III OSK 70/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 281/25 w sprawie ze skargi S.S. na bezczynność L. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 25 września 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 281/25 po rozpoznaniu przez sprawy ze skargi S.S. (dalej: "skarżący") na bezczynność L. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. (dalej: "L." lub "Spółka") w sprawie udostępnienia informacji publicznej: w pkt 1 zobowiązał L. do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że Spółka dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził od L. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący (jako dziennikarz "[...]") pismem z dnia 20 kwietnia 2025 r. złożył do L. S.A. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej umowy nr BZP.272.32.2024 zawartej z Gminą Miasta Gdańska. Wniosek obejmował żądanie udostępnienia kopii umowy, aneksów, załączników, raportów, faktur i dokumentów związanych z realizacją umowy. W związku z brakiem odpowiedzi na ww. pismo skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Spółki. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, wskazując, że nie jest podmiotem publicznym, ale spółką akcyjną o w pełni prywatnej strukturze właścicielskiej, która prowadzi działalność komercyjną w zakresie sportu zawodowego, tj. piłki nożnej. Nie realizuje żadnych zadań publicznych na zlecenie lub w imieniu organów publicznych, nie posiada statusu jednostki sektora finansów publicznych ani nie dysponuje majątkiem publicznym w rozumieniu ustawy. W związku z tym nie mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p."). Sam fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej (sponsoringowej) z jednostką samorządu terytorialnego, nawet jeśli wiąże się z przekazaniem środków publicznych, nie powoduje automatycznie nałożenia obowiązku udzielania informacji w trybie u.d.i.p., o ile spółka nie spełnia przesłanek podmiotu zobowiązanego, tak jak w tym przypadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywołanym wyrokiem z 25 września 2025 r. uwzględnił skargę. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy adresat wniosku o udzielenie informacji publicznej – L., będąca klubem sportowy i spółką prawa handlowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Innymi słowy, czy należy do kręgu podmiotów objętych przez ustawodawcę dyspozycją art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Na tak postawione pytania należy - zdaniem Sądu pierwszej instancji - udzielić pozytywnej odpowiedzi. Sąd zaznaczył, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach czy majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. f u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a) oraz dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a). Podobnie informacją taką są dane o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów czy mienia, którym dysponują. Nie było kwestionowane w sprawie, że zakres żądanych przez skarżącego informacji dotyczył mienia publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (odpłatna umowa sponsoringowa zawarta z Gminą Miasta Gdańska i dokumenty związane z jej wykonaniem). Tym samym odnosił się do gospodarowania mieniem gminnym (komunalnym). Oznacza to, że wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W dalszej części tego przepisu użyto zwrotu "w szczególności", a po nim dokonano wyliczenia pięciu grup podmiotów. Tym samym ustawodawca obowiązkiem udostępniania informacji publicznej objął dwie zasadnicze grupy: władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące władzami publicznymi. Jednak dalsze wyliczenie dokonane w punktach 1-5 ust. 1 art. 4 u.d.i.p. tworzy katalog otwarty podmiotów zobowiązanych, jest on - co należy podkreślić - wyliczeniem przykładowym i niewyczerpującym. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych, realizujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym. Jest to konieczne i niezbędne do realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej w dobie decentralizacji administracji publicznej i prywatyzacji wykonywania zadań publicznych. W tym też aspekcie Sąd zauważył, że z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2048; dalej: "ustawa o sporcie") wynika, iż tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu, stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, który działa jako osoba prawna. Jednostki samorządu terytorialnego mogą zatem przyznawać klubom sportowym dotacje na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o sporcie, która ma służyć realizacji celów publicznych z zakresu sportu, przy czym tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, na podstawie art. 5 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 17 i art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie Dz. U. z 2023 r., poz. 571), organy administracji publicznej, prowadząc działalność w sferze zadań publicznych (w tym wspierania i upowszechniania kultury fizycznej), zlecają organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 (m.in. spółkom akcyjnym i spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością oraz klubom sportowym będącym spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy o sporcie) realizację zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie, m.in. poprzez udzielenie dotacji na finansowanie lub dofinansowanie ich realizacji. W tych przypadkach mamy do czynienia ze zleceniem zadania publicznego i jego finansowaniem. Zgodnie z ogólną zasadą finansów publicznych, środki publiczne mogą zostać zaangażowane wyłącznie na realizację zadań publicznych. Z kolei z art. 4a i art. 4b pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie wynika, że organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 tej ustawy, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym - udostępniają informację publiczną na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie z tym, że informacji publicznych na wniosek udzielają na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc powyższe w realia rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji zgodził się z tym, że L. (klub sportowy) jest spółką prawa handlowego "o w pełni prywatnej strukturze właścicielskiej, która prowadzi działalność w zakresie sportu zawodowego tj. piłki nożnej". Poza sporem było również, że Spółka zawarła umowę sponsoringową nr BZP.272.32.2024 z Gminą Miasta Gdańska, która jest umową dwustronną, i co istotne dla niniejszej sprawy, ma charakter odpłatny. W jej ramach, jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę, L., zobowiązała się do wykonania szeregu działań promocyjnych i marketingowych na rzecz sponsora Miasta Gdańska w zamian za przekazane środki finansowe. Powyższe zdaniem Sądu pierwszej instancji jednoznacznie oznacza, że Spółka dysponuje majątkiem publicznym (komunalnym). Jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a tym samym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Tego faktu nie zmienia i nie może zmienić okoliczność, że adresat wniosku dostępowego działa w formie spółki handlowej, jak też brak realizacji zadań publicznych. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika bowiem jednoznacznie, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub - co ma w sprawie zasadnicze i rozstrzygające znaczenie - dysponuje majątkiem publicznym. W konsekwencji L. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania żądanej przez skarżącego informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że nie odnosząc się do wniosku, w którym skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej, L. dopuściła się bezczynności. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Wobec powyższych rozważań Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zobowiązując L. do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie drugim sentencji wyroku Sąd orzekł, że L. dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Na powyższy wyrok skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając orzeczeniu na podstawie: 1) art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 ust. 3 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że L. dopuściła się bezczynności, co doprowadziło do nałożenia na nią obowiązku udostępnienia umowy z Miastem Gdańsk; 2) art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, przez uznanie, że L. wykonuje zadania publiczne oraz dysponuje majątkiem publicznym co spowodowało błędne uznanie, że L. obowiązana jest do udostępniania informacji publicznej i w efekcie dopuściła się bezczynności; 2. art. 5 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 17 i art. 3 ust. pkt 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, poprzez błędne zastosowanie uznając, że Miasto Gdańsk zleciło Spółce realizację zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie, poprzez udzielenie dotacji na finansowanie lub dofinansowanie, podczas gdy umowa pomiędzy Miastem Gdańsk, a Spółką nie miała takiego charakteru; 3. art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 28 ustawy o sporcie poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy umowa pomiędzy Miastem Gdańsk a L. nie spełniała przesłanek z tego artykułu, tj. przedmiotem umowy nie było tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu. Wobec powyższych zarzutów Spółka na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz uznanie, że L. nie dopuściła się bezczynności. Dodatkowo wniosła o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania i zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Pismem z 28 listopada 2025 r. Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Zarzut zgłoszony w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (błędnie powołano w skardze kasacyjnej art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (błędnie powołano art. 149 § 1 ust. 3) powołany w omawianej podstawie kasacyjnej oraz np. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy) i wynikowy. Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem zarzuty naruszenia tychże przepisów są zasadne wtedy, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej, a także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu (skargę na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania), bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu (skargę na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianych przepisów. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji ocenił, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, to nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (por. wyroki NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1499/10, 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Takie przepisy w ramach omawianego zarzutu nie zostały wskazane. Bezskuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania oznacza, że podstawą oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (lub brak zastosowania), jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy przede wszystkim wskazać, że skarżący kasacyjnie błędnie wskazał art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zamiast art. 174 pkt 1 p.p.s.a., co jednak nie powoduje niemożności merytorycznego rozpoznania podniesionych zarzutów. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz naruszenia art. 5 ust. 1, 2 i 4 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 17 i art. 3 ust. nieokreślony pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1338) należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie uznał, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, że "L. S.A. wykonuje zadania publiczne" czy też, że "Miasto Gdańsk zleciła L. S.A. realizację zadań publicznych". Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że "Spółka dysponuje majątkiem publicznym (komunalnym). Jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a tym samym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Tego faktu nie zmienia i nie może zmienić okoliczność, że adresat wniosku dostępowego działa w formie spółki handlowej, jak też brak realizacji zadań publicznych. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika bowiem jednoznacznie, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub – co ma w sprawie zasadnicze i rozstrzygające znaczenie – dysponuje majątkiem publicznym". Wywód poczyniony w punktach I i II uzasadnienia podstaw kasacyjnych jest zatem irrelewantny w stosunku do podstaw rozstrzygnięcia wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Nadto trzeba stwierdzić, że art. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zawiera pkt 4 zarówno w ustępie 3, jak i 4, a skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, którego ustępu wskazanego przepisu dotyczy zarzut. Nadto art. 3 ust. 4 pkt 4 ustawy został uchylony. Powyższe braki konstrukcyjne w obrębie omawianego zarzutu również nie pozwalają na jego szerszą analizę. Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na dysponowanie przez Spółkę majątkiem publicznym. To, że zawarta umowa miała charakter cywilnoprawny oraz fakt niewykonywania w niej zadań publicznych nie ma znaczenia z punktu widzenia obowiązków wynikających ze wskazanego wyżej przepisu u.d.i.p., skoro w umowie zadysponowano środkami publicznymi. Z kolei kwestia dysponowania majątkiem publicznym wynika z ustaleń stanu faktycznego sprawy, które – jak wyżej wskazano – nie zostały skutecznie podważone w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W sprawie ustalono bowiem, że Spółka zawarła z Gminą Miasta Gdańska umowę sponsoringową mającą odpłatny charakter, w ramach której zobowiązała się do wykonania szeregu działań promocyjnych i marketingowych na rzecz sponsora Miasta Gdańska w zamian za przekazane środki finansowe. W ramach wykonania powyższej umowy Miasto Gdańsk niewątpliwie wydatkowało określone środki publiczne, którymi Spółka dysponowała w ramach zawartej umowy. Z powyższych przyczyn omawiane zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 28 ustawy o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 95). Przede wszystkim należy podnieść, że zarzut ten został nieprecyzyjnie sformułowany, co częściowo uniemożliwia jego rozpoznanie. Art. 28 ustawy o sporcie składa się bowiem z dwóch ustępów, z których drugi został podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne, a poszczególne jednostki redakcyjne przepisu mają różnorodną treść normatywną. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone (z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu - ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.); por. wyrok NSA z 18 marca 2026 r., III FSK 1124/25. Powyższym wymaganiom sformułowany w punkcie 3 skargi kasacyjnej zarzut nie odpowiada. Nadto trzeba zauważyć, że Sąd pierwszej instancji powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie oraz art. 28 ust. 1 i 2 w związku z art. 27 ust. 1 i ust. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o sporcie w ramach analizy stanu prawnego sprawy, natomiast nie wskazał, aby przedmiotem umowy pomiędzy Miastem Gdańsk a L. S.A. było tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu, co zarzuca skarżący kasacyjnie. Raz jeszcze wypada podkreślić, że przedmiotem umowy, zgodnie z poczynionymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy, były działania promocyjne i marketingowe na rzecz sponsora Miasta Gdańska w zamian za przekazane środki finansowe. Sąd pierwszej instancji nie sformułował oceny prawnej wskazującej na zastosowanie do powyższej umowy wskazanych wyżej regulacji ustawy o sporcie. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.