III OSK 5595/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2267/19 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 25 czerwca 2019 r. nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.71.2019.AL.2 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 2267/19 po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. (skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 25 czerwca 2019 r., nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.71.2019.AL.2 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że P., działając przez pełnomocnika, pismem z 28 marca 2018 r. wystąpiła o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Obiekt radiolokacyjny kolokowanych radarów [...] w G.", planowanego do realizacji na terenie działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gm. Z., powiat k., województwo p. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku (dalej: RDOŚ), działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. e) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 oraz art. 82 ust. 1, 2, 3 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej: u.u.i.ś.), a także § 2 ust. 1 pkt 7d, rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), decyzją z 15 lutego 2019 r. nr RDOŚ-Gd-W00. 420.55.2018.NB.ES.21 określił dla inwestycji środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Od tej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł skarżący. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z 25 czerwca 2019 r. nr DOOŚ-WDŚ/Z00.420.71.2019.AL.2: - uchylił pkt I 2. zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w ten sposób, że: a) zaplecza budowy, place składowe, punkty zbierania odpadów, przenośne sanitariaty, miejsca postojowe sprzętu zlokalizować na powierzchniach utwardzonych, w miarę możliwości jak najbliżej prowadzonych prac budowlanych; b) prace budowlane prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, przypadającym na okres od 1 marca do 31 sierpnia; dopuszczalne jest prowadzenie prac w wyżej wymienionym okresie pod nadzorem ornitologa, co należy potwierdzić wpisem w dokumentacji budowlanej; c) podczas realizacji wykopów zabezpieczyć plac robót wygrodzeniem herpetologicznym o wysokości min. 50 cm w części nadziemnej, zakończonej dodatkowo 10 cm przewieszką odchyloną na zewnątrz oraz w części podziemnej wkopanej na głębokość min. 10 cm; ogrodzenie należy wykonać z materiału umożliwiającego odpowiedni naciąg (siatka/folia polimerowa, siatka stalowa, geowłóknina, geotkanina itp.); oczka siatki nie mogą przekraczać 0,5 cm; wolne końce ogrodzeń należy zakończyć U lub C kształtnymi zawrotkami; zasięg oraz szczegółową lokalizację wygrodzeń tymczasowych ustali i skontroluje herpetolog, adekwatnie do aktualnych warunków środowiskowych; d) zapewnić regularne przeglądy placu budowy pod kątem powstawania zastoisk wody, które mogą być zasiedlane przez płazy oraz przegląd wykopów pod kątem uwięzionych zwierząt. Uwięzione zwierzęta niezwłocznie wyjąć na powierzchnię terenu i przenieść poza strefę prowadzonych prac budowlanych — przeglądu dokonywać pod nadzorem herpetologa; e) rozpoczęcie prac budowlanych, należy poprzedzić zdjęciem humusu (warstwa o głębokości ok. 0,2-0,3 m) i zmagazynowaniem go, na osobnych pryzmach zabezpieczonych przed zmieszaniem z ziemią rodzimą; po zakończeniu prac ziemnych zdjęty humus należy wykorzystać do kształtowania wierzchniej warstwy; f) plac budowy wyposażyć w środki do neutralizacji rozlanych substancji ropopochodnych; prowadzić bieżący nadzór w zakresie występowania niekontrolowanych wycieków substancji ropopochodnych; w przypadku awaryjnego zanieczyszczenia gruntu substancjami ropopochodnymi, zanieczyszczony grunt należy niezwłocznie usunąć i przekazać do utylizacji podmiotowi posiadającemu stosowne uprawnienia w tym zakresie, a zużyte sorbenty traktować jako odpady niebezpieczne i przechowywać, do czasu przekazania do utylizacji, w szczelnych pojemnikach; g) odpady niebezpieczne, w tym zużyty olej przekładniowy, materiały zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi, gromadzić w szczelnych beczkach/ pojemnikach zlokalizowanych w pomieszczeniach wieży radarowej, - uchylił pkt III zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie nie stwierdził konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a w pozostałej części utrzymał decyzję RDOŚ z 15 lutego 2019 r. w mocy. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję GDOŚ z 25 lipca 2019 r. nr DOOŚ-WDŚ/Z00. 420.71.2019.AL.2 wywiódł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) i lit. g) oraz pkt 8 ustawy u.u.i.ś., poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, wyrażającej się w oparciu rozstrzygnięcia na przedłożonym przez inwestora raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, mimo że raport nie spełnia wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 66 ustawy u.u.i.ś., w szczególności przez: brak sporządzenia szacunków natężeń pola elektrycznego, które będzie wytwarzać planowana stacją radarowa; pominięcie niepewności pomiarowych pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez stację radarową; pominięcie oceny ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko, wynikającego z hałasu i drgań generowanego przez stację radarową; brak sporządzenia oceny ryzyka potencjalnej awaryjności stacji radarowej, w kontekście możliwej zmiany kierunku emisji promieniowania; nie sporządzenie oceny potencjalnego ryzyka pożarowego związanego z planowanym przedsięwzięciem. Skarżący, na art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł również o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, w postaci: 1) opracowania pt. "Analiza problemu i raportu dotyczącego "Obiektu radiolokacyjnego kolokowanych radarów [...]", na okoliczność, że granicy strefy potencjalnego zagrożenia, w której wartość gęstości natężenia pola elektromagnetycznego dla radarów PSR/MSSR jest większa niż 0,1 W/m2; możliwości ponadnormatywnego oddziaływania stacji radarowej na środowisko, wynikającego z hałasu i drgań generowanych przez stację radarową; potencjalnej awaryjności stacji radarowej w kontekście zmiany kierunku emisji promieniowania; zagrożenia pożarowego jakie niesie za sobą usytuowanie stacji radarowej w miejscu wyznaczonym przez inwestora; błędów popełnionych w raporcie, na podstawie którego została wydana decyzja, mających wpływ na zasadnicze okoliczności dla niniejszej sprawy, takie jak np. możliwy zasięg strefy potencjalnego zagrożenia, w której wartość gęstości natężenia pola elektromagnetycznego dla stacji radarowej PSR /MSSR jest większa niż 0,1 W/m2, a także mapy poglądowej, na okoliczność faktycznego zasięgu ponadnormatywnego działania radarów PSR/MSSR. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto wniósł o rozważanie zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym zwrot kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych, ewentualnie według spisu kosztów, o ile takowy zostanie przedstawiony przed zamknięciem rozprawy. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że co do zasady podziela stanowisko GIOŚ o niecelowości dopuszczania oraz niezasadności przeprowadzania dowodu z załączonych do skargi dokumentów, skoro nie stanowiły one materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez GDOŚ i RDOŚ. Niemniej jednak w tej konkretnej sprawie, z uwagi na rodzaj przedmiotowej inwestycji, Sąd postanowił je dopuścić i przeprowadzić z nich dowód. Należało bowiem wykluczyć sytuację, gdy pominiecie tego dokumentu przemawiałoby za oddaleniem skargi, podczas gdy ze złożonego wraz ze skargą konrraportu wynikałyby istotne kwestie wskazujące na poważne wady sporządzonego raportu, przemawiające za wadliwością zaskarżonej decyzji oraz tej części decyzji I. instancji, która została utrzymana w mocy. W celu rozważenia zasadności przedstawionych w kontrraporcie argumentów, często specjalistycznych wywodów, Sąd posłużył się stanowiskiem wyspecjalizowanego organu, zajętym w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie ją uzupełniającym z 30.06.2020 r., poddając je ocenie. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że skarga skarżącego jest niezasadna, ponieważ nie stwierdzono istnienia wad postępowania, które powinny skutkować derogowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Sąd I instancji zgodził się z GDOŚ, że uzasadnienie zarzutów zawartych w przedmiotowej skardze pokrywa się w zasadzie z informacjami zawartymi w załączonym do skargi kontrraporcie oraz jego uzupełnieniu (opinii uzupełniającej). Trafnie też ocenił GDOŚ, że ów kontrraport jest nieobiektywny i zawiera wiele postulatów doktryny w zakresie metodologii badań, których konieczność uwzględnienia nie wynika jednak z obowiązujących obecnie przepisów prawa. Należy zatem zgodzić się z organem, że w pewien sposób kontrraport manipuluje lokalizacją inwestycji, zależnie od tego jakich w danym momencie potencjalnych zagrożeń w funkcjonowaniu tej instalacji upatrują jego autorzy. Raz więc jako miejsce realizacji inwestycji wskazuje się zabudowę mieszkaniową, akcentując wówczas oddziaływanie przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu i drgań, które jak zauważył GDOŚ mogą stanowić oddziaływania nieznaczące, nie mające jakiegokolwiek negatywnego wpływu na środowisko. Innym razem miejscem lokalizacji inwestycji w kontrraporcie są tereny leśne, gdy chodzi o uwypuklenie potencjalnego zagrożenia pożarowego, wynikającego z funkcjonowania przedmiotowego przedsięwzięcia. W przedłożonym ze skargą opracowaniu przywołano dane ze specyfikacji radaru pierwotnego PSR i radaru wtórnego MSSR, podając odległości od najbliższej zabudowy. Zakładając, że inwestycja będzie "obracającym się kilkutonowym masywem" sugerowano, że stacja radiolokacyjna może być emitorem hałasu w środowisku. Następnie jednak w opinii uzupełniającej autorzy kontrraportu stwierdzili wyraźnie, że w żadnym miejscu kontrraportu nie sugerowali, aby ta instalacja radarowa ponadnormatywnie miała oddziaływać na środowisko w zakresie hałasu i drgań. Bezsporne między stronami jest zatem, że oddziaływanie takie nie wystąpi. Autorzy kontrraportu nie dowodzili więc, że przedmiotowa inwestycja będzie powodowała oddziaływanie akustyczne, a tym bardziej na poziomie ponadnormatywnym. Według Sądu I instancji, słuszna jest konkluzja GDOŚ, że kontrraportu tego nie można uznać za rzetelny i wiarygodny dokument w sprawie, mogący stanowić opozycję wobec ustaleń zawartych w owym raporcie, sporządzonym – w przeciwieństwie do kontrraportu – przez osoby spełniające wymogi z art. 74a, u.u.i.ś. Sąd I instancji wskazał, że należy mieć na uwadze, że uczestnicy postępowania zgłaszając zastrzeżenia dotyczące tego dowodu i przedstawiając kontrekspertyzę, muszą w niej w sposób udokumentowany wskazać na wady raportu i ich wpływ na ostateczne oddziaływanie danej inwestycji na środowisko. Kontrraport zaś posługuje się domysłami i nie reprezentuje dostatecznej wartości merytorycznej. Brak mu dostatecznej szczegółowości i kompleksowości oceny. Podkreślenia wymaga w szczególności, że kontrraport przedłożony przez skarżącego nie dowodzi przekroczeń w zakresie oddziaływania na środowisko tej inwestycji. Nie dokumentuje, że one wystąpią, a ich zasięg (także co do wysokości możliwego oddziaływania n.p.t.) może mieć negatywny wpływ na najbliższą zabudowę mieszkaniową. Zaznacza jedynie, że zastosowanie innej metodologii (zalecanej w literaturze przedmiotu, lecz nie wymaganej przez przepisy prawa) może doprowadzić do odmiennych wniosków co do zasięgu w zakresie odległości oddziaływania tej inwestycji, niż to wynika z raportu. Tu jednak trzeba mieć na uwadze, że miejsce lokalizacji nie zostało wybrane przypadkowo. Rozważano inne warianty usytuowania tej inwestycji. Analizowano warianty o zróżnicowanych lokalizacjach, tj. na działce nr ew. [...], na działce nr ew. [...], na działce nr ew. [...]. GDOŚ słusznie podzielił ocenę celowości wykonania przedsięwzięcia w wariancie wskazanym przez inwestora, gdyż wariant ten, w stosunku do wariantów alternatywnych, będzie zlokalizowany na najwyżej położonym terenie, a tym samym większość obiektów w promieniu do kilkunastu kilometrów będzie znajdowała się poniżej wysokości anten radaru. Jest to zatem najwyższe wzniesienie na tym obszarze. Obliczenia przeprowadzone na potrzeby inwestycji wykazały, że granice obszarów pól elektromagnetycznych o wartości większej lub równiej 0,1 W/m2 wystąpią w odległości ok. 270 m od anten i na wysokości powyżej 37 m n.p.t., a uwzględniając lokalne nierówności terenu powyżej 20 m n.p.t. W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez r.pr., na podstawie art. 176 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.), przez: błędną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w uznaniu, że przedłożone przez skarżącego opracowanie (kontrraport) zatytułowane jako "Analiza problemu i raportu dotyczącego "Obiektu radiolokacyjnego kolokowanych radarów [...]", nie stanowi dowodu na fakt, że: zasięg ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, jaki potencjalnie może wytwarzać radar PSR/MSSR, będzie większy niż zasięg wskazany w raporcie oddziaływania na środowisko przedłożonym przez inwestora, zasięg ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, jaki potencjalnie może wytwarzać radar PSR/MSSR, nie będzie ograniczał się jedynie do terenu inwestycji, lecz będzie obejmował nieruchomości przeznaczone w planie miejscowym pod budownictwo mieszkaniowe, położne poza działką, na której zaplanowano lokalizację stacji radarowej, 2) naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., przez: brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w pominięciu w ocenie pod względem wiarygodności części materiału dowodowego, w postaci opinii uzupełniającej do kontrraportu (dołączonej do pisma skarżącego z 3 stycznia 2020 r.), w zakresie, w jakim rzeczona opinia opisywała kluczowy dla sprawy problem dotyczący potencjalnego ponadnormatywnego zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez stację radarową PSR/MSSR, 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, przez: brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo, że ocenę najistotniejszego w sprawie dowodu, czyli raportu oddziaływania na środowisko - organ dokonał błędnie, tj. z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.u.i.ś., bowiem uznał, że wskazany raport stanowi wiarygodny dowód na ilość i zasięg emisji wytwarzanych przez stację radarową PSR/MSSR, pomimo, że dokument ten pomijał niepewności pomiarowe pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez sporną stację radarową, a także zaniżał zasięg ponadnormatywnego odziaływania tego pola. Mając na uwadze podniesione zarzuty, wniesiono o: 1) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie WSA w Warszawie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., zasądzenie od GDOŚ, kosztów postępowania kasacyjnego, w tym opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł uiszczonej przez skarżącego tytułem sporządzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a także kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 "§ 2" p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W piśmie reprezentowanego przez radcę prawnego uczestnika postępowania P. z 31 stycznia 2022 r. wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej i podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Biorąc pod uwagę komplementarny charakter zarzutów przedstawionych w pkt II. 1) 2) petitum skargi kasacyjne oraz dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, przez: błędną ocenę materiału dowodowego oraz brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w pominięciu w ocenie pod względem wiarygodności części materiału dowodowego należy ocenić je łącznie zwłaszcza w kontekście ich uzasadnienia. W ramach zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. oraz jego uzasadnienia skarżący kasacyjnie podnosi w szczególności, że zasięg ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, jaki potencjalnie może wytwarzać radar PSR/MSSR, będzie większy niż zasięg wskazany w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożonym przez inwestora. Skarżący kasacyjnie kwestionuje głównie ustalenia wynikające z treści raportu dotyczące zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, jaki potencjalnie może wytwarzać radar PSR/MSSR. Skarżący kasacyjnie uważa, że zasięg ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego nie będzie ograniczał się jedynie do terenu inwestycji, lecz będzie obejmował nieruchomości przeznaczone w planie miejscowym pod budownictwo mieszkaniowe, położne poza działką, na której zaplanowano lokalizację stacji radarowej. Istota zarzutów przedstawionych w pkt II. 1) 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczy kwestionowania treści raportu w zakresie wynikającego z niego zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, którego źródłem będzie eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się dalej do zarzutów przedstawionych w pkt II. 1) 2) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. w z art. 106 § 5 p.p.s.a. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu I instancji do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd I instancji wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. Po drugie, art. 233 § 1 k.p.c. stosowany na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a., odpowiednio do uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym odnosi się jedynie do niezawartych w aktach postępowania administracyjnego dowodów z dokumentów, które sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 19.12.2023 r., II OSK 2627/22, LEX nr 3703180). Przepis ten nie ma zatem zastosowania do objętych aktami administracyjnymi dokumentów, które podlegały bezpośredniej ocenie przez skarżony organ, a taki charakter miał raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienie. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego "Co do zasady, nie może stanowić naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. dokonanie przez sąd I instancji oceny materiału dowodnego zgromadzonego na etapie postępowania administracyjnego i do którego organy już się ustosunkowały, co sąd skontrolował. Wynik tej kontroli, niesatysfakcjonujący dla strony, nie może być obalony zarzutem naruszenia ww. przepisów, gdyż nie odnoszą się one do takiej sytuacji. Skutecznym zarzutem kasacyjnym dotyczącym naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. można byłoby zakwestionować nieprzeprowadzenie przez WSA dowodów, mimo spełnionych, zgodnie z tym przepisem, przesłanek, a nie dokonanie nawet wadliwej - zdaniem strony - oceny dowodów już przeprowadzonych wcześniej (na etapie administracyjnym)" (zob. wyrok NSA z 10.10.2019 r., II GSK 2872/17, LEX nr 2757267). W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał oceny materiału dowodnego zgromadzonego na etapie postępowania administracyjnego i do którego organy już się ustosunkowały. W skład tego materiału wchodził raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnienie. Nie można zarzucić Sądowi I instancji, że prowadził postępowanie dowodowe wyłącznie w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej nie wykazał, że zastosowane przez Sąd I instancji kryteria oceny wiarygodności dopuszczonego w niniejszej sprawie dowodu w postaci kontrraportu były oczywiście błędne (por. wyrok NSA z 20.12.2018 r., II FSK 3626/16, LEX nr 2608024). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., przez: brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w pominięciu w ocenie pod względem wiarygodności części materiału dowodowego, w postaci opinii uzupełniającej do kontrraportu (dołączonej do pisma skarżącego z 3 stycznia 2020 r., k.78-79 akt sądowych, tom I), w zakresie, w jakim rzeczona opinia opisywała kluczowy dla sprawy problem dotyczący potencjalnego ponadnormatywnego zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez stację radarową PSR/MSSR. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w celu rozważenia zasadności przedstawionych w kontrraporcie argumentów, często specjalistycznych wywodów, Sąd posłużył się stanowiskiem wyspecjalizowanego organu, zajętym w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie ją uzupełniającym z 30.06.2020 r., (k. 148-149 akt sądowych, tom I) poddając je ocenie. Sąd I instancji wyjaśnił, że autorzy kontrraportu nie dowodzili, że przedmiotowa inwestycja będzie powodowała oddziaływanie akustyczne, a tym bardziej na poziomie ponadnormatywnym. Sąd I instancji zasadnie zgodził się z organem, że w pewien sposób kontrraport manipuluje lokalizacją inwestycji, zależnie od tego jakich w danym momencie potencjalnych zagrożeń w funkcjonowaniu tej instalacji upatrują jego autorzy. Raz więc jako miejsce realizacji inwestycji wskazuje się zabudowę mieszkaniową, akcentując wówczas oddziaływanie przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu i drgań, które jak zauważył GDOŚ mogą stanowić oddziaływania nieznaczące, nie mające jakiegokolwiek negatywnego wpływu na środowisko. Innym razem miejscem lokalizacji inwestycji w kontrraporcie są tereny leśne, gdy chodzi o uwypuklenie potencjalnego zagrożenia pożarowego, wynikającego z funkcjonowania przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z 15.11.2024 r., III OSK 5331/21, LEX nr 3786257). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na decyzję GDOŚ z 25 czerwca 2019 r., nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.71.2019.AL.2 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jakie przyjął znaczenie norm prawnych stosowanych w niniejszej sprawie, a także co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym, bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok - wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnej - poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. - sformułowanego samodzielnie, jak i w powiązaniu z przywołanymi w zarzucie przepisami - bezskutecznym. Nieskuteczny okazał się także zarzut przedstawiony w pkt II. 3) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, przez: brak uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się - innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m.in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 p.p.s.a., a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że - nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych - mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie (zob. wyrok NSA z 24.07.2024 r., II OSK 1404/23, LEX nr 3750772). Warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało, lub mogło mieć, wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie doszło do stwierdzonego powyżej naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia, bowiem Sąd I instancji prawidłowo uznał za niezasadne zarzuty skargi na decyzję GDOŚ z 25 czerwca 2019 r., nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.71.2019.AL.2 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący kasacyjnie uważa, że organ dokonał błędnej oceny raportu, tj. z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.u.i.ś., bowiem uznał, że wskazany raport stanowi wiarygodny dowód na ilość i zasięg emisji wytwarzanych przez stację radarową PSR/MSSR, pomimo, że dokument ten pomijał niepewności pomiarowe pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez sporną stację radarową, a także zaniżał zasięg ponadnormatywnego odziaływania tego pola. Zarzut ten nie jest zasadny. Odnosząc się do tego zarzutu i jego uzasadnienia zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie jest trafny zarzut naruszenia przez GDOŚ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, u.u.i.ś., przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przedłożonego przez inwestora raportu, niespełniającego wymogów określonych w art. 66 u.u.i.ś. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organ odwoławczy, którego pracownicy niewątpliwie dysponują wiedzą specjalistyczną w tej dziedzinie - wbrew tym zarzutom - dokonał zindywidualizowanej oceny tego raportu wraz z załącznikami oraz aneksami. Ma rację Sąd I instancji, że kontrraport posługuje się domysłami i nie reprezentuje dostatecznej wartości merytorycznej. Brak mu dostatecznej szczegółowości i kompleksowości oceny. W trafnej ocenie Sądu I instancji kontrraport (k. 12-20 akt sądowych, tom I) przedłożony przez skarżącego nie dowodzi przekroczeń w zakresie oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia. Nie dokumentuje, że one wystąpią, a ich zasięg (także co do wysokości możliwego oddziaływania n.p.t.) może mieć negatywny wpływ na najbliższą zabudowę mieszkaniową. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, u.u.i.ś. ponieważ przedmiotowy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera opis przewidywanych rodzajów i ilości emisji, w tym odpadów, wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. i jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. Ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej strony wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa tzn. z udziałem podmiotów, które nie muszą dysponować w tego rodzaju sprawach interesem prawnym ani nawet interesem faktycznym, ale ustawodawca zapewnia im dostęp do informacji o wpływie danego przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód podlega ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 81 k.p.a. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 ustawy środowiskowej oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Organ nie jest zatem związany treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania orzeczenia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest zatem w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji, gdy raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości (zob. wyrok NSA z 9.05.2023 r., III OSK 3374/21, LEX nr 3555050). Skarżący kasacyjnie nie wykazał w kontrraporcie, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co doprowadziło do błędnej oceny treści przedmiotowego raportu. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest prawidłowe. Obowiązek uwzględnienia interesu skarżącego kasacyjnie nie oznacza bowiem realizacji przedsięwzięcia w innym miejscu. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuję przy tym wyboru wariantu realizacji przedsięwzięcia. Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora (zob. wyrok NSA z 12.11.2019 r., II OSK 3179/17, LEX nr 2755218). Z treści przedstawionego przez skarżącego kasacyjnie kontrraportu nie można wyprowadzić tezy, że "odziaływanie w zakresie pól elektromagnetycznych o wartości ponadnormatywnej nie zamknie się w granicach terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" (str. 11 skargi kasacyjnej). Wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (porównaj wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 383/08, LEX nr 526577). Należy bowiem przypomnieć, że sąd administracyjny nie przeprowadza już uzupełniającego postępowania dowodowego, za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., jak i to, że raport ten ma charakter dokumentu prywatnego inwestora, będącego dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Ponadto Sąd I instancji dokonując kontroli legalności decyzji środowiskowej nie może pominąć wynikającej z ustawy środowiskowej właściwości rzeczowej organu, który wydaje decyzję środowiskową. Sąd administracyjny nie może dokonywać własnych ustaleń stanu faktycznego, a więc również ustaleń wymagających wiedzy specjalistycznej, ponieważ kontroluje tylko, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez właściwe organy obu instancji (zob. wyrok NSA z 28.07.2016 r., II OSK 2661/14, LEX nr 2118244). Dlatego też, podnoszone wobec raportu zarzuty wynikające z treści kontrraportu (k. 12-20 akt sądowych, tom I) nie podważyły skutecznie jego merytorycznych ustaleń, biorąc pod uwagę wymagane w danym zakresie przedmiotowym wiadomości specjalne. Wnioski wynikające z kontrraportu przedstawione w jego podsumowaniu na str. 8, są bardzo ogólne i nie odnoszą się do konkretnych wielkości fizycznych i matematycznych obliczeń. Świadczą o tym stwierdzenia, że "część obliczeniowa nie jest w pełni poprawna w zakresie metodologii; istnieje możliwość, że wartość tłumienia falowodu powinna być inna niż została użyta; ze względu na brak niepewności pomiarowych i potencjalne niedokładności wyznaczania tłumienia falowodu, zasięg strefy podwyższonej gęstości mocy pola elektromagnetycznego może być większy". Podkreślić należy, że żaden autorów kontrraportu nie posiada wymaganego przepisami wykształcenia (nauki fizyczne nie należą do wykształcenie wymienionego w ustawie). Doświadczenie w opiniowaniu urządzeń technicznych nie odpowiada treści 74a ust. pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.). Zgodnie treścią tego przepisu, autorem prognozy oddziaływania na środowisko, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, a w przypadku zespołu autorów - kierującym tym zespołem powinna być osoba, która: 1) ukończyła, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce, co najmniej studia pierwszego stopnia lub studia drugiego stopnia, lub jednolite studia magisterskie na kierunkach związanych z kształceniem w zakresie: a) nauk ścisłych z dziedzin nauk chemicznych, b) nauk przyrodniczych z dziedzin nauk biologicznych oraz nauk o Ziemi, c) nauk technicznych z dziedzin nauk technicznych z dyscyplin: biotechnologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria środowiska, d) nauk rolniczych, leśnych i weterynaryjnych z dziedzin nauk rolniczych, nauk leśnych lub 2) ukończyła, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce, co najmniej studia pierwszego stopnia lub studia drugiego stopnia, lub jednolite studia magisterskie i posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w pracach w zespołach przygotowujących raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub prognozy oddziaływania na środowisko lub brała udział w przygotowaniu co najmniej 5 raportów o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub prognoz oddziaływania na środowisko. Wyjaśnić należy, że mgr inż. A.D., według oświadczenia z 9 sierpnia 2019 r. (k. 21 akt sądowych, tom I) ukończył studia magisterskie "o kierunku Nanotechnologia na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej. Według oświadczenia z 9 sierpnia 2019 r. inż. S.C. ukończył studia I stopnia "o kierunku Nanotechnologia na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej (k. 22 akt sądowych, tom I). Zgodnie z oświadczeniem z 9 sierpnia 2019 r. dr inż. M.C. ukończył "studia magisterskie o kierunku Fizyka Techniczna na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej, doktorat z dziedziny nauk fizycznych", (k. 23 akt sądowych, tom I). Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.