III OSK 818/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 501/18 w sprawie ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego równoważnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w porze dziennej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 501/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dni [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego równoważnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w porze dziennej. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca Spółka i w skardze kasacyjnej zarzuciła mu: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. § 88 pkt 1 pkt 3 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2002 r. Nr [...], poz. [...]) - poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji pominięcie, że na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu wsi [...], jako "MN", wskazano, że do generalnych (a więc i podstawowych) ustaleń należy możliwość lokalizacji na tym terenie zabudowy zagrodowej; 2. § 3 pkt 8 i 9 w zw. z § 88 pkt 1 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji pominięcie, że zabudowa zagrodowa dla terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu wsi [...], jako "MN" nie stanowi przeznaczenia uzupełniającego dla tego terenu, a (a contrario) jego przeznaczenie podstawowe w świetle treści ww. Uchwały; 3. art. 115a ust 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), dalej: "p.o.ś.", w zw. z § 88 pkt 1 i pkt 3 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] - poprzez jego zastosowanie i wskazanie, że organy prawidłowo określiły dopuszczalne norm hałasu, jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bez uwzględnienia faktu, że na terenie, na którym dokonano badania poziomu hałasu emitowanego do środowiska, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje w zakresie przeznaczenia podstawowego zabudowę zagrodową; II. przepisów postępowania, tj.: 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z 8 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi na skutek nieuwzględnienia, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a także że dopuściły się odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, z uwagi na całkowicie odmienne zakwalifikowanie przeznaczenia terenów objętych rozstrzygnięciami organów niż wynikające z dotychczas wydanych decyzji administracyjnych, tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. ([...]) oraz z dnia [...] października 2004 r. ([...]), gdzie ustalono dopuszczalny poziom hałasu jak dla terenów zagrodowych; 5. z ostrożności procesowej - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k,p.a. - poprzez oddalenie skargi na skutek nieuwzględnienia, że organy nie dokonały wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia wszelkich istotnych w sprawie okoliczności oraz zgromadzonych dowodów, a także nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, - poprzez oddalenie skargi pomimo utrzymania przez organ odwoławczy w mocy decyzji organu pierwszej instancji z pominięciem wydania jej z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości oraz rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wyjaśniła, iż użyte w § 3 pkt 8 i 9 Uchwały Nr [...] zawiera wyjaśnienie pojęcia "przeznaczenie podstawowe" oraz "przeznaczenie uzupełniające" terenu, przy czym akt ten nie zawiera innego sposobu określenia przeznaczenia obszaru, który miałby w swoim zakresie przedmiotowym (obejmującym zbiór odkreślonych desygnatów) być umieszczony pomiędzy przeznaczeniem "podstawowym" a "uzupełniającym". I tak wskazano, że przez "przeznaczenie podstawowe" należy rozumieć "takie przeznaczenie, które obejmuje nie mniej niż 70% powierzchni danego obszaru" (§ 3 pkt 8), z kolei "przeznaczenie uzupełniające" (§ 3 pkt 9) oznacza "rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe na danym terenie". Wskazując na treść § 88 Uchwały Spółka zauważyła, że należy przyjąć, że dla spornego terenu (oznaczonego symbolem "MN") uchwałodawca, jako dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające wskazał wyłącznie "lokalizację nieuciążliwych usług służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludności, nie wywołujących negatywnych skutków zdrowotnych, nie mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Oznacza to, że przy uwzględnieniu dychotomicznego ujęcia przeznaczenia terenu, pozostałe, określone w § 88 ust. 1 Uchwały ustalenia, co do funkcji omawianego obszaru należy uznać za podstawowe. Skoro zatem § 88 ust 1 pkt 3 Uchwały wskazuje się, że dla terenu oznaczonego symbolem "MN", wśród pozostałych ustaleń generalnych (rozumianych jako zasadnicze) wskazano wprost, że teren ten przeznaczony jest także pod zabudowę zagrodową, to nie ma podstaw ku temu, aby przeznaczenie to traktować, jedynie jako "uzupełniające". Tym samym, w ocenie Spółki, brak było podstaw, aby odstąpić od przyjęcia dla skarżącego dopuszczalnych norm hałasu właściwych dla zabudowy zagrodowej, a w ich miejsce zastosować inne normy, bardziej rygorystyczne. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę, że tożsame z zaprezentowanym stanowiskiem o przyjęciu przeznaczenia terenu zajmował wcześniej również Starosta [...], w szczególności w decyzji z [...] października 2004 r., tj. po wejściu w życie Uchwały. Skarżąca kasacyjnie podniosła, iż stanowisko Sądu, zgodnie z którym sporny teren pełni funkcję mieszkaniową, pozostaje w sprzeczności z treścią art. 115 p.o.ś., zgodnie z którym oceny przeznaczenia terenu należy dokonać na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w sytuacji jego braku, faktycznego jego przeznaczenia. Spółka przypomniała, że jak wynika z treści dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie, dla skarżącej wydane zostały już w latach wcześniejszych decyzje określające dopuszczalny poziom hałasu. W pierwszej kolejności wydana została przez Starostę [...] decyzja z dnia [...] czerwca 2002 r. ([...]) ustalająca dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 50 dB, która następnie została zmieniona decyzją tego organu z dnia [...] października 2004 r. ([...]), gdzie dopuszczalny poziom hałasu zwiększono do 55 dB. W obu przypadkach tereny sąsiadujące z przedsiębiorstwem prowadzonym przez skarżącą zostały zakwalifikowane do terenów określonych w tabeli nr 1, poz. 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r., a następnie wskazanych w tabeli nr 1 poz. 3d rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - tj. terenów zabudowy zagrodowej (odpowiednio 50 dB określonych w rozporządzeniu z 1998 r. i 55 dB, o których mowa w rozporządzeniu z 2004 r.). Dodatkowo skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, iż Starosta wydając decyzję z [...] października 2004 r. był związany w swoich ustaleniach obowiązującą już wówczas Uchwałą Nr [...], na której zapisy organ powoływał się w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2018 r. W konsekwencji, zdaniem Spółki, należy przyjąć, że od czasu wydania decyzji z 2004 r. nie uległa zmianie podstawa prawna kwalifikacji terenu sąsiedniego wobec nieruchomości skarżącej, na której zlokalizowany jest zakład. Nadal zachodzą wszelkie podstawy ku temu by uznać sporny teren, za teren o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową. Tym samym powołana okoliczność determinuje sposób ustalenia określonych dopuszczalnych poziomów hałasu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do zakwestionowania, stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który podzielił ustalenia organów, że określenie dopuszczalnych norm hałasu dotyczy terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie spółki przeznaczenie terenu, którego dotyczy decyzja, zostało określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, także jako teren zabudowy zagrodowej, który to rodzaj zabudowy w ocenie skarżącej kasacyjnie nie posiada charakteru uzupełnianego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie jest to generalne, a więc podstawowe przeznaczenie tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego należy ocenić łącznie. Powyższe stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej nie może zostać uznane za prawidłowe. W art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw środowiska do określenia, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych poziomów hałasu dla wyszczególnionych w tym przepisie rodzajów terenów. Są to tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (pkt 1 lit. a), pod szpitale i domy opieki społecznej (pkt 1 lit. b), pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży (pkt 1 lit. c), na cele uzdrowiskowe (pkt 1 lit. d), na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (pkt 1 lit. e), na cele mieszkaniowo-usługowe (pkt 1 lit. f). Co do zasady - zgodnie z art. 114 ust. 1 p.o.ś. - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien wskazywać, które z terenów objętych planem można zaliczyć do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., a więc z planu powinno pośrednio wynikać, na których terenach obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112 t.j.). W art. 114 ust. 2 ustawy wprowadzono zasadę, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Oznacza to, że jeżeli przykładowo dany teren jest przeznaczony częściowo pod zabudowę mieszkaniową i częściowo na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, to należy ustalić, który rodzaj terenu przeważa na tym obszarze. Istotne jest, że przepis art. 114 ust. 2 ustawy ma zastosowanie wyłącznie do ustalenia terenu przeważającego spośród terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, a nie spośród terenów o dowolnym przeznaczeniu. W przypadku braku planu miejscowego, gdy zachodzi potrzeba ustalenia czy na danym terenie obowiązują normy hałasu, przepis art. 115 p.o.ś. nakazuje właściwym organom dokonać oceny, czy obszar, na który oddziałuje hałas należy do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, z uwzględnieniem odpowiedniego zastosowania art. 114 ust. 2 ustawy. W tym celu organy powinny ustalić, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie tego terenu oraz terenów sąsiednich. W rozpoznawanej sprawie na terenie, którego dotyczy kontrolowana decyzja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jest uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2002 r. Nr 2009, poz. [...], zwana dalej uchwałą lub planem miejscowym). Zastosowanie więc będą miały przepisy dotyczące zasad ochrony przed hałasem w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne znaczenie w sprawie ma treść art. 114 ust. 2 p.o.ś. Teren, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jest terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 88 uchwały dla terenu tego oznaczonego jako MN obowiązują następujące ustalenia generalne: 1) dopuszcza się w zakresie przeznaczenia uzupełniającego, lokalizację nieuciążliwych usług służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb ludności, niewywołujących negatywnych skutków zdrowotnych, niemogących znacząco oddziaływać na środowisko; 2) możliwość lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 3) możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej; 4) utrzymanie istniejących i wytyczenie nowych dróg wewnętrznych; 5) zachowanie odległości zabudowy i ogrodzeń na podmurówkach od brzegów potoku Sadówka co najmniej 6 m; 6) wysokość budynków mieszkalnych do 3 kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe; 7) budynki gospodarcze (w tym garaże) wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego lub wolno stojące o wysokości 1 kondygnacji nadziemnej; 8) obowiązuje zapewnienie miejsc parkingowych lub garażowych w ramach działki; 9) uwzględnienie wymagań konserwatorskich dotyczących zabudowy w strefie ochrony krajobrazu kulturowego "K" określonych w § 216 niniejszej uchwały. Zdanie skarżącej kasacyjnie taka budowa powołanego wyżej przepisu wskazuje, że przeznaczeniem uzupełniające mają jedynie nieuciążliwe usługi służące zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludności, niewywołujących negatywnych skutków zdrowotnych, niemogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast sformułowanie "ustalenia generalne" sugeruje, że teren ten przeznaczony jest także pod zabudowę zagrodową i nie można traktować go jako uzupełnianego. O ile należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie Spółki, że na terenie tym istnieje możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej, o tyle nie można przyjąć, że jest to zabudowa posiadająca charakter podstawowy. Wskazują na to następujące postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze z § 6 uchwały wynika, że wyznacza się tereny o przeznaczeniu podstawowym dla zabudowy mieszkaniowej, oznaczone na rysunku planu w zależności od charakteru symbolami: MN - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MW - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej MR - zabudowy mieszkaniowej z rzemiosłem. Skoro teren, którego dotyczy decyzja oznaczony jest symbolem MN to już wprost z przepisu tego wnika, że jego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie zaś z § 3 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczeniem podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które obejmuje nie mniej niż 70 % powierzchni danego terenu. Przeznaczenie uzupełniającym jest zaś przeznaczenie inne niż podstawie, uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe na danym terenie (§ 3 pkt 9 uchwały). Ponadto z § 88 pkt 1 ppk 3 wynika jedynie możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej na terenie oznaczonym symbolem MN. Powyższe regulacje wskazują więc wprost, że zabudowa zagrodowa nie stanowi przeznaczenia podstawowego, a co za tym idzie nie obejmuje ona nie mniej niż 70 % powierzchni terenu oznaczonego symbolem MN w jednostce strukturalnej 11.K.27. MN. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej stanowią na tym terenie nie mniej niż 70 % jego powierzchni. Mając więc na względzie treść art. 114 ust. 2 p.o.ś., zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że przeważającym rodzajem terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a co za tym idzie dopuszczalny poziom hałasu powinien być ustalony dla tego terenu. Przedstawiona powyżej argumentacja przemawia za niezasadnością zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego, to jest § 88 pkt 1 ppk 3 uchwały, § 3 pkt 8 i 9 w zw. z § 88 pkt 1 ppk 1 uchwały oraz art. 115a ust. 1 p.o.ś. w zw. z § 88 pkt 1 ppk 3 uchwały. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenia skargi na skutek nieuwzględnienia, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a także że dopuściły się odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, z uwagi na całkowicie odmienne zakwalifikowanie przeznaczenia terenów objętych rozstrzygnięciami organów niż wynikające z dotychczas wydanych decyzji administracyjnych, to jest decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz z dnia [...] października 2004 r., gdzie ustalono poziom hałasu jak dla terenów zagrodowych. Odnosząc się do powyższych wywodów stwierdzić należy, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], gdyż został on uchwalony dopiero w dniu [...] sierpnia 2002 r. Odnośnie do decyzji z dnia [...] października 2004 r. stwierdzić należy, że zmieniała ona decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. Przy czym ustalając dopuszczalny poziom hałasu obszar sąsiadujący z zakładem zakwalifikowano według Tabeli 1. Lp. 3d. Analiza obowiązującego w dacie wydania decyzji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2004 r. Nr 178, poz. 1841), wskazuje, że teren ten zakwalifikowano jako teren zabudowy zagrodowej. Przy czym podkreślić należy, że decyzja ta została wydana w związku z wejściem w życie powołanego wyżej rozporządzenia i stanowiła zmianę poprzednio wydanej decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. W decyzji tej brak jest jakiegokolwiek odniesienia do obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wyjaśnienia, z jakich przyczyn teren ten został zakwalifikowany jako teren zabudowy zagrodowej. Przypomnieć ponownie należy, że zmieniana nią decyzja została wydana w dacie, kiedy nie obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a więc kwalifikacja terenów w zakresie ochrony przed hałasem odbywała się w oparciu o inne reguły. Wydając decyzję zmieniającą z dnia [...] października 2004 r. organ uwzględnił zmiany w dopuszczalnym poziomie hasłu emitowanego do środowiska jakie wynikały z rozporządzenia z 2004 r. Wydanie w takich okolicznościach jednej decyzji w dniu [...] października 2004 r. nie może stanowić utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a co za tym idzie w sprawie nie doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organy administracji dokonały bowiem wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które pozwoliły na prawidłowe określenie przeznaczenia terenu, którego dotyczyła decyzja. W konsekwencji jako niezasadny należało uznać także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. Mając na względzie powyższe, skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19". Jak wynika natomiast z wyżej poczynionych rozważań biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Biorąc zatem pod uwagę, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie należało przyjąć, iż standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.