organ prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie wystąpiły okresy opieszałości, które kwalifikować należy zarówno jako bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Stwierdzając w niniejszej sprawie bezczynność i przewlekłość Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił, że w znaczny sposób Burmistrz przekroczył, kilkunastokrotnie, miesięczny termin przewidziany dla rozpatrzenia sprawy wyznaczony wyrokiem WSA w Opolu z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23. Od 13 października 2023 r. do momentu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (tj. do 21 października 2024 r.) minęło ponad 12 miesięcy. Burmistrz podejmował działania, niemniej jednak nie można uznać, aby były to skuteczne czynności zmierzające bezpośrednio do załatwienia sprawy, mogące uwalnić organ od zarzutu bezczynności i przewlekłości. Ma rację Sąd I instancji, że organ działał w sposób opieszały i nieefektywny, przedłużając wielokrotnie postępowanie bez dostatecznie uzasadnionych podstaw i nie podejmując skutecznych czynności zmierzających do końcowego załatwienia sprawy. Z akt administracyjnych wynika, co podniosła także strona, że po wydaniu wyroku Sądu z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, Burmistrz wielokrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy. Ustalona przez Sąd I instancji, na podstawie materiału dokumentacyjnego, chronologia zdarzeń jednoznacznie potwierdziła, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym wyrokiem WSA w Opolu z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, a podejmowane czynności procesowe nie charakteryzowały się koncentracją niezbędną w świetle wymogów art. 12 k.p.a. Skarżącego wielokrotnie wzywano do uzupełnienia raportu czym uzasadniano następnie wielokrotne przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że organ nie załatwił sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wyznaczonym przez siebie terminie do 31 stycznia 2024 r. i w terminach później wyznaczonych. Następnie pomimo udzielonej odpowiedzi organ nie załatwił sprawy (pozytywnie lub negatywnie) w wyznaczonym przez siebie terminie, tj. do 30 kwietnia 2024 r. W związku z uzupełnieniami raportu, dokonanymi w dość ograniczonym oraz wąskim zakresie, Burmistrz wystąpił do organów współdziałających w sprawie o ponowne zajęcie stanowiska, tj. do RDOŚ w Opolu i do PPIS w Opolu. Wystąpień do organów współdziałających dokonano w znacznych odstępach czasu od momentu wpływu uzupełnień raportu (odmów uzupełnień) przekazanych pismami strony. Zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że z niedających się wyjaśnić na podstawie akt administracyjnych przyczyn, pisma o zajęcie stanowiska wysłano do organów współdziałających - zamiast równocześnie - w różnych i odległych od siebie terminach. Także w końcowej fazie postępowania administracyjnego organ nie podjął się właściwego zorganizowania czynności procesowych. W trafnej ocenie Sądu I instancji, analiza akt administracyjnych wskazuje, że po dniu 18 lipca 2024 r. organ nie podejmował już żadnych uzasadnionych działań zmierzających do załatwienia sprawy, w tym wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych. Pomimo tego nie załatwił sprawy. Przed upływem terminu wyznaczonego na dzień 31 sierpnia 2024 r. organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a zatem przez blisko kolejne półtora miesiąca pozostawał w bezczynności i przewlekłości. Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że pomimo, iż już 10 października 2024 r. wszedł w życie plan miejscowy (przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] września 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w S. i w W.), którego ustalenia były podstawą odmowy określania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, to jednak decyzję kończącą to postępowanie organ nie wydał niezwłocznie, ale dopiero w dniu 21 listopada 2024 r. Z akt sprawy wynika, że zamiast oceny kluczowego dowodu wielokrotnie, w odstępach wielomiesięcznych, wzywano inwestora o jego kolejne uzupełnienia, o nowe kwestie, jak i kwestie, co do których inwestor uzupełnienia takiego od początku odmawiał. Oceniając tok czynności podejmowanych przez organ Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły, a organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.b) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1a, p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego w sposób niewynikający z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz pozostałych czynności organu rozpoznającego sprawę przyjęto, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności oraz przewlekłego postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że zaistniała w sprawie bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym prawidłowo Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 149 § 1a, p.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku. Taka kwalifikacja jest zasadna, gdyż stan bezczynności lub przewlekłości jest w niniejszej sprawie oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawnego. Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego. Ma rację Sąd I instancji, że w znaczny sposób i kilkunastokrotnie przekroczony został termin miesięczny przewidziany dla rozpoznania sprawy określony wyrokiem Sądu z 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Op 40/23. Sąd I instancji prawidłowo wziął pod uwagę również obrazę prawa procesowego w przedmiotowej sprawie dokonaną przez organ nie tylko w naruszeniu art. 12 i art. 35 k.p.a., ale także art. 149 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego wyznaczony został wyrokiem WSA w Opolu z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 40/23, termin miesięczny do wydania aktu. Organ, nie realizując nałożonego obowiązku do działania podważył podstawowe zasady ustrojowe działania administracji publicznej wyrażone w art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd I instancji słusznie nie znalazł żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby długi okres braku aktywności organu w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji nie ma podstaw, by stwierdzić wadliwość zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego, o co wniesiono w pismach procesowych oznaczonych datami 9 i 27 maja 2025 r. Stosownie bowiem do art. 179 p.p.s.a. termin na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną wynosi 14 dni od doręczenia stronie odpisu skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci przymiot odpowiedzi na skargę kasacyjną i staje się zwykłym pismem procesowym. Oznacza to, że zawarty w takim piśmie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania jest nieskuteczny. Złożona do akt niniejszej sprawy odpowiedź na skargę kasacyjną nie mogła wywołać takich skutków procesowych, bowiem została wniesiona po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. W tych okolicznościach brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów w postaci wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.