III OSK 7614/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 219/21 w sprawie ze skargi Ł.T. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 219/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł.T. (dalej w skrócie: "Skarżący") na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy (dalej w skrócie: "Zarząd Dzielnicy") z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu - oddalił skargę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu [...] lutego 2020 r. Skarżący złożył wniosek o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, jako gospodarstwo jednoosobowe, na podstawie § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że jest osobą przewlekle i długotrwale chorą, niepełnosprawną z ustalonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, o całkowitej niezdolności do pracy. Utrzymuje się z świadczenia ZUS w formie renty socjalnej w zbiegu z rentą rodzinną oraz zasiłku pielęgnacyjnego. Specyfika jego schorzenia wymaga zapewnienia całkowitego spokoju, co daje Skarżącemu poczucie bezpieczeństwa. Skarżący stwierdził, że osiągane dochody pozwolą mu na regularne wnoszenie opłat czynszowych. Skarżący dołączył do wniosku orzeczenie z [...] grudnia 2017 r. lekarza orzecznika ZUS stwierdzające, że jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 grudnia 2020 r., a także orzeczenie z [...] listopada 2019 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności o symbolu 02-P (choroby psychiczne) wydane do [...] listopada 2024 r., w którym nie wskazano konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, zaś w rubryce prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju wpisano "nie wymaga". Jednocześnie, Skarżący załączył do wniosku zaświadczenie z [...] lutego 2020 r. z Poradni Zdrowia Psychicznego, w którym wskazano, że pacjent posiada stopień niepełnosprawności, a także, że ze względu na stan zdrowia wymaga on bezpiecznych warunków mieszkaniowych. Uchwałą Nr [...] z [...] września 2020 r. Zarząd Dzielnicy działając na podstawie § 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1817) oraz § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725) oraz § 35 ust. 1 w zw. z § 4 oraz § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 oraz z 2020 r. poz. 5791) - odmówił zakwalifikowania Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu jako gospodarstwa jednoosobowego (§ 1 uchwały), powierzając jednocześnie wykonanie uchwały Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] m. st. Warszawy nadzorującemu pracę Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2 ust. 1 uchwały), a także stwierdzając, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3 uchwały). W uzasadnieniu uchwały Zarząd Dzielnicy wskazał, że Skarżący zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. M. w W., którego właścicielem jest jego matka. Lokal ten składa się z 3 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 43,08 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 27,69 m2. W lokalu zameldowane są 2 osoby: Skarżący oraz jego matka, co Skarżący potwierdził w oświadczeniu. Wykazany średni miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa Skarżącego wynosi 2.200,00 zł. Zarząd Dzielnicy wyjaśnił, że zgodnie z § 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019 r., pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7 z zastrzeżeniem § 8 i § 9. Natomiast w świetle § 7 ust. 1 ww. uchwały, przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 7 m2 w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 1 osoby, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną zamieszkującą w tym lokalu osobę, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Stosownie do § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. uchwały, warunek określony w ust. 1 nie dotyczy osób zamieszkujących w lokalach lub pomieszczeniach niedostosowanych do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, jeżeli dostosowanie nie jest możliwe. Zarząd Dzielnicy uznał, że nie jest możliwe udzielenie Skarżącemu pomocy mieszkaniowej w związku z przekroczonym kryterium metrażowym, a przedstawione dokumenty dotyczące stanu zdrowia nie uzasadniają wyłączenia wspomnianego kryterium. Zauważył jednocześnie, że [...] września 2020 r. Komisja Mieszkaniowa dla Dzielnicy [...] m.st. Warszawy negatywnie zaopiniowała wniosek Skarżącego. W skardze do WSA Skarżący podniósł, że ustawa z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 172 z późn. zm. – dalej: "u.o.p.l."), ustala w art. 23 ust. 2 jedynie dwa kryteria warunkujące przyznawanie przez gminę lokali socjalnych: brak tytułu prawnego do lokalu oraz fakt nie posiadania dochodów przekraczających wysokość określoną w uchwale rady gminy. Zdaniem Skarżącego, jeśli oba kryteria są spełnione, stawianie dodatkowych warunków jest bezprawne. Skarżący podkreślił, że nie posiada tytułu prawnego do żadnego lokalu, a jego miesięczny dochód wynosi 2.221,84 zł. Skarżący wskazał również, że od wielu lat jest osobą niepełnosprawną, choruje psychicznie i z tego powodu pozostaje pod stałą opieką i kontrolą lekarza specjalisty, jak też wymaga farmakoterapii. Jego stan wymaga zabezpieczenia specyficznych warunków mieszkaniowych zapewniających poczucie bezpieczeństwa i samostanowienia, zaś obecna sytuacja mieszkaniowa nie zabezpiecza w/w warunków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania i dobrego stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. W piśmie procesowym z [...] czerwca 2021 r. Skarżący zarzucił, że Zarząd Dzielnicy nie zastosował w niniejszej sprawie § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy, który stanowi, że jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust. 1. Skarżący zarzucił ponadto, że sporna uchwała narusza konstytucyjne prawo do równości i sprawiedliwości społecznej, a także narusza zasady współżycia społecznego, albowiem zmusza dorosłego człowieka do bycia zależnym od matki. Jednocześnie zaskarżona uchwała Organu dyskryminuje potrzeby osoby niepełnosprawnej, a także jej prawo do samostanowienia o sobie. Opisanym na wstępie wyrokiem, WSA oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że kwestia właściwości rzeczowej (kognicji) sądów administracyjnych w sprawach skarg na uchwały zarządów dzielnic m.st. Warszawy odmawiające wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu pochodzącego z zasobu m.st. Warszawy, została jednoznacznie przesądzona w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów stwierdził, że uchwała taka jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a."). Ponadto WSA uznał, że Skarżący spełnił warunki formalne do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zachowując termin, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. WSA wyjaśnił, że w postępowaniu poprzedzającym wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas oznaczony oraz umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu gminy, nie mają zastosowania przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm. – dalej: "k.p.a.") dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 u.o.p.l. ustawodawca określił działania organu gminy, jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi k.p.a., w szczególności dyspozycją art. 7, art 8 i art. 11 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. WSA stwierdził, że Zarząd Dzielnicy, wydając sporną uchwałę, nie dopuścił się naruszenia przepisów § 35 ust. 1 w zw. z § 4 oraz § 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. c uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, albowiem - wbrew zarzutom skargi - w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, przyjmując zasadnie, iż z ustaleń dokonanych w toku analizy wniosku oraz zgromadzonej dokumentacji wynika, że Skarżący nie spełnia warunków uprawniających do udzielenia pomocy mieszkaniowej, z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w przepisach § 4 w zw. z § 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. c ww. uchwały. W konsekwencji Zarząd Dzielnicy prawidłowo uznał, że dało to podstawę do odmowy zakwalifikowania Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze, WSA wyjaśnił, że przepis art. 23 ust. 2 u.o.p.l. stanowi, iż umowa najmu socjalnego lokalu, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1, może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem art. 21b. Przepis ten nie nakłada na gminę obowiązku zapewnienia lokalu osobie o niskich dochodach i nieposiadającej tytułu prawnego do lokalu, lecz określa jedynie krąg osób, z którymi można zawrzeć umowę najmu socjalnego lokalu. Natomiast, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., to rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Kierując się tą podstawą prawną Rada m.st. Warszawy podjęła 5 grudnia 2019 r. stosowną uchwałę, w której określiła szczegółowe zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. W konsekwencji, osoby kwalifikowane do najmu lokalu wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy muszą spełniać określone w tej uchwale kryteria. W ocenie WSA, Skarżący nie spełnia kryterium metrażowego, albowiem zamieszkuje on w trzypokojowym lokalu, w którym mieszkają 2 osoby i którego właścicielem jest jego matka. Ponadto, z przedłożonego przez Skarżącego orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2019 r. nie wynika, aby z uwagi na jego stan zdrowia wymagane było zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Tym samym Zarząd Dzielnicy zasadnie przyjął, że Skarżący nie spełnia kryterium metrażowego, zaś przedstawione dokumenty nie uzasadniają wyłączenia tego kryterium, na podstawie § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019 r. W ocenie WSA podejmując sporną uchwałę, Zarząd Dzielnicy dochował wszelkich zasad prawidłowego działania, albowiem przeprowadził postępowanie wyjaśniające wnikliwie, zgromadził w sposób kompletny stosowny materiał dowodowy, biorąc pod uwagę przede wszystkim materiał przedstawiony przez Skarżącego wraz z wnioskiem, a następnie poddał go szczegółowej analizie, z której wyprowadził logiczne i poprawne wnioski. WSA podkreślił, że dostrzega trudną sytuację życiową i materialną Skarżącego, jednakże rozstrzygając niniejszą sprawę, zobowiązany był uwzględnić fakt, iż najem lokali pochodzących z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy jest ściśle reglamentowany i ogranicza się wyłącznie do osób, które spełniają kwalifikacje do udzielenia pomocy mieszkaniowej, o której mowa w stosownych przepisach ww. uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019 r. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od ww. wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 14 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., bowiem w niniejszej sprawie WSA nie orzekał o przyznaniu lokalu socjalnego dla Skarżącego, oraz wynajmowanie lokalu od gminy nie jest związane ze stosunkiem pracy - a zatem uchwalanie dodatkowych zasad wynajmowania lokali w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali - w niniejszej sprawie nie powinno mieć miejsca, oraz art. 21b, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 21 b, art. 23 ust. 2 w zw. z art. 4 u.o.p.l., polegające na naruszeniu ustawowego obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków gminy, gospodarstw domowych o niskich dochodach, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 7 ust. 4 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 5 grudnia 2019 r., 4) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Zarządu Dzielnicy została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobody oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niekompletnym materiale dowodowym i dowolną, a nie swobodną ocenę, podczas gdy z ustalonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny wynika, że Skarżący zgodnie z treścią art. 23 ust. 2 w zw. z art. 4 u.o.p.l., spełnia kryteria ustawowe, aby zostać wpisanym na listę oczekujących na przydział mieszkania z zasobów mieszkaniowych gminy, tym samym zostały spełnione warunki do zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu przez Skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych dla pełnomocnika z wyboru. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia wnoszącego skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy i braku żądania jej przeprowadzenia przez pozostałe strony, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. Uzasadniając przedmiotowy zarzut Skarżący wykazuje, że nie domagał się zakwalifikowania go do najmu lokalu związanego ze stosunkiem pracy. Opierając się o literalną treść art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. Skarżący wywodzi, że ograniczenia metrażowe kwalifikujące do zawarcia umowy najmu mogą dotyczyć tylko lokali związanych ze stosunkiem pracy. Odnosząc się do stawianych w skardze kasacyjnej tez należy zauważyć, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. rada gminy uchwala "zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel." Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "w tym" oznacza, że "kryteria wynajmowania lokali" nie muszą odnosić się wyłącznie do lokali związanych ze stosunkiem pracy. Intencją ustawodawcy było natomiast jednoznaczne przesądzenie, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny obejmować kryteria wynajmu lokali związanych ze stosunkiem pracy. Innymi słowy, "kryteria wynajmu" powinny obejmować "również", a nie "tylko" lokale związane ze stosunkiem pracy. Argumenty wspierające przedstawiony wniosek wynikają bezpośrednio z art. 21 ust. 3 pkt 2 u.o.p.l., z którego wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy. Określając te warunki rada gminy powinna ustalić kryteria oceny stanu technicznego lokalu, w którym zamieszkuje wnioskodawca poprzez odniesienie ich do jego struktury, powierzchni, sprawności sieci, etc. Chodzi więc o doprecyzowanie kryteriów, w oparciu o które będzie możliwe rzetelne zweryfikowanie, czy potrzeby mieszkaniowe wnioskującego pozostają niezaspokojone – art. 4 ust. 1 u.o.p.l. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość wprowadzenia kryterium powierzchniowego wynika bezpośrednio z treści art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ust. 3 pkt 2 u.o.p.l. Rada gminy podejmując uchwałę w trybie art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. jest uprawniona do wprowadzenia minimalnego kryterium powierzchni mieszkalnej na jedną osobę, poniżej którego uznaje się, że potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone. Odnotować jednocześnie należy, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kontrola zgodności z prawem uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, lecz wydanej na podstawie jej przepisów uchwały o odmowie zakwalifikowania Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu. Rolą sądu w niniejszym postępowaniu nie jest więc rozstrzyganie, czy przyjęte w uchwale kryteria kwalifikacji do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego są zgodne z prawem, lecz to, czy prawidłowo zostały zastosowane w konkretnym – objętym skargą – układzie faktycznym. Stąd podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszące do wadliwego skonstruowania kryteriów kwalifikacji do najmu lokalu nie mogą odnieść oczekiwanych skutków. Odmawiając zasadności zarzutowi naruszenia art. 23 ust. 2 u.o.p.l. trzeba zwrócić uwagę, że przepis ten odnosi się do najmu socjalnego, Skarżący natomiast o taki najem nie występował. Z wniosku z [...] lutego 2020 r. wynika wprost, że Skarżący w rubryce wniosku: WNIOSEK DOTYCZY, zaznaczył "najem lokalu na czas nieoznaczony" (najem socjalny można zawrzeć wyłącznie na czas oznaczony – art. 23 ust. 1 u.o.p.l.). Rubryka "najem socjalny lokalu" pozostała pusta. Intencja Skarżącego była więc jednoznaczna. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do potwierdzenia zarzutu wadliwego niezastosowania § 7 ust. 4 uchwały z 5 grudnia 2019 r. Zgodnie z powołanym przepisem zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu go z rygoru spełnienia kryterium powierzchniowego zamieszkiwanego lokalu, jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego. Struktura normatywna powołanego przepisu kształtuje uznaniową kompetencję zarządu dzielnicy do odstąpienia od wymogu spełnienia kryterium powierzchniowego, przewidzianego w § 7 ust. 1 uchwały. W takim skonfigurowaniu, sąd administracyjny, w ramach kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia o niezakwalifikowaniu Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej, nie ma uprawnień do badania zasadności nieskorzystania przez Organ z uprawnienia przewidzianego w § 7 ust. 4 uchwały. Podać trzeba, że Organ przeanalizował szczegółowo sytuację rodzinną, mieszkaniową, dochodową i zdrowotną Skarżącego. Zwrócił uwagę, że Skarżący mieszka z matką w stanowiącym jej własność trzypokojowym mieszkaniu o pow. 43,08 m2. Skarżący utrzymuje się z renty w wysokości 2200 zł miesięcznie. Z akt sprawy wynika, że Skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy i posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. Z orzeczenia o niepełnosprawności nie wynika, aby Skarżący wymagał zamieszkiwania w oddzielnym pokoju lub stałej i długotrwałej opieki innej osoby. Uwzględnienie przytoczonych okoliczności nie daje podstaw, by zarzucić, że Organ rażąco naruszył interes Skarżącego nie dostrzegając jego wyjątkowo trudnej sytuacji. Sytuacja Skarżącego z pewnością jest trudna, ale nie ma wadliwości w stwierdzeniu, że nie jest wyjątkowo trudna. Organ ustalił wszystkie istotne okoliczności faktyczne, wyznaczone hipotezą norm przyjętej podstawy prawnej zaskarżonej uchwały – zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jest bezsporne, że Skarżący przekroczył kryterium powierzchniowe przewidziane w § 7 ust. 1 uchwały, a zatem odmowa zakwalifikowania go do udzielenia pomocy mieszkaniowej przez najem lokalu była zasadna. Skarżący nie precyzuje na czym polegał zarzut naruszenia art. 21b u.o.p.l. Powołany przepis odnosi się do obowiązku złożenia deklaracji o wysokości osiąganych dochodów na potrzeby postępowania o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do stwierdzenia jego naruszenia. Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł natomiast orzec o wynagrodzeniu pełnomocnika Skarżącego kasacyjne, ustanowionego w ramach prawa pomocy, gdyż może to uczynić tylko Sąd pierwszej instancji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.