III OSK 6307/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 67/21 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 67/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] (pkt 1), a także zasądził od SKO w [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwana dalej: "k.p.a."), i art. 1 ust. 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz.1429 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podkreśliło, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Kolegium, które decyzją z dnia [...] października 2020 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmawiającą P. J. (dalej: "skarżący") informacji publicznej dotyczącej udostępnienia kompletnej umowy o współpracy zawartej pomiędzy miastem [...] i Fundacją [...] i przekazało sprawę organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia. Uchylając tę decyzję Kolegium wskazało, iż Prezydent Miasta [...] nie dokonał koniecznej analizy przesłanek, w wyniku których organ ten mógł skutecznie odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł P. J.. W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy udostępnienie informacji publicznej w postaci kompletnej umowy cywilnoprawnej zawartej z Gminą [...] na organizację imprezy jest – jak tego oczekuje skarżący – dopuszczalne z uwagi na finansowanie umowy ze środków publicznych; czy też może jest – jak wskazuje organ zobowiązany do jej udostępnienia – wyłączone z jej udostępnienia z uwagi na konieczność ochrony tajemnicy Fundacji jako strony tej umowy. Rozpoznając tak zarysowany spór – Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza zarówno prawo procesowe, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jak i prawo materialne, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organy obu instancji nie wykazały, aby udostępnienie wnioskowanej informacji – umowy na organizację imprezy przez Fundację było wyłączone z uwagi na tajemnicę tej Fundacji. Organy nie rozpoznały sprawy w sposób wszechstronny i kompleksowy, gdyż ograniczyły się wyłącznie do analizy stanowiska Fundacji. Nie przedstawiły też w uzasadnieniu decyzji przekonujących i racjonalnych argumentów przemawiających za odmową udostępnienia wnioskowanej informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, jak też nie dokonały ważeniu dwu dóbr prawem chronionym, a mianowicie prawa skarżącego do informacji publicznej i prawa Fundacji do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Z tych względów nie sposób zweryfikować zasadności powodów odmowy udostępnienia informacji publicznej, jak i prawidłowości dokonanej przez organy obu instancji oceny okoliczności tej odmowy. Sąd I instancji stwierdził, że w tej sprawie organy obu instancji ograniczyły się wyłącznie do uzyskania stanowiska Fundacji (w wyniku rozmów) co do wniosku o udostępnienie umowy o organizację imprezy i w oparciu o to stanowisko odmówiły udostępnienia wnioskowanej informacji. Opierając się na woli Fundacji utajnienia ceny wskazanej w zawartej z Gminą umowy o przeprowadzenie imprezy oraz zawartej w tej umowie klauzuli organy uznały, iż w sprawie została spełniona przesłanka odmowy udzielenia informacji publicznej w postaci tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie WSA w Łodzi przedstawiona w uzasadnieniu decyzji argumentacja nie uzasadniała zastosowania wyjątku od zasady udostępnienia informacji publicznej – umowy zawartej przez Gminę [...] z Fundacją. Tym samym Kolegium na obecnym etapie rozpoznawania sprawy nie uzasadniło w sposób przekonujący przyczyn odmowy udzielenia informacji. Ponadto Kolegium ograniczyło się, tak samo jak i organ pierwszej instancji, do analizy interesu Fundacji i ochrony jej dóbr, pomijając interes skarżącego i jego prawo do uzyskania informacji publicznej. Organy obu instancji nie rozważyły zatem kolidujących ze sobą interesów. Zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna okazały się być wadliwie formalnie i materialnie. Konsekwencją wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego jest również wadliwe zastosowanie prawa materialnego, które dodatkowo nie zostało prawidłowo przez organy odczytane, skoro ograniczyły się one wyłącznie do zbadania woli Fundacji w utajnieniu informacji o cenie przeprowadzenia imprezy bez rozważenia owej poufności w kategoriach obiektywnych, a sprowadzających się do tego, czy poprzez udostępnienie informacji o cenie usługi doszłoby do rzeczywistego zagrożenia interesu finansowego Fundacji. Z tych względów przedwczesna jest ocena zasadności odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji. Zdaniem WSA w Łodzi nie sposób też odmówić racji skarżącemu, że Kolegium nie odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonych w odwołaniu argumentów. Bez jakiejkolwiek analizy pozostały twierdzenia skarżącego, że obowiązuje zasada jawności finansów publicznych, a organ nie wykazał, by informacja w zakresie ceny stanowiła tajemnicę przedsiębiorcy, informację techniczną, technologiczną albo organizacyjną, a jej ujawnienie naraziło przedsiębiorcę na szkodę. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i sprowadza się do twierdzenia, że zarzuty odwołania są chybione i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, zaś zasada jawności finansów publicznych doznaje ograniczenia na gruncie u.d.i.p. Tymczasem Kolegium obowiązane było szczegółowo ustosunkować się do argumentów odwołania, tylko bowiem wówczas strona mogła poznać motywy podjętego niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, a sąd administracyjny mógł ocenić prawidłowość decyzji odmownej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji obowiązane są zbadać obiektywne okoliczności zachowania informacji o cenie, stanowiącej esenciala negotii umowy, w poufności w kontekście realnego zagrożenia finansów Fundacji, a następnie rozważyć kolidujące ze sobą interesy skarżącego do uzyskania informacji publicznej oraz Fundacji do zachowania informacji o cenie i innych warunkach umowy w poufności. W procesie podejmowania decyzji organy uwzględnią fakt, iż zasadą jest udostępnienie informacji publicznej, zaś jej odmowa wyjątkiem wymagających wykazania szczególnie ważkich powodów. Zwrócić również należy organom uwagę na konieczność zachowania standardów kodeksowych przy sporządzaniu uzasadnień decyzji, w szczególności zaś szczegółowego motywowania podjętego w sprawie ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, zwana dalej: "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p., b) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w odmowa ujawnienia wynagrodzenia określonego w umowie nie stanowi w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa c) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1913, zwana dalej: "ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji") poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w odmowa ujawnienia wynagrodzenia określonego w umowie nie stanowi w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa, d) art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305) w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż klauzula poufności w zakresie wysokości wynagrodzenia zawarta w umowie pomiędzy Miastem [...] a Fundacją [...] jest bezskuteczna, gdyż nie stanowi informacji posiadającej wartość gospodarczą. 2. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, zaś istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego, c) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego. Mając powyższe na uwadze skarżące kasacyjnie Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, a gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, to o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie organ wniósł o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Otóż przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik organu nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Nieuprawnione są zarzuty naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w odmowa ujawnienia wynagrodzenia określonego w umowie nie stanowi w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa oraz art. 35 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż klauzula poufności w zakresie wysokości wynagrodzenia zawarta w umowie pomiędzy Miastem [...] a Fundacją [...] jest bezskuteczna, gdyż nie stanowi informacji posiadającej wartość gospodarczą. Zarzuty te nie mogły odnieść skutku ze względu na ich wadliwą konstrukcję. Otóż ich treść ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, bowiem upatruje naruszenia podniesionych przepisów w tym, że odmowa ujawnienia wynagrodzenia określonego w umowie nie stanowi w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa oraz że przyjęcie, iż klauzula poufności w zakresie wysokości wynagrodzenia zawarta w umowie pomiędzy Miastem [...] a Fundacją [...] jest bezskuteczna, gdyż nie stanowi informacji posiadającej wartość gospodarczą. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego też omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł odnieść skutku. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. W tym kontekście niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który pośrednio został powiązany z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest wystarczające powołanie się ogólnie na błędną ocenę przez Sąd I instancji zgromadzonych w sprawie dowodów, nienależytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadom prawdy obiektywnej i sporządzenia uzasadnienia, a w konsekwencji stwierdzenie, że organy nie podjęły prawidłowych działań w celu ustalenia istoty sprawy. Ocena ta zrealizowana została w oparciu o materiał zgromadzony i przedstawiony m.in. przez skarżący kasacyjnie organ. Istota naruszenia tych przepisów w niniejszej sprawie sprowadza się do określenia zakresu prowadzenia postępowania dowodowego zdeterminowanego przez normy prawa materialnego. Mając to na uwadze podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że organy obu instancji nie wykazały, aby "udostępnienie wnioskowanej informacji – umowy na organizację imprezy przez Fundację było wyłączone z uwagi na tajemnicę tej Fundacji. Organy nie rozpoznały sprawy w sposób wszechstronny i kompleksowy, gdyż ograniczyły się wyłącznie do analizy stanowiska Fundacji". Nie przedstawiły też w uzasadnieniu decyzji obu instancji przekonujących i racjonalnych argumentów przemawiających za odmową udostępnienia wnioskowanej informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i faktycznej w szczególności Sąd I instancji, to jest on w swej istocie niezasadny. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez sąd kontroli administracji publicznej. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez sąd zgodności z prawem zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia organu. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wydanego wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, a także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku potwierdza proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za niezgodne z prawem. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji zwięźle przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazując jako podstawę prawną wyroku przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., Sąd I instancji wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wyjaśnia podstawowe kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.