III OSK 6658/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 111/21 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej dotyczącej zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 21 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 24 listopada 2020 r. w przedmiocie interpretacji indywidualnej dotyczącej zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1903 ze zm. - dalej: ustawa o obowiązkach przedsiębiorców). W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 25 czerwca 2020 r. Marszałek Województwa Łódzkiego uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki co do zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Organ stwierdził, że zgodnie z prawidłowym stanowiskiem, na spółce, jako przedsiębiorcy wprowadzającym produkty w postaci olejów smarowych w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia, ciążą obowiązki wynikające z ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z 24 listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że spółka nabywa mieszaniny (oleje) [...] oraz [...] i są to składniki (półprodukty, surowce) wykorzystywane w całości w procesie produkcyjnym, które pozostają w składzie produktu końcowego. Zdaniem spółki, stosowanie tych mieszanin w ogóle nie wiąże się z powstawaniem odpadów poużytkowych (olejów odpadowych). Ewentualnym odpadem poużytkowym jest sam zużyty, wykorzystany produkt końcowy, po zakończeniu jego tzw. cyklu życia. Produkty końcowe spółki nie są objęte zakresem ustawy (nie są to oleje). Obie mieszaniny ([...]) są objęte kategorią Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) pod pozycją 19.20.29.0. Zdaniem spółki, w świetle przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, nie każdy podmiot, który jest przedsiębiorcą i wprowadza na rynek polski produkty, które są kwalifikowane pod pozycją 19.20.29.0. jest automatycznie objęty zakresem ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Ustawa o obowiązkach przedsiębiorców łączy dwa aspekty: wprowadzanie na rynek produktów i konieczność zagospodarowania odpadów poużytkowych, jakie powstają po wykorzystaniu tych produktów wprowadzonych na rynek. Zdaniem spółki, obowiązki wynikające z ustawy powstają tylko wtedy, gdy dany podmiot wprowadza na rynek te produkty, które są wymienione w załączniku 4a do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców oraz, co istotne, z takiego produktu musi powstawać odpad (tzw. odpad poużytkowy), w przypadku olejów są to oleje odpadowe. W ocenie organu odwoławczego, wykładnia przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach) prowadzi do wniosku, że nie jest możliwa sytuacja, w której z produktu nie może powstać odpad. Z produktów wprowadzonych przez spółkę na terytorium kraju powstaną odpady (oleje odpadowe), jeśli produkt przestanie nadawać się do użytku. Ustawodawca zdefiniował produkty jako produkty zaliczone do rodzaju produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, w tym te z nich, które stanowią część składową lub przynależność produktów stanowiących przedmiot importu produktów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia produktów (art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców). Ustawodawca przesądził więc, że z produktów zaliczonych do rodzaju produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy zawsze mogą powstać odpady. Ustosunkowując się do argumentacji spółki, że takiego odpadu na rynku faktycznie nie ma (nigdy nie powstaje), organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca uwzględniając taką możliwość nałożył na przedsiębiorców obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu, "odpadów takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów wprowadzonych" przez niego na terytorium kraju, a nie "odpadów powstałych z produktów wprowadzonych". W ocenie organu odwoławczego, ustawodawca przyjął rygorystyczna regulację w celu zapewnienia, że wprowadzony produkt (zaliczony do rodzaju produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców) mogący stać się odpadem, nie pozostanie później "na rynku", lecz zostanie w odpowiedni sposób zagospodarowany. To, że producent wskazuje tylko jedno zastosowanie produktu i spółka wykorzystuje go w taki sposób, nie znaczy, że inny przedsiębiorca nie znajdzie dla niego odmiennego zastosowania. Regulacja ustawowa zapobiega właśnie takim potencjalnym sytuacjom. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że nabywane przez spółkę mieszaniny są w całości wykorzystywane w procesie produkcyjnym spółki (stanowią półprodukt do procesu i pozostają w składzie produktu końcowego spółki). Tym samym nie powstaje z nich żaden odpad poużytkowy (olej odpadowy). Obie mieszaniny są środkami, które służą do zmiękczania i modyfikowania gumy lub kauczuku w procesie produkcyjnym (zidentyfikowane zastosowanie). Nie można ich używać w innym celu. Tym samym według spółki, stosowanie tych produktów w ogóle nie wiąże się z powstaniem odpadów poużytkowych (olejów odpadowych). Półprodukty, w tym mieszaniny olejów [...] oraz [...], są przepompowywane do silosów. Olej jest dodawany (dozowany) automatycznie do produktu podczas procesu mieszania gumy, w celu jej zmiękczenia i ułatwienia mieszania. Po badaniach mieszanka jest używana do przygotowania półproduktów. W oparciu o wyjaśnienia spółki organy stwierdziły, że oleje pełnią w procesie produkcyjnym funkcję zmiękczacza, plastyfikatora produktu, a sam proces dokonuje się w drodze fizycznej, bez zmian natury chemicznej polimeru i zmiękczacza. W przypadku wykorzystywania olejów wprowadzanych przez spółkę, nie można mówić o procesie chemicznym, ponieważ substancje te służą przede wszystkim do zwiększenia plastyczności powstałego produktu (kauczuku, gumy), bez zmiany jego natury chemicznej. W ocenie Sądu I instancji, z wyjaśnień skarżącej wynika, że w procesie produkcyjnym oleje nie są wykorzystywane do przemian chemicznych innych niż proces specyficzny. Przy ich zastosowaniu w procesie produkcji gumy i kauczuku zachodzi wyłącznie proces fizyczny. W związku z powyższym, Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że spółki nie dotyczy wyłączenie z załącznika nr 4a do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Przedmiotowe oleje klasyfikowane są jako oleje o symbolu PKWiU 19.20.29.0 i z uwagi na sposób wykorzystania przez spółkę nie są objęte zwolnieniem. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, ilekroć w ustawie jest mowa o produktach, rozumie się przez to produkty zaliczone do rodzaju produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy, w tym te z nich, które stanowią część składową lub przynależność produktów stanowiących przedmiot importu produktów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia produktów. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo więc stwierdziły, że art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców należy interpretować w ten sposób, że oleje smarowe zaliczone zostały do produktów wymienionych w załączniku nr 4a i w związku z tym nie tracą tego przymiotu w sytuacji, gdy wykorzystywane są w sposób, który nie powoduje powstawania z nich odpadów. Oleje smarowe nie tracą tego przymiotu nawet w sytuacji, gdy stanowią część składową lub przynależność produktów. Przesądza o tym użyte w art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców sformułowanie "w tym te z nich". Nawet jeżeli w trakcie procesu produkcji kauczuku i gumy przy ich zastosowaniu nie powstają odpady poużytkowe w postaci zużytych olejów smarowych, nie można stwierdzić, że spółka nie wprowadza produktów w postaci olejów smarowych o symbolu PKWiU 19.20.29.0 na rynek krajowy. Z opisu procesu produkcji z 2 czerwca 2020 r. wynika, że na skutek fizycznego oddziaływania na makrocząsteczki polimeru oleje te stają się częścią składową wytwarzanych przez skarżącą produktów na poziomie cząsteczkowym w rozumieniu art. 47 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., nr 1740). Ustawa o obowiązkach przedsiębiorców, nakłada na producentów i importerów olejów smarowych o symbolach PKWiU 19.20.29.0 obowiązek odzysku i recyklingu, który wynosi odpowiednio: 50% poziomu odzysku i 35% poziomu recyklingu, chyba że z uwagi na ich wykorzystywanie do przeprowadzania przemian chemicznych innych niż proces specyficzny zachodzi wyjątek od tej zasady określony w załączniku 4a. Jak wynika z wniosku spółki, w tej sprawie wyjątek ten nie zachodzi. Działalność w zakresie wprowadzania na rynek produktów powoduje zobowiązania, związane z ewidencjonowaniem oraz sprawozdawczością w zakresie wprowadzanych produktów. Podstawowym obowiązkiem wprowadzającego natomiast jest zapewnienie odzysku, w tym recyklingu odpadów powstałych z produktów (wielkość obciążenia określono w załączniku 4a do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, gdzie wskazano tzw. roczne poziomy odzysku i recyklingu). Prawidłowo organy wskazały, że przedsiębiorca jest zobowiązany zapewnić odzysk, a w szczególności recykling, odpadów takiego samego rodzaju, jak odpady powstałe z produktów wprowadzanych przez niego na terytorium kraju. Powstanie obowiązku ma bowiem bezpośredni związek z wprowadzaniem produktów, a nie wytwarzaniem odpadów. W związku z powyższym, na gruncie ustawy o obowiązkach przedsiębiorców nie ma znaczenia, czy z wprowadzanych olejów smarowych wykorzystywanych przez skarżącą na potrzeby własne w procesie produkcji rzeczywiście powstają odpady. Przetwarzanie ma się odbywać na odpadach tego samego rodzaju. Istotne jest, żeby odzysk odpadów odbywał się w imieniu wprowadzającego, a przedsiębiorca dokonujący przetwarzania potwierdził w stosownych dokumentach (DPO i DPR), że go wykonał. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazany w tym przepisie obowiązek przedsiębiorcy, dotyczący uczestniczenia w systemie zagospodarowania odpadów poużytkowych, powiązany jest tylko z wprowadzaniem przez takiego przedsiębiorcę na rynek produktów określonych ustawą o obowiązkach przedsiębiorców. Ponadto polegało to na przyjęciu, że nie ma znaczenia okoliczność, czy wprowadzanie na rynek danego produktu faktycznie wiąże się z powstawaniem odpadów poużytkowych. Po drugie, art. 151 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców i załącznika 4a, poz. 1 do ustawy oraz w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Polegało to na błędnej wykładni i przyjęciu, że wszystkie produkty o symbolu PKWiU 19.20.29.0, które są wprowadzane na rynek polski i nie są objęte wyłączeniem wskazanym pod poz. 1 załącznika 4a, są objęte zakresem obowiązku określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów względem spółki. Po trzecie, art. 151 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pod terminem produkt, w rozumieniu tejże ustawy, należy rozumieć także produkt, który powstaje po wprowadzeniu olejów smarowych na rynek, w późniejszym procesie produkcyjnym, a którego składnikiem jest wprowadzony na rynek olej smarowy. W ocenie spółki, błędna wykładnia powołanych przepisów doprowadziła w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi, podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka wniosła ponadto o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów, przyjmując, że wskazany w tym przepisie obowiązek przedsiębiorcy, dotyczący uczestniczenia w systemie zagospodarowania odpadów, powiązany jest tylko z wprowadzaniem przez takiego przedsiębiorcę na rynek określonych ustawą produktów. Okoliczność, czy wprowadzanie na rynek danego produktu faktycznie wiąże się z powstawaniem odpadów, nie ma znaczenia z punktu widzenia objęcia przedsiębiorcy reżimem przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, ma natomiast istotne znaczenia z punktu widzenia treści ewidencji i obowiązków przedsiębiorcy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedsiębiorca jest zobowiązany zapewnić odzysk, a w szczególności recykling, odpadów takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów wprowadzonych przez niego na terytorium kraju (art. 3 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców). Powstanie odpadów z produktów warunkuje zatem obowiązek zapewnienia odzysku odpadów takiego samego rodzaju, ewentualnie w drugiej kolejności uiszczenia opłaty produktowej. Jeżeli odpady takie nie powstają, a jak wynika z opisu procesu produkcyjnego przedmiotowe oleje są w całości wykorzystywane do powstania innego, nieobjętego ustawą produktu, to spółka nie jest zobowiązana do zapewnienia określonego poziomu odzysku odpadów lub uiszczenia opłaty produktowej. Jest natomiast zobowiązana do prowadzenia stosownej ewidencji odpadów (art. 11 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców), z której wynikać będzie brak powstania odpadów z przedmiotowych olejów, a więc olejów odpadowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o odpadach. Nie jest natomiast wykluczone, czego zresztą spółka nie kwestionuje, że z przedmiotowych olejów powstaną odpady i to nie na skutek niedozwolonej zmiany sposobu ich przeznaczenia określonego w karcie charakterystyki, ale na skutek np. wadliwości produktu lub upływu terminu jego ważności. Brak jest podstaw do uznania, że powstały w ten sposób odpad nie jest odpadem w rozumieniu ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Należy przy tym podkreślić, że w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. ustawa o obowiązkach przedsiębiorców nie definiuje już używanego przez spółkę pojęcia odpadów poużytkowych, co związane było z wejściem w życie ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 1114). Natomiast również w poprzednim stanie prawnym odpad poużytkowy nie był definiowany jako odpad "powstający z wykorzystania produktu" (tak jak tego oczekuje spółka), ale jako "odpady powstałe z produktów". Bez znaczenia jest zatem, czy przedmiotowe oleje staną się odpadami na skutek ich zużycia czy też z innych powodów. Istotne jest, że dany olej przestanie nadawać się do użytku wypełniając definicję oleju odpadowego z art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o odpadach oraz mieszcząc się w katalogu z załącznika 4a do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Powyższe nakłada na przedsiębiorcę obowiązek zapewnienia odzysku produktów tego samego rodzaju na odpowiednim poziomie, ewentualnie uiszczenie opłaty produktowej. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców i załącznika 4a, poz. 1 do tej ustawy. Zgodnie z art. 2 pkt 9c cytowanej ustawy, przez produkty rozumie się produkty zaliczone do rodzaju produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy, w tym te z nich, które stanowią część składową lub przynależność produktów stanowiących przedmiot importu produktów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia produktów. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że wszystkie produkty o symbolu PKWiU 19.20.29.0, które są wprowadzane na rynek polski i nie są objęte wyłączeniem wskazanym pod poz. 1 załącznika 4a, są objęte zakresem obowiązku określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców. Jest to bowiem skutek polityki Unii Europejskiej związanej z tego rodzaju odpadami i implementacji do polskiego porządku prawnego dyrektywy Rady 75/439/EWG z 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych (Dz. Urz. WE L 194 z 25.07.1975, str. 23) oraz dyrektywy Rady 75/442/EWG z 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz. Urz. WE L 194 z 25.07.1975, str. 39). Pierwsza z tych dyrektyw jako swój cel wskazała ochronę środowiska przed szkodliwymi skutkami odprowadzania, składowania lub przetwarzania olejów odpadowych. Powyższe dyrektywy zostały uchylone przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającą niektóre dyrektywy (Dz.U.UE.L.2008.312.3). Definicja olejów odpadowych z art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o odpadach stanowi powtórzenie definicji olejów odpadów z art. 3 pkt 3 dyrektywy nr 2008/98/WE. Dodatkowo olejów odpadowych dotyczy art. 21 dyrektywy nr 2008/98/WE, który stanowi między innymi, że dla celów selektywnego zbierania olejów opadowych i ich właściwego przetwarzania państwa członkowskie mogą, w zależności od warunków krajowych, zastosować dodatkowe środki, takie jak wymagania techniczne, zasada odpowiedzialności producenta, instrumenty ekonomiczne lub dobrowolne porozumienia (art. 21 ust. 2 dyrektywy nr 2008/98/WE). Tego rodzaju środki wprowadza ustawa o obowiązkach przedsiębiorców, natomiast przepisy dyrektywy nr 2008/98/WE nie stoją na przeszkodzie objęciu reżimem prawnym tej ustawy wszystkich olejów objętych kategorią Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) pod pozycją 19.20.29.0. Odrębną kwestią, co już wyżej wskazano, są natomiast obowiązki związane z ewentualnym powstawaniem odpadów z tych olejów. W tym znaczeniu system gospodarki odpadami regulowany zarówno w ustawie o odpadach, jak i w ustawie o obowiązkach przedsiębiorców jest spójny, do czego odwołuje się spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Jedynie ubocznie zauważyć należy, że nie jest prawidłowe stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do definicji produktów z art. 2 pkt 9c ustawy o obowiązkach przedsiębiorców, w zakresie w jakim Sąd I instancji odwołuje się do części składowej lub przynależności produktów dla uzasadnienia swojego stanowiska. Definicja produktów w tym zakresie odnosi się bowiem wyłącznie do stanu produktu w dacie jego importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia, a nie w dacie powstania odpadów z tych produktów. Ze wskazanych wyżej względów uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.