III OSK 691/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 812/22 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 812/22 oddalił skargę B. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. B. P. (dalej: "skarżąca") zam. przy ul. [...] w G. pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. skierowała do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO") skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez przedsiębiorcę, polegające na udostępnieniu jej danych osobowych na rzecz D. S., zam. ul. [...] w G.. Prezes UODO ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: 1. Skarżąca jest mieszkańcem lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się przy ul. [...] w G.. Nie jest właścicielem ww. lokalu mieszkalnego, a jest nim Gmina Miasta G.. 2. M. D. – przedsiębiorca jest administratorem Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w G.. D. S., zam. ul. [...] w G., (dalej: "Wspólnota Mieszkaniowa"), sprawuje jednoosobowy zarząd tej Wspólnoty. 3. Przedsiębiorca wyjaśnił, że skarżąca pismami z dnia 4 października 2019 r. oraz z dnia 13 października 2019 r. złożyła do niego skargi na innych mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] w G.. Dane osobowe skarżącej zostały przez nią ujawnione w sposób dobrowolny poprzez zamieszczenie ich w wyżej wymienionych pismach. Przedsiębiorca wskazał, że przetwarza dane osobowe skarżącej w związku ze złożonymi przez nią pismami na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Ponadto wyjaśnił, że przetwarzanie danych osobowych skarżącej nie ma związku z zarządzaniem nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w G., gdyż wszelkie sprawy dotyczące mieszkania zajmowanego przez skarżącą realizowane są przez kontakt z właścicielem lokalu, tj. Zarządem Lokali i Budynków Komunalnych w G.. 4. Przedsiębiorca wyjaśnił, że w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącej w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie udostępnił danych osobowych skarżącej do wiadomości D. S. - jednoosobowego zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. 5. D. S., pełniąca funkcję Prezesa Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej wyjaśniła, że nie pozyskała danych osobowych skarżącej od przedsiębiorcy. Wskazała, że pozyskała dane osobowe skarżącej z korespondencji Komisariatu Policji [...] z dnia 17 listopada 2019 r., dotyczącej interwencji związanych z zamieszkałą w lokalu przy ul. [...] w G. B. P. oraz członkami jej rodziny i z sąsiadami. Jednocześnie wskazała, że uzyskane w ww. sposób dane osobowe skarżącej Wspólnota Mieszkaniowa przetwarza w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. c RODO. 6. Przedsiębiorca w wyjaśnieniach wskazał, że D. S. przypuszczalnie powzięła dane B. P. z dokumentacji Wspólnoty Mieszkaniowej, której Zarządu jest członkiem i do której ma bezpośredni dostęp. Dane te zostały Wspólnocie Mieszkaniowej przekazane dobrowolnie w związku z prowadzonymi przez Komisariat Policji w [...] wyjaśnieniami na temat zachowania mieszkańców lokalu przy ul. [...]. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwana dalej: "u.o.d.o."), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ze skargi B. P. zam. przy ul. [...] w G., na nieprawidłowości w procesie przetwarzania przez M. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M. D. [...]" z siedzibą w G., polegające na udostępnieniu jej danych osobowych na rzecz D. S.. B. P. pismem z dnia 17 marca 2022 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. B. P. pismem z dnia 14 listopada 2022 r., podtrzymując zarzuty skargi przedłożyła kserokopie dokumentacji dotyczącej wniosków Komisariatu Policji [...] o jej ukaranie oraz kserokopii pisma Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w G. z dnia 8 sierpnia 2022 r. w sprawie dotyczącej stosunków sąsiedzkich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę B. P. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Sąd, przeprowadzając kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), nie stwierdził, aby Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję z dnia 24 lutego 2022 r., naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w sposób oczywisty wynika brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, bowiem postępowanie zainicjowane przez skarżącą jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Prezes UODO w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy potrzebny do jej rozstrzygnięcia oraz dokonał wnikliwych i rzetelnych ustaleń faktycznych niezbędnych do jej rozstrzygnięcia. W szczególności zwrócił się do przedsiębiorcy M. D. oraz do D. S. – Prezesa Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej o złożenie pisemnych wyjaśnień w sprawie oraz potwierdzających je dowodów, które następnie poddał ocenie. Tym samym zarzuty naruszenia przez organ art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. są nieuprawnione. Zdaniem WSA w Warszawie Prezes Urzędu prawidłowo przyjął, w świetle zebranego materiału dowodowego, że skarżony podmiot nie przetwarza i nie przetwarzał danych osobowych skarżącej w kwestionowany przez skarżącą sposób. Nie potwierdził się zatem zarzut skarżącej udostępnienia jej danych przez przedsiębiorcę na rzecz D. S. Sąd I instancji stwierdził, że rację ma organ wskazując, że skarżąca poza podniesionymi zarzutami, nie przedstawiła innych dowodów na potwierdzenie wskazywanych przez nią nieprawidłowości, a jej argumentacja odnosi się w znacznej mierze do jej relacji z sąsiadami i nie dotyczy przedmiotu postępowania administracyjnego toczącego się przed Prezesem UODO z jej skargi. Mając na względzie powyższe, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wykazał, że kwestionowany przez skarżącą proces udostępnienia jej danych osobowych przez przedsiębiorcę nigdy nie zaistniał. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zgromadzone przez organ dowody były wystarczające dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z tego względu dalsze prowadzenie postępowania dowodowego byłoby nieracjonalne i niecelowe w świetle zasad ekonomiki oraz szybkości i prostoty postępowania, określonej w art. 12 k.p.a. Z tych wszystkich względów w przedmiotowej sprawie uprawnione było umorzenie postępowanie administracyjnego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła B. P., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a., 10 k.p.a., 75 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na: a) braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, b) braku odebrania stanowiska od wszystkich stron postępowania, c) braku przesłuchania skarżącej, d) braku ustalenia jakie dane oraz przez jaki okres były przetwarzane dane przez osoby nieuprawnione, e) braku ustalenia czy dane osobowe skarżącego zostały usunięte, f) braku ustalenia czy skarżący był informowany o tym, że jego dane są przetwarzane przez osoby trzecie, g) braku ustalenia jakie dane osobowe są przetwarzane przez osoby trzecie, a także komu zostały one przekazane, 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. art. 10 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z "art. 105 § 1" poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na wydaniu decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i pod względem faktycznym, tj. poprzez uznanie, że prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy organ nie dokonał żadnych czynności w sprawie, co powoduje, że skarga skarżącej nie została merytorycznie rozpoznana; 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu administracji publicznej, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie, co pozbawia stronę możliwości odniesienia się przez stronę do decyzji podjętej przez Sąd. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 6 ust. lit. f ustawy o planowaniu przestrzennym Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE poprzez błędne ustalenie, że dane nie były przekazywane, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej jej dane osobowe były przekazywane bez podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi na decyzję i uchylenie zaskarżonej decyzji względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję, zwolnienie skarżącego od ponoszenia kosztów opłaty od skargi kasacyjnej, zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej pomocy prawnej w maksymalnej wysokości za postępowanie kasacyjne oraz jednocześnie oświadczyła, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Nadto skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jako niezasadne ocenić należy zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a., 10 k.p.a., 75 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., a także art. 11 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. (co należy założyć, gdyż w zarzucie nie wskazano, że chodzi o k.p.a.) poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu. Na wstępie zaznaczyć należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazał postaci naruszenia tych przepisów tj. czy nastąpiło to poprzez ich błędną wykładnię, czy też poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie. Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia tych przepisów ograniczył się w zasadzie do ogólników stwierdzając, że organ administracyjny zacytował jedynie kilka przepisów ustawy nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego. Tylko w odniesieniu do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podjęto próbę szerszej ich argumentacji. Zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów w ogóle nie zostały uzasadnione, w tym zwłaszcza odnośnie przepisu stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji tj. art. 105 § 1 k.p.a. W szczególności nie wskazano na czym polegała "dowolna ocena materiału dowodowego", która miała doprowadzić organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz na czym polegało prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej. Nie wykazano również, poza ogólnikowym stwierdzeniem, o jakich to okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego nie została poinformowana skarżąca. Podobnie ogólnikowe są zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., 75 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie nie sprecyzowała na czym polegał brak dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, dlaczego konieczne powinna nastąpić odebranie stanowiska od wszystkich stron postępowania, czy też na jaką to okoliczność dowodową miała ona zostać przesłuchana. Zupełnie niezrozumiałe są podniesione w skardze kasacyjnej kwestie dotyczące braku ustalenia jakie dane oraz przez jaki okres były one przetwarzane przez osoby nieuprawnione, braku ustalenia czy dane osobowe skarżącego zostały usunięte, braku ustalenia czy skarżący był informowany o tym, że jego dane są przetwarzane przez osoby trzecie, czy też braku ustalenia jakie dane osobowe są przetwarzane przez osoby trzecie, a także komu zostały one przekazane, skoro organ umarzając postępowanie jednoznacznie stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że nie doszło do przetwarzania danych osobowych skarżącej. Podkreślić należy, że zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie w oparciu o przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. tj. jakie fakty organ ma ustalić i okoliczności zawsze wyznacza norma prawa materialnego kreująca sprawę administracyjną (w tym przypadku przepisy RODO). Organ, pod kątem tych przesłanek materialnych ocenił zgromadzone w toku postępowania materiały dowodowe, a Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organ w tym zakresie nie naruszył reguł zawartych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Nie naruszył również zasad oceny, o której mowa w art.80 k.p.a. bowiem z przedstawionych dowodów nie można było wywieść, że nastąpiło przetwarzanie danych osobowych skarżącej przez M. D. poprzez ich udostępnienie D. S.. Ocena ta zrealizowana została w oparciu o materiał przedstawiony przez skarżącą w jej pismach, jak i podjęte w ramach kompetencji organu czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności i zebrania niezbędnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Procedujący w sprawie organ administracji działał w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.). Nie jest wystarczające ogólne powołanie się w zarzutach skargi na błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadom prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania, a więc stwierdzenie, że nie podjęto prawidłowych działań w celu ustalenia istoty sprawy. Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd I instancji analizując i oceniając znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie zarzuca w jej uzasadnieniu, że Sąd I instancji "nie odniósł do podnoszonych przez skarżącego zarzutów, a także nie dokonał analizy całokształtu sprawy" (k. 128 a.s.). Prawidłowość tej oceny nie może być jednak skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia tego przepisu. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu. Skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. powinien wykazać, które konkretnie zdarzenie wynikające z akt sprawy nie zostało uwzględnione przez wojewódzki sąd administracyjny oraz ich wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 683/12). Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Wbrew bowiem stanowisku skarżącej Sąd ten nie wykroczył poza granice rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Przede wszystkim jednak należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745). Podkreślić nadto należy, że zarzut ten w żadnej sposób nie został szerzej uargumentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie powiązany z wyżej wskazanymi przepisami zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Skoro Sąd I instancji uznał, że takowe naruszenia prawa nie miały miejsca, to prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. Nie zasadny jest także zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 6 ust. lit. f ustawy o planowaniu przestrzennym Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE poprzez błędne ustalenie, że dane nie były przekazywane, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej jej dane osobowe były przekazywane bez podstaw prawnych. Po pierwsze skarżący kasacyjnie nie sprecyzował wyraźnie postaci naruszenia tego przepisu tj. czy nastąpiło to poprzez jego błędną wykładnię, czy nieprawidłowe zastosowanie. Jak wskazano wyżej naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Po drugie skarżący kasacyjnie nie zawarł szerszej argumentacji tego zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co uniemożliwia Sądowi ocenę jego zasadności. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, co skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego. Z samego sformułowania tego zarzutu można byłoby wnosić, że skarżącemu kasacyjnie chodzi o błędne zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie. Mowa jest bowiem o błędnym ustaleniu, że "dane nie były przekazywane, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej jej dane osobowe były przekazywane bez podstaw prawnych". Skoro jednak nie został skutecznie podważony przyjęty w sprawie stan faktyczny, to zarzut naruszenia wskazanego przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest bezpodstawny. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej powinien złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stosowny wniosek w tym przedmiocie.