III OSK 673/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. B. i G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 687/21 w sprawie ze skargi S. B. i G. S. na decyzję Zachodniopomorskiego Kuratora Oświaty w Szczecinie z dnia 25 marca 2021 r. nr WWEAS.542.40.2020/2021.MZ/KP w przedmiocie zezwolenia na założenie przedszkola publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 14 października 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 687/21, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę S. B. i G. S. na decyzję Zachodniopomorskiego Kuratora Oświaty w Szczecinie z 25 marca 2021 r. nr WWEAS.542.40.2020/2021.MZ/KP w przedmiocie zezwolenia na założenie przedszkola publicznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem postępowania była decyzja odmawiająca wydania zezwolenia na utworzenie prowadzonego przez skarżących przedszkola publicznego "[...]" w S., wydana na podstawie art. 88 ust. 4 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 910). Sąd podzielił stanowisko organu, że zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na założenie przez skarżących przedszkola, z powodu uznania, że budynek, w którym ma być prowadzone przedszkole publiczne, jak i jego otoczenie nie spełniają niezbędnych wymogów higieniczno-sanitarnych stawianych dla tego typu działalności. Podstawą takiego stanowiska była opinia sanitarna Państwowej Inspekcji Sanitarnej z 28 listopada 2019 r., w treści której wskazano na stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości dotyczące ochrony bezpieczeństwa i zdrowia dzieci w lokalu przy ul. [...] w S. wraz z jego najbliższym otoczeniem. Zdaniem Sądu organy podejmując decyzję w sprawie nie mogły zignorować ww. stanowiska i prawidłowo uwzględniły opinię sanitarną. Sąd pierwszej instancji wskazał, że obiekt, w którym skarżący zamierzają zlokalizować przedszkole (wielobranżowe centrum handlowe) jest obiektem ogólnodostępnym, do którego wejście i wyjście odbywa się bezpośrednio z drogi publicznej (od frontu) o dużym natężeniu ruchu bezpośrednio przy zatoce autobusowej, w sąsiedztwie przystanku autobusowego. Powołując się na § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.) Sąd wskazał, że z treści opinii wynika, że nie został zapewniony rozdział ciągów komunikacyjnych do pomieszczeń przedszkola od ciągów komunikacyjnych do pomieszczeń usługowych. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono również brak zapewnienia ogrodzonego placu zabaw, przeznaczonego dla dzieci w wieku przedszkolnym, pomimo uprzedniej akceptacji rozwiązania polegającego na korzystaniu przez dzieci z placu zabaw w parku miejskim. W takim stanie rzeczy, zdaniem Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i zbadał wszystkie aspekty sprawy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji. Skargę kasacyjną złożyli S. B. i G. S., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Kuratora art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art 107 w zw. z art. 140 k.p.a. polegającego na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w kontekście uzasadnionego interesu społecznego w powstaniu przedszkola, 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w momencie naruszenia przez Kuratora art. 107 § 1 k.p.a. polegającego na niewskazaniu przez organ zobowiązany jako podstawy prawnej konkretnych przepisów prawa materialnego, 3. art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli postępowania administracji publicznej oraz legalności wydanej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazali, że organ pominął korzystną opinię sanitarną z 30 października 2018 r., która nie zawierała zarzutów do drogi prowadzącej do przedszkola oraz co do placu zabaw. Skarżący zwrócili uwagę na istniejącą praktykę lokalizacji przedszkoli w galeriach handlowych oraz na fakt, iż wejście do budynku znajduje się z szerokiego chodnika, a przy wejściu do przedszkola znajduje się także przystanek autobusowy, co przemawia jedynie za atrakcyjnością położenia przedszkola. Z kolei umiejscowienie w budynku, w którym ma znajdować się przedszkole, sklepu, zdaniem skarżących może być okolicznością zachęcającą rodziców dzieci, albowiem w niedalekiej odległości od przedszkola będą mogli zrobić niezbędne zakupy, co pozwoli zaoszczędzić czas. Podobnie brak placu zabaw bezpośrednio przy przedszkolu nie powoduje obaw, ponieważ grupy przemieszczające się około 300 metrów do placu zabaw będą pod opieką wykwalifikowanych pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W skardze kasacyjnej podobnie jak w skardze, podniesiono tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd I instancji przyjął wówczas prawidłowo, że "[w]brew zarzutom skargi, spór w niniejszej sprawie w istocie rzeczy nie dotyczy faktów, lecz interpretacji mających zastosowanie przepisów, dotyczących kwestii czy w okolicznościach tej sprawy organy zasadnie uznały, że zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na założenie przez skarżących przedszkola, z powodu uznania, że budynek, w którym ma być prowadzone przedszkole publiczne, jak i jego otoczenie nie spełniają niezbędnych wymogów higieniczno-sanitarnych stawianych dla tego typu działalności." Warto jest o tym przypomnieć, ponieważ autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu wyraźnie potwierdza trafność stanowiska Sądu w tej kwestii, stwierdzając, że "[z] całą stanowczością można wskazać, iż jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, spór w niniejszej sprawie w istocie rzeczy nie dotyczy faktów, lecz interpretacji mających zastosowanie przepisów albowiem w opinii skarżących organy dokonały wykładni przytoczonych za podstawy przepisów w całości na swoją korzyść, bez zachowania obiektywizmu i nie kierując się doświadczeniem życiowym." (str. 3-4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Jednak w skardze kasacyjnej nie zarzucono błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. W tym kontekście argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej jest nie do końca poprawnie dopasowana do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do tak nieprecyzyjnie sformułowanych zarzutów stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. (zarzut z punktu IV), ponieważ Sąd prawidłowo oddalił skargę z uwagi na to, że organy wszechstronnie rozpatrzyły materiał dowodowy istotny do rozstrzygnięcia sprawy w kontekście uzasadnionego interesu społecznego w powstaniu przedszkola. Dokonały swobodnej a nie dowolnej (nieobiektywnej zdaniem skarżących) oceny zebranych dowodów. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji i jego argumentację. Organy administracji słusznie oparły się głównie na opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z 28 listopada 2019 r. i jej uzupełnieniu z 21 stycznia 2021 r., w którym organ ten odniósł się do zarzutów skarżących. Był to podstawowy dowód w sprawie. Inspektorzy Państwowej Inspekcji Sanitarnej posiadają odpowiednie kwalifikacje i są właściwi do przeprowadzania kontroli funkcjonujących obiektów, a tym samym do oceny czy warunki lokalowe nowotworzonej placówki oświatowej odpowiadają wymogom prawa w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny. Z tego też powodu organy orzekające w sprawie nie mogły zignorować zajętego przez ten organ opiniodawczy stanowiska i poddały pod rozwagę zgłoszone przez ten organ zastrzeżenia. Prawidłowo organy nie oparły się na opiniach sanitarnych, które zostały sporządzone na wniosek skarżących. Dowody te nie miały znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Te opinie sanitarne z 7 grudnia 2018 r. oraz z 30 października 2018 r. odnoszą się jedynie do pomieszczeń przeznaczonych na Przedszkole Publiczne "[...]" w S. (opinia z 30.10.2018r.) i pomieszczeń wraz z ich otoczeniem (opinia z 7.12.2018 r.) Mając jednak na uwadze wymogi wskazane przez ustawodawcę w rozporządzeniu MEN z 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki niepublicznej podkreślić należy, że wnioskodawcy powinni byli załączyć opinię sanitarną dotyczącą warunków bezpieczeństwa i higieny w budynku, w którym będzie się mieścić przedszkole i najbliższym jego otoczeniu. Tym samym nie można przyjąć, iż opinie sanitarne odnoszące się jedynie do pomieszczeń i ich otoczenia, spełniają wymóg wskazany przez ustawodawcę, skoro nie dotyczą warunków bezpieczeństwa i higieny w budynku, w którym będzie się mieścić przedszkole i najbliższym jego otoczeniu. To, że sporządzający tę opinie musieli widzieć otoczenie budynku przedszkola, nie może być podstawą przyjęcia, że nie mieli co do tej kwestii zastrzeżeń, skoro nie zamieścili oceny tego otoczenia w opinii. Organ odwoławczy nie kwestionował co do zasady możliwości założenia przedszkola w galeriach handlowych. Uzyskanie zezwolenia na prowadzenie przedszkola w takim miejscu zależy od indywidualnych warunków istniejących w galerii. Zatem sam fakt istnienia przedszkoli w innych galeriach handlowych nie może (jak tego by chcieli skarżący) przesądzać o pozytywnym załatwieniu wniosku skarżących. To nie sam fakt proponowanej lokalizacji przedszkola w galerii handlowej był przyczyną odmowy udzielenia zezwolenia, lecz niespełnienie konkretnych wymaganych prawem warunków w tej lokalizacji. Atrakcyjność wejścia do budynku galerii znajdującego się przy przystanku autobusowym, nie może prowadzić do pominięcia zagrożenia spowodowanego tym faktem dla bezpieczeństwa dzieci. Bezsporne jest, że przedmiotowa galeria handlowa jest obiektem ogólnodostępnym, do którego wejście i wyjście odbywa się bezpośrednio z drogi publicznej (od frontu) o dużym natężeniu ruchu bezpośrednio przy zatoce autobusowej, w sąsiedztwie przystanku autobusowego. Tymczasem z treści § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.) wynika, że szlaki komunikacyjne wychodzące poza teren szkoły i placówki zabezpiecza się w sposób uniemożliwiający bezpośrednie wyjście na jezdnię i w miarę możliwości szlaki komunikacyjne kieruje się na ulicę o najmniejszym natężeniu ruchu. Co prawda dziecko nigdy nie powinno opuszczać przedszkola samo, a zawsze pod opieką osoby upoważnionej. Jednak przemieszczanie się dzieci, szczególnie w grupie, nawet pod opieką, w takich miejscach jak galeria handlowa szczególnie wyjściem na ulicę o dużym natężeniem ruchu zawsze wiąże się ze zwiększonym ryzykiem dla bezpieczeństwa dzieci, w tym zagubienia się dziecka. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie powinno budzić wątpliwości, że umiejscowienie przedszkola w pobliżu sklepu Netto, w którym sprzedaje się alkohol i papierosy może powodować negatywny wpływ na rozwój dzieci w wieku przedszkolnym. Wbrew twierdzeniom skarżących, z informacji posiadanych przez PPIS w S. wynika, że szczególnie w okresie letnim, na zewnątrz sklepu przebywają osoby mające problem alkoholowy i palące papierosy. Także tu należy stwierdzić, że atrakcyjność przedszkola ze względu na położenie przy sklepie nie może przesłonić konieczności zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego i psychicznego dzieciom. Z tą kwestią wiąże się również niezapewnienie rozdziału ciągów komunikacyjnych do pomieszczeń przedszkola od ciągów komunikacyjnych do pomieszczeń usługowych. Niezabezpieczona została także w żaden sposób otwarta przestrzeń na I piętrze ww. budynku między ciągiem komunikacyjnym przy sklepie [...], a schodami ruchomymi. Negatywnego wpływu tych okoliczności na rozwój dzieci w wieku przedszkolnym nie mogą podważyć nieuzasadnione twierdzenia skarżących, że dzieci mogą mieć kontakt z osobami postronnymi zarówno w drodze do przedszkola jak i w drodze na zakupy czy plac zabaw z rodzicem lub opiekunem. Oczywiście nie jest to decydująca okoliczność, która przesądza o odmowie założenia przedszkola w tej lokalizacji. Jednak przewidywane słusznie przez organy zagrożenia dla dzieci, powinny być ograniczane w możliwie jak największym stopniu a nie zwiększane. A ten ostatni przypadek proponują skarżący. Istotną okolicznością przemawiającą za nieuwzględnieniem wnioski o załażenie przedszkola jest brak placu zabaw znajdującego się bezpośrednio przy przedszkolu. Skarżący nie kwestionują, że przedszkole powinno zapewniać dzieciom możliwość korzystania z placu zabaw. Wynika to z przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 356 ze zm.), uwzględniają konieczność rozwijania aktywności fizycznej u dzieci korzystających z wychowania przedszkolnego, przez zabawy na świeżym powietrzu. Jednocześnie przepis art. 108 ustawy Prawo oświatowe stanowi, że przedszkole w zakresie realizacji zadań statutowych zapewnia dzieciom możliwość korzystania z placu zabaw. Sformułowanie to oznacza, że przedszkole nie musi posiadać własnego placu zabaw - musi jedynie zapewnić możliwość korzystania z niego, choćby poprzez udostępnienie przedszkolu placu zabaw znajdującego się w pobliżu np. na terenie osiedla, czy w parku. Powinien o tym wiedzieć właściciel placu. Jednak już brak ogrodzenia placu budzi poważne wątpliwości, co do zapewnienia bezpieczeństwa i odpowiednich warunków sanitarnych na takim placu. Skarżący zaproponowali korzystanie przez dzieci z nieogrodzonego placu zabaw w parku miejskim. Już brak ogrodzenia placu budzi poważne wątpliwości, co do zapewnienia bezpieczeństwa i odpowiednich warunków sanitarnych na takim placu. Słuszne obawy organów budzi też konieczność przemieszczania się grup małych dzieci często zatłoczonym ciągiem (około 300 metrów) wzdłuż ulicy o dużym natężeniu ruchu. Tymczasem skarżący nie przedstawili wariantu zastępczego (wskazanie innego placu zabaw) lub innego, docelowego, np. zorganizowania placu zabaw. W tych okolicznościach irrelewantna jest tu początkowa akceptacja tego rozwiązania przez organ. Nie budzi wątpliwości, że priorytetem systemu oświaty, w tym organów wydających zgodę na założenie przedszkoli, jest zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom w trakcie działań edukacyjnych. Interes społeczny, polegający zdaniem skarżących na zapewnieniu stosownie do obecnych potrzeb jak największej liczby miejsc w przedszkolach, nie może zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważyć na zapewnieniem bezpieczeństwa dzieciom korzystających z tych przedszkoli. Okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie wskazują, że skarżący wnioskujący o zgodę na założenia przedszkola, nie dają gwarancji bezpieczeństwa, szczególnie higieniczno-sanitarnego dzieciom, które miałyby korzystać z ich usług. Zatem także w interesie społecznym o którym jest mowa w art. 7 k.p.a. nie jest wydanie skarżącym zgody na założenie wnioskowanego przedszkola. Nie jest też zasadny zarzut z punktu V, tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 107 § 1 k.p.a. "polegający na niewskazaniu przez organ zobowiązany jako podstawy prawnej konkretnych przepisów prawa materialnego". Zarzut ten nie został uzasadniony. Tym niemniej należy stwierdzić, że organy obu instancji stosownie do treści art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przywołały przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięć, tj. art. 8 ust. 2, art. 88 ust. 4 pkt 1 i ust. 5, art. 108 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 910), § 3 ust. 2, § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1591), § 2, § 7 ust. 1 i 4, § 9 ust. 3, § 15, § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.). Oczywiście niezasadny jest też zarzut z punktu VI, tj. naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. Artykuł 1 p.u.s.a., jako przepis ustrojowy normujący zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny był właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy i dokonał kontroli zaskarżonych decyzji w oparciu o kryterium legalności. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. O naruszeniu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Przez zarzut naruszenia tych przepisów skarga kasacyjna nie może zatem podważać prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej, tj. oceny zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego (por. np. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1914/15). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli działalności organu administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na decyzję Zachodniopomorskiego Kuratora Oświaty w Szczecinie, który utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na założenie przedszkola publicznego. Kontrola ta została przeprowadza pod względem zgodności z prawem. Nieprawidłowa - zdaniem autora skargi kasacyjnej – ocena legalności prowadzonego postępowania, a w konsekwencji uznanie, że nie doszło do naruszenia prawa przez organy, nie może uzasadniać naruszenia powołanego przepisu. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.