III OSK 7696/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Fundacji F. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 524/21 w sprawie ze skargi Fundacji F. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 lutego 2021 r. nr DIŚ-III.435.18.2020.KJP w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2021r., sygn. akt IV SA/Wa 524/21, oddalił w całości skargę Fundacji F. z siedzibą w K. (dalej jako Fundacja, skarżąca lub skarżąca kasacyjnie) na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (dalej jako Minister lub organ odwoławczy) z dnia 3 lutego 2021 r., Nr DIŚ-III.435.18.2020.KJP, w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego. Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Marszałek Województwa Dolnośląskiego (dalej jako Marszałek lub organ pierwszej instancji) decyzją ostateczną z dnia 29 sierpnia 2014 r. (zmienioną decyzjami z dnia 5 grudnia 2014 r., 28 września 2015 r. i 2 października 2019 r.) udzielił P. S.A. z siedzibą w B. (dalej jako prowadzący instalację, wnioskodawca lub uczestnik postępowania) pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 3594 MWt zlokalizowanej na terenie P. S.A. Oddział E. w B. Uczestnik postępowania wnioskiem z dnia 30 października 2015 r. wystąpił do organu pierwszej instancji o zmianę powyższego pozwolenia zintegrowanego w związku z planowaną budową nowego bloku energetycznego nr 7 o mocy elektrycznej netto 450 MWe (496 MWe brutto) z kotłem pyłowym opalanym węglem brunatnym o wydajności 1275 Mg pary/h i nominalnej mocy cieplnej 1037 MW. Dla planowanego przedsięwzięcia wnioskodawca uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 18 października 2013 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy B. W związku z możliwością wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania instalacji na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej - Republiki Czeskiej i Republiki Federalnej Niemiec, Marszałek pismem z dnia 13 listopada 2015 r. poinformował Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako GDOŚ) o możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko planowanej rozbudowy instalacji oraz wydał postanowienie z dnia 13 listopada 2015 r. o przeprowadzeniu postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W postanowieniu o przeprowadzeniu postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko Marszałek zobowiązał wnioskodawcę do sporządzenia w języku niemieckim i czeskim części wniosku, która umożliwiłaby państwom narażonym ocenę oddziaływania transgranicznego, natomiast przedłożona dokumentacja sporządzona w języku czeskim i niemieckim została przekazana GDOŚ, za pośrednictwem którego Marszałek prowadził konsultacje z państwami narażonymi. GDOŚ przy pismach z dnia 8 lutego 2016 r. oraz z dnia 23 lutego 2016 r. przekazał Ministerstwu Środowiska Republiki Czeskiej oraz Dyrekcji Kraju Związkowego Saksonia powiadomienie o istotnie zmienianej instalacji mogącej mieć znaczący wpływ na środowisko w kontekście transgranicznym wraz z dokumentacją sporządzoną w językach państw narażonych oraz wersją elektroniczną całości wniosku (w języku polskim). Strona czeska jak i niemiecka wyraziły chęć udziału w postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ministerstwo Środowiska Republiki Czeskiej oraz Dyrekcja Kraju Związkowego Saksonia udostępniły przekazaną dokumentację umożliwiając własnym społecznościom przedstawienie uwag i wniosków. Fundacja wnioskiem z dnia 22 stycznia 2016 r. wystąpiła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. Marszałek postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. dopuścił Fundację do udziału w postępowaniu na prawach strony, mając na uwadze udokumentowanie prowadzenia działalności statutowej w zakresie ochrony środowiska przez ponad 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. zmienił swoją decyzję ostateczną z dnia 29 sierpnia 2014 r. Ministerstwo Republiki Czeskiej i Dyrekcja Krajowa Saksonii wyraziły zgodę na realizację przedsięwzięcia. W ramach postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzonych konsultacji społecznych złożone zostały uwagi i wnioski, które rozpatrzono w uzasadnieniu decyzji. W dniu 2 czerwca 2017 r. Fundacja wniosła odwołanie od powyższej decyzji Marszałka z dnia 28 kwietnia 2017 r. Minister, po rozpoznaniu tego odwołania, decyzją z dnia 4 grudnia 2017 r. uchylił decyzję Marszałka i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, podnosząc w szczególności konieczność wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji potrzeby przeprowadzenia postępowania kompensacyjnego, a także uwzględnienia w pozwoleniu opublikowanych w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego konkluzji BAT, tj. Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Marszałek pismem z dnia 8 lutego 2018 r. poinformował wnioskodawcę o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy, a następnie postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r., na wniosek tego samego podmiotu, zawiesił postępowanie. Postępowanie zostało podjęte przez Marszałka na wniosek wnioskodawcy postanowieniem z 19 lipca 2018 r. Razem z wnioskiem prowadzący instalację przedłożył jednocześnie uzupełnienie wniosku w postaci dokumentacji pn. "Aneks do wniosku z dnia 30 października 2015 r. o zmianę pozwolenia zintegrowanego dla instalacji E. w B." wraz z opracowaniem pn. "Obliczenia modelowe rozprzestrzeniania substancji emitowanych do powietrza przez źródła należące do E. w B. dla stanu projektowanego, tj. z uwzględnieniem nowego bloku energetycznego oraz poziomów emisji wynikających z konkluzji BAT." Marszałek uznał, że ponowne rozpatrzenie wniosku oraz zmiany jakich dokonał prowadzący instalację we wniosku wymagają uzupełnienia przeprowadzonego postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko poprzez poinformowanie państw narażonych o zmianach w zakresie wnioskowanych warunków korzystania ze środowiska dla bloku nr [...] wynikających z opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT dla dużych obiektów energetycznego spalania. Po przetłumaczeniu części dokumentacji pn. "Aneks do wniosku z 30 października 2015 r. o zmianę pozwolenia zintegrowanego dla instalacji E. w B." została ona przekazana przez GDOŚ Ministerstwu Środowiska Republiki Czeskiej przy piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. oraz Dyrekcji Kraju Związkowego Saksonia przy piśmie z dnia 16 listopada 2018 r. wraz z informacją o przystąpieniu przez Marszałka do ponownego rozpatrzenia sprawy oraz z prośbą o udostępnienie ww. dokumentów społecznościom tych państw. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Z. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2018 r., na wniosek Marszałka z dnia 3 grudnia 2018r., stwierdził spełnienie wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz zgodność z warunkami ochrony przeciwpożarowej określonymi w uzgodnionym postanowieniem z dnia 19 listopada 2018 r. operacie przeciwpożarowym. W piśmie z dnia 18 czerwca 2019 r. wnioskodawca ograniczył wniosek o nadanie uprawnień wyłącznie dla nowego bloku nr [...]. Organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2019 r., po czym podjął je następnie postanowieniem z dnia 14 października 2019 r. Wnioskodawca, wraz z wnioskiem z dnia 9 października 2019 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, przedłożył uzupełnienia do wniosku w zakresie aktualizacji programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym, analizy konieczności sporządzenia raportu początkowego oraz w zakresie rodzajów wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw. Przy kolejnym piśmie z dnia 21 listopada 2019 r. prowadzący instalację wniósł o zmianę wniosku w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, a także przedłożył aktualizację analizy akustycznej. Marszałek, w wyniku dokonania analizy zgromadzonego materiału dowodowego obejmującego wszystkie dodatkowe uzupełnienia do wniosku zmieniające jego zakres, uznał za zasadne przeprowadzenie ponownych konsultacji z udziałem społeczeństwa. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. przekazał do GDOŚ wyjaśnienia wnioskodawcy co do uwag złożonych w ramach udziału społeczeństwa czeskiego i niemieckiego, po czym GDOŚ pismami z dnia 10 stycznia 2020 r. przekazał Dyrekcji Krajowej Saksonii oraz Ministerstwu Środowiska Republiki Czeskiej sporządzoną w językach państw narażonych dokumentację o jaką wnioskowały w swoich postulatach wraz z uzupełnieniami do wniosku. GDOŚ zwrócił się również z prośbą o udostępnienie dokumentacji do wglądu społeczeństwa niemieckiego i czeskiego, z możliwością składania uwag i wniosków. Stronie niemieckiej i czeskiej zaproponowano również organizację konsultacji społecznych w formie spotkania ekspertów w przypadku jeżeli informacje zawarte w dokumentacji będą nadal niewystarczające. Uwagi społeczeństwa i organizacji niemieckich oraz czeskich GDOŚ przekazał do Marszałka przy piśmie z dnia 9 marca 2020 r. Wszystkie uwagi i wnioski zostały złożone z zachowaniem wyznaczonych terminów i podlegały rozpatrzeniu. Pismem z 9 lipca 2020 r. wnioskodawca wniósł o zmianę zakresu wniosku poprzez nadanie uprawnień i obowiązków związanych z uruchomieniem bloku nr [...] z datą 1 listopada 2020 r. Marszałek pismem z dnia 15 lipca 2020 r. zawiadomił strony o zebraniu wystarczających dowodów do zakończenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Fundacja skorzystała z przysługującego jej prawa i w piśmie z dnia 11 sierpnia 2020 r. podtrzymała w całości zgłoszone dotychczas twierdzenia, wnioski i dowody przedstawione przy swoim piśmie z dnia 24 stycznia 2020 r. Nie wniesiono nowych dowodów w sprawie. W kolejnym piśmie z dnia 20 sierpnia 2020 r. Fundacja szczegółowo odniosła się do twierdzeń wnioskodawcy, które przedstawione zostały w piśmie spółki z dnia 10 czerwca 2020 r. Natomiast w dniu 9 września 2020 r. Fundacja przedstawiła dalsze uwagi i pytania odnoszące się do pisma wnioskodawcy z dnia 10 czerwca 2020 r. Decyzją z dnia 11 września 2020 r. Marszałek zmienił własną decyzję z dnia 29 sierpnia 2014 r. udzielającą wnioskodawcy pozwolenia zintegrowanego ma prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 394 MWt zlokalizowanej na terenie P. S.A. Oddział E. w zakresie pkt I, pkt II.1, pkt II.2.1., pkt II.2.2, pkt II.2.4, pkt II.2.5, pkt II.2.7, pkt. 2.8., pkt II.2.9, pkt III.1.1.1, pkt III.1.1.2.A, pkt III.1.1.4, pkt III.2.2.1., pkt III.2.3, pkt III.3.1., pkt III.3.2.1, pkt III.3.2.2, pkt III.3.2.3, pkt III.4.1, pkt III.4.2, pkt III.5.1, pkt III.5.2, pkt III.5.2.1, pkt III.5.2.2, pkt III.5.2.3, pkt III.5.3, pkt III.5.3.1, pkt III.5.3.2., pkt III.6, pkt V. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła Fundacja, a Minister wzmiankowaną na wstępie decyzją z dnia 3 lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka z dnia 11 września 2020 r. Minister po analizie wniosku z dnia 30 października 2015 r. stwierdził, że wnioskowana zmiana warunków pozwolenia zintegrowanego, obejmująca budowę nowego bloku energetycznego nr 7 o mocy elektrycznej netto 450 MWe (496 MWe brutto) z kotłem pyłowym opalanym węglem brunatnym o wydajności 1275 Mg pary/h i nominalnej mocy cieplnej 1037 MW, jest istotną zmianą instalacji. W ocenie Ministra organ pierwszej instancji właściwie ocenił, że sprawa wiąże się z możliwością wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania instalacji na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej - Republiki Czeskiej i Republiki Federalnej Niemiec i pismem z dnia 13 listopada 2015 r. poinformował GDOŚ o możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko planowanej rozbudowy instalacji oraz wydał postanowienie o przeprowadzeniu postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Minister podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji odniósł się do wszystkich uwag zgłoszonych przez społeczeństwa Niemiec i Czech. W dalszej kolejności Minister dokonał weryfikacji zapisów decyzji organu pierwszej instancji w kontekście wywiązania się Marszałka z zobowiązania do przeprowadzenia postępowania kompensacyjnego, a także uwzględnienia w pozwoleniu opublikowanych w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego konkluzji BAT i stwierdził, że decyzja została przygotowana zgodnie z wytycznymi Ministra Środowiska. Jak wskazano Marszałek w zaskarżonej decyzji uwzględnił spełnianie wymagań określonych w konkluzjach BAT ustalając: 1) w pkt III.1.1.2.A decyzji emisję dopuszczalną dla bloku nr [...] (określono rozprzestrzenianie substancji w powietrzu przy wykorzystaniu zaawansowanego systemu modelowania CALMET/CALPUFF); 2) w pkt III.5.3 oraz w pkt III.6. lit. a), b) i c) decyzji zakres, sposób i częstotliwość monitorowania wielkości emisji oraz zakres, sposób i termin przekazywania corocznej informacji Marszałkowi oraz Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dla bloku nr [...]; 3) w pkt 11.2. decyzji informacje dotyczące spełniania przez nowy blok nr [...] wymogów określonych w BAT 16, dotyczących gospodarowania odpadami (wprowadzono stosowne zapisy w decyzji pn.: "Sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości", a także doprecyzowano zapisy zawarte w pkt III.2.3. decyzji pn. "Sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów i ograniczania ich negatywnego oddziaływania na środowisko"; 4) ograniczenia emisji hałasu (wskazano m.in., że prowadzący instalację, stosuje techniki zgodne z BAT 17 ogólnych konkluzji w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania); 5) zapisy dotychczas obowiązującego pozwolenia zintegrowanego w zakresie gospodarki wodno- ściekowej; 6) techniki ograniczania zużycia wody oraz ilości uwalnianych zanieczyszczonych ścieków, a także techniki zapobiegania zanieczyszczeniu niezanieczyszczonych strumieni ścieków i ograniczania emisji do wody; 7) dodatkowy monitoring w zakresie wszystkich wskaźników zanieczyszczeń wymienionych w BAT 5 i BAT 15 (BAT-AELs); 8) w pkt III. 1.1.4. decyzji usytuowanie stanowisk do pomiarów wielkości emisji do powietrza na podstawie art. 224 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., dalej jako p.o.ś.) Z decyzją organu odwoławczego nie zgodziła się strona skarżąca, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 524/21, oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną. Jak wyjaśniono zmiana pozwolenia zintegrowanego związana była z planowaną budową nowego bloku energetycznego nr 7 o mocy elektrycznej netto 450 MWe (496 MWe brutto) z kotłem pyłowym opalanym węglem brunatnym o wydajności 1275 Mg pary/h i nominalnej mocy cieplnej 1037 MW, mającego zastąpić stare bloki energetyczne nr [...], nr [...] i nr [...]. Zmianę tę organ pierwszej instancji uznał za istotną w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.o.ś. i postępowanie administracyjne prowadzone było z udziałem społeczeństwa, co pozwoliło dopuścić do udziału w postępowaniu organizację ekologiczną jaką jest skarżąca. Z kolei w związku z możliwością wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania zmienianej instalacji na środowisko na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej – Republiki Czeskiej i Republiki Federalnej Niemiec w ramach tego postępowania rozpatrzone zostały także wnioski i uwagi przedstawione przez te Państwa. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że organ odwoławczy był ograniczony ustawowymi granicami postępowania o zmianę pozwolenia zintegrowanego. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, w postępowaniu o zmianę pozwolenia zintegrowanego nie dokonuje się badania problematyki emisji gazów cieplarnianych. Emisja dwutlenku węgla została wyłączona z konkluzji BAT, tzn. z decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Przyjęte przez Unię Europejską w 2017 r. konkluzje BAT nakładają na duże obiekty energetyczne spalania restrykcyjne wymogi środowiskowe dotyczące mniejszej emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu, pyłu, chloru, rtęci i fluorowodoru od 2021 r. Powyższe jednak nie oznacza, że emisja gazów cieplarnianych, w tym CO2, z bloku nr [...] E., pozostała poza zakresem jakichkolwiek regulacji prawnych. Emisje gazów i pyłów objęte odpowiednimi standardami emisyjnymi lub granicznymi wielkościami emisyjnymi, jak i emisje gazów cieplarnianych, które standardami czy wielkościami objęte nie są, zostały objęte regulacjami adekwatnymi do specyfiki obu tych zagadnień i względem siebie komplementarnymi. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że regulacja pierwszych z wymienionych emisji następuje w pozwoleniu zintegrowanym, a drugich z wymienionych emisji następuje w ramach partycypacji danej instalacji w systemie EU ETS. Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych jest regulowane na szczeblu prawa unijnego, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2020 r. w sprawie emisji przemysłowych oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE. Jak podkreślono legislatorzy unijni i krajowi rozdzielili system wydawania pozwoleń zintegrowanych oraz system normujący emisję gazów cieplarnianych do powietrza, zatem nie jest dopuszczalne aby w toku postępowania o wydanie lub zmianę pozwolenia zintegrowanego formułować dodatkowe pozaustawowe kryteria oceny dopuszczalności wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oczekiwania Fundacji, że organ odwoławczy powinien był wprowadzić w zmienionym pozwoleniu zintegrowanym ograniczenia w zakresie emisji gazów cieplarnianych z bloku nr [...] E. były zatem niezasadne. Sąd Wojewódzki nie podzielił również zarzutu Fundacji w zakresie błędnego uznania przez Ministra, że emisja gazów cieplarnianych z bloku nr [...] E. pozostaje bez wpływu na środowisko i jest całkowicie bez znaczenia dla postępowania o wydanie (lub zmianę) pozwolenia zintegrowanego. W tym zakresie wskazano, że przedłożone w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą opracowania poruszają kwestię emisji gazów cieplarnianych i nie miały wpływu na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzut skarżącej w zakresie braku przeprowadzenia przez Ministra niezbędnego postępowania dowodowego, w szczególności w postaci dowodu z opinii biegłego do spraw klimatologii oraz naruszenia Porozumienia paryskiego do Ratyfikowanej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (dalej jako Porozumienie paryskie) należało uznać za chybiony. Minister przeanalizował treść załączonych do odwołania dokumentów i stwierdził, że nie mają one wartości dowodowej, albowiem kwestia emisji dwutlenku węgla nie była przedmiotem rozpoznania w toku postępowania o zmianę pozwolenia zintegrowanego. Jak wyjaśniono zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. jeżeli w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użyte zaś w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego i granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej to wypływa obowiązek podjęcia przez organ wszelkich czynności, mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Z racji tego, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy nie był zobligowany do ustalenia emisji gazów cieplarnianych z bloku nr [...] E. i wpływu gazów cieplarnianych na środowisko nie została spełniona przesłanka do prowadzenia postępowania dowodowe w tym zakresie, w tym w szczególności do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ilości emisji gazów cieplarnianych do powietrza przez powstałą instalację i ich wpływu na środowisko. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 186 p.o.ś. wskazano, że odmowa wydania decyzji - pozwolenia zintegrowanego - może nastąpić jedynie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie. W tym zakresie Sąd Wojewódzki stwierdził, że przesłanki odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego należy wykładać w sposób ścisły, gdyż stanowią one wyjątki od zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, w tym działalności związanej z korzystaniem ze środowiska. Jednocześnie podkreślono, że analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał oceny zarówno przesłanek pozytywnych jak i negatywnych wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego. Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do każdej z negatywnych przesłanek odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego nie oznacza, że Minister nie analizował przesłanek negatywnych wydania wnioskowanej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy powołał podstawy prawne decyzji i przytoczył przepisy prawa, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. W zakresie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca błędnie upatruje, że Minister powinien kierować się zasadą przezorności i w ramach art. 141 ust. 2 p.o.ś. zbadać oddziaływanie bloku nr [...] E. na środowisko także w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych. Minister w toku rozpatrywania wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego nie tylko nie był zobowiązany, lecz nie był uprawniony do dokonywania ustaleń w zakresie emisji gazów cieplarnianych i CO2 przez blok nr [...] E. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wbrew oczekiwaniom skarżącej, nie można przyjąć, że skoro w p.o.ś. pominięto standardy emisyjne i graniczne wielkości emisyjne dla gazów cieplarnianych to Minister powinien we własnym zakresie uzupełnić w drodze wykładni takie standardy i wielkości. Takie działanie stanowiłoby przekroczenie uprawnień ustawowych. Kolejno Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącego pominięcia przez organ odwoławczy zawartości w ściekach metali ciężkich. W tym zakresie wskazano, że skoro Minister ustalił, że oczyszczalnia ścieków z Instalacji Odsiarczania Spalin w E. wykorzystuje hybrydowe połączenie technik oczyszczania ścieków i wysokosprawnych technik uzdatniania, co pozwala na skierowanie oczyszczonych ścieków do ponownego wykorzystania w procesie technologicznym bez ich zrzutu do odbiornika (zamknięcie ich obiegu wewnątrz instalacji technologicznych), to nie było podstaw do ustalania wskaźników zanieczyszczeń ścieków. Organ ustalił, że ścieki zawierające metale ciężkie nie będą zrzucane do rzeki M., stąd brak uwzględnienia wskaźników zanieczyszczeń ścieków był świadomym działaniem organu odwoławczego. Ponadto decyzja w sprawie pozwolenia zintegrowanego wydawana jest na wniosek (art. 208 ust. 1 i art. 184 ust. 1 p.o.ś.), który jest wiążący dla organu. Zatem organ odwoławczy nie był władny modyfikować wniosku. Skoro wnioskodawca wnosił o przyznanie w ramach pozwolenia zintegrowanego uprawnienia do emisji określonych wskaźników zanieczyszczeń do wód, to organ odwoławczy nie był uprawniony do ich samodzielnego rozszerzania ponad wniosek. Zaś w przypadku zaistnienia określonych wskaźników zanieczyszczeń p.o.ś. przewiduje mechanizmy sankcjonujące taki stan rzeczy, łącznie z możliwością cofnięcia pozwolenia zintegrowanego. Zwrócono ponadto uwagę, że w pkt 22 decyzji organu pierwszej instancji zawarto postanowienie zmieniające pozwolenie zintegrowane w pkt III.5.2.1 w ramach "Zakresu i sposobu monitoringu w związku z emisją ścieków do wód" sprowadzające się do nałożenia obowiązku monitorowania emisji rtęci, ołowiu i niklu. Sąd Wojewódzki nie podzielił również zarzutu skarżącej wskazującego, że organ wydający pozwolenie zintegrowane na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy zobowiązany był dokonać oceny wpływu funkcjonowania bloku nr [...] w E. na ustalenia planu gospodarowania wodami, a w szczególności na cele środowiskowe dla poszczególnych jednolitych części wód powierzchniowych i ocena ta dokonana została w sposób wadliwy, ponieważ organ odwoławczy zastosował stare przepisy, podczas gdy powinien był zastosować aktualnie obowiązujące, nadto pominął istotne elementy oceny, tj. substancje rozpuszczone i przewodność elektrolityczną, przy ocenie tego czy funkcjonowanie bloku nr [...] w E. wpłynie na cele środowiskowe ustalone w planach gospodarowania wodami (elementy te mają znaczenie zarówno na gruncie starych, jak i nowych przepisów, tylko w szerszym zakresie), błędnie też powiązał przepisy dot. składu ścieków z przepisami dot. oceny wpływu funkcjonowania bloku nr [...] w E. na cele środowiskowe ustalone w planach gospodarowania wodami, w sytuacji gdy są to zupełnie odrębne regulacje. Sąd pierwszej instancji wskazał także, że wniosek inicjujący postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją został złożony w 2015 r. W trakcie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. 2021, poz. 624 ze zm., dalej jako u.P.w.). Zgodnie z art. 545 ust. 4 u.P.w., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ustawodawca zdecydował zatem, że do sprawy zainicjowanej wnioskiem i wszczętej przed 1 stycznia 2018 r., tj. przed dniem wejścia w życie u.P.w., należało zastosować przepisy dotychczasowe, czyli ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 1121, dalej jako u.P.w. z 2001 r.). Niezasadny okazał się zatem zarzut skarżącej, że organ odwoławczy powinien zastosować przy rozpatrzeniu wniosku regulacje u.P.w. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego przepisami prawa materialnego z zakresu Prawa wodnego słusznie stały się jego regulacje unormowane w u.P.w. z 2001 r. W zakresie zarzutu pominięcia istotnych elementów oceny wpływu bloku nr [...] E. na stan wód takich jak substancje rozpuszczalne i przewodność elektrolityczną właściwą w 20oC zaznaczono, że organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do problematyki oddziaływania bloku nr [...] E. na stan wód rzeki M. i N. Minister przeanalizował problematykę celów środowiskowych, które zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry (Dz. U. 2016 r., poz. 1967). Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko Ministra, że wnioskodawca podjął szereg działań zmierzających do poprawy jakości ścieków przemysłowych wprowadzanych do rzeki M., a modernizacja oczyszczalni ścieków przemysłowych spowoduje docelowo znaczne ograniczenie emisji zanieczyszczeń do wód, z uwagi na fakt, iż do M. wprowadzane będą oczyszczone ścieki przemysłowe o parametrach odpowiadających dobremu stanowi wód. Natomiast uruchomienie wraz z blokiem energetycznym nr [...] oczyszczalni ścieków z instalacji IMOS bloków nr [...]-[...], umożliwi wykorzystanie najbardziej obciążonych ścieków z oczyszczania spalin, po ich oczyszczeniu, w układzie technologicznym instalacji IMOS, bez ich zrzutu do środowiska. Końcowo Sąd Wojewódzki wskazał, że nie był zasadny zarzut skarżącej dotyczący pomieszania przez organ przepisów dotyczących dopuszczalnego składu ścieków i oceny wpływu instalacji na stan wód. Jak stwierdzono, organ odwoławczy jednoznacznie wskazał dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, jakie mogą znajdować się w ściekach odprowadzanych do wód. Odrębnie dokonał oceny wpływu bloku nr [...] E. na wody rzek M. i N. Organ odwoławczy zachował rozdział pomiędzy przepisami dotyczącymi składu ścieków przemysłowych a przepisami dotyczącymi jakości wód odbiornika wodnego i ocenił wzajemną relację między nimi. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok w całości, zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, a to: 1.1. art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś., poprzez błędną wykładnię Sądu pierwszej instancji polegająca na przyjęciu, że w postępowaniu w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego nie dokonuje się oceny emisji gazów cieplarnianych, gdyż ta kwestia regulowana jest wyłącznie w ramach partycypacji danej instalacji w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych regulowanym na podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu błędnie przyjął, że skoro dla emisji gazów cieplarnianych ustawa p.o.ś. nie określa standardów emisyjnych bądź wielkości granicznych to organ, przed wydaniem decyzji, nie był w tym zakresie zobligowany do dokonania oceny wpływu funkcjonowania bloku nr [...] w E. na pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia i zdrowia ludzi; 1.2. art. 3 pkt 50 w zw. z art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) Porozumienia paryskiego, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wzmożone emisje gazów cieplarnianych stanowią pozaustawowe kryteria oceny dopuszczalności wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego, podczas, gdy organ powinien był dokonać kompleksowej oceny wpływu emisji gazów cieplarnianych, jako przyczyniającej się do kryzysu klimatycznego, powodującego pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach oraz zagrożenia życia i zdrowia ludzi, uwzględniając fundamentalne zasady ochrony środowiska oraz cel Porozumienia paryskiego, które zostało ratyfikowane przez RP w sytuacji gdy w oparciu o te przepisy należało odmówić wydania pozwolenia zintegrowanego z uwagi na oddziaływanie instalacji na klimat; 1.3. art. 545 ust. 4 u.P.w., w zw. z § 8 ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 21 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 11 października 2019 r. w sprawie klasyfikacji stanu ekologicznego, potencjału ekologicznego i stanu chemicznego oraz sposobu klasyfikacji stanu jednolitych części wód powierzchniowych, a także środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych (dalej jako rozporządzenie w sprawie klasyfikacji), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ww. przepis intertemporalny odnosi się także do aktów wykonawczych wydawanych na podstawie u.P.w., podczas gdy jego prawidłowa wykładnia, z uwzględnieniem prounijnej wykładni, prowadzi do wniosku, że koniecznym było uwzględnienie celu Ramowej dyrektywy wodnej podczas dokonywania oceny wpływu funkcjonowania bloku nr [...] w E. na ustalenia planu gospodarowania wodami, a w szczególności na cele środowiskowe dla poszczególnych jednolitych części wód powierzchniowych; 2. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 2.1. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez jej nieuwzględnienie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a zwłaszcza w zakresie tego czy funkcjonowanie bloku nr [...] może spowodować pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub czy może zagrozić życiu i zdrowiu ludzi; 2.2. art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez opatrzenie wyroku niekompletnym i lakonicznym uzasadnieniem, w którym sąd nie odniósł się do argumentów skarżącej kasacyjnie, dotyczących prawidłowej wykładni art. 545 ust. 4 u.P.w. w zw. z § 8 ust.1 w zw. z załącznikiem nr 21 Rozporządzenia w sprawie klasyfikacji; oraz poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu Fundacji dotyczącego całkowitego pominięcia przez organ odwoławczy art. 2 ust. 1 lit. a) Porozumienia paryskiego. W uzasadnieniu przedstawiono szeroką argumentację na poparcie poszczególnych zarzutów. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm. Jednocześnie zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że są one nieusprawiedliwione, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek w skardze kasacyjnej powołano się na obie podstawy kasacyjne to zauważyć należy, że poszczególne zarzuty naruszenia prawa procesowego zostały powiązane z korespondującymi zarzutami naruszenia prawa materialnego. W rezultacie konieczne stało się łączne rozpoznanie zarzutów ujętych w petitum skargi kasacyjnej jako 1.2. oraz 2.1., a także 1.3. oraz 2.2. Co równie istotne zarzuty sformułowane w pkt. 1.2. oraz 2.1. są naturalną konsekwencją zarzutu wyrażonego w pkt. 1.1. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś. W tym zakresie Fundacja zarzuca, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni, iż w postępowaniu w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego nie dokonuje się oceny emisji gazów cieplarnianych. W ocenie Fundacji Sąd Wojewódzki błędnie przyjął, że skoro dla emisji gazów cieplarnianych p.o.ś. nie określa standardów emisyjnych bądź wielkości granicznych to organ, przed wydaniem decyzji, nie był w tym zakresie zobligowany do dokonania oceny wpływu funkcjonowania bloku nr [...] w E. na pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia i zdrowia ludzi. W tym miejscu zasadnym jest przywołanie treści art. 186 ust.1 pkt 1 p.o.ś., zgodnie z którym organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli: nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Natomiast według art. 141 ust. 2 p.o.ś. oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji szczegółowo analizując prawodawstwo unijne, zwrócił uwagę, że legislatorzy unijni i krajowi rozdzielili system wydawania pozwoleń zintegrowanych oraz system normujący emisję gazów cieplarnianych do powietrza. W konsekwencji doszedł on do wniosku, że nie jest dopuszczalne aby w toku postępowania o wydanie lub zmianę pozwolenia zintegrowanego formułować dodatkowe pozaustawowe kryteria oceny dopuszczalności wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oczekiwania Fundacji, że organ odwoławczy powinien był wprowadzić w zmienionym pozwoleniu zintegrowanym ograniczenia w zakresie emisji gazów cieplarnianych z bloku nr [...] E. były zatem niezasadne. W tym kontekście podnieść należy, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2020 r. w sprawie emisji przemysłowych (Dz.U.UE.L.2010.334.17, dalej jako Dyrektywa 2010/75/UE) jako akt prawa UE normuje emisje zanieczyszczeń z dużych instalacji przemysłowych (w tym dużych obiektów energetycznego spalania) do powietrza, wody i gleby. Opiera się na koncepcji Najlepszych Dostępnych Technik (BAT) w celu zapobiegania lub, gdy jest to niemożliwe, ograniczania emisji. Dyrektywa 2010/75/UE ma jednak ogólny zakres i dotyczy różnych zanieczyszczeń. Co równie istotne Dyrektywa 2010/75/UE w motywie (9) przewiduje, że w celu uniknięcia podwójnych uregulowań, pozwolenie dla instalacji objętej dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie nie powinno obejmować dopuszczalnych wielkości bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków gdy jest to konieczne do zapobieżenia powstaniu znaczącego lokalnego zanieczyszczenia lub jeżeli instalacja jest wyłączona z tego systemu. Znajduje to swój wyraz w art. 9 ust. 2 Dyrektywy 2010/75/UE, który przewiduje, że w odniesieniu do rodzajów działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, państwa członkowskie mogą zdecydować o nienakładaniu wymogów odnoszących się do efektywności energetycznej w odniesieniu do jednostek energetycznego spalania lub innych jednostek emitujących dwutlenek węgla na miejscu. Prawidłowo jednocześnie dostrzegł Sąd Wojewódzki, że problematyka emisji gazów cieplarnianych pozostaje poza zakresem p.o.ś. Zaznaczyć przy tym trzeba, że prawodawca unijny wydał Decyzję Komisji (UE) 2017/1442 (dalej jako Decyzja 2017/1442), która jest aktem wykonawczym w stosunku do dyrektywy 2010/75/UE. Konkluzje BAT zawarte w Decyzji 2017/1442 stanowią szczegółowe wdrożenie Dyrektywy 2010/75/UE w odniesieniu do konkretnego sektora (m.in. dużych obiektów energetycznego spalania) i konkretnych zanieczyszczeń (takich jak np. SO2, czy też NOx). Konkluzje BAT dla dużych obiektów energetycznego spalania niewątpliwie zawierają odniesienia do efektywności energetycznej (jako jednej z najlepszych dostępnych technik), ale która tylko pośrednio wpływa na emisje gazów cieplarnianych, ponieważ zwiększenie efektywności oznacza mniejsze zużycie paliwa, a tym samym niższe emisje CO2. Jednak zarówno Dyrektywa 2010/75/UE, jak i Decyzja 2017/1442 nie stanowią podstawowych aktów prawa unijnego, które ustanawiałyby wiążące limity emisji gazów cieplarnianych. Kompleksowa analiza przepisów prawa unijnego pozwala na stwierdzenie, że w ramach prawa unijnego regulację o charakterze bezpośrednim, a odnoszącą się do emisji gazów cieplarnianych, stanowią przepisy Dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. UE. L. z 2003 r. Nr 275, str. 32 ze zm., dalej jako Dyrektywa 2003/87/WE). W art. 1 tejże dyrektywy wskazano bowiem, że: "Niniejsza dyrektywa ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii (zwany dalej "EU ETS") w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób. Niniejsza dyrektywa przewiduje również dalszą redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu. Przyczynia się ona do osiągnięcia unijnego celu neutralności klimatycznej i celów klimatycznych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119, a tym samym do realizacji celów Porozumienia paryskiego. Niniejsza dyrektywa ustanawia także przepisy dotyczące oceny i wprowadzania w życie ściślejszego zobowiązania Unii dotyczącego redukcji przekraczającej 20%, które ma być stosowane po zatwierdzeniu przez Unię międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu prowadzącego do redukcji emisji gazów cieplarnianych w większym zakresie, niż wymagane zgodnie z art. 9, odzwierciedlonego w popartym przez Radę Europejską na posiedzeniu w marcu 2007 r. zobowiązaniu dotyczącym redukcji emisji o 30 %." To system przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych odpowiada zasadniczo za regulację dopuszczalnych emisji gazów cieplarnianych. Natomiast konkluzje BAT odnoszące się do efektywności energetycznej wyłącznie w sposób pośredni mogą wpływać na te emisje. Tym samym konstatacja Sądu Wojewódzkiego zakładająca zasadniczy rozdział systemu wydawania pozwoleń zintegrowanych oraz systemu normującego emisję gazów cieplarnianych do powietrza jest prawidłowa. W świetle art. 9 ust. 2 Dyrektywy 2010/75/UE oraz wobec faktu nieuregulowania w p.o.ś. kwestii dopuszczalnych emisji gazów cieplarnianych brak było podstaw do dokonania przez organy oceny w zakresie żądanym przez Fundację. Tym samym organy nie mogły samodzielnie takich limitów kreować w oparciu o wskazywane przez skarżącą kasacyjnie regulacje p.o.ś., tj. art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2. W rezultacie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś. okazał się nieskuteczny. Przechodząc do zarzutów określonych w pkt. 1.2. oraz 2.1. skargi kasacyjnej przyjdzie zauważyć, że skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi Wojewódzkiemu błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wzmożone emisje gazów cieplarnianych stanowią pozaustawowe kryteria oceny dopuszczalności wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego, podczas, gdy organ powinien był dokonać kompleksowej oceny wpływu emisji gazów cieplarnianych, jako przyczyniającej się do kryzysu klimatycznego, powodującego pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach oraz zagrożenia życia i zdrowia ludzi, uwzględniając fundamentalne zasady ochrony środowiska oraz cel Porozumienia paryskiego, które zostało ratyfikowane przez RP w sytuacji gdy w oparciu o te przepisy należało odmówić wydania pozwolenia zintegrowanego z uwagi na oddziaływanie instalacji na klimat. Wyjaśnić zatem należy, że Porozumienie paryskie w art. 2 ust. 1 wskazuje, że wzmacniając wdrażanie Konwencji, w tym jej celu, niniejsze Porozumienie dąży do intensyfikacji globalnej odpowiedzi na zagrożenie związane ze zmianami klimatu, w kontekście zrównoważonego rozwoju i wysiłków na rzecz likwidacji ubóstwa, m.in. poprzez: (a) Ograniczenie wzrostu średniej temperatury globalnej do poziomu znacznie niższego niż 2°C powyżej poziomu przedindustrialnego oraz podejmowanie wysiłków mających na celu ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5°C powyżej poziomu przedindustrialnego, uznając, że to znacząco zmniejszy ryzyka związane ze zmianami klimatu i ich skutki; (b) Zwiększenie zdolności do adaptacji do negatywnych skutków zmian klimatu oraz wspieranie odporności na zmiany klimatu i rozwoju związanego z niską emisją gazów cieplarnianych w sposób niezagrażający produkcji żywności; oraz (c) Zapewnienie spójności przepływów finansowych ze ścieżką prowadzącą do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu. Porozumienie paryskie niewątpliwie wyznacza globalne cele w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatu i zobowiązuje strony do określenia i realizacji krajowych wkładów w redukcję emisji. Podobnie jednak jak wcześniej wskazywane akty prawa unijnego, a mianowicie Dyrektywa 2010/75/UE, jak i wydana jako akt wykonawczy do niej Decyzja 2017/1442, nie ustanawia ona bezpośrednich limitów emisji dla pojedynczych instalacji przemysłowych, które miałyby być wprost przenoszone do krajowych pozwoleń zintegrowanych. Zobowiązania wynikające z Porozumienia paryskiego są implementowane w Unii Europejskiej i państwach członkowskich poprzez unijne i krajowe przepisy prawne, takie jak właśnie wskazywany już wcześniej system EU ETS. Porozumienie paryskie nie nakłada bezpośrednio obowiązków dotyczących limitów emisji gazów cieplarnianych na pojedyncze instalacje przemysłowe i tym samym nie wymaga ustalania takich limitów w pozwoleniu zintegrowanym. Jednocześnie niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji na kompleksową analizę wniosku dokonaną przez organ odwoławczy. Analiza materiału dowodowego sprawy, jak i treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego potwierdza, że organ ten dokonał oceny zarówno przesłanek pozytywnych jak i negatywnych wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego. Z omówionych powyżej względów nie mógł zadziałać zarzut naruszenia art. 3 pkt 50 w zw. z art. 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) Porozumienia paryskiego. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie doszło do naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 151 u.p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Organ odwoławczy prawidłowo wypełnił ciążący na nim obowiązek przeprowadzenia stosownego postępowania, zgodnie z regułami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i oceny zgromadzonego materiału w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, a Sąd Wojewódzki słusznie stwierdził, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 545 ust. 4 u.P.w. w zw. z § 8 ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 21 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji stwierdzić należy, że również i on nie mógł wywołać zamierzonego przez skarżącą skutku. W ocenie skarżącej kasacyjnie w sprawie koniecznym było uwzględnienie celu Ramowej dyrektywy wodnej podczas dokonywania oceny wpływu funkcjonowania bloku nr [...] w . na ustalenia planu gospodarowania wodami, a w szczególności na cele środowiskowe dla poszczególnych jednolitych części wód powierzchniowych. Zdaniem skarżącej art. 545 ust. 4 u.P.w. nie mógł mieć zastosowania do aktów wykonawczych wydawanych na podstawie u.P.w. z 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił powyższego zarzutu. Jak wynika z treści art. 545 ust. 4 u.P.w. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Przyjęcie, że na podstawie wskazanego przepisu do spraw wszczętych i niezakończonych miałyby zastosowanie przepisy "starej ustawy", a mianowicie u.P.w. z 2001 r. wiąże się z koniecznością zastosowania wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, a nie jak to wskazuje skarżąca kasacyjnie rozporządzenia wydanego już na podstawie przepisów u.P.w. Organy były zatem zobowiązane do dokonania oceny zgodnie z tak uregulowanym stanem prawnym. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Wymieniony przepis reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd Wojewódzki wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 u.p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do stanowiska zaprezentowanego w skardze. Wyjaśnił też z jakich powodów zarzuty te uznał za niezasadne. Odmienna ocena skarżącej kasacyjnie podnoszonych przez nią okoliczności nie może automatycznie przesądzać o skuteczności zarzutu naruszenia 141 § 4 u.p.p.s.a., bowiem w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. nie można kwestionować trafności merytorycznej wyroku. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, to Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.