Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III OSK 667/25

Wyrok NSA z 13 października 2026 r., III OSK 667/25 – utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
13 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1958/24 w sprawie ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2024 r., nr KOA/3054/Ni/23 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1958/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. (dalej także jako: "Spółka", "skarżący przed WSA", "strona skarżąca przed WSA", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 18 czerwca 2024 r., nr KOA/3054/Ni/23 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej: w punkcie pierwszym – uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr 0050.485.2023; w punkcie drugim – zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego M. Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Pismem z dnia 17 lutego 2023 r. Burmistrz Miasta [...] wezwał Spółkę do złożenia poprawnego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2022 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, w zakresie działu III tabel A, B, C oraz uzupełnienia działu V tabel A, B, C, D, a także zweryfikowania w dziale V tabeli D obliczeń poziomu składowania. W piśmie z dnia 7 marca 2023 r. spółka poinformowała organ, że za pośrednictwem systemu BDO sporządziła korektę sprawozdania nr 2022/00KG/000012211/5/1, oraz wyjaśniła, że korekta w zakresie uzupełnienia działu V sprawozdania nie została dokonana z uwagi na brak informacji co do nazw i adresów składowisk, na które zostały przekazane odpady. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z 20 kwietnia 2023 r. Burmistrz Miasta [...] nałożył na spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 2500 zł, za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miasto [...] za 2022 r. Od powyższej decyzji odwołanie do SKO wniosła spółka podnosząc, że w sprawie nie zachodzi przypadek złożenia nierzetelnego sprawozdania, gdyż w terminie określonym w wezwaniu spółka złożyła korektę sprawozdania, zaś brak uzupełnienia działu V tabel A, B, C, D wynikał z braku wiedzy na temat nazw i adresów składowisk, na które zostały przekazane odpady, na dowód czego organowi doręczone zostały pisma podmiotów, którym zlecane jest zagospodarowanie odpadów odbieranych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miasto [...]. Tym samym w ocenie spółki nie sposób uznać, iż odmówiła ona współpracy z organem I instancji. Kolegium po rozpoznaniu sprawy decyzją z 18 czerwca 2024r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i orzekło o nałożeniu na spółkę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miasta [...]. Nie zgadzając się z ww. orzeczeniem Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zaskarżając decyzję w całości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie uwzględniając skargę wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że analogicznymi uchybieniami dotknięta jest również decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również i tą decyzję, działając w oparciu o art. 135 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zarówno organy I, jak i II instancji nie rozważyły zasadności zastosowania w niniejszej sprawie instytucji odstąpienia, przewidzianej w art. 189f ust. 1 pkt 1 k.p.a. Brak ten w istocie powoduje, że pewna część decyzji nie podaje się kontroli sądu. Nie można bowiem ustalić czy organy nie zastosowały wskazanej instytucji bowiem w ich ocenie brak było w ogóle podstaw do jej zastosowania czy też w tej konkretnej sprawie niezasadne jest odstąpienie od karania podmiotu. WSA w Warszawie wskazał, że w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary znajduje tu zastosowanie. Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że niezajęcie w niniejszej sprawie przez organy obu instancji stanowiska w przedmiocie możliwości zastosowania instytucji odstąpienia (art. 189f k.p.a.) może wskazywać na dokonanie przez organy błędnej wykładni przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, co prowadzi do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, organy nie dokonały bowiem żadnych ustaleń w zakresie wystąpienia przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. Tym samym, w ocenie Sądu, organy obu instancji nie wypełniły obowiązków wynikających z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i nie rozstrzygnęły o istocie sprawy w aspekcie podnoszonych już w odwołaniu okoliczności indywidualizujących odnoszących się do sytuacji indywidualnej skarżącej. To zaś oznacza, że nie przeprowadzono wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Uchybienia te skutkują stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie o nałożeniu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nierzetelne przekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miasta [...] za 2022 r., było przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji rozważy powyższe ustalenia, jak i dokona oceny, czy zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a., uwzględniając przedstawioną ocenę prawną, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. Mając zatem powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, organ administracji publicznej SKO zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9zc ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 399; dalej jako: "u.c.p.g."), poprzez niezasadne zarzucenie organowi odwoławczemu braku wskazania jakie znaczenie dla sprawy, a w szczególności dla wysokości wymierzonej kary mają wyjaśnienia złożone przez podmioty prowadzące instalacje oraz zaniechanie uzasadnienia wysokości wymierzonej kary w odniesieniu do dyrektyw jej wymiaru, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że dokonując zmiany wysokości kary organ odwoławczy wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niezasadne zarzucenie organom administracji braku dokonania ustaleń w zakresie wystąpienia przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, a tym samym przeprowadzenie wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy fakt wymierzenia kary z jednoczesnym wskazaniem, że mimo wezwania Spółka nie wypełniła działu V sprawozdania w zakresie określonym w art. 9n ust. 3 pkt 3 lit. b u.c.p.g., jednoznacznie wskazuje, że w ocenie organu odwoławczego niemożliwe było odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego z dnia 18 czerwca 2024 r., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie, skarżący kasacyjnie organ administracji publicznej zrzekł się prawa do rozpatrzenia skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Innymi słowy, badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. (zarzut nr 1) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (zarzut nr 2). Konstrukcja i istota sformułowanych zarzutów pozwala na ich łączne rozpoznanie. Wprawdzie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji co do zasady wynika, że dokonując zmiany wysokości kary Kolegium wzięło pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu, jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji skarżącego kasacyjnie organu, że "w ocenie organu odwoławczego niemożliwe było odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.". Wskazać należy, że z dyspozycji art. 189a § 1 k.p.a. wynika, że przepisy działu IVa k.p.a. mają zastosowanie w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych lub udzielania ulg w jej wykonywaniu. O ile kwestia udzielania ulg w wykonaniu kar pieniężnych została uregulowana w dziale III Ordynacji podatkowej, to nie została zawarta w niej kwestia, o której mowa w art. 189f KPA dotycząca odstąpienia od wymierzenia kary. Przy czym w rozpoznawanej sprawie z uwagi na charakter kary, ale przede wszystkim z uwagi na okoliczność, że kwestia ustalania wysokości kary została uregulowana w art. 9zc u.c.p.g. przepisy art. 189a § 2 ust. 1 k.p.a. dotyczące wymiaru kary nie mogą mieć zastosowania. W myśl bowiem art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3. terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4. terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5. odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6. udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Z treści powyższego przepisu wynika, więc że aby dział IVa k.p.a. nie miał zastosowania do któregokolwiek z zagadnień w nim wymienionych, to musi ono zostać uregulowane w przepisach szczególnych. Dział III Ordynacji podatkowej nie zawiera uregulowań dotyczących odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna nie kwestionuje tej okoliczności. Regulacji takiej nie zawiera ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a co za tym idzie przepisy k.p.a. mają w tym zakresie zastosowanie. Zaakcentować wypada, że w związku z treścią art. 189a § 1 i 2 k.p.a., aby przepisy k.p.a. miały zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie jest konieczne zawarcie w ustawie odesłania do stosowania regulacji k.p.a.. Obowiązek taki istnieje w sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 189a § 1 i 2 k.p.a.. Zwrócić należy przy tym uwagę, że wymienione w art. 189a § 2 k.p.a. instytucje są autonomiczne i przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania, o ile każda z tych instytucji nie została samodzielnie, odrębnie uregulowana w przepisach szczególnych. Oznacza to, że jeśli przepisy szczególne regulują np. terminy przedawnienia nakładania administracyjny kar pieniężnych, to wyłącza to stosowanie przepisów k.p.a., ale jedynie w odniesieniu do instytucji przedawnienia nakładania administracyjnych kar pieniężnych. Zawarcie w ustawie szczególnej regulacji odnoszących się do jednej z instytucji wymienionych w art. 189a § 2 k.p.a. nie oznacza, że automatycznie brak będzie możliwości stosowania przepisów k.p.a. w odniesieniu do innych instytucji, o których mowa w art. 189a § 2 k.p.a. – jeśli ustawa szczególna ich nie reguluje. Skoro więc miarkowanie kar administracyjnych nakładanych w oparciu o ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zostało zawarte w tej ustawie szczególnej, to w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy k.p.a.. Jednakże okoliczność ta nie stanowi przesłanki negatywnej do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Instytucje te bowiem nie zostały uregulowane w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ani w dziale III Ordynacji podatkowej (patrz: wyrok NSA z 10.06.2020 r., II OSK 3509/19, Legalis nr 2492697). Wobec powyższego nierozważenie przez organ kwestii dotyczących ewentualnego zastosowania art. 189f k.p.a. nie można uznać za naruszenie niemające wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie nie jest zasadny także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W zakresie bowiem przesłanek zawartych w art. 189f k.p.a. organ odwoławczy nie poczynił niezbędnych ustaleń. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, która została skonstruowana w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest zaś obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności; 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy; 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r.; sygn. akt II GSK 118/12). Wskazać należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że organ prowadzący kontrolowane postępowanie nie wypełnił zawartego w art. 7 k.p.a. nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określonego w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięcia nie została ustalona z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, co Naczelny Sąd Administracyjny powiela i uznaje jako swoje, że organy nie dokonały bowiem żadnych ustaleń w zakresie wystąpienia przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. Organy obu instancji nie rozstrzygnęły o istocie sprawy w aspekcie okoliczności odnoszących się do sytuacji indywidualnej skarżącej. To zaś oznacza, że nie przeprowadzono wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Uchybienia te skutkują stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie o nałożeniu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nierzetelne przekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy za 2022 r., było przedwczesne. Dlatego przedmiotowe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne i nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Nie bez znaczenia jest również, że zarzuty te nie zawierają szerszego uzasadnienia. Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Informacje o sprawie

Data wpływu
8 kwietnia 2025
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Mirosław Wincenciak Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/ Tadeusz Kiełkowski

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny