III OSK 706/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 307/21 w sprawie ze skargi P. R., A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2021 r. nr SKO.P.4.1.2021 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

6UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 307/21, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. R. i A. T. (dalej: "skarżące") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2021 r. nr SKO.P.4.1.2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w pkt. 1. sentencji wyroku - uchylił zaskarżoną decyzję, a w pkt. 2. sentencji wyroku - zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 22 stycznia 2021 r. Nr SKO.P.4.1.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym nagród, premii, dodatków funkcyjnych, nagród jubileuszowych oraz innych dodatków poza wynagrodzeniem podstawowym kwot pieniężnych przyznanych w roku 2020 poniżej wskazanym osobom tj.: [...]., przy czym w odniesieniu do tej ostatniej osoby w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 30 kwietnia 2020 r. Jednocześnie udostępniono informację publiczną w zakresie dotyczącym kwot pieniężnych nagród, premii, dodatków funkcyjnych, nagród jubileuszowych oraz innych dodatków, poza wynagrodzeniem podstawowym, przyznanych H. S. za okres od 1 maja 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że w dniu 11 stycznia 2021 r. do organu wpłynęło pismo podpisane przez P. R. oraz A. T. - członków etatowych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o udostępnienie informacji we wskazanym wyżej zakresie. W związku z powyższym Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. zwrócił się do starszej inspektor SKO w Poznaniu [...], członka etatowego SKO w Poznaniu [...], kierownika biura SKO w Poznaniu [...] oraz wiceprezesa SKO w Poznaniu [...] z zapytaniem, czy wyrażają zgodę na udostępnienie wnioskodawczyniom informacji objętych ich wnioskiem. SKO w Poznaniu podkreśliło, że [...], [...], [...] oraz [...] nie wyrazili zgody na udostępnienie informacji zawartych w wniosku P. R. oraz A. T. z dnia 11 stycznia 2021 r. W ocenie Kolegium, przepis art. 86 oraz motyw 154 RODO w zakresie ważenia dwóch praw - prawa do ochrony danych osobowych i prawa do dostępu do informacji publicznej - odsyłają do przepisów krajowych. Oznacza to, że przedstawione wyżej zagadnienie należy analizować w kontekście art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej zwanej "ustawą". Brzmienie ustępu 2 tego przepisu wskazuje, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, z tą jednak uwagą, że wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Mając powyższe okoliczności na uwadze, organ stwierdził, że skoro pracownicy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu odmówili udostępnienia informacji objętych przedmiotowym wnioskiem, to należało odmówić udostępnienia wnioskowanych informacji. Natomiast w odniesieniu do informacji dotyczących prezesa Kolegium, organ wyjaśnił, że prezes kolegium kieruje pracami kolegium, a w szczególności: reprezentuje kolegium na zewnątrz. W związku z tym prezes kolegium ma status osoby publicznej. Jednakże, według SKO w Poznaniu, mając na uwadze fakt, iż członek etatowy SKO w Poznaniu [...] nie pełnił przed dniem 1 maja 2020 r. funkcji prezesa SKO w Poznaniu, czyli nie był wówczas osobą publiczną, należało odmówić udostępnienia danych objętych wnioskiem dotyczących jego osoby sprzed daty 1 maja 2020 r. Z tego względu udostępniono jedynie informacje dotyczące Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu [...] od dnia 1 maja 2020r. Skargę na powyższą decyzję wywiodły do WSA w Poznaniu P.R. oraz A. T., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie skarżącym od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd I instancji uznał, ze skarga zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając wydany w sprawie wyrok, Sąd I instancji wyjaśnił, że zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie było to, czy istniały podstawy do ograniczenia udostępnienia żądanej informacji wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (zdanie pierwsze), przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (zdanie drugie). WSA w Poznaniu przypomniał, że informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka także prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Taki związek zachodzi w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcję publiczną czy dodatku motywacyjnego oraz w odniesieniu do sposobu ustalenia tego wynagrodzenia. Wynagrodzenie stanowi rekompensatę za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych. Jednocześnie Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko sądów administracyjnych, że prawo do prywatności nie chroni osoby pełniącej funkcję publiczną w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego przez nie wynagrodzenia, premii, dodatków funkcyjnych czy nagród pieniężnych z cała pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez tę osobę funkcją. Takiego związku nie ma jedynie w odniesieniu do niektórych składników wynagrodzenia, wynikających ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika. Z tego powodu WSA w Poznaniu uznał, że organ nieprawidłowo przyjął, że informacje o wysokości nagród, premii, dodatków funkcyjnych, nagród jubileuszowych oraz innych dodatków, poza wynagrodzeniem zasadniczym, przyznanych w roku 2020 konkretnym członkom etatowym Kolegium oraz wiceprezesowi i prezesowi SKO (za okres, w którym nie pełnił tejże funkcji) objęte są sferą ich prywatności. Powyższe stanowi bowiem przejaw gospodarowania środkami publicznymi, a zatem informację o majątku publicznym, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Informacja o przysługiwaniu tak wydatkowanych środków publicznych stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego, zatem nie można odmiennie traktować obu stron tej samej czynności finansowej: wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i przysługiwania wynagrodzenia osobie je pobierającej. W rezultacie, zdaniem Sądu I instancji, wskazana przesłanka negatywna nie mogła zostać zastosowana w analizowanej sprawie z uwagi na fakt, że żądana informacja dotyczy osób pełniących funkcję publiczną i pozostaje w bezpośrednim związku z pełnieniem przez te osoby funkcji publicznej. W dalszej konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organ z naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówił skarżącym udostępnienia wnioskowanej informacji w powyższym zakresie. Sąd nie podzielił też stanowiska organu, że podstawą do odmowy udzielenia żądanej informacji są przepisy RODO, gdyż przepisy te nie wyłączają stosowania przepisów u.d.i.p. Powołane regulacje RODO, jak stwierdził dalej WSA w Poznaniu, dotyczą zbierania i przetwarzania danych osobowych osób fizycznych, a nie ich udostępniania w ramach dostępu do informacji publicznej, które to kwestie są uregulowane przez przepisy u.d.i.p. W niniejszej sprawie podstawą udostępnienia danych osobowych w ramach dostępu do informacji publicznej był bowiem art. 6 ust. 1 lit. e RODO (przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi) w związku z określonymi przepisami prawa krajowego, tj. u.d.i.p. W ocenie WSA w Poznaniu, zaskarżona decyzja naruszyła również dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a wymogów tych organ nie dochował. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, reprezentowane przez radcę prawnego. Organ zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. Wystąpił także o zasądzenie od skarżących na rzecz skarżącego kasacyjnie SKO w Poznaniu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych, Oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżący kasacyjnie zamieścił ponadto wniosek o zawieszenie przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy ze skargi I Prezesa Sądu Najwyższego prowadzonej pod sygn. K 1/21. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi WSA w Poznaniu organ zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1.1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie motywów wydanego orzeczenia, tj. nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do kwestii związanej ze statusem kierownika biura SKO w Poznaniu oraz pracownika biura SKO w Poznaniu na gruncie przepisów u.d.i.p; 1.2) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji, gdy decyzją tą udostępniono w części informację objęte wnioskiem, co przy założeniu, wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku winno, skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO w Poznaniu w części, oraz błędnym zastosowaniem ww. przepisu proceduralnego, w sytuacji przyjętej, iż każdy pracownik SKO w Poznaniu jest osobą publiczną w rozumieniu w/w przepisu. Skarżący kasacyjnie sformułował również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 2.1) art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w związku z treścią art. 13 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez ich błędną ich wykładnię, a w konsekwencji tego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż wszystkie osoby objęte wnioskiem skarżących mają status osób wykonujących zadania publiczne; 2.2) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 111 Kodeksu pracy w zw. z art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że przywołane przepisy u.d.i.p. są nadrzędne względem przepisów Kodeksu pracy w sytuacji, gdy wnioskodawcami o dostęp do informacji publicznej są osoby będące pracownikami tego samego pracodawcy co i osoby, których dotyczą wnioski. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżące, działające osobiście, wniosły o jej oddalenie. Podniosły m.in., że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty są nieuzasadnione, a skarżący kasacyjnie nie wykazał, jaki miały one wpływ na wynik postępowania. Według skarżących skarżący kasacyjnie nie wykazał również naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie motywów wydanego orzeczenia, tj. nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do kwestii związanej ze statusem kierownika biura SKO w Poznaniu oraz pracownika biura SKO w Poznaniu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest sporządzone w sposób niejasny i niestaranny, albowiem WSA w Poznaniu nie wyjaśnił, dlaczego uchyla zaskarżoną decyzję w całości. Zarzut ten w zakresie, w jakim na jego podstawie wytyka się Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, ma usprawiedliwione podstawy. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Skoro z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku musi zawierać opis stanu faktycznego sprawy oraz stanowisk stron postępowania, w tym wskazanie zarzutów skargi i argumentację strony przeciwnej oraz stanowisko sądu wraz z właściwie uzasadnioną podstawą prawną, to należy przyjąć, że zamieszczenie w uzasadnieniu tych elementów ma umożliwić odtworzenie sposobu rozumowania sądu, które doprowadziło do danego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie zrealizował wymogu czytelnego skonstruowania uzasadnienia wyroku, które uznać należało za niewystarczające. Słusznie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej oraz motywów rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji. Sposób wykonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także i prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, nie pozostaje bez wpływu na możliwość skontrolowania trafności rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niewątpliwie, jak już wskazywano, uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji powinno być sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Dlatego też obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, wówczas gdy strona postępowania poprzez wniesienie skargi kasacyjnej żąda jego kontroli. Tymczasem uzasadnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie uzasadnił w sposób wyczerpujący i czytelny swego stanowiska w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2022 r., nr SKO.P.4.1.2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w całości. Podkreślić przy tym należy, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy uznał, że objęte wnioskiem dostępowym z dnia 22 stycznia 2021 r. informacje stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Trafnie również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych członkowie kolegium w zakresie wykonywania czynności określonych ustawą korzystają z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Prawidłowe jest także stanowisko Sądu I instancji, że członkowie SKO, prezes i wiceprezes SKO są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Funkcję publiczną pełnią bowiem osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Nie budzi też wątpliwości pogląd Sądu, że informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka także prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Taki związek zachodzi w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcję publiczną, czy dodatku motywacyjnego oraz w odniesieniu do sposobu ustalenia tego wynagrodzenia. Umknęło jednak uwadze Sądu I instancji, iż wniosek dostępowy z dnia 22 stycznia 2021 r. dotyczył nie tylko osób będących etatowymi członkami SKO w Poznaniu, jego prezesa i wiceprezesa, jak trafnie podniósł skarżący kasacyjnie organ. Wnioskiem tym zostały objęte bowiem także osoby nie pełniące powyżej wskazanych funkcji. Wniosek dotyczył przecież informacji o nagrodach, premiach, dodatkach funkcyjnych, nagrodach jubileuszowych oraz innych dodatkach, poza wynagrodzeniem podstawowym, przyznanych w roku 2020 starszej inspektor SKO w Poznaniu [...] i kierownikowi biura SKO w Poznaniu [...]. Okoliczność ta została całkowicie pominięta w rozważaniach prawnych Sądu I instancji, pomimo że niewątpliwie status tych osób wymaga odrębnej analizy prawnej na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest zatem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek wskazań prawnych i faktycznych odnoszących się do uchylenia zaskarżonej decyzji w części odmawiającej udostępnienia żądanych informacji o składnikach wynagrodzenia pracowników SKO w Poznaniu pełniących funkcje starszego inspektora i kierownika biura. Brak tych rozważań, w szczególności w zakresie przyjętej przez WSA w Poznaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uniemożliwia dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Należy zwrócić uwagę, że wśród elementów wyroku wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., istotne znaczenie należy przypisać wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnieniu, co w niniejszej sprawie nastąpiło w sposób niekompletny. Skoro trafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to przedwczesne byłoby wyrażanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska w kwestiach objętych pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2015 r., I GSK 465/15; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., I OSK 1880/19). Z wyżej wymienionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszły podstawy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na stwierdzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny niekompletność jego uzasadnienia oznaczała jednocześnie, że brak było podstaw do wnioskowanego przez skarżącego kasacyjnie zawieszenia postępowania przez Sąd kasacyjny w oparciu o przepis art. 125 § 1 ust. 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z tym przepisem "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że jeżeli istotną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego była wadliwość orzeczenia Sądu I instancji spowodowana wyłącznie uchybieniem tego Sądu, a nie wynikiem merytorycznej kontroli zachowania adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia, to brak dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę skarżącą kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.