III OSK 874/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych oraz K.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1536/22 w sprawie ze skargi K.N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 21 lipca 2022 r. nr DS.523.753.2022.FT.DS.177706 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z 9 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1536/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 lipca 2022 r. nr DS.523.753.2022.FT.DS.177706 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, w pkt I uchylił punkt 1 zaskarżonej decyzji, w pkt II oddalił skargę w pozostałym zakresie. Z uzasadnienia wyroku wynika następujący stan sprawy. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych po przeprowadzeniu postępowania w sprawie skargi K.N. na przetwarzanie jego danych osobowych wydał w dniu 21 lipca 2022 r. decyzję nr DS.523.753.2022.Fr.DS177706, którą udzielił upomnienia [...] S.A. z siedzibą w W. za naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016 r. str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 r. str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021 r. str. 35), polegające na udostępnieniu w dniu 10 października 2021 r. Prokuraturze Rejonowej w K., danych osobowych skarżącego w zakresie numeru IMEI urządzenia, wykazu połączeń oraz danych lokalizacyjnych BTS z okresu od 10 lipca 2021 r. do 16 lipca 2021 r. oraz z okresu od 22 lipca 2021 r. do 25 lipca 2021 r. bez podstawy prawnej (pkt 1), zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie (pkt 2). Organ wyjaśnił, że w toku toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania przygotowawczego PR 2DS.1230.2020, prowadzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K., w dniu 8 czerwca 2021 r. wydano postanowienie w przedmiocie udostępnienia danych dotyczących abonenta (nazwiska, imienia, adresu zamieszkania, nazwy firmy, numeru PESEL), który użytkował numer [...] w okresie od 10 do 25 lipca 2021 r. oraz o miejscu, czasie i sposobie weryfikacji podanych danych osobowych, a także udostępnienia wykazu połączeń wychodzących i przychodzących ze wskazanego numeru wraz ze podaniem miejsca stacji logowania się do sieci (BTS) w okresie od 17 do 21 lipca 2021 r. oraz podania numeru IMEI urządzeń współpracujących z ww. numerem. Postanowienie zwalniało również upoważnionego pracownika Spółki z obowiązku zachowania tajemnicy służbowej we wskazanym zakresie. Skarżący podniósł w skardze do Prezesa UODO, że Spółka przekroczyła zakres ww. postanowienia udostępniając wykaz połączeń wychodzących i przychodzących ze wskazanego numeru wraz ze wskazaniem miejsca stacji logowania się do sieci (BTS) za okres od 10 lipca 2021 r. do 25 lipca 2021 r. zamiast od 17 lipca 2021 r. do 21 lipca 2021 r. Skarżący uzupełnił skargę z 31 stycznia 2022 r. o zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 RODO. Prezes UODO wskazał na wyjaśnienia Spółki, że podczas wykonywania postanowienia o żądaniu wydania rzeczy Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z 8 czerwca 2021 r. doszło do błędu. O nieprawidłowości Spółka powiadomiła Prezesa UODO w dniu 28 stycznia 2022 r. oraz wysłała do skarżącego zawiadomienie o naruszeniu ochrony danych osobowych. Spółka wskazała także, że skarżący nie zwrócił się z żądaniem realizacji jego praw na podstawie art. 15 ust. 1 RODO. Wyjaśniła, że skarżący skierował do niej pismo z 21 lutego 2022 r. w którym zwracał się o udzielnie odpowiedzi na pytania o toczącym się postępowaniu przygotowawczym. W dniu 8 marca 2022 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi wskazując, że jako strona postępowania jest uprawniony do przeglądania akt postępowania przygotowawczego, w związku z tym powinien udać się do Prokuratury. W ocenie Prezesa UODO, zebrany materiał dowodowy wykazał, że Spółka w dniu 10 października 2021 r. udostępniła Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej w K. dane osobowe skarżącego dotyczące wykazu połączeń wychodzących i przychodzących ze wskazanego numeru wraz z podaniem miejsca stacji logowania się do sieci (BTS) zarejestrowane od 10 lipca 2021 r. do 16 lipca 2021 r. oraz z okresu od 22 lipca 2021 r. do 25 lipca 2021 r. Organ powołał art. 217 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 534, dalej k.p.k.) oraz art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021 poz. 576) i podkreślił, że na mocy ww. regulacji Spółka była zobowiązana do współpracy z organami ścigania i przekazywania im na żądanie danych. Zdaniem organu, doszło jednak do udostępnienia danych osobowych, które nie znajdowało oparcia w żadnej z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych, wyrażonych w art. 6 ust. 1 RODO. Powyższe naruszało także zasadę zgodności z prawem (art. 5 ust. 1 lit. a RODO) oraz zasadę minimalizacji danych (art. 5 ust. 1 lit. c RODO). Udostępniając prokuratorowi dane osobowe skarżącego Spółka wyszła poza swój prawny obowiązek współdziałania z organami ścigania i przekazała organom dane nadmiarowe, wykraczające poza zakres prokuratorskiego postanowienia. W zakresie skargi dotyczącej niewypełnienia obowiązku informacyjnego wobec skarżącego przez Spółkę organ wskazał, że uprawnienie wynikające z art. 15 RODO realizowane jest wyłącznie na wniosek osoby uprawnionej i brak takiego wniosku oznacza, że po stronie administratora nie powstaje skorelowany z nim obowiązek. Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by skarżący zwrócił się do Spółki z żądaniem realizacji prawa dostępu do jego danych i uzyskania informacji wynikającego z art. 15 RODO. Analiza wiadomości kierowanych przez skarżącego w dniu 21 lutego 2021 r. wskazuje, że skarżący pytał o kwestie związane prowadzonym postępowaniem karnym oraz ze zgłoszeniem dotyczącym naruszenia ochrony danych osobowych. Spółka nie zakwalifikowała tych pytań jako żądanie na podstawie art. 15 RODO. W ocenie Prezesa UODO, skargę w zakresie realizacji obowiązku wynikającego z art. 15 RODO uznać należało za przedwczesną i bezprzedmiotową, gdyż skarżący w pierwszej kolejności powinien złożyć wniosek dotyczący realizacji tego uprawnienia do administratora danych. Tym samym organ zdecydował o umorzeniu postępowania. K.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, w której wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, a także przeprowadzenie dowodu z pisma z 27 lipca 2022 r. – "wezwania" na okoliczność jego treści, w tym wykazania ponownego wystosowania żądania do Spółki w zakresie jej obowiązku względem skarżącego z art. 15 RODO. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. co doprowadziło do wydania decyzji wadliwej i stronniczej na korzyść [...] S.A. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 2 w zw. z art. 6 w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 14 § 1a w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i art. 78 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do wniosków dowodowych z 19 lipca 2022 r. oraz dowodów załączonych do skargi i pisma z 16 maja 2022 r. Zarzucił również naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 9 w zw. z art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ pouczenia go w trakcie postępowania administracyjnego o uprawnieniach wynikających z RODO i k.p.a. Skarżący podniósł także zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego dowolną wykładnię – art. 83 ust. 1, art. 83 ust. 2 lit. a-d, g-h, art. 83 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 poprzez bezzasadne i arbitralne odstąpienie od nałożenia kary finansowej na Spółkę za tak poważne i przestępne naruszenia jakich się dopuściła na danych osobowych kilkudziesięciu abonentów, w tym jego, gdzie organ zaniechał oceny ilu faktycznie przepisów RODO i innych dopuściła się naruszenia Spółka, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego nałożenia upomnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wyrok uwzględniający skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że w myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej "RODO"), przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie gdy spełniony jest co najmniej jeden z warunków wymienionych w punktach od a do f. Zdaniem Sądu I instancji, w analizowanej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek określonych w tym przepisie uzasadniająca działanie Spółki. Jest to rzecz niesporna. Dane billingowe za okres od 10 do 16 lipca 2022 r. i od 22 lipca do 25 lipca 2021 r. zostały przekazane Prokuraturze bez podstawy prawnej. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że uprawnienia naprawcze organu nadzorczego wskazane w art. 58 ust. 2 RODO mają charakter władczy i przybierają postać: ostrzeżeń, upomnień, nakazów, zakazów i kar. Szczególną kompetencją organu nadzorczego jest prawo do nakładania administracyjnych kar pieniężnych, zgodnie z art. 83 RODO, oprócz lub zamiast pozostałych kompetencji naprawczych. Jednym ze środków naprawczych przewidzianych w art. 58 ust. 2 jest upomnienie, które udzielane jest w przypadku naruszenia przepisów RODO przez operacje przetwarzania danych. Zasadnicza wątpliwość, związana z korzystaniem z instytucji upomnienia, wiąże się z tym, kiedy organ nadzorczy powinien udzielić upomnienia, a kiedy skorzystać z możliwości nakazania lub zakazania określonego zachowania, czy też nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 167/21). Sąd Wojewódzki zaznaczył, że pewnych wskazówek udziela motyw 148 preambuły do RODO, zgodnie z którym "jeżeli naruszenie jest niewielkie lub jeżeli grożąca kara pieniężna stanowiłaby dla osoby fizycznej nieproporcjonalne obciążenie, można zamiast tego udzielić upomnienia. Powinno się jednak zwrócić należytą uwagę na charakter, wagę oraz czas trwania naruszenia, na to, czy naruszenie nie było umyślne, na działania podjęte dla zminimalizowania szkody, na stopień odpowiedzialności lub wszelkie mające znaczenie wcześniejsze naruszenia, na sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, na przestrzeganie środków nałożonych na administratora lub podmiot przetwarzający, na stosowanie kodeksów postępowania oraz wszelkie inne czynniki obciążające lub łagodzące". W ocenie Sądu I instancji, nie powinno budzić wątpliwości, że skorzystanie z możliwości udzielenia upomnienia pozostawione zostało do uznania organu nadzorczego, z drugiej jednak strony pewną wskazówką jest wskazanie w przywołanym motywie dwóch sytuacji: gdy naruszenie zostało uznane za "niewielkie" lub gdy "grożąca kara pieniężna stanowiłaby dla osoby fizycznej nieproporcjonalne obciążenie" (por. Komentarz /w:/ Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Wybrane przepisy sektorowe. Komentarz, pod red. dr Pawła Litwińskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, t. 12 komentarza do art. 58 RODO). Swoje wytyczne w tym zakresie wydała również Grupa Robocza Art. 29. Zgodnie z ich treścią "ocena kryteriów określonych w art. 83 ust. 2 RODO może jednak skłonić organ nadzorczy do uznania, że w konkretnych okolicznościach danego przypadku dane naruszenie na przykład nie stanowi poważnego zagrożenia dla praw osób, których dane dotyczą, oraz nie wpływa na istotę danego obowiązku. W takich przypadkach karę pieniężną można (choć nie zawsze) zastąpić upomnieniem" (vide: Wytyczne Grupy Roboczej Art. 29 w sprawie stosowania i ustalania administracyjnych kar pieniężnych do celów rozporządzenia Nr 2016/679 (WP 253), https://uodo.gov.pl/pl/10/13, dostęp: 17.2.2021 r. s. 9). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, punktem wyjścia do podjęcia przez organ nadzorczy decyzji o udzieleniu upomnienia powinna być ocena, czy doszło do niewielkiego naruszenia, które nie ingeruje w istotę praw i obowiązków wynikających z RODO. Natomiast w kontrolowanej decyzji Prezes UODO ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że "(...) w realiach niniejszej sprawy z uwagi na charakter przedmiotowego udostępnienia, właściwe jest zastosowanie wobec Spółki upomnienia za stwierdzone naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, tj. art. 6 ust. 1 RODO" (str. 11 decyzji). W odpowiedzi na skargę organ podjął próbę wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia o udzieleniu upomnienia (str. 22 i 23 odpowiedzi na skargę), jednakże wyjaśnienia te nie mogą sanować wad decyzji. Sąd Wojewódzki wskazał, że rację ma organ, że kwestia wyboru pomiędzy karą administracyjną a upomnieniem jest kwestią uznania administracyjnego i nie jest uzależniona od wniosku strony wnoszącej skargę. Jednakże uznanie administracyjne nie pozwala na dowolne działanie organu administracji publicznej, czy rozstrzyganie na podstawie przesłanek niemających obiektywnego uzasadnienia. Orzekający w sprawie organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. Sąd kontrolując decyzję uznaniową jest obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Skoro wybór pomiędzy karą administracyjną a upomnieniem jest dokonywany w ramach uznania administracyjnego, to winien być poprzedzony wszechstronną analizą materiału dowodowego, a stanowisko organu winno zostać wyczerpująco uargumentowane, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ochrona danych telekomunikacyjnych jest ściśle związana z obowiązywaniem zasady wolności komunikowania się. Przepis art. 49 Konstytucji RP stanowi o wolności komunikowania się i jednocześnie zapewnia prawną ochronę komunikowania się. Według Trybunału Konstytucyjnego, zakresem ochrony wolności komunikowania się objęte są nie tylko treści wiadomości, ale także wszystkie okoliczności procesu porozumiewania się, do których zaliczają się w szczególności dane osobowe uczestników tego procesu, informacje o wybieranych numerach telefonów, dane obrazujące czas i częstotliwość połączeń czy umożliwiające lokalizację geograficzną uczestników rozmowy, wreszcie dane o numerze IP czy numerze IMEI (wyrok TK z dnia 30 lipca 2014 r. , K 23/11 (TK-A 2014/7/80 cz. III pkt 1.4). Trybunał Konstytucyjny przyjmuje więc szerokie rozumienie wolności komunikowania się, nie przeciwstawiając jej kategorycznie prawu do ochrony prywatności (wyrok TK z 30 lipca 2014 r., K 23/11, cz. III, pkt 1.3). Według Trybunału "przejawem prawa do prywatności jest również wolność komunikowania się, która obejmuje nie tylko tajemnicę korespondencji, ale i wszelkiego rodzaju kontakty międzyosobowe" (wyrok TK z 20 czerwca 2005 r., K 4/04, OTK-A 2005/6, poz. 64). Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, powyższe kwestie powinny być wzięte pod rozwagę przy ocenie charakteru i wagi stwierdzonego naruszenia, czego w kontrolowanej decyzji brak. Odnosząc się do kwestii kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji uznał za trafne stanowisko Prezesa Urzędu, że uprawnienie wynikające z art. 15 RODO realizowane jest wyłącznie na wniosek osoby uprawnionej i brak takiego wniosku oznacza, że po stronie administratora nie powstaje skorelowany z nim obowiązek. W ocenie Sądu, organ nadzorczy zasadnie ocenił, że pytania zadane Spółce w piśmie z 21 lutego 2022 r. nie mogły być uznane za żądania wynikające z art. 15 ust. 1 RODO, dotyczyły bowiem sposobu załatwienia prośby pracownika Spółki skierowanej do Prokuratury Rejonowej w K. o trwałe usunięcie i niewykorzystywanie otrzymanych danych w sprawie karnej toczącej się przeciwko skarżącemu, podstawy prawnej wspomnianego żądania pracownika Spółki oraz treści zawiadomienia przesłanego przez Spółkę do Prezesa UODO. Niewątpliwie skarżący wystąpił do Spółki z żądaniem wynikającym z art. 15 ust. 1 RODO w piśmie z 27 lipca 2022 r. Pismo to skierowane zostało jednak do [...] S.A. już po wydaniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd uznał rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 zaskarżonej decyzji za zgodne z obowiązującym prawem i w tym zakresie skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 wyroku oparte zostało na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w części obejmującej punkt pierwszy sentencji. W skardze kasacyjnej zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 58 ust. 2 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) poprzez niezasadne uznanie, że nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji z 21 lipca 2022 r. wyczerpującej argumentacji świadczącej o braku dowolności zastosowanego uprawnienia naprawczego w postaci upomnienia, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej punkt 1 sentencji i rozpoznanie skargi w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej punkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Według organu, przepisy RODO nie nakładają na organ nadzorczy obowiązku uzasadniania przyczyn nieskorzystania z prawa do nałożenia kary. Z motywu 129 RODO wynika, że każdy środek naprawczy stosowany przez Prezesa UODO - powinien być odpowiedni, niezbędny i proporcjonalny, aby zapewnić przestrzeganie RODO - z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, z poszanowaniem prawa do wysłuchania danej osoby przed zastosowaniem indywidualnego środka, który miałby niekorzystnie na nią wpłynąć oraz bez nadmiernych kosztów i niedogodności dla danej osoby. Natomiast okoliczności powołane w ww. motywie 148 RODO zbadać należy przy podejmowaniu przez organ decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, gdyż taki obowiązek wprost wynika z art. 83 ust. 2 RODO i odnosi się wyłącznie do administracyjnych kar pieniężnych, nie zaś do upomnień. W kontekście powyższego, zastosowanie w niniejszej sprawie środka jakim jest upomnienie było działaniem prawidłowym, zaś uzasadnienie decyzji wyczerpująco wyjaśnia motywy przedmiotowego rozstrzygnięcia. Prezes UODO wskazał na stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z 15 lutego 2022 r. sygn. akt. II SA/Wa 3139/21, które podziela oraz przywołał na poparcie swoich argumentów wyrok NSA z 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt. I OSK 1374/09. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie ustalenia stanu faktycznego zostały poczynione prawidłowo i pozostają bezsporne, co potwierdził także sam WSA w treści skarżonego wyroku. Wobec powyższego, WSA błędnie wywiódł, że nie uargumentował on wyczerpująco zastosowanego w sprawie upomnienia. Skargę kasacyjną wniósł również K.N., reprezentowany przez adwokata, w której zaskarżył punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o oddaleniu w pozostałym zakresie skargi. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu pkt 2 wyroku zarzucił: I. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art.106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji europejskiej poprzez nierzetelne, wybiórcze i stronnicze rozpoznanie sprawy i zaniechanie rozpoznania skargi w jej granicach, brak uwzględnienia i jakiejkolwiek analizy i oceny istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów przedstawionych w skardze, a to z art. 6 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które w konsekwencji podważają ustalenia faktyczne organu i Sądu I instancji, a to w zakresie pierwotnego naruszenia przez organ prawa procesowego do czego Sąd się nie odniósł, a które to naruszenia polegały na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; zaniechanie organu przeprowadzenia w sprawie wszechstronnej oceny dowodów, a w miejsce tego dokonanie wadliwej i sprzecznej z pozostałym materiałem dowodowym selektywnej, wybiórczej oceny dowodów oraz nie powiązanie wszystkich dowodów wzajemnie ze sobą, tak jak tego wymaga art. 80 k.p.a., co doprowadziło do wydania stronniczej i wadliwej na korzyść [...] S.A. decyzji oraz w następstwie zaskarżonego wyroku WSA pomijającego powoływane przez niego fakty, dowody i okoliczności, a mianowicie: a) zupełne pominięcie dowodu z pkt 3 żądania postanowienia Prokuratora Rejonowego w K. z 8 czerwca 2021 r., tj. okoliczności podnoszonej w skardze i pismach procesowych, że "spółka" zobowiązana była do wydania rzeczy (przyszłych danych od 10 - 25 lipca 2021 r.), którymi nie dysponowała i zobowiązana była do zwrócenia żądania Prokuratorowi, a czego nie uczyniła, czym dopuściła się rażącego naruszenia art. 6 ust. 1 RODO oraz art. 5 ust. 1 lit a - c, art. 5 ust. 1 lit. f RODO, co w konsekwencji doprowadziło do popełnienia występku z art. 107 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przez pracownika Spółki, co też wyklucza poczynione ustalenia faktyczne przez organ, że pracownik "popełnił błąd", kiedy w rzeczywistości było to celowe bezprawne działanie nie stosujące się do nakazu prokuratora wydania danych w terminie do 7 dni, co zaostrza odpowiedzialność Spółki; b) zupełne pominięcie faktu z pisma organu z 10 marca 2022 r. (k. 73 verte); c) zupełne pominięcie materiału dowodowego z bilingów (k. 9 - 24 i 33 -46) i zarzutów z tym związanych (skarga - k. 2 verte, notatki urzędowej z 27.10.2021 r. - k. 25, pkt II (i) pisma z 19 lipca 2022 r.), że Spółka dopuściła się nielegalnego wydania danych z 9 lipca 2022 r., czym dodatkowo naruszyła przepisy art. 5 i 6 RODO oraz art. 107 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, co też nie zostało uwzględnione decyzją; d) zupełne pominięcie zarzutów skargi oraz materiału dowodowego z przekazanych danych retencyjnych (bilingów), że Spółka - w związku z pkt 2a - dopuściła się nielegalnego przetwarzania danych osobowych (bilingów, numerów telefonów) kilkudziesięciu innych abonentów, którzy nie zostali o tym poinformowani, zaś organ pominął ten istotny fakt przy ocenie bezprawności działań Spółki, czym naruszyła dodatkowo art. 4 ust. 1 - 2 w zw. z art. 6 i art. 5 ust. 1 i 2 RODO, co miało istotny wpływ na wydaną decyzje; e) zupełne pomięcie wniosku dowodowego z 16 maja 2022 r. opisanego w punktach od e - 1 do e - 4; f) bezzasadne uznanie organu, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby zwrócił się do Spółki z żądaniem realizacji prawa dostępu do jego danych i uzyskania informacji wynikającego z art. 15 RODO, kiedy z pisma z 21 lutego 2022 r. nie wynikało zapytanie o kwestie związane z prowadzonym postępowaniem karnym tylko wynikające z treści przepisów art. 13 - 15 RODO (na które nie miał obowiązku powoływania się); g) zaniechanie organu stwierdzenia, że Spółkę obciążał obowiązek wyjaśnienia ewentualnych niejasności pisemnego żądania z 21 lutego 2022 r., co do kwestii jego praw z art. 15 RODO oraz bezzasadne uznanie organu, że Spółka nie została właściwie wezwana tym pismem do spełnienia swojego obowiązku informacyjnego wobec niego; h) bezzasadne odstąpienie od ustalenia czy Spółka wypełniła wobec niego swój zwykły obowiązek informacyjny z art. 13 RODO oraz czy pouczyła go o przysługujących prawach związanych z art. 15 ROD i skargą do organu nadzorczego, na co też wskazywał w piśmie z 19 marca 2022 r., do czego organ w ogóle się nie odniósł; i) zupełne pominięcie oceny udzielonej mu odpowiedzi przez Spółkę pismem z 8 marca 2022 r. (k. 139 ) i z 28 stycznia 2022 r. (k. 57 ) i do pełnomocnika z 1 lutego 2022 r. (k.135) oraz treści jego pisma z 19 marca 2022 r. (k. 89 i 136 ); j) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ legalizmu działania i zupełne pominięcie zgłoszonych pismem z 19 lipca 2022 r istotnych wniosków dowodowych, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego z art. 5 ust. 1 lit. f), art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1, art. 28 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679; k) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do pominiętych wniosków dowodowych z 19 lipca 2022 r. oraz dowodów załączonych do skargi i treści pisma z 16 maja 2022 r.; 2. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku do ww. zarzutów skargi oraz pominięcie i zaniechanie ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy podnoszonego przez niego, a związanego z nielegalnym przetwarzaniem jego danych osobowych z uwagi na wydanie przyszłych danych retencyjnych oraz wydanie tych danych poza ramy (czasookres) żądania postanowienia prokuratorskiego z 9 lipca 2021 r. Skarżący kasacyjnie zaznaczył, że nie oceniał postanowienia prokuratora, tylko jego realizację w zakresie danych, czego Sąd usilnie nie chciał ocenić stwierdzając "iż rację ma Prezes UODO, iż nie posiada kompetencji do dokonywania oceny tego postanowienia". Uzasadnienie to nie zawiera stanowiska odnośnie ww. stanu faktycznego rozstrzygnięcia, sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, nie daje podstaw do oceny poczynionych przez Sąd wniosków co do legalności (prawidłowości) działań kontrolowanego organu administracji. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i o zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.N. organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skarg kasacyjnych wniesionych przez obie strony postępowania. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części, w zakresie uchylenia punktu 1 decyzji rozstrzygającej o udzieleniu upomnienia [...] S.A. w Warszawie za naruszenie art. 6 ust. 1 RODO polegające na udostępnieniu w dniu 10 października 2021 r. Prokuraturze Rejonowej w K., danych osobowych K.N. z okresu od 10 lipca 2021 r. do 16 lipca 2021 r. oraz z okresu od 22 lipca 2021 r. do 25 lipca 2021 r. bez podstawy prawnej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było stwierdzenie braku uzasadnienia nałożenia na [...] S.A. upomnienia za stwierdzone naruszenie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych - Dz. Urz. UE.L Nr 119, str. 1 - "RODO") przez operacje przetwarzania danych osobowych K.N. Sąd I instancji odwołał się w argumentach do regulacji RODO i zasad postępowania administracyjnego. Wprawdzie nie przywołał wprost treści art. 107 § 3 k.p.a., jednak wyraźnie w uzasadnieniu wyroku odniósł się do tej normy postępowania. W świetle art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W skardze kasacyjnej organu podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem organu, przepisy RODO nie nakładają obowiązku uzasadniania przyczyn wyboru środka naprawczego w postaci upomnienia zamiast nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 83 ust. 2 RODO. Na poparcie swojego stanowiska Prezes UODO przywołał orzeczenie WSA w Warszawie z 15 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3139/21, w ramach którego sformułowano tezę, że "skoro organ nie wymierzył skarżącemu kary pieniężnej, jak domagał się tego wnioskodawca w postępowaniu przed Prezesem UODO, a udzielił – wobec stwierdzonego naruszenia RODO – jedynie upomnienia, oznacza to, że naruszenie uznał za niewielkie, uwzględniając wskazania motywu 148 RODO. Sam fakt udzielenia skarżącemu upomnienia a nie wymierzenia kary pieniężnej wskazuje, że organ wziął pod uwagę charakter, wagę oraz czas trwania naruszenia, uwzględniając przy tym, że przetwarzanie danych naruszało RODO po wycofaniu (odwołaniu) przez wnioskodawcę zgody". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powołanie się na ww. wyrok nie usprawiedliwiało dostrzeżonego przez Sąd Wojewódzki i zarzucanego organowi uchybienia. Organ nadzoru wydając decyzję o udzieleniu upomnienia na podstawie art. 58 ust. 2 lit. b RODO (Rozdział VI Sekcja 2) miał obowiązek stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 256). Przepis ten stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwanym dalej "Prezesem Urzędu", o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przedmiotowym postępowaniu organ zobowiązany był zatem respektować ogólne reguły postępowania administracyjnego, w tym zasadę należytego sporządzania uzasadnienia decyzji, odpowiadającego w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Słuszne zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki na szczególną rolę uzasadnienia decyzji uznaniowych, a poza sporem pozostaje, że taką jest decyzja udzielająca upomnienia podmiotowi przetwarzającemu dane osobowe. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i okoliczności sprawy oraz wyczerpującą argumentację organu na poparcie swojej decyzji, tak aby uniknąć zarzutu przekroczenia granic uznania i dowolności rozstrzygnięcia. Tymczasem, jak wynika z treści decyzji, organ pominął wskazania przyczyn z powodu których uznał za właściwe zastosowanie wobec Spółki upomnienia za naruszenie przepisów RODO w procesie przetwarzania danych osobowych. Zasadnie skonstatował Sąd I instancji, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji w tym zakresie jest lakoniczne i nie spełnia warunku prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Z art. 58 ust. 2 RODO wynika, że organowi nadzorczemu przysługuje szereg uprawnień naprawczych, w postać nakazów, zakazów i ograniczeń przetwarzania danych, w tym prawo do upomnienia administratora lub podmiotu przetwarzającego w sytuacji naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez operacje przetwarzania oraz prawo do zastosowania, oprócz lub zamiast tego środka, administracyjnej kary pieniężnej na mocy art. 83, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy (vide: art. 58 ust. 2 lit. a oraz i). Trafnie dostrzegł Sąd I instancji, że prawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji powinno przedstawiać motywy jakimi kierował się organ w zakresie wyboru tego środka naprawczego, spośród przewidzianych w art. 58 ust. 2 RODO, a także argumenty uzasadniające udzielenie upomnienia zamiast kary pieniężnej, o której mowa w art. 83 RODO. Stosownie do tej regulacji, administracyjne kary pieniężne nakłada się, zależnie od okoliczności każdego indywidualnego przypadku, oprócz lub zamiast środków, o których mowa w art. 58 ust. 2 lit. a)-h) oraz j). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja organu nie podważyła stanowiska Sądu I instancji, opartego na wykładni przepisów prawa materialnego i orzecznictwie TSUE. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował również zarzutami kasacyjnymi takiej wykładni przepisów RODO, jaką przedstawił Sąd Wojewódzki. Zasadnie zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki, że wskazówek co do nałożenia upomnienia za naruszenie przepisów RODO udziela punkt 148 preambuły do RODO. Zgodnie z tym motywem rozporządzenia, "jeżeli naruszenie jest niewielkie lub jeżeli grożąca kara pieniężna stanowiłaby dla osoby fizycznej nieproporcjonalne obciążenie, można zamiast tego udzielić upomnienia. Powinno się jednak zwrócić należytą uwagę na charakter, wagę oraz czas trwania naruszenia, na to, czy naruszenie nie było umyślne, na działania podjęte dla zminimalizowania szkody, na stopień odpowiedzialności lub wszelkie mające znaczenie wcześniejsze naruszenia, na sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, na przestrzeganie środków nałożonych na administratora lub podmiot przetwarzający, na stosowanie kodeksów postępowania oraz wszelkie inne czynniki obciążające lub łagodzące". Niewątpliwie udzielenie upomnienia za naruszenie przepisów RODO w procesie przetwarzania danych osobowych ustawodawca unijny powiązał z przesłanką "niewielkiego" naruszenia reguł RODO i w tym zakresie uzasadnienie decyzji powinno zawierać stosowne rozważania odnoszące się do okoliczności sprawy. Prawidłowo Sąd I instancji przywołał Wytyczne Grupy Roboczej Art. 29 w sprawie stosowania i ustalania administracyjnych kar pieniężnych do celów rozporządzenia Nr 2016/679 (WP 253), jako wskazówkę uzasadniającą podjęcie przez organ nadzorczy decyzji o udzieleniu upomnienia zamiast kary pieniężnej. Skarżący kasacyjnie organ powołał się na motyw 129 RODO, zgodnie z którym, "Swoje uprawnienia organy nadzorcze powinny wykonywać zgodnie z odpowiednimi zabezpieczeniami proceduralnymi przewidzianymi w prawie Unii i prawie państwa członkowskiego, bezstronnie, sprawiedliwie i w rozsądnym terminie. W szczególności każdy środek powinien być odpowiedni, niezbędny i proporcjonalny, aby zapewnić przestrzeganie niniejszego rozporządzenia - z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, z poszanowaniem prawa do wysłuchania danej osoby przed zastosowaniem indywidualnego środka, który miałby niekorzystnie na nią wpłynąć, i bez nadmiernych kosztów i niedogodności dla danej osoby". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiona treść motywu 129 preambuły RODO, umacnia tezę, że każdy środek naprawczy, a więc i upomnienie, powinien być nie tylko odpowiedni, niezbędny i proporcjonalny, ale powinien również znajdować usprawiedliwienie w okolicznościach sprawy. Uwzględniając wymogi sporządzania uzasadnienia decyzji wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., właściwym jest wniosek Sądu Wojewódzkiego, że prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej o udzieleniu upomnienia podmiotowi przetwarzającemu dane (czy administratorowi) powinno zawierać argumenty przekonujące o tym, że nałożony środek naprawczy, w świetle okoliczności sprawy, jest odpowiedni, niezbędny i proporcjonalny. Rację ma także Sąd I instancji, że skoro wybór pomiędzy karą administracyjną a upomnieniem jest dokonywany w ramach uznania administracyjnego, to winien być poprzedzony wszechstronną analizą materiału dowodowego, a stanowisko organu winno zostać wyczerpująco uargumentowane, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło. Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej K.N., ze względu na sposób jej zredagowania, konieczne było przypomnienie, że Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok Wojewódzkiego Sądu w takim zakresie w jakim został on zaskarżony przez stronę. Kontrola legalności orzeczenia Sądu I instancji odbywa się (poza badaniem przesłanek nieważności) wyłącznie przez pryzmat podniesionych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa, a możliwość przeprowadzenia tej kontroli uzależniona jest od identyfikowalności tych naruszeń. Oznacza to, że na podmiocie wnoszącym skargę kasacyjną spoczywa obowiązek wyznaczenia jej granic poprzez prawidłowe sformułowanie zakresu zaskarżenia i podstaw skargi kasacyjnej, czyli zarzutów skierowanych przeciwko sądowemu orzeczeniu. Prawidłowe (tzn. jasne, zrozumiałe i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że dany zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), czy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym przytoczenie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu) oraz przyporządkowanie zgłaszanych naruszeń do właściwej podstawy zaskarżenia z art. 174 p.p.s.a. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może ani domniemywać, ani określać za stronę zakresu zaskarżenia wyroku i jego kierunków. Nie jest też dopuszczalne konkretyzowanie, uściślanie, uzupełnianie, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. wyrok NSA z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20). Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyręczanie autora skargi kasacyjnej w zakresie redakcji środka odwoławczego, zwłaszcza wobec istnienia wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika – art. 175 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2025 r. sygn. akt I OSK 1671/25). Poczynienie tych uwag stało się celowe ze względu na to, że skarga kasacyjna K.N. przedstawionych wymogów nie spełnia w należytym zakresie, uniemożliwiając sądowi kasacyjnemu właściwą ocenę jej zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pomimo zgłoszenia przez skarżącego kasacyjnie zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to w istocie w skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego, wskazując w pkt I na naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. w pkt 1 - art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji europejskiej, i w pkt 2 skargi kasacyjnej ponownie zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Wprawdzie w uzasadnieniu zarzutów z pkt 1, zredagowanego w podpunktach od a do k, autor skargi kasacyjnie wskazuje na naruszenie szeregu norm rozporządzenia RODO, jednakże tak postawione zarzuty, wadliwie skonstruowane, pozbawione cechy dostatecznej konkretyzacji treściowej nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Skarżący kasacyjnie zgłaszając zarzuty prawa materialnego nie spełnił przewidzianego w art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymogu formalnego skargi kasacyjnej sprecyzowania podstawy kasacyjnej. W opisie samej podstawy należy bowiem zamieścić szczegółowe określenie, w jaki sposób i w jakim zakresie sąd administracyjny dokonał błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania (niezastosowania) określonych przepisów prawa materialnego, a także wskazać na postulowany przez autora skargi kasacyjnej prawidłowy sposób i wynik wykładni lub zastosowania przepisów, które zostały przyjęte jako wzorce kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z 3 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1926/22). Omawiane zarzuty nie spełniają koniecznych warunków do poddania ich ocenie merytorycznej przez Naczelny Sąd Administracyjny i z tego względu nie mogły zostać rozpatrzone i uwzględnione. Skarga kasacyjna K.N. została sporządzona niestaranie, nieprawidłowo i zawiera niespójne ze sobą podstawy zarzutów względem zakresu zaskarżenia wyroku Sądu Wojewódzkiego. Należy podkreślić, że przepis art. 176 p.p.s.a. określa wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, które zostały określone w § 1 w pkt 1-3. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymóg oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarżący kasacyjnie na wstępie skargi kasacyjnej zadeklarował, że na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarża wyłącznie punkt 2 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd Wojewódzki orzekł o oddaleniu, w pozostałej części, skargi K.N. wniesionej na decyzję Prezesa UODO o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (pkt 2 decyzji) w sprawie zainicjowanej skargą na niewypełnienie przez [...] S.A. w W. obowiązku informacyjnego z art. 15 RODO. W dalszej części petitum skargi kasacyjnej skarżący powtórzył i wyróżnił zdanie, że zaskarża punkt 2 wyroku, z tym, że oparł się już na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. Natomiast we wnioskach końcowych skargi kasacyjnej, w konsekwencji zgłoszonych w pkt 1 i 2 zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości. Wewnętrzne sprzeczności żądań skarżącego kasacyjnie i niejednolity zakres zaskarżenia wyroku Sądu Wojewódzkiego nasuwa poważne wątpliwości co do zakresu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres zaskarżenia, tak jak winno to nastąpić według określonego przepisami wzorca, został wskazany na wstępie skargi kasacyjnej poprzez jednoznaczne, dwukrotnie wyróżnione oświadczenie skarżącego kasacyjnie o zaskarżeniu wyroku w zakresie rozstrzygnięcia obejmującego punkt 2 sentencji wyroku Sądu Wojewódzkiego. Dokonując - w zgodzie z zasadami związania granicami skargi kasacyjnej - ograniczonej rekonstrukcji kierunku i zakresu wadliwie sformułowanych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że strona skarżąca kasacyjnie podjęła w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej, ogólnie rzecz ujmując, próbę podważenia prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego. Przede wszystkim skarżący kasacyjnie wskazuje na uchybienia w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia istotnych okoliczności, należytego zgromadzenia materiału dowodowego, zaniechania wszechstronnej oceny dowodów, pominięcie faktów i dowodów oraz dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia Prezesa UODO. Skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 134 p.p.s.a. zarzucił Sądowi I instancji wybiórcze, stronnicze rozpoznanie sprawy, brak analizy stanu faktycznego i błędną ocenę materiału dowodowego, nierozpoznanie jego zarzutów ze skargi i niedopatrzenie się uchybień procesowych organu. Szeroko opisane zarzuty, stanowią w zasadzie powtórzenie treści skargi złożonej do Sądu I instancji i koncentrują się na nieuwzględnieniu przez organ oraz przez Sąd, wadliwości postanowienia prokuratorskiego i nielegalnego przetwarzania danych osobowych z uwagi na wydanie przyszłych danych retencyjnych oraz wydanie tych danych wykraczających poza okres żądania prokuratorskiego. Zarzuty te nie korespondują z częścią rozstrzygnięcia obejmującą pkt 2 sentencji wyroku Sądu Wojewódzkiego, a odwołują się pkt 1 wyroku, uchylającego punkt 1 zaskarżonej decyzji Prezesa UODO o udzieleniu Spółce upomnienia. Tymczasem, skarżący kasacyjnie wskazał na zaskarżenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w części, w zakresie punktu 2 sentencji w jakim Sąd Wojewódzki orzekł o oddaleniu jego skargi na decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie skargi na niewypełnienie obowiązku informacyjnego przez Spółkę z art. 15 RODO. Skoro skarga kasacyjna zawiera wskazanie, że wyrok Sądu I instancji zaskarżony jest w części, ale wśród podstaw kasacyjnych wymienia zarzuty naruszenia przepisów prawa dotyczących części niezaskarżonej, to Naczelny Sąd Administracyjny jest zwolniony z obowiązku zbadania zasadności zarzutów naruszenia przepisów, które dotyczą tej części wyroku, która nie została zaskarżona (por. uzasadnienie wyroku NSA z 19 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 368/04, wyroku NSA z 9 lutego 2022 r. sygn. akt I FSK 2033/21). Złożenie środka zaskarżenia od wyroku wydanego przez Sąd I instancji leży w granicach kompetencji strony postępowania, a zaniechanie takiego działania, jak w tym przypadku niezaskarżenia całości orzeczenia sądowego, obciąża stronę postępowania i nie podlega konwalidacji przez Sąd kasacyjny. Z tego względu ujęte w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art.106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji europejskiej, na skutek uchybień i naruszeń prawa wymienionych w podpunktach a, b, c, d, e oraz i, j, k oraz zarzut z pkt 2 skargi kasacyjnej nie podlegały merytorycznej ocenie Sądu kasacyjnego. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, ujęte w pkt 1 skargi kasacyjnej, jako naruszenie art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art.106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji europejskiej w związku z uchybieniami opisanymi w podpunktach ppkt f, g, h, odnoszące się rozstrzygnięcia zamieszczonego w punkcie 2 wyroku okazały się niezasadne. Po pierwsze, redakcja tych zarzutów jest nieprawidłowa. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania) nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych, według niego, uchybień postępowania przed organem i Sądem były tego rodzaju lub skali, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (tak: wyrok NSA z 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2469/22). O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Nie wystarczy w tej podstawie przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy tak jak to czyni skarżący kasacyjnie, że uchybienia spowodowały korzystne dla [...] S.A. orzeczenie, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 12 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 666/24). W skardze kasacyjnej jej autor nie podjął próby wykazania wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy o umorzeniu postępowania w sprawie niedopełnienia obowiązku informacyjnego z art. 15 RODO oraz na orzeczenie o oddaleniu skargi. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że podstawę prawną decyzji Prezesa UODO o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi skarżącego kasacyjnie o naruszenia art. 15 RODO przez Spółkę stanowił art. 105 § 1 k.p.a., którego prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie nie była w żaden sposób przez stronę zakwestionowana w toku postępowania sądowego. W zarzutach kasacyjnych skarżący kasacyjnie neguje kwalifikację jego pisma z 21 lutego 2022 r. przez organ oraz przez Sąd, jako niestanowiącego wniosku o informacje wynikające z art. 15 RODO, a więc podważa ocenę stanu faktycznego. Nie podnosi jednakże zarzutu naruszenia przez Sąd przepisu art. 151 p.p.s.a., na podstawie którego Sąd Wojewódzki oddalił skargę w omawianym zakresie, ani zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., który stanowił podstawę rozstrzygnięcia organu o umorzeniu postępowania. Mając na uwadze związanie granicami kasacyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie umorzenia postępowania przez organ w sprawie z jego skargi o naruszenia art. 15 RODO i następnie wyroku oddalającego skargę w tym zakresie. Z opisanych powyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał obie skargi kasacyjne za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało ich oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. W oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.