III OSK 752/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 843/22 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 24 lutego 2022 r. nr 12/2022 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę kasacyjną 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Komendanta Głównego Policji od A. M. kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 843/22, oddalił skargę A. M. (dalej: skarżąca) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 24 lutego 2022 r. nr 12/2022 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia 24 lutego 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735); zwanej dalej K.p.a., art. 6a, art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 947), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia 11 października 2021 r. nr 26/2021 nakazującej skarżącej i małoletniej N. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że powyżej podany lokal mieszkalny został przydzielony decyzją KMO m.st. Warszawy z 9 stycznia 1965 r. nr Kw-305/65, jako mieszkanie funkcyjne S. i C. M. do wspólnego zamieszkania z dziećmi: S. M.2 i H. M. S. M.1 zmarł w 1983 r., a C. M. zmarła w 2019 r. Obecnie w lokalu zamieszkują i są zameldowane skarżąca (wnuczka głównych najemców) i małoletnia N. S. (prawnuczka głównych najemców). Następnie organ podał, że w sprawie bezsporne jest, że lokal mieszkalny pozostaje w dyspozycji Komendanta Stołecznego Policji. Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 611), do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zasady przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów resortowych, mają charakter przepisów odrębnych od przepisów powołanej wyżej ustawy, bowiem przepis art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Policji wprowadził administracyjny tryb opróżniania lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Przepisy te w sposób odrębny, uzasadniony potrzebami służby, regulują powstanie uprawienia do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji oraz kwestie związane z opróżnieniem takiego lokalu. Tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi - nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do tego rodzaju lokalu. Dlatego też ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant, zatem wygasa ono z chwilą śmierci funkcjonariusza. Z art. 88 ustawy o Policji wynika, że prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi w służbie stałej. Według art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723); zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) prawo takie przysługuje także emerytom i rencistom policyjnym. Oznacza to, że gdyby którakolwiek ze stron postępowania była uprawniona do emerytury lub renty policyjnej, przysługiwałoby im w dalszym ciągu prawo do lokalu mieszkalnego po zmarłym funkcjonariuszu Policji. Skoro, zdaniem organu, skarżąca i członkowie jej rodziny nie byli i nie są funkcjonariuszami Policji, ani też emerytami lub rencistami policyjnymi oraz nie posiadają uprawnień do policyjnej renty rodzinnej, to nie zaliczają się do grupy osób, które posiadają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji, które wcześniej posiadał zmarły funkcjonariusz Policji. Zarówno A. M., jak i jej córka są obecnie osobami nieuprawnionymi do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], zajmują go bez tytułu prawnego, a w świetle przepisów ustawy o Policji i ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) obowiązane są do opróżnienia tego lokalu i wydania go Komendantowi Stołecznemu Policji. Choć ogólne przepisy regulują możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego na drodze wstąpienia w stosunek najmu (art. 691 K.c.), to nie dotyczy to lokali mieszkalnych znajdujących się w zasobach Policji. Przepisy odrębne, które zostały wyżej przywołane, kwestie uprawnień do takich lokali i zasad ich opróżniania regulują w sposób zupełny oraz odmienny, przewidując w tym zakresie tryb administracyjny, nie zaś cywilnoprawny. W ocenie organu odwoławczego Komendant Stołeczny Policji prawidłowo ustalił, że została spełniona przesłanka z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, co obligowało do wydania decyzji o opróżnieniu i wydaniu przez strony zajmowanego przez nie lokalu mieszkalnego znajdującego się w zasobach Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. zakwestionowała decyzję Komendanta Głównego Policji z 24 lutego 2022 r. nr 12/2022 wnosząc o jej uchylenie. Wskazała, że w przedmiotowym lokalu, który ma obowiązek opróżnić mieszka całe życie, a od 20 lat jest w nim zameldowana, nie zalega również z płatnościami. W jej ocenie nie uwzględniono faktu, że wraz z małoletnią córką nie ma gdzie się wyprowadzić, a zatem powyższe rozstrzygnięcie grozi jej bezdomnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Dalej Sąd zauważył, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca wraz z małoletnią córką posiadały jakikolwiek tytuł prawny uprawniający do zajmowania lokalu mieszkalnego. Pojęcie tytułu prawnego do lokalu należy przy tym rozumieć w znaczeniu przepisów ustawy o Policji. Tytułem prawnym do lokalu będzie decyzja o jego przydziale, a nie umowa najmu, czy też okoliczność zameldowania w lokalu. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 96 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że kluczowe znaczenie w świetle ustawy o Policji ma decyzja o przydziale lokalu. Jej brak świadczy o tym, że osoba zajmująca lokal nie posiada tytułu prawnego do jego zajmowania w rozumieniu powołanego art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że w sprawie bezsporne jest, iż skarżąca wraz z małoletnią córką nie są funkcjonariuszami Policji, emerytami policyjnym (milicyjnymi) lub osobami uprawnionymi do renty rodzinnej po zmarłym S. M.2. Nie mogli zatem uzyskać tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Nie mogli go uzyskać także w oparciu o przepis art. 691 K.c. (wstąpienie w stosunek najmu). Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w sprawach dotyczących mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. Problematyka ta wykracza bowiem poza zakres sprawy, której przedmiotem jest decyzja o opróżnieniu lokalu, wydana na podstawie przepisów ustawy o Policji, które nie nakładają na organy obowiązku badania sytuacji życiowej oraz możliwości samodzielnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osoby zobowiązane do wykwaterowania. Ponadto Sąd zauważył, że w wyroku z 18 października 2017 r., sygn. akt K 27/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 i 1475); zwanej dalej "u.p.e.a.", w zakresie, w jakim odnosi się do egzekucji z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, jest niezgodny z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przed bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że konsekwencją wyroku o sygn. akt K 27/15 jest utrata mocy obowiązującej art. 144 u.p.e.a. w zakresie, w jakim odnosi się do przeprowadzenia eksmisji "na bruk" z lokali mieszkalnych osób, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Wyrok ten nie dotyczył zatem przepisów ustawy o Policji, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Z kolei w wyroku o sygn. akt SK 29/16 z dnia 15 listopada 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2174), na który powołał się także organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu, Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na szczególny status mieszkań służbowych przydzielanych policjantom. Wskazał, że przepisy dotyczące wygaśnięcia prawa do lokalu i opróżnienia go są ściśle powiązane z samym prawem do lokalu, jakie przysługuje funkcjonariuszowi pozostającemu w służbie stałej. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku orzekł, że art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, organy Policji prawidłowo zastosowały przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym skarżąca wraz z małoletnią córką są zobowiązane do opróżnienia lokalu. Organy należycie uzasadniły decyzje, nie naruszając przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:. 1) art. 2, art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez oddalenie skargi, co w konsekwencji doprowadzi do eksmisji skarżącej i jej małoletniej córki, a co sprzeczne jest z konstytucyjnym prawem do ochrony przed bezdomnością osób, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych; 2) niezastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, w sytuacji, gdy ustawa przyznaje prawo do zamieszkiwania członkom rodzin po zmarłych emerytach i rencistach. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, a istota sporu dotyczy wykładni i zastosowania art. 93 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Podkreślić również trzeba, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wydania decyzji nakazującej skarżącej opróżnienie lokalu mieszkalnego. Decyzja wydana na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia określonej w tej normie przesłanki polegającej na zajmowaniu przez daną osobę lokalu, o którym mowa w art. 90 ustawy bez tytułu prawnego, co miało niespornie miejsce w niniejszej sprawie, organ Policji jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia nakazującego jej opróżnienie tego mieszkania. Wobec związanego charakteru decyzji wydawanej na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z 1990 r. o Policji, bez wpływu na jej treść pozostają poruszane w skardze kasacyjnej kwestie dotyczące sytuacji strony skarżącej, związane z jej sytuacją finansową oraz brakiem posiadania innego lokalu mieszkalnego, w którym mogła by zamieszkać, bowiem przy wydaniu takiej decyzji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2023 r., III OSK 2558/21, Lex nr 3707312). Skoro zatem skarżąca nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, to nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 2, art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości. Wyjaśnić wreszcie należy, iż kwestie dotyczące ochrony przed eksmisją na bruk, na które powołuje się w skardze kasacyjnej skarżąca, oceniane mogą być, jak to wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, ponieważ wyłącznie w procedurze regulującej to postępowanie należy poszukiwać właściwych rozwiązań ochronnych. Problematyka ta wykracza jednak poza zakres sprawy, której przedmiotem jest decyzja o opróżnieniu lokalu, wydana na podstawie przepisów ustawy o Policji, które nie nakładają na organy obowiązku badania możliwości samodzielnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osoby zobowiązane do wykwaterowania. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r., SK 29/16, w którym Trybunał stwierdzając zgodność przepisów art. 90 w zw. z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, wskazał, że w postępowaniu o opróżnienie lokalu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji nie znajdą zastosowania - wynikające z przepisów powszechnych - gwarancje ochronne związane z procedurą eksmisji z lokalu mieszkalnego, a dotyczące tzw. zakazu eksmisji donikąd. Ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzje, z których wynika obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego, obowiązku badania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Zatem odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów natury społecznej i socjalnej, stwierdzić należy, że problematyka ta wykracza poza zakres sprawy, której przedmiotem jest decyzja o opróżnieniu lokalu, wydana na podstawie przepisów ustawy o Policji. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zgonie z którym, prawo do lokalu mieszkalnego, określonego w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin. W/wym przepis, stanowi w ust. 1, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast ust. 2 stanowi, że prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie jest policjantem, emerytem policyjnym lub osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Nie mogła ona zatem uzyskać tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, a zatem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Zdaniem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja przemawiająca za odstąpieniem od zasądzenia od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (zastępstwa procesowego). W szczególności przemawia za tym nieduży stopień skomplikowania sprawy oraz fakt, że pełnomocnik organu udzielił jedynie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Oznaczałoby to, że obowiązek zwrotu kosztów postępowania, o którym mowa w art. 204 pkt 2 P.p.s.a, spoczywałby jedynie na skarżącej kasacyjnie, co patrząc przez pryzmat sytuacji życiowej w jakiej się znalazła w wyniku wydania zaskarżonej decyzji, pozostawałoby w opozycji wobec obowiązku urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej, wynikającego z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczenie nie obejmuje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz radcy prawnego ustanowionego z urzędu należnych od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 P.p.s.a.