III OSK 857/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 3061/21 w sprawie ze skargi A. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 14 czerwca 2021 r. nr 2328 w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., II SA/Wa 3061/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. M. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ drugiej instancji") z 14 czerwca 2021 r., nr 2328 w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, oddalił skargę Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Rozkazem personalnym z 23 stycznia 2015 r., nr 49/15 Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej: "Komendant CBŚP", "organ pierwszej instancji") 25 stycznia 2015 r. zwolnił skarżącego z pełnienia obowiązków Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] i z zajmowanego stanowiska służbowego eksperta Wydziału [...] i 26 stycznia 2015 r. mianował go na stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] w 10 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,40 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.660 zł i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1.800 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym z 26 sierpnia 2016 r., nr 1186/16 Komendant CBŚP, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego z 31 sierpnia 2016 r. z zajmowanego stanowiska służbowego Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] i z 1 września 2016 r. przeniósł do swojej dyspozycji, bez zmiany składników uposażenia. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym z 3 października 2016 r., nr 1326/16 Komendant CBŚP powierzył z 3 października 2016 r. skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...]. Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z 31 stycznia 2017 r., nr 494, na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji, pozostawił z 1 lutego 2017 r. skarżącego w dyspozycji Komendanta CBŚP i oddelegował go do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Ministerstwie Finansów na stanowisko Naczelnika Wydziału [...] do 31 stycznia 2020 r. Rozkazem personalnym z 11 kwietnia 2017 r., nr 1508 Komendant Główny Policji określił z 24 lutego 2017 r. nowe warunki oddelegowania skarżącego poprzez zmianę zajmowanego przez niego stanowiska na stanowisko Naczelnika Wydziału [...], bez zmiany pozostałych warunków oddelegowania. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym z 16 października 2017 r., nr 3823 Komendant Główny Policji odwołał skarżącego z oddelegowania z 27 października 2017 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. 25 października 2017 r. Komendant CBŚP rozkazem personalnym o nr 2339/17, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, pozostawił skarżącego z 28 października 2017 r. w swojej dyspozycji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z 27 listopada 2017 r., nr 2675/17 powierzył z 27 listopada 2017 r. skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...]. Decyzją z 14 maja 2018 r., nr 3/BNW/18 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 maja 2018 r. oddelegował skarżącego do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego na stanowisko inspektora - do odwołania. Rozkazem personalnym z 18 maja 2018 r., nr 1883 Komendant Główny Policji, na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji, pozostawił skarżącego z 21 maja 2018 r. w dyspozycji Komendanta CBŚP. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 17 marca 2020 r., nr 6/BNW/20 pozostającego w dyspozycji Komendanta CBŚP skarżącego z 23 marca 2020 r. odwołał z oddelegowania. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z 24 marca 2020 r., nr 541/20, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, pozostawił z 24 marca 2020 r. skarżącego, po odwołaniu go z oddelegowania do wykonywania zadań w [...], w swojej dyspozycji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym z 24 marca 2020 r., nr 541/20 Komendant CBŚP powierzył z 25 marca 2020 r. skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...]. 9 marca 2021 r. ze skarżącym przeprowadzono rozmowę, w trakcie której poinformowano o upływie 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta CBŚP i konieczności wyznaczenia nowego stanowiska służbowego. Wskazano, że przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta CBŚP zajmował stanowisko służbowe Zastępcy Naczelnika Wydziału [...]. Na dzień 9 marca 2021 r. w strukturze CBŚP brak było wakatów na stanowisku zastępcy naczelnika wydziału lub na stanowisku równorzędnym. Z uwagi na powyższe, a także mając na względzie dotychczasowy przebieg służby skarżącego i jego doświadczenie zawodowe, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne, zaszła konieczność przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe – eksperta Zespołu [...]. Jednocześnie skarżący został poinformowany o treści art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Skarżący oświadczył, że nie wyraża zgody na przeniesienie na proponowane stanowisko służbowe. Rozkazem personalnym z 9 marca 2021 r., nr 345/21, wydanym na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37, art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 8, § 9 i § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236, z poźn. zm.), Komendant CBŚP zwolnił z 14 marca 2021 r. pozostającego w jego dyspozycji skarżącego z pełnienia obowiązków służbowych i z 15 marca 2021 r. przeniósł go na niższe stanowisko służbowe eksperta Zespołu [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,481 kwoty bazowej, uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.010 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 1.400 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W rozkazie określono, że funkcjonariusz, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, zachowuje prawo do stawki uposażenia w wysokości 4.550 zł wynikającej z mnożnika 2,818 kwoty bazowej do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. W wyniku rozpoznania odwołania od rozkazu Komendanta CBŚP, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z 14 czerwca 2021 r., nr 2328, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta CBŚP z 9 marca 2021 r., nr 345/21. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ drugiej instancji podał, że termin 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji został wytyczony rozkazem personalnym Komendanta CBŚP z 24 marca 2020 r., nr 541/20, tj. od 24 marca 2020 r., bowiem z tym dniem strona została przeniesiona do dyspozycji swojego przełożonego właściwego w sprawach osobowych po odwołaniu z oddelegowania. W okresie oddelegowania skarżącego do wykonywania zadań poza Policją, pozostawał on w dyspozycji Komendanta CBŚP w związku z tym oddelegowaniem, o czym stanowi art. 37a pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § ust. 1 pkt 2 nieobowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie oddelegowania policjantów do wykonywania zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą (Dz. U. z 2011 r. Nr 143, poz. 847, z poźn. zm.), a w przypadku oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego - art. 11g ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 491, z poźn. zm.), natomiast po odwołaniu skarżącego z oddelegowania podstawa pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych wynikała z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił również, że przeniesienie do dyspozycji musi poprzedzać zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego, co też miało miejsce w tej sprawie, bowiem rozkazem personalnym z 26 sierpnia 2016 r., nr 1186/16 Komendant CBŚP zwolnił z 31 sierpnia 2016 r. skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł do swojej dyspozycji. Tym samym od dnia zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego, tj. od 1 września 2016 r. do 14 marca 2021 r. skarżący nie był mianowany na żadne stanowisko służbowe, pozostając nieprzerwanie w dyspozycji Komendanta CBŚP na różnych podstawach, bowiem przed upływem maksymalnego terminu wynikającego z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz został oddelegowany do wykonywania zadań poza Policją. Komendant Główny Policji wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 37a pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 nieobowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie oddelegowania policjantów do wykonywania zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą, a także z art. 11g ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, konieczne było zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i jednoczesne przeniesienie go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Z uwagi na to, że skarżący nie zajmował wówczas żadnego stanowiska służbowego, oddelegowanie go do wykonywania zadań poza Policją skutkowało wyłącznie zmianą podstawy dalszego pozostawienia go w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Natomiast brak byłoby podstaw do mianowania policjanta na określone stanowisko służbowe, tylko po to by następnie go z niego zwolnić w związku z oddelegowaniem do wykonywania zadań poza Policją. Organ drugiej instancji wyjaśnił również, że przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych mogą nastąpić na rożnych podstawach prawnych, są niezależne od siebie i wytyczają odrębne granice sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a., zatem mogą one następować bezpośrednio po sobie i uzasadniać pozostawanie policjanta w dyspozycji, jeśli zmaterializują się poszczególne przesłanki określone w art. 37a pkt 1-3 ustawy o Policji. W konsekwencji Komendant Główny Policji stanął na stanowisku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych był uprawniony do pozostawienia funkcjonariusza w swojej dyspozycji po odwołaniu go z oddelegowania bez uprzedniego mianowania (powołania) go na określone stanowisko służbowe, bo warunek zwolnienia policjanta ze stanowiska zostaje spełniony zarówno w sytuacji, gdy przeniesienie do dyspozycji, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, następuje bezpośrednio po zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, jak też w sytuacji, gdy po zwolnieniu z tego stanowiska podejmowano w stosunku do niego inne decyzje kadrowe niezwiązane z mianowaniem na stanowisko służbowe. Organ wskazał, że policjant może w szczególności zostać przeniesiony do dyspozycji swojego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, nawet jeśli po zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego pozostawał w dyspozycji na innej podstawie. Komendant Główny Policji wyjaśnił także, że odmienna interpretacja wypaczałaby sens omawianej regulacji. Odwołanie z oddelegowania spowodowało odpadnięcie podstawy, która obligowała do pozostawienia funkcjonariusza w dyspozycji, na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji, a zatem należało na nowo uregulować jego status służbowy jako funkcjonariusza CBŚP. Ponadto organ drugiej instancji wyjaśnił, że ustawodawca usankcjonował w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Tym samym zasadne było, aby przełożony właściwy w sprawach osobowych odpowiednio, tj. zgodnie z interesem służby, uregulował status służbowy funkcjonariusza po odwołaniu go z oddelegowania, w taki sposób, aby mianowanie na określone stanowisko służbowe skutkowało właściwym, celowym i efektywnym zagospodarowaniem tego funkcjonariusza. Wyjaśnił także, że dobór stanowiska służbowego musi być uzasadniony nie tylko posiadanymi kwalifikacjami i doświadczeniem policjanta, ale również koniecznością zagwarantowania szybkiego, sprawnego i efektywnego wykonywania zadań przez jednostkę Policji. Przenosząc policjanta do swojej dyspozycji, przełożony właściwy w sprawach osobowych wyznacza sobie maksymalny czas niezbędny do ustalenia czy dysponuje stanowiskiem służbowym, które będzie odpowiadać nie tylko tym kwalifikacjom i doświadczeniu policjanta, ale które w sposób najbardziej efektywny przyczyni się do realizacji zadań Policji, który maksymalnie wynosi 12 miesięcy. Mianowanie albo powołanie na określone stanowisko służbowe funkcjonariusza może nastąpić w każdym czasie w granicach tych 12 miesięcy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy występujących w CBŚP wakatów, w celu ustalenia, czy istnieje możliwość mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne do tego, jakie zajmował przed przeniesieniem go do dyspozycji Komendanta CBŚP, natomiast w sytuacji, gdy nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, konieczne jest przeniesienie go na inne, niższe stanowisko służbowe. Dalej organ odwoławczy wskazał na treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, wyjaśniając, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do powołanego przepisu, uzyskania jego stanowiska w tym przedmiocie i dopiero po wyrażeniu bądź niewyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, właściwy przełożony uprawniony jest do rozstrzygnięcia o przeniesieniu. Organ drugiej instancji zwrócił również uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, ma charakter uznaniowy, natomiast ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegające na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Przy czym ocena możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego. Dalej organ drugiej instancji wskazał, że Komendant CBŚP dokonał analizy stanu organizacyjnoetatowego tej jednostki Policji, o czym świadczy notatka z rozmowy w sprawie przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe eksperta Zespołu [...], w której stwierdzono, że na 9 marca 2021 r. w strukturze CBŚP brak jest wakatów na stanowisku zastępcy naczelnika wydziału (w 10 grupie zaszeregowania) lub na stanowisku równorzędnym. W konsekwencji organ pierwszej instancji ustalił, że najwyższym wolnym stanowiskiem, na jakie, ze względu na swoje kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, może zostać przeniesiony skarżący, jest stanowisko eksperta Zespołu [...] zaszeregowane w 9 grupie. Komendant Główny Policji stwierdził, że ustalenia te potwierdzają znajdujące się w aktach osobowych dokumenty poświadczające posiadane kwalifikacje zawodowe, wykształcenie, a także dotychczasowy przebieg służby policjanta. Analiza przebiegu służby funkcjonariusza wskazuje na jego długoletnie doświadczenie w służbie kryminalnej w jednostkach Policji różnego szczebla, natomiast zakres obowiązków oraz wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego oraz umiejętności, potwierdzają celowość przeniesienia go na stanowisko eksperta Zespołu [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, policjant zachował prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. W związku z przeniesieniem skarżącego na stanowisko eksperta zaszła natomiast konieczność ustalenia należnego na tym stanowisku dodatku służbowego, co wynika z treści art. 104 ust. 2 i 3 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zakwestionował rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 14 czerwca 2021 r., nr 2328. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie została spełniona pierwsza z przesłanek wymienionych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, natomiast bez wpływu na tę ocenę pozostaje okoliczność, że w związku z tym przełożony właściwy w sprawach osobowych skorzystał w pierwszej kolejności nie z możliwości niezwłocznego mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, lecz przeniósł go do dyspozycji, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 37a pkt 1 ustawy o Policji). WSA w Warszawie podkreślił, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało przez skarżącego zakwestionowane w trybie odwoławczym i stało się ostateczne. Odnosząc się zaś do kwestii oddelegowania policjanta do pełnienia służby w Ministerstwie Finansów, a następnie do Biura [...] i Sąd wskazał, że nie wpływa na możliwość pozostawienia funkcjonariusza po odwołaniu go z oddelegowania ponownie w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w trybie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, a po upływie okresu w nim wskazanego zastosowania instytucji, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że niezasadny jest zarzut skargi mówiący o zerwaniu związku czasowego pomiędzy likwidacją zajmowanego przez skarżącego stanowiska zastępcy naczelnika, a przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe w związku z powinnością wyznaczenia na stanowisko służbowe, bądź rozwiązania stosunku służbowego wraz z upływem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji przełożonego. Oddelegowanie skarżącego do pełnienia służby poza Policją miało charakter czasowy i nie wiązało się z mianowaniem, czy przeniesieniem na stanowisko służbowe, gdyż taka konieczność powstała dopiero po powrocie z oddelegowania i potrzeby umiejscowienia skarżącego w strukturze organizacyjnej Policji na stanowisku służbowym. Zdaniem WSA w Warszawie w sprawie występuje związek przyczynowo skutkowy pomiędzy likwidacją zajmowanego przez skarżącego stanowiska, oddelegowaniem do pełnienia obowiązków w czasie przebywania w dyspozycji kadrowej i konieczności mianowania, przeniesienia lub zwolnienia ze służby po wyczerpaniu okresu umożliwiającego przebywanie w tej dyspozycji. Ponadto Sąd wskazał, że ustawodawca przewidział taki sam, co przy likwidacji stanowiska służbowego, skutek ukształtowania sytuacji prawnej funkcjonariusza w przypadku upływy okresu pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Sąd pierwszej instancji podniósł, że nawet samo istnienie w strukturze organizacyjnej stanowisk uznanych za równorzędne nie oznacza możliwości mianowania policjanta na te stanowiska, bowiem konieczna jest ocena kwalifikacji, doświadczenia pożądanego na danych stanowiskach, umiejętności potrzebnych do prawidłowej realizacji zadań oraz innych cech i przymiotów, które mogą skutkować podjęciem decyzji o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe, pomimo istnienia wakatów na stanowiskach różnorzędnych. Pokreślił również, że szczególnie istotne znaczenia ma prognoza przełożonych co do zdolności funkcjonariusza do prawidłowej realizacji zadań ustawowych w przypadku obsady stanowisk funkcyjnych. Natomiast żaden przepis nie obliguje przełożonego właściwego w sprawach osobowych do przedstawienia policjantowi wykazu wszystkich stanowisk wakujących w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe. Dalej WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, iż Komendant CBŚP przed zaproponowaniem skarżącemu stanowiska eksperta Zespołu [...] dokonał analizy wakujących stanowisk równorzędnych pod względem grupy zaszeregowania oraz stopnia etatowego, co zostało wskazane w notatce służbowej, z którą zapoznał się policjant. Tym samym bezsporne jest, że w ocenie Komendanta CBŚP brak było odpowiednich stanowisk równorzędnych do stanowiska zastępcy naczelnika, które zostało zlikwidowane, a które zajmował przed przeniesieniem do dyspozycji skarżący. Konkludując Sąd pierwszej instancji wskazał, że przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe jest prawidłowe, bowiem nowe stanowisko odpowiadało potrzebom służby oraz było zgodne z kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym policjanta. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości przyznanego skarżącemu uposażenia wskazał, że jest ona zgodna z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat. WSA w Warszawie wyjaśnił ponadto, że użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego", gdyż analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny, zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Przepis ten dotyczy jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 ustawy o Policji. Dalej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że nie może podlegać ocenie decyzja przełożonego właściwego w sprawach osobowych co do tego jakie są potrzeby organizacyjne i inne okoliczności mające wpływ na jego swobodną ocenę, co do tego kiedy funkcjonariusza odwołać z dyspozycji i jakie z dostępnych wakujących stanowisk służbowych mu zaproponować, na które konkretnie (nawet z kilku dostępnych) powołać lub mianować z uwzględnieniem przebiegu dotychczasowej służby, warunków, kwalifikacji funkcjonariusza i potrzeb służby, bowiem nie jest rolą sądu wkraczanie w politykę kadrową Policji i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy do przeniesienia na inne stanowisko służbowe. WSA w Warszawie zwrócił także uwagę, że wykładnia art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie daje żadnych podstaw do skutecznego zarzucania, iż wobec braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko do obsadzenia, organ powinien zaproponować skarżącemu stanowisko wyższe, bowiem kwestia mianowania policjanta na wyższe stanowisko (czyli awansowania), zależy od dyskrecjonalnego uprawnienia jego przełożonego i swobody w kształtowaniu polityki kadrowej. Od wyżej opisanego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucił mu naruszenie prawa materialnego w postaci art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny w zakresie przebiegu stosunku służbowego skarżącego w okresie od 26 sierpnia 2016 r. do 9 marca 2021 r. odpowiada hipotezie normy prawnej tego przepisu zastosowanej w rozkazie personalnym nr 2328 Komendanta Głównego Policji z 14 czerwca 2021 r. o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego nr 345/21 Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z 9 marca 2021 r. o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe i uzasadnia przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, podczas gdy stan ten uzasadniał zastosowanie normy prawnej art. 36h ust. 1 ustawy o Policji bezwzględnie nakazującej mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem. W oparciu o przytoczony zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi, tj. o uchylenie w całości rozkazu personalnego nr 2328 Komendanta Głównego Policji z 14 czerwca 2021 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr 345/21 Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z 9 marca 2021 r. o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że nie zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację dla wykazania zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zgłoszony został jeden zarzut – zarzut naruszenia prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie, nie kwestionując okoliczności faktycznych sprawy, wywodzi, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozwalał na zastosowanie w sprawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uzasadniał natomiast zastosowanie art. 36h ust. 1 ustawy o Policji. Tak określony zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 36h ust. 1 ustawy o Policji po odwołaniu policjanta z oddelegowania przełożony właściwy w sprawach osobowych mianuje go na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem. Stan faktyczny sprawy nie odpowiada hipotezie powyższego przepisu. Zaskarżony w niniejszej sprawie rozkaz personalny regulował sytuację służbową skarżącego, który znajdował się w dyspozycji, a nie sytuację służbową zaistniałą w związku z jego odwołaniem z oddelegowania. Sekwencja decyzji kadrowych podejmowanych w stosunku do skarżącego przedstawiała się bowiem w ten sposób, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 17 marca 2020 r. odwołał skarżącego z 23 marca 2020 r. z oddelegowania do wykonywania zadań w Biurze [...], a Komendant CBŚP rozkazem personalnym z 24 marca 2020 r., na podstawie art. 37 pkt 1 ustawy o Policji, pozostawił skarżącego w swojej dyspozycji. Rozkaz ten przez skarżącego nie został zaskarżony i stał się ostateczny. Tym rozkazem, w podstawie prawnej którego powołany został m.in. przepis art. 36h ust. 1 ustawy o Policji, została określona sytuacja służbowa skarżącego po jego odwołaniu z delegowania, uwzgledniająca, że skarżący przed oddelegowaniem nie zajmował stanowiska służbowego, ale pozostawał w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Legalność tego rozstrzygnięcia nie jest objęta kontrolą w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie rozkazem personalnym z tej samej daty, Komendant CBŚP powierzył skarżącemu z 24 marca 2020 r. pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...]. Stan taki trwał do 9 marca 2021 r., kiedy to ze skarżącym, w związku z upływem 12 miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji i koniecznością wyznaczenia mu nowego stanowiska służbowego, przeprowadzono rozmowę kadrową. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych organ musiał podjąć decyzję kadrową określającą status służbowy skarżącego w związku z dobiegającym końca okresem, w którym możliwe było pozostawanie skarżącego w dyspozycji Komendanta CBŚP. Punkt odniesienia dla oznaczenia tego statusu stanowiło stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] zajmowane przez skarżącego przed przeniesieniem go do dyspozycji Komendanta CBŚP z 1 września 2016 r. Na 9 marca 2021 r. w strukturze Centralnego Biura Śledczego Policji brak było wakatów na stanowisku zastępcy naczelnika lub na stanowisku równorzędnym, w związku z czym wydany został rozkaz personalny przenoszący skarżącego na niższe stanowisko służbowe eksperta Zespołu [...] w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W tej sytuacji zatem, gdy skarżący znajdował się w dyspozycji Komendanta CBŚP od 24 marca 2020 r., nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 36h ust. 1 ustawy o Policji przewidującego mianowanie po odwołaniu z oddelegowania na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem. Sytuacja służbowa skarżącego związana z jego odwołaniem z delegowania była już bowiem wcześniej unormowana. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.