III OSK 7431/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2653/20 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 29 września 2020 r. nr WA.RUO.4701.5m.2020, WA.RUO.4701.6m.2020, WA.RUO.4701.7m.2020, WA.RUO.4701.8m.2020 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2653/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie (dalej: "organ") z dnia 29 września 2020 r. nr WA.RU0.4701.5m.2020, WA.RU0.4701.6m.2020, WA.RUO.4701.7m.2020, WA.RUO.4701.8m.2020 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: "organ I instancji") decyzją z 7 sierpnia 2020 r. znak: 1. WA.ZUO.3.470.4417.2.OZ.2019. MB; 2. WA.ZU0.3.470.4569.2.0Z.2019. MB 3. WA.ZU0.3.470.4570.2.0Z.2019. MB 4. WA.ZU0.3.470.4571.2.0Z.2019. MB ustaliło dla skarżącego wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, zgodnie z art. 552 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z późn. zm. dalej: "P.w."). W dniu 1 lipca 2020 r. skarżący złożył reklamację, w której nie zgodził się z wysokością naliczonej opłaty. Z uwagi na uchybienie ustawowemu 14-dniowemu terminowi do jej wniesienia, organ I instancji uznał, iż powyższa okoliczność wyłącza możliwość jej merytorycznego rozpatrzenia. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia 29 września 2020 r. organ utrzymał w mocy powyższą decyzję. Skarżący złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W odpowiedzi organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 552 ust. 1 - wbrew stanowisku skarżącego - obligatoryjny wymóg stosowania urządzeń pomiarowych umożliwiających pomiar ilości pobranej wody oraz ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi będzie miał zastosowanie dopiero od dnia 31 grudnia 2026 r. Do tego czasu, zgodnie z art. 552 ust. 2 i 2a cyt. ustawy, ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne następuje dowolnie, tj. na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód, także na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych, pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych, a także odczytów z przyrządów pomiarowych dokonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami albo oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd podkreślił, iż żaden przepis P.w. nie nakazuje organowi prowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego czy przejęcia inicjatywy dowodowej celem ustalenia przedmiotowej opłaty. Nie posiadając stosownych oświadczeń (nie złożonych przez skarżącego) organ miał możliwość zastosowania innej metody niż wskazywanej w skardze jak np. przeprowadzenie kontroli celem ustalenia ilości rzeczywistego zużycia wody. Natomiast skarżący nie tylko miał możliwość, ale także wynikający wprost z przepisów prawa obowiązek poinformowania organu o ilości rzeczywiście zużytej wody. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, złożenia wniosków i zastrzeżeń w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o czym został powiadomiony w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania z dnia 1 lipca 2020r. Ponadto skarżący, przed wydaniem decyzji był kilkukrotnie pisemnie wzywany do kontaktu z organem celem przedstawienia oświadczenia, złożenia wyjaśnień a także wyłożenia swoich racji. Z możliwości tej jednak nie skorzystał, bądź skorzystał po ustawowym terminie (reklamacja). Zatem, w związku z nieprzekazaniem do organu oświadczeń, powyższą opłatę naliczono zasadnie, w oparciu o normą prawną wynikającą z art. 272 ust. 1 P.w., § 5 ust. 1 pkt 39 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 poz. 2502, dalej: "rozporządzenie") oraz zgodnie z art. 552 ust. 2 pkt 1 P.w. na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym celu i zakresu korzystania z wód. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż uprawnionym było rozpoznanie czterech odwołań jedną decyzją z uwagi na tożsamość spraw. Rozstrzygnięcie sprawy co do meritum jest niezależne od kwartału roku, którego dotyczy, albowiem sposób naliczenia opłaty zmiennej, w przypadku niezłożenia przez użytkownika oświadczenia o ilości pobranej wody, jest taki sam dla każdego kwartału roku. W ocenie WSA organ zasadnie zatem uznał, że dla przejrzystości sprawy i podkreślenia jednolitych zasad naliczania opłaty zmiennej w poszczególnych kwartałach roku w omawianym przypadku, należy wydać jedną decyzję. Powyższy wyrok w całości zakwestionował skarżący, zarzucając mu naruszenie: prawa materialnego, tj. art. 522 ust. 2 w zw. z art. 522 ust. 2a oraz w zw. z art. 272 ust. 1 P.w., poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego dotyczących podstawy ustalania opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych oraz sposobu ustalania wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, prowadzących do nieprawidłowego uznania, że do ustalania wysokości opłaty zmiennej pozostaje bez znaczenia wskazana w przepisie ilość pobranych wód podziemnych, a nadrzędne znaczenie winno mieć ustalenie, przyjęte przez organ i uprzednio przez skarżącego kasacyjnie zarzucane, granicznej średniej ilości poboru na dobę, dozwolonej w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym, co skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji; przepisów postępowania, tj.: art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 7. art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") oraz w zw. z art. 272 ust. 1 P.w., poprzez oddalenie skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, która rażąco naruszała przepisy postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych na cele gospodarstwa rolnego, co wynikało z nieprawidłowego przyjęcia za podstawę ustalenia opłaty zmiennej średnich wartości dozwolonego poboru wód w ujęciu dobowym, ustalonego w pozwoleniu wodnoprawnym, w kontrapoście do ciążącego na organie administracji obowiązku ustalenia ilości pobranych wód podziemnych w drodze pomiarów własnych organu lub odczytu z urządzeń pomiarowych, dokonanych w procesie kontroli gospodarowania wodami, wówczas gdy ustalenie powyższego naruszenia procedury administracyjnej winno zostać poczytane jako stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania w stopniu co najmniej istotnie wpływającym na wynik sprawy, a co za tym idzie, do uchylenia decyzji obu instancji; naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 62 oraz art. 6 i art. 15 K.p.a. a także w zw. z art. 2 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji, który bezpodstawnie przesądził o rzekomej możliwości łącznego rozstrzygania kilku spraw administracyjnych, gdy przeciw takiemu rozstrzygnięciu opowiadała okoliczność odrębności stanów faktycznych, skutkiem czego skarżącemu kasacyjnie odmówione zostało prawo do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym i sparaliżowano możliwość ponownego, merytorycznego rozpoznania jego sprawy administracyjnej. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i uchylenie decyzji administracyjnych wydanych przez organ administracyjny I instancji i II instancji; z ostrożności procesowej, wobec uznania Naczelnego Sądu Administracyjnego o niedostatecznym wyjaśnieniu istoty sprawy, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 6, art. 15 i art. 62 K.p.a. Obrazy powołanych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w fakcie łącznego rozpoznania przez organ czterech odwołań wniesionych od decyzji organu pierwszej instancji z 7 sierpnia 2020 roku, określających opłatę zmienną za pobór wód podziemnych za każdy z kwartałów 2019 roku. Zgodnie z treścią art. 62 K.p.a. "[w] sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony." Zasadniczo zakres stosowania cytowanego przepisu odnosi się do układu, w którym występuje kilka spraw administracyjnych, które z uwagi na tożsamość prawną i faktyczną mogą zostać rozpoznane i rozstrzygnięte w jednym postępowaniu. W realiach niniejszej sprawy jest bezsporne, że organ pierwszej instancji prowadził odrębne postępowania administracyjne w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za każdy kwartał 2019 roku. W każdej ze spraw została wydana odrębna decyzja administracyjna zaskarżona następnie odrębnym odwołaniem. Kwestionowana skargą decyzja organu II instancji z 29 września 2020 r. nr WA.RU0.4701.5m.2020, WA.RU0.4701.6m.2020, WA.RUO.4701.7m.2020, WA.RUO.4701.8m.2020 utrzymuje w mocy każdą z decyzji organu I instancji z 7 sierpnia 2020 roku. Organ II instancji wydając jedną decyzję administracyjną rozstrzygnął tym samym 4 sprawy administracyjne. Dowodzi tego nadanie każdej ze spraw odmiennej sygnatury oraz konstrukcja rozstrzygnięcia, w której wprost orzeczono o "utrzymaniu w mocy zaskarżonych decyzji" odnosząc się następnie do każdej z nich z powołaniem się na datę wydania, numer oraz treść rozstrzygnięcia. Decyzja organ II instancji zawiera zatem 4 odrębne rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołań wniesionych od 4 decyzji organu I instancji z 7 sierpnia 2020 roku. Sam fakt, że została wydana jedna decyzja administracyjna, w której rozstrzygnięto o zasadności odwołań od 4 decyzji organu I instancji, nie przesądza o jej wadliwości. Działanie organu miało w tym wymiarze walor wyłącznie procesowy i pozostawało bez wpływu na prawa skarżącego kasacyjnie. Skarżący kasacyjnie bezskutecznie próbował wykazać, że każda ze spraw rozstrzygniętych decyzjami z 7 sierpnia 2020 roku cechuje się autonomicznymi uwarunkowaniami faktyczno-prawnymi uniemożliwiającymi rozpoznanie wniesionych od nich odwołań jedną decyzją. Wszystkie decyzje organu I instancji dotyczyły określenia wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych na podstawie tego samego pozwolenia wodnoprawnego. Przyjęta przez organ I instancji formuła określenia wysokości opłaty zmiennej była w każdej ze spraw identyczna. Organ stosując się do dyrektywy wynikającej z postanowień art. 272 ust. 1 P.w. określił wysokość opłaty zmiennej jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych wyrażonej w m3. Wszystkie okoliczności faktyczne istotne do rozstrzygnięcia każdej ze sprawy zostały ustalone i podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podstawa prawna każdego z rozstrzygnięć jest taka sama. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie, że wydanie przez organ II instancji jednej decyzji administracyjnej rozstrzygającej o zasadności odwołań wniesionych od 4 decyzji organu I instancji skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), pozbawiło go możliwości korzystania z pełni praw procesowych i w konsekwencji miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, że wydanie odrębnych decyzji administracyjnych w stosunku do każdego z wniesionych odwołań skutkowałoby uwzględnieniem przynajmniej jednego z nich. Pozostałe zarzuty kasacyjne, tj. zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 7. art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 272 ust. 1 P.w. oraz zarzut naruszenia art. 522 ust. 2 w zw. z art. 522 ust. 2a oraz w zw. z art. 272 ust. 1 P.w. zmierzają do wykazania wadliwości sformułowanej przez WSA oceny prawnej o dopuszczalności ustalenia "ilości pobranych wód podziemnych", o której mowa w art. 272 ust. 1 P.w. w oparciu o średnią dobową ilość pobranych wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym. Ustalony treścią art. 272 ust. 1 P.w. sposób określania wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych wymaga przeprowadzenia działania mnożenia jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych wyrażonej w m3. Wysokość jednostkowej stawki opłaty wykorzystanej przez organy do ustalenia wysokości opłaty zmiennej w niniejszej sprawie nie jest kwestionowana na etapie postępowania kasacyjnego. Wynika ona wprost z § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502 z późn. zm.) i wynosi 0,05 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych. Skarżący kasacyjnie nie podważa również legalności zastosowania współczynnika różnicującego w wymiarze "2", o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia. Skarżący kasacyjnie konsekwentnie stoi na stanowisku, że ilość pobranych wód powierzchniowych powinna odzwierciedlać rzeczywistą wartość objętości wód wykorzystanych z poboru, nie może natomiast opierać się na wielkościach określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Zaznaczyć należy, że stosownie do postanowień art. 272 ust. 11 i ust. 12 P.w. ustalenie ilości pobranych wód podziemnych odbywa się na podstawie odczytu wskazań przyrządów pomiarowych lub na podstawie danych z systemów pomiarowych, a zapewnienie właściwego opomiarowania pobieranych wód podziemnych jest obowiązkiem podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne. Jednakże zgodnie z art. 552 ust. 1 P.w. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji "[w]ymóg stosowania urządzeń pomiarowych umożliwiających pomiar ilości pobranej wody oraz ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi, o którym mowa w art. 36, stosuje się od dnia 31 grudnia 2026 r." Stosownie do art. 552 ust. 2 P.w. ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie: 1) określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód; 2) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych; 3) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych. Zgodnie jednak z art. 552 ust. 2a P.w. ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje również na podstawie: 1) odczytów z przyrządów pomiarowych dokonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami albo 2) oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. Z zestawienia treści art. 552 ust. 2 i ust. 2a P.w. wynika, że ustalenie wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych może opierać się na różnych źródłach ujawniających ilość pobranej wody. Odnotować należy, że źródła te nie są równoważne. Jak wynika bowiem z postanowień art. 552 ust. 2b P.w. podmioty zobowiązane do ponoszenia opłat za usługi wodne są obowiązane składać oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zgodnie z wzorami zamieszczonymi w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Wód Polskich w terminie 30 dni od dnia, w którym upływa dzień przypadający na koniec każdego kwartału. Oświadczenie to, stosownie do treści art. 552 ust. 2d P.w. powinno zawierać wyrażoną w m3 ilość pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, z tym że jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne pobiera wody podziemne lub wody powierzchniowe do różnych celów lub potrzeb, także w podziale na te cele lub te potrzeby. Z architektury normatywnej powołanych przepisów wynika, że ustawodawca przesądził, iż wyjściowo ustalenie wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podzielnych powinno opierać się o dane przekazane obowiązkowo przez podmiot zobowiązany do jej poniesienia. Tym samym to podmiot dokonujący poboru wód podziemnych ma obowiązek wskazania jedynej niezdeterminowanej prawnie wielkości koniecznej do określenia wysokości opłaty zmiennej za tę usługę wodną (art. 268 ust. 1 pkt 1 P.w.). W realiach niniejszej sprawy nie ma sporu co do tego, że skarżący kasacyjnie nie przekazał organowi oświadczeń, o których mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 P.w. za poszczególne kwartały 2019 roku. Otworzyło to organowi możliwości ustalenia opłaty zmiennej w oparciu o inne źródła wymienione w art. 552 ust. 2 i ust. 2a P.w., inne niż oświadczenie podmiotu zobowiązanego od poniesienia opłaty. Korzystając z możliwości, jaką daje art. 552 ust. 2 pkt 1 P.w. ilość pobieranych wód podziemnych organ ustalił na podstawie udzielonego skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego z 14 grudnia 2007 roku. Zgodnie z treścią przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, dopuszczoną ilość poboru wód podziemnych określono z wykorzystaniem trzech wielkości: maksymalny pobór dzienny Qmax d = 331m3/d, średni pobór dzienny Q śred. d = 168 m3/d, maksymalny pobór godzinowy Qmax h = 17 m3/d w okresie wegetacyjnym kwiecień-wrzesień oraz maksymalny pobór dzienny Qmax d = 17m3/d, średni pobór dzienny Q śred. d = 12 m3/d, maksymalny pobór godzinowy Qmax h = 5 m3/d w pozostałym okresie. Ustalając ilość pobranych wód podziemnych na potrzeby określenia wysokości opłaty zmiennej organ posłużył się dopuszczoną wielkością średniego poboru dziennego, a więc najbardziej korzystną dla skarżącego kasacyjnie. Skarżący kasacyjnie nie może oczekiwać, że następstwem braku realizacji nałożonego na niego obowiązku prawnego złożenia oświadczenia o ilości pobranych wód podziemnych będzie prowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego zmierzającego do opomiarowania poboru tych wód. Brak złożenia przez skarżącego oświadczenia, o którym mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 P.w. nie zobowiązuje organu do wszczęcia postępowania kontrolnego i pomiaru w jego toku ilości pobieranych wód podziemnych – art. 552 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 2a pkt 1 P.w. Organ ma taką możliwość, ale zamiast tego, na równorzędnych prawnie zasadach, może ustalić ilość pobranych wód podziemnych na podstawie art. 552 ust. 2 pkt 1 P.w., a więc w oparciu o treść pozwolenia wodnoprawnego. Podnoszone przez skarżącego kasacyjnie kwestie związane z nieadekwatnością pozwolenia wodnoprawnego z 2007 roku do aktualnych uwarunkowań poboru wód są bez znaczenia. Skarżący miał możliwości samodzielnie określić ilość pobieranych wód podziemnych składając obowiązkowe oświadczenie, o którym mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 P.w., czego nie uczynił. W tym stanie rzeczy organ miał prawo skorzystać z dopuszczonych prawnie alternatywnych źródeł ujawniających tę wielkość, w tym do ustalenia ilości pobranych wód podziemnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Wobec negatywnej weryfikacji wszystkich zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.