III OSK 862/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia E. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1275/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 1 lipca 2021 r., nr SKO.4000-517/2020 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1275/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę Stowarzyszenia E. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy) z 1 lipca 2021 r., nr SKO.4000-517/2020 uchylającą w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ł. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z 24 lutego 2020 r., znak GNiOŚ.6220.5.42.2019 i orzekającą o określeniu, na wniosek P.S., środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu o maksymalnej obsadzie 1940 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu, zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości S., gmina [...], powiat [...], województwo [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie E. z siedzibą w D. (dalej: Stowarzyszenie, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 135 w związku z art. 151 (przez jego zastosowanie) oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (przez jego niezastosowanie) - przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji z powodu naruszenia przepisów przez orzekający w sprawie organ; 2) art. 151 oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 80 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów oraz pominięcie wyczerpujących oraz merytorycznych twierdzeń przedstawionych przez Stowarzyszenie, a także przyjęcie sztywnej teorii dowodowej; 3) art. 151 oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 6, pkt 6a, ust. 2a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.i.o.ś.) w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez dowolną ocenę dowodów, polegającą na: - uznaniu jako kompletny raport niezawierający wszystkich elementów wskazanych w art. 66 u.i.o.ś., w tym w szczególności opisu wariantów uwzględniających szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania (art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś.) i określenia przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś.), - uznaniu jako kompletny raport niezawierający wszystkich elementów wskazanych w art. 66 u.i.o.ś., w tym w szczególności porównania oddziaływań analizowanych wariantów (art. 66 ust. 1 pkt 6a u.i.o.ś.), - uznaniu jako kompletny raport niezawierający należycie przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej, o której mowa w art. 66 ust. 2a u.i.o.ś., w sytuacji gdy Stowarzyszenie wykazało, iż w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się siedliska chronionej dziko występującej rośliny pod nazwą dziewięćsił bezłodygowy; - uznaniu jako wiarygodny dowód z raportu niedokonującego oceny uciążliwości zapachowej, przez co w raporcie nie opisano wyczerpująco racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 u.i.o.ś. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska); 4) art. 151 (przez jego zastosowanie) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (przez jego niezastosowanie) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności sprawy w szczególności negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na siedliska chronionej dziko występującej rośliny pod nazwą dziewięćsił bezłodygowy oraz powielenie twierdzeń zawartych w raporcie, pomimo wyczerpującego oraz skutecznego kwestionowania ustaleń raportu przez Stowarzyszenie; II. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 5) § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz.U. z 2014 r., poz. 1409) w zw. z Ip. 297 Załącznika Nr 2 do tego Rozporządzenia w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez narażenie na zniszczenie siedliska chronionej przedmiotowym Rozporządzeniem dziko występującej rośliny pod nazwą dziewięćsił bezłodygowy i naruszenie zasady przezorności. Wobec tak sformułowanych zarzutów Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego za obie instancje z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego, a w przypadku uznania przez Sąd, iż sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie dokonał w sposób prawidłowy kontroli działania organów, a także oceny podanej w raporcie wariantowości, jak i przewidywanego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w zakresie oddziaływania odorowego. Wskazano, że racjonalny wariant alternatywny przedstawiony w raporcie nie został w istocie ani dokładnie opisany, ani przeanalizowany. Opis tego wariantu sprowadza się w ocenie Stowarzyszenia do wniosku, iż inwestor nie jest wskazanym wariantem zainteresowany z przyczyn ekonomicznych. Zdaniem Stowarzyszenia, na podstawie przedłożonego przez inwestora wariantu alternatywnego niemożliwe jest dokonanie oceny, czy w sprawie występuje zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez inwestora. Trzeba przy tym mieć na względzie, że chodzi tutaj o ocenę oddziaływania określonego przedsięwzięcia na środowisko, gdyż środowisko stanowi dobro publiczne, zaś jego ochrona, zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji RP jest obowiązkiem władz publicznych. Dlatego inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany. Podkreślono, że kryterium ekonomiczne może stanowić element uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie co od zasady analizy racjonalnego wariantu alternatywnego, jak również wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Należy zatem stwierdzić, że takie przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego, jak zostało to uczynione w rozpoznawanej sprawie, niewątpliwie nie może być uznane za spełniające wymagania z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Tym samym, z uwagi na brak analizy wariantów, w raporcie nie określono przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, o czym stanowi art. 66 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Zdaniem Stowarzyszenia, organy administracji nie określiły także przewidywanego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko w zakresie uciążliwości zapachowych. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu II instancji, że analizowana inwestycja nie będzie oddziaływała ponadnormatywnie na otaczające środowisko oraz nie będzie uciążliwa dla występującej w jego otoczeniu zabudowy. Skarżące kasacyjnie stowarzyszenie podkreśliło, że fakt, iż brak jest podstaw normatywnych określających parametry stężeń substancji zapachowych w powietrzu nie zwalnia organów z obowiązku analizy uciążliwości w tym zakresie, gdyż przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko jest identyfikacja, analiza i ocena oddziaływań w kontekście ich "negatywnego oddziaływania na środowisko", a w szczególności bezpośredni i pośredni wpływ na "zdrowie i warunki życia ludzi". W rozpoznawanej sprawie w ocenie Stowarzyszenia, dokonana przez organy analiza oddziaływania na środowisko nie została zatem przeprowadzona prawidłowo. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że wyrok Sądu I instancji stoi w sprzeczności z postanowieniami § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz.U. z 2014 r., poz. 1409). Ze znajdującej się w zabranym materiale dowodowym inwentaryzacji przyrodniczej sporządzonej przez S.N., prowadzącego działalność pod nazwą [...], wynika iż w bliskiej okolicy terenu objętego raportem (tj. mniej niż 1 km) występują siedliska roślinności chronionej w szczególności dziewięćsił bezłodygowego, ale również widłaka spłaszczonego, widłaka jałowcowatego, widłaka goździstego, paprotki zwyczajnej, mącznicy lekarskiej, gruszyczki okrągłolistnej. Jest to najdalej na północy w Polsce zinwentaryzowane siedlisko dziewięćsił bezłodygowego. Zdaniem Stowarzyszenia, mając na uwadze powyższe organ I instancji winien był zobowiązać inwestora do wykonania inwentaryzacji przyrodniczej obszaru w promieniu co najmniej 3 km od planowanej inwestycji w okresie wiosennym, bowiem jak wskazało Stowarzyszenie zakres przeprowadzonej przez inwestora inwentaryzacji był i jest niewystarczający. Inwentaryzacja przyrodnicza, aby można przyjąć, iż jest rzetelna powinna trwać co najmniej 4 miesiące począwszy od końca marca, aż do końca lipca i winna obejmować co najmniej trzy kontrole, w tym wczesnym rankiem oraz wieczorem. W ocenie skarżącego kasacyjnie stowarzyszenia, brak należytej inwentaryzacji doprowadził do narażenia na zniszczenie siedliska dziko występującej rośliny pod nazwą dziewięćsił bezłodygowy. Ze znanych Stowarzyszeniu źródeł wynika, iż w pobliżu planowanej inwestycji znajdują się również stanowiska lęgowe ptaków wpisanych do czerwonej księgi gatunków zagrożonych (vide inwentaryzacja przyrodnicza znajdująca się w aktach sprawy toczącej się przed Wójtem Gminy P. o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal drobiarskich). W ocenie Stowarzyszenia stanowisko Sądu I instancji, iż rozwiązania zastosowane przez organ II instancji w wydanej przez ten organ decyzji są wystarczające jest błędne, gdy narusza wyrażoną w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zasadę przezorności (ostrożności), której stosowanie - szczególnie przez organy administracji - powinno prowadzić do zapewnienia odpowiedniego, bezpiecznego dla zdrowia i życia ludzkiego poziomu ochrony środowiska na możliwie najwcześniejszym etapie podejmowania decyzji. W dyrektywie Rady (EWG) nr 337/1985 z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz. UE 15/t.1, s. 248 ze zm.), wskazuje się na konieczność brania pod uwagę zarówno czynników negatywnych na zdrowie człowieka, co oznacza konieczność brania pod uwagę zarówno czynników negatywnych mających normy określone przepisami, jak też tych, które nie zostały sparametryzowane (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 303/10). Rozważając kwestię oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi, w którym ma ono zostać zlokalizowane należy mieć na uwadze zasadę przezorności, tj. zasadę prawa unijnego (art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej TFUN), która jako tzw. ogólna zasada powinna być uwzględniona przy interpretacji wszystkich przepisów ochrony środowiska oraz przy podejmowaniu decyzji w sprawach administracyjnych związanych ochroną środowiska. Zasada ta wymaga, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować, jak pewność ich wystąpienia. W ocenie Stowarzyszenia, kierując się zasadą przezorności na płaszczyźnie ocen środowiskowych, należy przyjąć, że działania których skutki są niepewne, wątpliwe lub ryzykowne należy uznać za znaczące. Pismem z 22 marca 2023 r., Kolegium poinformowało, że w dniu 17 marca 2023 r. do SKO wpłynęła decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z 14 marca 2023 r., znak GNiOŚ.6220.5.89.2019.23, którą organ przeniósł w całości decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną w niniejszą sprawie, na rzecz Fermy Drobiu [...], [...] Ł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i ust. 2a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.; dalej: u.i.o.ś.) w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.; dalej: p.o.ś.). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. Zwrócić należy uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało inwestora do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko między innymi w zakresie dokładnego i precyzyjnego opisu analizowanych wariantów, w tym racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z wyczerpującym i kompleksowym uzasadnieniem ich wyboru. Inwestor uzupełniając w tym zakresie raport przedłożył informacje uzupełniające i zawierające analizę racjonalnego wariantu alternatywnego polegającego na zmianie sposobu ogrzewania inwestycji, a także dokonał stosownych wyliczeń oraz porównania oddziaływania analizowanych wariantów. Przedłożony w sprawie raport wraz z jego uzupełnieniami odpowiada więc wymaganiom w zakresie wymagań zakreślonych w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, opis proponowanych wariantów realizacji inwestycji należy odczytywać łącznie, to znaczy nie tylko w zakresie zawartym w pierwotnym raporcie, ale także mając na względzie uzupełnienie raportu w tej części. Przy czym, co istotne, skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie przedstawia konkretnych zarzutów w stosunku do wariantu alternatywnego, poprzestając na ogólnikowym zakwestionowaniu wartości jego opisu zawartego w raporcie, nie uwzględniając jednocześnie uzupełnienia tego dokumentu dokonanego przez inwestora na wezwanie organów administracji. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił na czym miałyby polegać braki raportu w zakresie wymagań określonych w art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. Zaskarżona decyzja natomiast w sposób szczegółowy odnosi się do kwestii związanych z oddziaływaniem analizowanych wariantów na środowisko, w tym także możliwości transgranicznego oddziaływania inwestycji, wskazując, że jej lokalizacja w centralnej Polsce wyklucza zaistnienie możliwości takiego odziaływania. Organ szczegółowo opisuje i ocenia także pozostałe elementy wymienione w tym przepisie. Z raportu wynika także, że zamieszczono w nim porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na dobra chronione wymienione w art. 66 ust. 1 pkt 6a, jak również dokonano inwentaryzacji przyrodniczej. Zwrócić należy przy tym uwagę, co zasadnie podkreślił Sąd I instancji, że w tym zakresie wypowiadały się organy wyspecjalizowane, takie jak Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, które pozytywnie zaopiniowały i uzgodniły planowane przedsięwzięcie. Podkreślenia przy tym wymaga, że po uzupełnieniu raportu przed organem odwoławczym organy te podtrzymały swoje dotychczasowe pozytywne stanowiska. Co więcej, RDOŚ dokonał ponownego uzgodnienia przedsięwzięcia zakreślając w postanowieniu uzgodnieniowym dodatkowe warunki jakie musi spełnić inwestor uwzględniając w ten sposób stanowisko skarżącego Stowarzyszenia, które zostało zawarte w odwołaniu od decyzji. Rozwiązania te miały na celu między innymi zmniejszenie uciążliwości odorowej planowanej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska mając na uwadze możliwość występowania na terenie objętym inwestycją chronionych gatunków, nałożył na inwestora dodatkowe obowiązki, a mianowicie inwestor zobowiązany został przed przystąpieniem do prac ziemnych do dokonania oględzin terenu pod kątem występowania na nim gatunków chronionych, a także analizy przepisów z zakresu ochrony gatunkowej; do przygotowania terenu pod inwestycję poza sezonem lęgowym ptaków; w przypadku realizacji inwestycji w okresie lęgowym ptaków, prace prowadzić pod nadzorem ornitologa; na terenie planowanej inwestycji rozwiesić skrzynki lęgowe dla ptaków - rodzaj i typ skrzynek po konsultacji z ornitologiem. Nadto RDOŚ nakazał pozostawienie części działki jako biologicznie czynnej (tereny zielone, nasadzenia roślin miododajnych, łąka kwietna), wprowadzenia nasadzenia drzew i krzewów gatunków rodzimych o szerokości co najmniej 2 m i wysokości sadzonek ok. 60 cm wzdłuż granic terenu inwestycji z każdej jej strony z wyłączeniem wjazdu na teren fermy oraz wykonania oczka wodnego, które będzie zasilane wodą z opadów, a zbiornik obsadzić roślinnością. Powyższe postanowienia zostały przeniesione do obowiązków określonych wobec inwestora decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz.U. 1490) także z powyżej przedstawionych względów nie mógł zostać uwzględniony. Okoliczności te nie zostały podniesione przez organ wyspecjalizowany jakim jest RDOŚ, a organ ten nie dopatrzył się możliwości wystąpienia takich naruszeń. Przy czym, co istotne, jak wskazuje samo skarżące kasacyjne Stowarzyszenie, gatunek chroniony – dziewięćsił bezgłowy nie występuje na działce inwestycyjnej, lecz około 1 kilometra od tej nieruchomości, a ponadto decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie zwalnia inwestora od ewentualnego obowiązku wystąpienia o zgodę na odstąpienie od zakazów, o których mowa w art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r., poz. 1098). Bezpodstawne jest również twierdzenie skargi kasacyjnej, że w raporcie nie dokonano oceny uciążliwości odorowej. Raport zawiera taką analizę, a organ odwoławczy w sposób szeroki odnosi się do tego zagadnienia dokonując szczegółowej analizy tej uciążliwości dla otoczenia. Podkreślić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało inwestora do uzupełnienia raportu także w zakresie uciążliwości odorowych planowanego przedsięwzięcia. W decyzji nałożono na inwestora obowiązki, które tę uciążliwość mają zminimalizować, między innymi w zakresie transportu, oczyszczania, dezynfekcji, emitowania zanieczyszczeń. Istnienie zdefiniowanej w art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. zasady prewencji i przezorności samo w sobie nie może a priori wykluczać możliwości realizacji nowej inwestycji. Realizowanie nowych zamierzeń inwestycyjnych zawsze jest związane z ich odziaływaniem na środowisko. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej ma na celu zmniejszenie negatywnego odziaływania na środowisko właśnie przy uwzględnieniu powyższych zasad, ale także mając na względzie zasadę zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 8 p.o.ś. W związku z powyższym jako niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. Jak przedstawiono powyżej, zaskarżona decyzja zasadnie została uznana przez Sąd I instancji za nienaruszającą art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji przeprowadził bowiem uzupełniające postępowanie dowodowe, a wyniki całego postępowania zostały omówione w uzasadnieniu decyzji. W konsekwencji przesądza to o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.