III OSK 6112/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego L. M od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 420/20 w sprawie ze skargi M. M. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych M. M. i L. M., B. C. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych J. C i G. C. i Z. P. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych A. P. i A. P. na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie wywiązywania się z obowiązku zapewnienia bezpłatnego dowozu dzieci do szkoły w [...] 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania 2. zasądza od Burmistrza Gminy M. na rzecz skarżącego M. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego L. M. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 29 kwietnia 2021 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 420/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi ze skargi M. M. (reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych M. M. i L. M.), B. C. (reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych J. C. i G. C.) i Z. P. (reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych A. P. i A. P.) na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie wywiązywania się z obowiązku zapewnienia bezpłatnego dowozu dzieci do szkoły w W. , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity na dzień orzekania przez WSA Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że skarżący wnieśli skargę w trybie art. 101a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej jako: u.s.g.). Wskazali na przepis art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 910, dalej jako: P.o.) podnosząc że spełniają określony w tym przepisie warunek kilometrowy, gdyż jako uczniowie klas 7 i 8 szkoły podstawowej mieszkają w odległości 9,2 km (M. M.), 8,1 km (B. C.) oraz 6,1 km (Z. P.) od szkoły. Wyjaśnili, że po zmianie obwodów szkolnych w gminie, skarżący, którzy kontynuują naukę w szkole macierzystej (tj. w szkole, w której uczyli się jeszcze przed zmianą obwodów szkolnych) zostali pozbawieni darmowego dowozu do szkoły. Podali, że złożona do Burmistrza prośba o przywrócenie tego transportu została rozpoznana negatywnie. Wskazali przy tym, że nie zostały podjęte żadne decyzje o obowiązkowym przeniesieniu skarżących do innej szkoły. W związku z tym wnieśli o nakazanie Burmistrzowi zapewnienia skarżącym bezpłatnego dowozu do i ze szkoły podstawowej, do której uczęszczają, a także, zwrotu poniesionych kosztów dojazdu za okres od września 2019 r. w kwotach wskazanych w skardze. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy M. wniósł o jej oddalenie podnosząc że w skardze nie podano przepisu, na podstawie którego organ byłby zobowiązany do dowożenia dzieci zamieszkujących poza obwodem szkoły. Wyjaśniono, że w związku z wejściem w życie z dniem 1 września 2017 r. ustawy P.o., na podstawie art. 206 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 roku poz. 60 ze zm., dalej jako: przepisy wprowadzające P.o.), została podjęta uchwała Rady Miejskiej w M. z 28 marca 2017 r. w sprawie dostosowania sieci szkół podstawowych i gimnazjów do nowego ustroju szkolnego. W § 4 tej uchwały zdecydowano o przekształceniu Gimnazjum we W. w publiczną ośmioletnią szkołę podstawową o nazwie Szkoła Podstawowa we W. oraz w załączniku Nr 1 do uchwały ustalono na okres od 1 września 2017 r. do 31 sierpnia 2019 r. plan sieci publicznych szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę M. oraz wyznaczono granice obwodów szkół, ustalając, że miejscowości B. (sołectwo B.), K. (sołectwo K.) i W. (sołectwo W.) leżą w granicach obwodu Szkoły Podstawowej we W. W okresie przejściowym pomiędzy 1 września 2017 r. a 31 sierpnia 2019 r. uczniowie którzy rozpoczęli naukę w danej szkole podstawowej kontynuowali w niej naukę do ukończenia danego etapu edukacji, natomiast następnie uczniowie powinni realizować obowiązek szkolny w wynikającej z uchwały szkole obwodowej. Podano, że w odniesieniu do Szkoły Podstawowej we W. nie zawarto w uchwale o dostosowaniu sieci szkół rozwiązań wynikających z art. 205 przepisów wprowadzających P.o. Z kolei uchwałą Rady Miejskiej w M. z 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalenia planu sieci publicznych szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę M. oraz określenia granic obwodów publicznych szkół podstawowych, od dnia 1 września 2019 r. potwierdzono sieć szkół podstawowych i granice obwodów szkolnych przyjęte w uchwale z 28 marca 2017 r. Wskazano, że Gmina zapewnia dowożenie wszystkim dzieciom zamieszkałym w obwodzie szkoły poza miejscowością stanowiącą siedzibę szkoły. W związku z tym Gmina zapewnia dojazd dzieciom zamieszkałym w B., W. i K. do Szkoły Podstawowej we W.. Oddalając skargę WSA stwierdził, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 39 ust. 3 P.o. prowadzi do konkluzji, że przepis ten przewiduje dwie formy realizacji obowiązku gminy zapewnienia uczniom mieszkającym o określonej odległości od szkoły transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły. Pierwszą jest zapewnienie bezpośrednio przez gminę bezpłatnego transportu i opieki, a drugą, która może mieć zastosowanie wtedy, gdy dowożenie zapewniają rodzice - zwrot kosztów przejazdu. Podniesiono przy tym, że gmina obowiązana jest do zapewnia bezpłatnego transportu dzieci do szkoły pod dwoma warunkami rozpatrywanymi łącznie. Pierwszy warunek wynika z treści art. 39 ust. 2 P.o. i dotyczy normatywnej, tj. określonej przez ustawodawcę, odległości drogi dziecka do szkoły (liczonej w kilometrach), w rozróżnieniu na klasy I-IV szkół podstawowych oraz V-VIII szkół podstawowych, po której przekroczeniu gmina zobowiązana jest zapewnić dzieciom bezpłatny transport. Drugi warunek wynika z treści art. 39 ust. 3 P.o. i stanowi, że obowiązek gminy w tym zakresie dotyczy przekroczenia normatywnej odległości drogi dziecka z domu do szkoły, w której obwodzie dziecko mieszka. Zatem obowiązek ten nie dotyczy przekroczenia normatywnej odległości drogi dziecka z domu do szkoły, która nie jest dla dziecka szkołą obwodową. Wskazano, że skarżący spełniają warunek z art. 39 ust. 2 P.o., albowiem są uczniami klasy VII i VIII szkoły podstawowej, a ich droga z domu do szkoły do której uczęszczają przekracza 4 km. Nie spełniają natomiast warunku, na jaki wskazuje treść art. 39 ust. 3 P.o., a mianowicie, szkoła do której uczęszczają nie jest ich szkołą obwodową. Okoliczność ta – zdaniem WSA - ma istotne znaczenie z punktu widzenia złożonej przez stronę skargi w trybie art. 101a u.s.g., która znajdzie uzasadnienie wyłącznie w sytuacji objętej hipotezą tego przepisu, tj. gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Norma wynikająca z art. 39 ust. 2 i 3 P.o. nie daje zatem podstaw do nałożenia na gminę obowiązku zapewnienia transportu dzieciom uczęszczającym do szkoły, która nie jest ich szkołą obwodową. Wskazano, że kwestie nowych obwodów szkolnych rodzice dzieci mogą ewentualnie kwestionować poprzez zaskarżenie uchwały Rady, która jest prawem miejscowym. Dopóki jednak ta uchwała jest w obrocie prawnym, to wiąże organy administracji publicznej i mieszkańców gminy, dla której została uchwalona. Dodatkowo podano, że czym innym jest prawo dziecka do kontynuowania nauki w szkole dotychczasowej, a czy innym, kwestia przypisania konkretnej miejscowości zamieszkania dziecka do szkoły obwodowej. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiódł M. M., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego L. M., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 1 P.o. oraz art. 101a ust. 1 i 2 w zw. z art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. poprzez nieuwzględnienie skargi zgodnie z jej treścią, mimo zasadnych podstaw, z uwagi opisaną niżej błędną wykładnię ustawy P.o. oraz u.s.g., co oznaczało dopuszczenie się naruszenia prawa materialnego. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 39 ust. 3 pkt 1 P.o. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przypadku dziecka, które rozpoczęło edukację szkolną we właściwej dla jego miejsca zamieszkania szkole obwodowej, gmina nie ma obowiązku zapewniać do tej szkoły bezpłatnego dowozu, o którym mowa w tym przepisie, jeśli w trakcie edukacji uchwałą rady gminy zmieniony zostanie obwód szkolny, którego skutkiem jest przypisanie tego dziecka do innego obwodu szkolnego, w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu nakazuje przyjęcie, że zmiana obwodów szkolnych (mając na uwadze przepisy rozdziału 6 P.o., a także art. 68 P.o.) ma zastosowanie do dzieci, które będą rozpoczynały obowiązek szkolny, a nie do dzieci, które już go realizowały, w związku z czym nabyły uprawnienie do korzystania z bezpłatnego transportu do szkoły, która była dla nich właściwą w momencie rozpoczęcia edukacji; - art. 101a ust. 1 i 2 w zw. z art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w sprawie, w której uchwałą rady gminy zmieniono obwody szkolne, właściwą drogą ochrony praw dziecka, które rozpoczęło edukację szkolną w szkole właściwej dla jego miejsca zamieszkania, nabywając w związku z tym uprawnienie do bezpłatnego dowozu do szkoły, która na skutek uchwały stała się niewłaściwa, jest skarżenie tej uchwały (mimo, że działa ona na przyszłość, w odniesieniu do dzieci, które dopiero zaczną realizować obowiązek szkolny), podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że właściwą drogą ochrony praw dziecka - które na moment zmiany obwodów szkolnych realizowało już obowiązek szkolny w szkole właściwej na moment rozpoczęcia edukacji - jest skarżenie zaniechania burmistrza, skoro organ ten nie wykonał czynności nakazanych prawem, wynikających z art. 39 ust. 2 i 3 P.o. oraz z uchwały rady gminy obowiązującej w momencie rozpoczęcia edukacji przez dziecko. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie wydanie wyroku reformatoryjnego w oparciu o art. 188 p.p.s.a., zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepianych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że uchwała rady gminy wpływająca na zmianę obwodów szkolnych nie oddziaływuje na nabyte wcześniej uprawnienie do bezpłatnego dojazdu do szkoły przez dziecko, które rozpoczęło edukację w szkole miejscowo dla niego właściwej. Powołano się na stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej zawarte w opinii z 17 czerwca 2020r., dołączone do akt sprawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie uprawnienie do bezpłatnego dowozu do szkoły jest uprawnieniem akcesoryjnym do uprawnienia dziecka do kontynuowania edukacji w dotychczasowej szkole. Jeśli dziecku przysługuje uprawnienie do kontynuowania edukacji w szkole, która nie jest już dla niego miejscowo właściwa, a nie są spełnione przesłanki przeniesienia do innej szkoły wymienione w art. 68 P.o., to z powyższego wypływa uprawnienie do bezpłatnego dojazdu do szkoły. Zarzucono, że stanowisko WSA, że zmiana obwodów szkolnych wpływa na nieziszczenie się przesłanki z art. 39 ust. 3 P.o. w stosunku do dzieci, które już realizowały obowiązek edukacji, jawi się również jako sprzeczne z art. 70 ust. 4 zd. 1 Konstytucji, gdyż dostęp do wykształcenia nie może być rozumiany tylko jako możliwość edukowania się, ale oznacza taką organizację edukacji, która dostęp ten czyni faktycznie powszechnym i równym. Trudno o takiej równości mówić, jeśli porówna się sytuację ucznia, który rozpoczął edukację w szkole, która była dla niego szkołą właściwą, a wobec zmiany obwodów pozbawiony został bezpłatnego dojazdu do szkoły, z uczniem, który rozpoczyna edukację w danej szkole - zgodnej z nowym podziałem obwodów szkolnych, mając zapewniony bezpłatny dojazd. Zakwestionowano także twierdzenie WSA, że właściwą drogą ochrony praw jest skarżenie uchwały rady gminy ustalającej nowe obwody szkolne, gdyż uchwała rady gminy ustalająca nowe obwody szkolne oddziaływuje na prawa osób, które dopiero rozpoczną edukację. Zatem skarżący nie miał interesu w skarżeniu uchwały rady gminy, ale miał prawo domagać się wykonywania przez burmistrza czynności nakazanych prawem, które wynikały z art. 39 ust. 2 i 3 P.o. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Burmistrza wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się skuteczne. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była decyzja ani postanowienie. W związku z tym powołany przepis w ogóle nie miał w sprawie zastosowania, a w tej sytuacji WSA nie mógł go naruszyć. Skuteczne natomiast okazały się pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 101a u.s.g. przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Składający skargę w tym trybie musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi (por. wyrok NSA z 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2435; z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1665/18, z 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1747/17 i inne). Podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi będzie więc każdy, kto może wykazać, że w wyniku bezczynności organu gminy albo w wyniku podjęcia przez organ gminy czynności prawnej lub faktycznej został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Natomiast przedmiotem skargi objęte są czynności prawne lub faktyczne z zakresu administracji publicznej, nakazane prawem (por. postanowienie NSA z 10 maja 2022 r. sygn. akt II GSK 552/22). Przy czym bezczynność organu gminy może polegać po pierwsze – na niewykonywaniu przez organ gminy czynności nakazanych przez prawo, co może przejawiać się albo w niepodjęciu czynności w ogóle, albo też w zaniechaniu jej wykonywania, w całości lub części, i po drugie – na podejmowaniu przez organ gminy czynności prawnych lub faktycznych naruszających prawa osób trzecich (wyrok NSA z 14 października 2021 r. sygn. akt I GSK 834/21). W niniejszej sprawie podstawą do wniesienia skargi stanowił art. 101a u.s.g. w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 1 P.o., zgodnie z którym jeżeli droga dziecka z domu do szkoły, w której obwodzie dziecko mieszka przekracza odległości wymienione w ust. 2 (4 km - w przypadku uczniów klas V-VIII szkół podstawowych), obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka albo zwrot kosztów przejazdu dziecka środkami komunikacji publicznej, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice. Przy czym niekwestionowane w sprawie jest spełnienie wymogów co do odległości drogi z domu do szkoły. Natomiast WSA uznał – podzielając stanowisko organu - że nie jest spełniony drugi z warunków, a mianowicie zamieszkiwanie ucznia w obwodzie szkoły. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka interpretacja powołanego przepisu, bez odwołania się do wykładni systemowej, jest nieuprawniona. Podnieść przede wszystkim należy, że wprawdzie przepisy P.o. nie wyrażają expressis verbis zasady, że uczeń rozpoczynający naukę w danej szkole, ma prawo kontynuować naukę w tej szkole aż do zakończenia całego etapu edukacyjnego realizowanego w tej szkole, lecz zasadę tą można wyprowadzić z innych przepisów P.o. Ochrona ucznia w tym zakresie wynika bowiem z faktu, że przeniesienie ucznia do innej szkoły przed zakończeniem pełnego cyklu edukacji w danej placówce dopuszczalna jest jedynie w określonych w ustawie przypadkach, a mianowicie w wypadku likwidacji szkoły, z końcem roku szkolnego (art. 89 ust. 1 P.o.), bądź też decyzji dyrektora szkoły o skreśleniu ucznia (art. 68 ust. 2 P.o.) lub przeniesienia ucznia, na wniosek dyrektora szkoły, przez kuratora oświaty do innej szkoły (art. 68 ust. 3 P.o.). Takie stanowisko potwierdzają także rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w związku z reformą szkolnictwa, zawarte w przepisach wprowadzających P.o. W art. 205 przepisów wprowadzających P.o. szczegółowo określono bowiem przypadki, w których organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może wskazać uczniom miejsce realizacji obowiązku szkolnego w innej szkole podstawowej powstałej z przekształcenia gimnazjum, a zatem przed zakończeniem całego cyklu edukacyjnego w dotychczasowej szkole. Skoro zatem ustawodawca precyzyjnie wskazał, w jakich okolicznościach może dojść do zmiany szkoły, do której uczeń uczęszcza, to przyjąć należy, że w pozostałych wypadkach takiej możliwości przeniesienia ucznia nie ma. W związku z powyższym nie można uznać, aby istniała możliwość przeniesienia ucznia do innej szkoły, przed zakończeniem danego etapu edukacji, w drodze podjęcia uchwały o zmianie obwodów szkolnych. Dopóki zaś uczeń uczęszcza do szkoły, która była właściwa miejscowo w momencie rozpoczęcia nauki w danej placówce, to zachowuje wszystkie uprawnienia z tym związane. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska WSA, że należy oddzielić prawo dziecka do kontynuowania nauki w szkole dotychczasowej od przypisania konkretnej miejscowości zamieszkania dziecka do szkoły obwodowej. Taki pogląd jest prawidłowy tylko w przypadku rekrutacji, a zatem rozpoczęcia nauki w danej szkole. Zgodnie bowiem z art. 130 ust. 5 P.o. do klasy I publicznej szkoły podstawowej, której ustalono obwód, dzieci i młodzież zamieszkałe w tym obwodzie przyjmuje się z urzędu. Przy czym uczeń nie ma obowiązku uczęszczania do szkoły, do której jest przypisany ze względu na miejsce zamieszkania. Zasadą jest zatem uczęszczanie dziecka do szkoły, w której obwodzie zamieszkuje, z czym powiązany jest obowiązek gminy zapewnienia transportu lub pokrycia kosztów dowozu realizowanego przez rodziców. O ile jednak uczeń rozpoczyna naukę w placówce znajdującej się poza obwodem szkolnym, to wynika to wyłącznie z woli rodziców. Nie można jednak takiego przypadku utożsamiać z sytuacją, gdy zmiana obwodów szkolnych następuje w trakcie nauki dziecka w szkole, która dotychczas była szkołą właściwą dla jego miejsca zamieszkania, gdyż w żaden sposób nie jest to zależne od woli rodziców. W związku z tym uchwała o zmianie obwodów może odnieść skutek wyłącznie na przyszłość, w stosunku do uczniów którzy rozpoczną naukę już po wejściu w życie uchwały. Natomiast nie ma ona zastosowania w odniesieniu do uczniów kontynuujących naukę w danej szkole, którzy na skutek jej podjęcia znaleźli się poza obwodem szkolnym. Do momentu zatem zakończenia całego etapu edukacji w danej szkole uczniów tych należy traktować jakby w dalszym ciągu była to ich szkoła obwodowa, także w kontekście art. 39 ust. 3 pkt 1 P.o. W tych okolicznościach słuszny jest zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 pkt 1 P.o. poprzez jego błędną wykładnię. Słusznie także skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 101a ust. 1 i 2 w zw. z art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu konieczności zaskarżenia uchwały dotyczącej obwodów szkolnych. Z wyżej podanych względów uchwała ta nie mogła odnieść skutku w stosunku do skarżącego kasacyjnie, a tym samym nie ma on legitymacji skargowej określonej w art. 101 ust. 1 u.s.g. Jak jednak wspomniano wyżej, w przepisach ustawy wprowadzającej P.o. przewidziano możliwość wskazania uczniom przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (w tym przypadku gminy) miejsca realizacji obowiązku szkolnego w innej szkole podstawowej powstałej z przekształcenia gimnazjum. Gdyby zatem została podjęta uchwała Rada Gminy w trybie art. 205 P.o., wskazująca uczniom szkoły w W. miejsce realizacji obowiązku szkolnego w szkole podstawowej powstałej z przekształcenia gimnazjum, to w takim wypadku zmiana obwodu szkolnego byłaby skuteczna także w odniesieniu do uczniów kontynuujących naukę w tej szkole. Z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że uchwała o zmianie obwodów szkolnych była związana z reformą szkolnictwa wprowadzoną w związku z wejściem w życie P.o., lecz nie końca jest jasne w jakim trybie i na jakiej podstawie uchwała ta została podjęta. Także w aktach sprawy brak jest uchwał, na które powołano się w odpowiedzi na skargę, a kwestii tej nie wyjaśnił WSA. W związku z tym sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, co nie pozwala na zastosowanie przez NSA art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji dokona zatem uzupełnienia akt sprawy o uchwały, na które powołał się organ w odpowiedzi na skargę, a następnie dokona ich analizy i ustali, czy w świetle ich zapisów dokonano zmiany obwodów szkolnych skutecznych także wobec skarżącego. W przeciwnym wypadku wyda orzeczenie mając na względzie powyższe wskazania NSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Koszty te wynoszą 577 złotych. Na koszty te składają się koszty wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, opłata od pełnomocnictwa, opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia i wpis od skargi kasacyjnej.