III OSK 837/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 644/22 w sprawie ze skargi S.C. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 4 w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S.C. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 644/22 oddalił skargę S.C. (dalej także jako: skarżący) na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej także jako: organ) z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 4 w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 4 organ, na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 58 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 139 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z § 1 ust. 1 pkt 4 oraz § 5 decyzji nr 22 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 5 lutego 2021 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, odmówił skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z wydaniem w dniu 4 lipca 2019 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Krzyki Zachód postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, organ rozkazem personalnym z dnia 19 lipca 2019 r., nr 5028 zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 23 lipca 2019 r. Rozkaz ten został opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozkaz został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1980/19 wniesioną skargę odrzucił. Następnie organ rozkazem personalnym z dnia 4 października 2019 r., nr 5679 przedłużył ww. zawieszenie w czynnościach służbowych od dnia 24 października 2019 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym. Rozkaz ten opatrzony został rygorem natychmiastowej wykonalności i nie został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Natomiast rozkazem personalnym z dnia 19 listopada 2019 r., nr 6119 skarżący został zwolniony ze służby w ABW z dniem 31 grudnia 2019 r., na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, tj. z uwagi na ważny interes służby. Rozkaz personalny wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby został zaskarżony do sądu, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 42/20 oddalił skargę skarżącego na ww. rozkaz personalny. Wyrok ten od dnia 31 grudnia 2020 r. jest prawomocny. Następnie wnioskiem z dnia 15 października 2021 r. skarżący zwrócił się do organu o specyfikację świadczeń wypłaconych mu w związku z odejściem ze służby w ABW, z uwzględnieniem informacji dotyczących zawieszonego uposażenia oraz nagrody rocznej. W dniu 26 października 2021 r. organ odpowiedział skarżącemu informując o należnościach, jakie zostały wypłacone mu w związku ze zwolnieniem ze służby, a odnosząc się do wyrównania zawieszonej części uposażenia wskazał, że ustalenie skarżącemu uprawnienia nastąpi po dostarczeniu wyroku sądu potwierdzającego prawomocne zakończenie prowadzonego wobec niego postępowania karnego. Pismem z dnia 24 listopada 2021 r. skarżący przekazał do organu poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2021 r. (sygn. akt V K 971/19 PR 2 Ds. 54.2019) uniewinniającego go od zarzucanych mu czynów. Jednocześnie przekazał aktualny numer rachunku bankowego, na który należy wpłacić należności pieniężne oraz zwrócił się o przesłanie dokładnej specyfikacji należności, które zostaną w związku z przesłanym wyrokiem rozliczone na wskazane powyżej konto bankowe. W związku z powyższym organ potraktował powyższe pismo z dnia 24 listopada 2021 r. jako wniosek o wypłatę zawieszonej części uposażenia. Natomiast uzasadniając odmowę wypłaty zawieszonej części uposażenia organ wskazał, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym, w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Ponadto, dodał, że w myśl art. 58 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Natomiast zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Jednocześnie w myśl art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu nie określa zarówno przesłanek, jak i okoliczności, w których następuje uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przyjął jednak, że uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych ma miejsce w następujących przypadkach: - z upływem okresu zawieszenia w czynnościach służbowych albo z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w toku postępowania stanowiącego podstawę zastosowania zawieszenia w czynnościach służbowych. W tym przypadku uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych następuje z mocy prawa; - ustania, określonych w art. 58 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, przyczyn będących podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych. W tym przypadku uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych następuje na podstawie rozkazu personalnego (decyzji administracyjnej) Szefa ABW. Organ wskazał również, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych zwolnienie funkcjonariusza ABW ze służby nie powoduje uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, tylko stan, który można określić jako wygaśnięcie decyzji administracyjnej o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ stwierdził, że skarżący, w związku z wydaniem postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów z dnia 4 lipca 2019 r., został zawieszony w czynnościach służbowych na postawie rozkazów personalnych nr 5028 z dnia 19 lipca 2019 r. (na okres 3 miesięcy począwszy od dnia 23 lipca 2019 r.) oraz nr 5679 z dnia 4 października 2019 r. (na okres od dnia 24 października 2019 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym). Przy czym skarżący został zwolniony ze służby w ABW z dniem 31 grudnia 2019 r., natomiast wyrok uniewinniający go od zarzucanych mu czynów zyskał walor prawomocności w dniu 19 marca 2021 r. Organ w związku z powyższym stwierdził, że skarżący do ostatniego dnia służby był zawieszony w czynnościach służbowych i w tym czasie nie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania karnego stanowiącego podstawę zastosowania zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym samym do ostatniego dnia jego służby nie doszło do uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ wyjaśnił, że art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu nie wiąże wprost prawa funkcjonariusza ABW do odzyskania zawieszonej części uposażenia z wynikiem postępowania karnego, tak jak to ma miejsce np. w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, lecz jedynie ze zdarzeniem w postaci uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Do uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych bądź z mocy prawa, bądź na podstawie decyzji administracyjnej Szefa ABW, może dojść jedynie w czasie trwania stosunku służbowego. Reasumując organ stwierdził, że rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym z dniem 31 grudnia 2019 r., w trakcie trwania zawieszenia w czynnościach służbowych, w związku z prowadzonym postępowaniem karnym oraz fakt uniewinnienia go wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r. (prawomocnym z dniem 19 marca 2021 r.) od zarzucanych mu czynów, nie stanowi podstawy do uznania, że uchyleniu uległo jego zawieszenie w czynnościach służbowych w rozumieniu art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W świetle powyższego organ uznał, że żądanie wypłaty zawieszonej części uposażenia jest pozbawione podstaw prawnych. W piśmie z dnia 30 stycznia 2022 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu i wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 58 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 139 ust. 2 i art. 140 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż jedynie funkcjonariusz pozostający w służbie ma prawo do zawieszonej części uposażenia w dacie umorzenia postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku o uniewinnieniu, w sytuacji kiedy taka rozszerzająca interpretacja faktycznie generuje nowe kryterium warunkujące odzyskanie zawieszonego uposażenia, nieprzewidziane przez ustawodawcę oraz różnicuje w sposób nieuprawniony sytuację prawną funkcjonariusza zawieszonego fakultatywnie od tego zawieszonego obligatoryjnie, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa oraz zasadę demokratycznego państwa prawa; 2. art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez jego niezastosowanie i odmówienie skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia pomimo przedstawienia przez niego prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2021 r. sygn. akt V K 971/19 PR 2Ds.54.2019 uniewinniającego go od zarzucanych mu czynów, która to sprawa stała się, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, podstawą do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i wobec braku zaistnienia przesłanek negatywnych, wyłączających możliwość jego zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dokonana przez organ wykładnia art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przyjmująca, że jedynie funkcjonariusz pozostający w służbie ma prawo do zawieszonej części uposażenia w dacie umorzenia postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, w istocie uzależnia uprawnienie do zawieszonej części uposażenia od tego, kiedy zapadł wyrok uniewinniający. Tymczasem skarżący podkreślił, że nie miał wpływu zarówno na to, że zostanie ze służby zwolniony przed wydaniem tego rodzaju wyroku, jak i na termin wydania takiego wyroku. Powyższa wykładnia w ocenie skarżącego opiera się de facto na wprowadzeniu dodatkowej, nieprzewidzianej przez ustawodawcę, przesłanki skutkującej pozbawieniem funkcjonariusza ABW uprawnienia określonego przez ustawę, przede wszystkim jednak nie uwzględnia celu i funkcji regulacji zawartej w tym przepisie. Skarżący podkreślił, że art. 139 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ma charakter gwarancyjny. Regulacja ta gwarantuje bowiem funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia, otrzymanie zawieszonej części uposażenia jedynie pod warunkiem, że w tych postępowaniach nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Oznacza to, że w przypadku, gdy funkcjonariusz ABW został skazany lub wydalony ze służby, traci uprawnienie do jakiegokolwiek wyrównania. Natomiast wypłatę zawieszonej części uposażenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania funkcjonariusza w tym czasie w służbie. W sytuacji, gdyby ustawodawca warunkował otrzymanie zawieszonej części uposażenia od pozostawania w służbie, niewątpliwie w omawianym przepisie, z uwagi na jego cel i funkcję, zamieściłby tego rodzaju przesłankę. Zdaniem skarżącego, stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest nie do zaaprobowania z punktu widzenia określonej w treści 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę na treść art. 140 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, zgodnie z którym funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego (ust. 3). W ocenie skarżącego z powołanego wyżej przepisu wynika, iż w przypadku zestawienia przepisu art. 139 ust. 2 oraz art. 140 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w obu przypadkach mamy do czynienia z tożsamym w swoich skutkach i zakresie zawieszeniem w czynnościach służbowych, w wyniku którego następuje obniżenie wynagrodzenia do 50%. Co więcej, zarówno jeden, jak i drugi przepis odnosi się do funkcjonariusza. Różnica polega jedynie na tym, iż w przypadku art. 140 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawodawca wyraźnie wyartykułował, iż zwrot zawieszonej części uposażenia nastąpi nawet po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Zdaniem skarżącego, powyższy dodatkowy zapis, należy interpretować w kontekście wagi czynu będącego przedmiotem postępowania karnego, skoro stosowane było tymczasowe aresztowanie, z którym nie mamy do czynienia w art. 139 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Z przedmiotowego zapisu wynika, iż nawet w przypadku takich postępowań karnych, gdzie z uwagi na wagę czynu zastosowano tymczasowe aresztowanie, a zakończyło się ono umorzeniem albo uniewinnieniem funkcjonariusza, fakt, iż pozostaje on poza służbą nie stanowi przeszkody do wyrównania zawieszonego uposażenia. Według skarżącego, stosując rozumowanie a contrario, przyjąć należy interpretację, iż tym bardziej zwrot taki należy się funkcjonariuszowi, któremu fakultatywnie zawieszono uposażenie, a czyn, w związku z którym prowadzono postępowanie karne, nie był takiej wagi by konieczne było zastosowanie tymczasowego aresztowania. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący podkreślił, że przyjęcie przez organ interpretacji wskazanych powyżej przepisów różnicującej warunki zwrotu zawieszonego uposażenia, które co do swojej istoty, funkcji oraz zakresu jest tożsame w obu przepisach, jest interpretacją naruszającą konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa, a także zasadę demokratycznego państwa prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którą obywatele znajdujący się w tożsamej sytuacji faktyczno-prawnej mają prawo oczekiwać tożsamego rozstrzygnięcia podjętego przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 644/22 oddalił skargę skarżącego na decyzję organu z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 4 w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja organu o odmowie wypłaty zawieszonej części uposażenia odpowiada prawu, co czyni skargę niezasadną. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ wydając zaskarżoną decyzję, dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 58 ust. 1 i 3 oraz art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i zasadnie przyjął, że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do zastosowania art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i tym samym uwzględnienia wniosku o wypłatę zawieszonej części uposażenia. Sąd I instancji przypomniał, że zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Z kolei art. 139 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjnie podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 23 lipca 2019 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w prowadzonym wobec niego postępowaniu karnym. Wspomniane postępowanie karne zakończyło się w dniu 9 lutego 2021 r. poprzez wydanie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu sygn. akt V K 971/19 PR 2 Ds.2019 uniewinniającego skarżącego od zarzucanych mu czynów. Do zakończenia postępowania doszło zatem już po jego zwolnieniu ze służby, co nastąpiło z dniem 31 grudnia 2019 r. na mocy rozkazu personalnego nr 6119 z dnia 19 listopada 2019 r. Tymczasem, Sąd I instancji przypomniał, że przesłanką otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia - zgodnie z art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - jest "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych", które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organu, że art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu nie wiąże wprost prawa funkcjonariusza ABW do odzyskania zawieszonej części uposażenia z wynikiem postępowania karnego, tak jak to ma miejsce np. w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, lecz jedynie ze zdarzeniem w postaci uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Jak podkreślił Sąd I instancji, z istoty zawieszenia w czynnościach służbowych wynika, że jest to instytucja powiązana z istniejącym stosunkiem służbowym, a w momencie zwolnienia funkcjonariusza ze służby decyzja o zawieszeniu wygasa. Z tej przyczyny uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych jest możliwe tylko w trakcie trwania stosunku służbowego i wyłącznie z powodu ustania przyczyn stanowiących podstawę zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że mając na względzie brzmienie art. 124 ustawy o Policji, zauważyć trzeba, iż policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Ustawodawca nie przewidział jednak takiego rozwiązania w art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, albowiem zgodnie z tym przepisem wypłata zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia, wprowadzonych w okresie zawieszenia następuje wyłącznie w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza. Powyższy przepis zobowiązuje organ do wypłaty części zawieszonego uposażenia wyłącznie w sytuacji uprzedniego uchylenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W tej sytuacji, Sąd I instancji uznał, że skoro do czasu zwolnienia skarżącego ze służby w ABW nie ustały przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych, brak było podstaw do zastosowania art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i w konsekwencji wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnej podwyżki tego uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu jednoznacznie przesądza, że w sytuacji, gdy wobec funkcjonariusza zastosowano wskazane w przepisie art. 139 ust. 1 zawieszenie od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia, to wypłata zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia, wprowadzonych w okresie zawieszenia następuje wyłącznie w przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza. Z akt administracyjnych wynika natomiast niespornie, że wyżej wskazana przesłanka nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, albowiem nie doszło do uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu: I. naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie spawy, tj. art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi, w tym przede wszystkim zarzutu dotyczącego interpretacji przepisu art. 58 ust. 1 i 3 w związku z art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP, co miało istotne rozstrzygnięcie z uwagi na podstawę prawną zaskarżonej decyzji; II. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, że Szef ABW prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego będące podstawą rozstrzygnięcia organu, tj.: 1. art. 58 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 139 ust. 2 i art. 140 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 oraz art. 60 Konstytucji RP, poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, przy zastosowaniu jako jedynie właściwej wykładni literalnej, że jedynie funkcjonariusz pozostający w służbie ma prawo do zawieszonej części uposażenia w dacie umorzeniu postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku o uniewinnieniu, w sytuacji kiedy taka rozszerzająca interpretacja faktycznie generuje nowe kryterium warunkujące odzyskanie zawieszonego uposażenia, nieprzewidziane przez ustawodawcę oraz różnicuje w sposób nieuprawniony sytuację prawną funkcjonariuszy znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa oraz zasady demokratycznego państwa prawa oraz równego dostępu do służby publicznej; 2. art. 139 ust. 2 w związku z art. 58 ust. 1 i 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez jego niezastosowanie i odmówienie skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia pomimo przedstawienia przez niego prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2021 r. sygn. akt V K 971/19 PR 2Ds.54.2019 uniewinniającego go od zarzucanych mu czynów, która to sprawa stała się, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, podstawą do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i wobec braku zaistnienia przesłanek negatywnych, wyłączających możliwość jego zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, że z zestawienia art. 139 i art. 140 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu wynika wprost, że celem ustawodawcy było wprowadzenie w obu przypadkach sankcji w postaci zawieszenia funkcjonariusza ABW w czynnościach służbowych i w związku z tym zawieszenia uposażenia w wysokości 50%. Na marginesie skarżący kasacyjnie zauważył, że tymczasowemu aresztowaniu z reguły towarzyszy przedstawienie zarzutów karnych pod adresem funkcjonariusza, i to o znacznym ciężarze gatunkowym, skoro zachodzi konieczność jego izolacji od społeczeństwa. Nie można również wykluczyć w takiej sytuacji wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec aresztowanego funkcjonariusza. Z kolei w przypadku prawomocnego uniewinnienia lub umorzenia postępowania karnego, czyli zaistnienia sytuacji, w której nie potwierdziły się zarzuty stanowiące podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, karnego, czy tymczasowego aresztowania, skarżący kasacyjnie wskazał, że z analizy art. 139 i art. 140 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu wynika, że występuje nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji prawnej w przypadku funkcjonariuszy zawieszonych, mimo że trudno jest doszukać się przyczyny takiej dyskryminacji uwzględniając generalny cel wskazanych przepisów. W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wskazał, że biorąc pod uwagę problematykę rozpatrywanej sprawy, a mianowicie zawieszenie uposażenia z uwagi na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego czy postępowania karnego oraz związane z nim konsekwencje, która występuje praktycznie we wszystkich pragmatykach służb mundurowych, należy w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, odmiennie niż przyjął to Sąd I instancji w rozpatrywanej sprawie, dokonać analizy celu jaki przyświecał ustawodawcy przy stworzeniu tego rodzaju rozwiązań prawnych. Dla porównania skarżący kasacyjnie przytoczył art. 124 ustawy o Policji, w świetle którego policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (ust. 1). Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Niewątpliwie z analizy powyższego przepisu w ocenie skarżącego kasacyjnie wynika, że ustawodawca nadał mu charakter gwarancyjny, co oznacza, że wypłatę zawieszonej części uposażenia policjanta determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt jego pozostawania w tym czasie w służbie. W sytuacji, gdyby ustawodawca warunkował otrzymanie zawieszonej części uposażenia od pozostawania w służbie, niewątpliwie w omawianym przepisie, z uwagi na jego cel i funkcję, zdaniem skarżącego kasacyjnie zamieściłby tego rodzaju przesłankę. Jak zauważył skarżący kasacyjnie w przypadku zawieszonego funkcjonariusza ABW, ustawodawca – kierując się wykładnią językową przyjętą przez organ i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wymaga dla zwrotu zawieszonej części uposażenia wobec spełnienia przesłanek umorzenia postępowania karnego albo uniewinnienia funkcjonariusza, odwrotnie jak ma to miejsce w przypadku funkcjonariuszy policji, jeszcze dodatkowo by pozostawał on w służbie albowiem tylko wówczas możliwe jest, wymagane przez przepis art. 139 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, odwieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych i zwrot zawieszonej części uposażenia, czego z kolei nie wymaga przepis art. 140 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu wprost wskazując, iż wobec spełnienia przesłanek zakończenia w odpowiedni sposób postępowania karnego funkcjonariuszowi należy się zwrot uposażenia, nawet jeśli pozostaje poza służbą. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można w tym przypadku podzielić interpretacji art. 139 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przyjętej przez organ, a także Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, albowiem pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z konstytucyjna zasadą równości obywateli wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, w tym przypadku odnosząc się do funkcjonariuszy służb mundurowych znajdujących się w tożsamej sytuacji faktycznej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie trudno bowiem znaleźć ratio legis dla zróżnicowania, w przedstawionych poszczególnych przypadkach, konsekwencji prawnych w postaci, z jednej strony możliwości zwrotu zawieszonego uposażenia niezależnie od pozostawania w służbie, z drugiej zaś uwarunkowania tego zwrotu poprzez fakt pozostawania w służbie. Skarżący kasacyjnie podniósł, że w świetle fundamentalnej zasady jaką jest niewątpliwie konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, a mianowicie, że każdy obywatel znajdujący się w tożsamej sytuacji faktycznej ma prawo spodziewać się tożsamego rozstrzygnięcia, uznać należy, że przyjęta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 139 w zw. z art. 58 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu jest wadliwa. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie chodzi w tym przypadku o wyłączenie ze stosowania wskazanych przepisów, ale o ich prokonstytucyjną wykładnię do dokonania której niewątpliwie upoważniony jest Sąd I instancji. Ponadto, w ocenie skarżącego kasacyjnie zaskarżony wyrok z uwagi na to, że nie zawiera odniesienia się do generalnego zarzutu zawartego w skardze, tj. błędnej interpretacji przepisów art. 58 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 139 ust. 2 i art. 140 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, w kontekście fundamentalnych zasad konstytucyjnych jakimi są: równość obywateli wobec prawa, równego dostępu do służby publicznej i demokratycznego państwa prawa, w istocie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w toku postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach drugiej podstawy kasacyjnej skarżący kasacyjnie sformułował tylko jeden zarzut, na podstawie którego wytknął Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi, w tym przede wszystkim zarzutu dotyczącego interpretacji przepisu art. 58 ust. 1 i 3 w związku z art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 4 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2025 r., poz. 902 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o ABW oraz AW" w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP. Zarzut ten nie mógł jednak odnieść skutku. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą również nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wskazał powody, dla których uznał, że skargę skarżącego na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 4 w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia należało oddalić. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. W tym zakresie przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Na marginesie jedynie można dodać, w związku z treścią omawianego zarzutu, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że przywołany przez autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem skutecznie uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi, czy nieodniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc te ogólne uwagi do realiów niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w istocie Sąd I instancji pominął całkowicie argumentację skarżącego na rzecz prokonstytucyjnej wykładni przepisów art. 58 ust. 1 i 3 w związku z art. 139 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP, co nie odpowiada standardom prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sąd administracyjny. Jednakże, aby fakt takiego pominięcia stanowiska skarżącego mógł odnieść skutek w ramach oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. konieczne było, jak wyżej zaznaczono, wykazanie przez skarżącego, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w realiach niniejszej sprawy sprowadza się do wykazania, że wykładnia powyższych przepisów dokonana przez Sąd jest nieprawidłowa, co z kolei można skutecznie uczynić w drodze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się jednak, o czym mowa w dalszej części uzasadnienia nieskuteczne, stąd również w realiach niniejszej sprawy nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., z którym powiązano zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z treścią tego przepisu "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania, czy bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę skarżącego na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 4 stycznia 2022 r., nr 4 w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia niewątpliwie orzekał w granicach sprawy. Sąd I instancji nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Dlatego omawiany zarzut w tym zakresie także nie mógł odnieść skutku. W związku z nieskutecznością podniesionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju skutecznych zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc do oceny zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Strona skarżąca kasacyjnie w ramach pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego zarzuciła Sądowi I instancji dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni art. 58 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 139 ust. 2 i art. 140 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 oraz art. 60 Konstytucji RP polegającej na przyjęciu, przy zastosowaniu jako jedynie właściwej wykładni literalnej, że jedynie funkcjonariusz pozostający w służbie ma prawo do zawieszonej części uposażenia w dacie umorzeniu postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku o uniewinnieniu, w sytuacji kiedy taka rozszerzająca interpretacja faktycznie generuje nowe kryterium warunkujące odzyskanie zawieszonego uposażenia, nieprzewidziane przez ustawodawcę oraz różnicuje w sposób nieuprawniony sytuację prawną funkcjonariuszy znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa oraz zasady demokratycznego państwa prawa oraz równego dostępu do służby publicznej. Przede wszystkim na wstępie podkreślenia wymaga, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Strona skarżąca kasacyjnie w treści zarzutu nie wykazuje na czym polega w jej ocenie błędne rozumienie art. 58 ust. 1 i ust. 3, art. 139 ust. 2 oraz art. 140 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, jak i art. 32 ust. 1 i art. 2 oraz art. 60 Konstytucji RP przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ani też jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, w ogóle nie odnosząc się do kwestii rozumienia tych przepisów przyjętego przez Sąd I instancji. Z treści zarzutu i jego uzasadnienia nie wynika, czy organ, a następnie Sąd I instancji w ramach wykładni tych przepisów miałyby przełamać literalne rozumienie określonych zwrotów (jeśli tak, to których), czy też stosować rozumowanie oparte na analogii i w jaki sposób rezultat wykładni dokonanej przez Sąd narusza równe prawo do służby publicznej (art. 60 Konstytucji) i standard równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji). Skarżący nie wyjaśnia w czym upatruje tożsamości sytuacji faktycznych objętych treścią wskazanych wyżej przepisów, zwłaszcza art. 139 ust. 2 oraz art. 140 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW. Nie jest też zasadne stanowisko, że wykładnia powyższych przepisów skutkuje stworzeniem nowego kryterium warunkującego odzyskanie zawieszonego uposażenia, nieprzewidzianego przez ustawodawcę. Zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Z ust. 2 przywołanego przepisu wynika zaś, że w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Biorąc powyższe pod uwagę wyjaśnienia wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, to nie Sąd I instancji stworzył nowe kryterium warunkujące odzyskanie zawieszonego uposażenia w postaci uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, lecz warunek ten wynika wprost z treści przywołanego przepisu i stanowi podstawę otrzymania zawieszonej części uposażenia. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z istoty zawieszenia w czynnościach służbowych wynika, że jest to instytucja powiązana z istniejącym stosunkiem służbowym, co prowadzi z kolei do wniosku, że uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych jest możliwe tylko w trakcie trwania stosunku służbowego i wyłącznie z powodu ustania przyczyn stanowiących podstawę zawieszenia. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje natomiast zwolnienie skarżącego ze służby w ABW na mocy rozkazu personalnego z dnia 19 listopada 2019 r., nr 6119, którego podstawę stanowił art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW. Gdyby ustawodawca przewidywał możliwość otrzymania zawieszonej części uposażenia przez funkcjonariusza, także po jego zwolnieniu ze służby, wskazałby na to wprost w treści tego przepisu, tak jak zostało to wskazane w art. 140 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, na co zresztą zwraca uwagę sam skarżący kasacyjnie. Brak takiego wskazania prowadzi natomiast do wniosku, że jedynym warunkiem odzyskania przez funkcjonariusza zawieszonego uposażenia jest uchylenie jego zawieszenia w czynnościach służbowych. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że organ wydając zaskarżoną w sprawie decyzję zasadnie odmówił wypłaty skarżącemu, którego zawieszenie w czynnościach służbowych nigdy nie zostało uchylone, zawieszonej części uposażenia, gdyż w sprawie nie zaistniała przesłanka warunkująca ową wypłatę, wskazana wprost w art. 139 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, w postaci uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych. To wszystko czyni zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 58 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 140 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, jak i art. 32 ust. 1 i art. 2 oraz art. 60 Konstytucji RP bezzasadnym. Nie mógł także odnieść skutku drugi z zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, na podstawie którego strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 139 ust. 2 w związku z art. 58 ust. 1 i 3 ustawy o ABW oraz AW, poprzez jego niezastosowanie i odmówienie skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia pomimo przedstawienia przez niego prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2021 r. sygn. akt V K 971/19 PR 2Ds.54.2019 uniewinniającego go od zarzucanych mu czynów, która to sprawa stała się, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, podstawą do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i wobec braku zaistnienia przesłanek negatywnych, wyłączających możliwość jego zastosowanie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Zgodnie jednak z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145), a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianych zarzutów skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie art. 139 ust. 2 oraz art. 58 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ABW oraz AW jedynie wtedy, gdyby skarżący kasacyjnie jednocześnie przywołał przepis lub przepisy, które w jego przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez niego wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni podnoszony zarzut niezastosowania art. 139 ust. 2 oraz art. 58 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ABW oraz AW nieskutecznym. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.