III OSK 545/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 1787/22 w sprawie ze skargi M.C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 1 sierpnia 2022 r., nr 361 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.C. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 1787/22, oddalił skargę M.C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 1 sierpnia 2022 r., nr 361 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia 31 stycznia 2022 r. M.C., były funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji [...], zwrócił się do KWP o wydanie zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Komendant Wojewódzki Policji [...], postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr K-266/2002, na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskodawca, rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z dnia 20 września 2002 r., został przyjęty do służby w Policji z dniem 11 września 2002 r. i mianowany policjantem w służbie kandydackiej na stanowisko kursanta Oddziału Prewencji Policji Komendy Stołecznej Policji. Z dniem 10 września 2003 r. został zwolniony ze służby w Policji po zakończeniu służby wojskowej. Organ odnotował, że w aktach osobowych nie znajduje się żaden zakres obowiązków z tego okresu. Z dniem 25 listopada 2003 r. były funkcjonariusz rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 24 listopada 2003 r. został ponownie przyjęty do służby w Policji i mianowany na stanowisko kursanta Referatu do walki z przestępczością przeciwko własności intelektualnej i przemysłowej Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji [...]. W aktach osobowych znajduje się zakres czynności, z którego wynika, iż do zadań byłego funkcjonariusza należało m.in. samodzielne prowadzenie postępowań przygotowawczych, sporządzanie planów operacyjno-śledczych oraz prowadzenie rozpoznania operacyjnego. Z dniem 1 stycznia 2005 r. były funkcjonariusz został mianowany na stanowisko aplikanta Referatu dochodzeniowo-śledczego II Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP [...], a następnie z dniem 1 października 2005 r. mianowany na stanowisko referenta tejże Sekcji. Z opinii służbowej z dnia 25 października 2004 r. oraz z karty opisu stanowiska pracy wynika, iż do najważniejszych zadań realizowanych na tych stanowiskach służbowych należało m. in. samodzielne prowadzenie postępowań przygotowawczych, sporządzanie planów operacyjno-śledczych oraz prowadzenie rozpoznania operacyjnego. Opisując dalszy przebieg służby wnioskodawcy organ wskazał, że rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 17 stycznia 2008 r. został on z dniem 1 lutego 2008 r. mianowany na stanowisko detektywa Zespołu dochodzeniowo-śledczego II Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP [...]. Karta opisu pracy na stanowisku określa, iż funkcjonariusz realizował czynności m.in. z zakresu prowadzenia postępowań przygotowawczych, sporządzania planów operacyjno-śledczych, współpracy z osobami informującymi. Rozkazem personalnym [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 stycznia 2010 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji [...] i mianowany z dniem 15 lutego 2010 r. na stanowisko asystenta Wydziału do walki z Korupcją KWP [...], a następnie z dniem 1 marca 2013 r. mianowany na stanowisko specjalisty. Organ stwierdził, że z karty opisu stanowiska pracy wynika, iż zakres zadań byłego funkcjonariusza obejmował m.in. rozpoznawanie, wykrywanie i zapobieganie przestępstwom w sferze korupcyjnej, prowadzenie współpracy z osobowymi źródłami informacji, prowadzenie form pracy operacyjnej. Natomiast na podstawie karty opisu pracy na stanowisku, z którą został zapoznany w dniu 1 grudnia 2016 r., można stwierdzić, iż do głównych zadań wnioskodawcy należało m.in. rozpoznawanie, wykrywanie i zapobieganie przestępstwom korupcyjnym, prowadzenie pracy operacyjnej w ramach powołanych grup zadaniowych, wszczynanie form pracy operacyjnej, prowadzenie współpracy z osobowymi źródłami informacji. W aktach osobowych, nie znaleziono żadnych dokumentów, które potwierdzałyby pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. W związku z tym pismem z dnia 16 lutego 2022 r. zwrócono się do Komendanta Stołecznego Policji o przesłanie informacji, w oparciu o posiadane dokumenty, czy M.C. spełnia warunki odnośnie do podwyższenia podstawy wymiaru emerytury za okres służby kandydackiej, tj. od 11 września 2002 r. do 10 września 2003 r. Jednocześnie pismem z tej samej daty zwrócono się z zapytaniem do KMP [...], czy M.C. spełnia warunki odnośnie do podwyższenia podstawy wymiaru emerytury w okresie od 25 listopada 2003 r. do 14 lutego 2010 r., a także do Naczelnika Wydziału do walki z Korupcją KWP [...] za okres od 15 lutego 2010 r. do 25 lutego 2021 r. Komendant Stołeczny Policji pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r. poinformował, że ze zgromadzonej w toku prowadzonej kwerendy dokumentacji, w szczególności z notatki służbowej z dnia 14 kwietnia 2022 r., zatwierdzonej przez Dowódcę Oddziału Prewencji Policji wynika, iż brak jest podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez M.C. w okresie od dnia 11 września 2002 r. do dnia 10 września 2003 r. w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Anty korupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611, dalej "rozporządzenie"). Ponadto wskazano, iż kwerendę materiałów przeprowadzono z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13. KWP wskazał, że jak wynika z notatki służbowej z dnia 14 kwietnia 2022 r. potwierdzenie pełnienia przez funkcjonariusza Oddziału Prewencji Policji [...] służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia może nastąpić na podstawie zapisów w notatnikach służbowych. Zapisy wskazanej dokumentacji zawierają informacje o czasie, miejscu i rodzaju wykonywanych czynności przez policjanta podczas służby pełnionej w Oddziale Prewencji Policji [...], czynnym i bezpośrednim udziale funkcjonariusza w zdarzeniach, czynnościach lub akcjach. Natomiast dokumentację pomocniczą w powyższym zakresie stanowią książki służby lub zabezpieczeń oraz książki odpraw i narad służbowych. Organ podniósł, że w notatce służbowej wskazano, iż dokumentacja archiwalna obrazująca przebieg służby M.C. za okres od 11 września 2002 r. do 10 września 2003 r. została wybrakowana. Dalej organ wskazał, że KMP [...] pismem z dnia 21 marca 2022 r., poinformował, że po dokonanym przeglądzie materiałów będących w posiadaniu KMP [...], nie ujawniono żadnych zapisów potwierdzających pełnienie służby przez wnioskodawcę w okresie od 25 listopada 2003 r. do 14 lutego 2010 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia, z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13. Wskazano również, iż w dostępnych rejestrach m. in. w funkcjonującym wówczas w Wydziale do Walki z Przestępczością Gospodarczą KMP [...] "Rejestrze śledztw i dochodzeń" oraz "Rejestrze Osób Podejrzanych", dokonano sprawdzeń za okres od 25 listopada 2003 r. do 14 lutego 2010 r. i nie stwierdzono żadnych informacji potwierdzających pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. KWP podał również, że pismem z dnia 3 marca 2022 r. Naczelnik Wydziału do walki z Korupcją KWP [...] poinformował, że analizie zostały poddane materiały archiwalne postępowań przygotowawczych, które nie zostały wybrakowane oraz akta kontrolne nadal w prowadzeniu, które zgodnie z rejestracją w bazie KSIP oraz ERCDŚ prowadził lub współprowadził wnioskodawca w okresie od dnia 15 lutego 2010 r. do 25 lutego 2021 r. W wyniku podjętych czynności nie ujawniono żadnych informacji, które potwierdziłyby pełnienie przez M.C. służby w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia podczas wykonywania czynności służbowych we wskazanym wyżej okresie. Następnie organ wskazał, że problematykę wydawania zaświadczeń potwierdzających pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu reguluje art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. z 2020 r. poz. 723 ze zm., dalej "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym") oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia. Ponadto zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 716), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej lub Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie § 14 ust. 2 tegoż rozporządzenia określa między innymi, że zaświadczenie wydaje właściwy organ Policji na żądanie strony. KWP podniósł, że zgodnie z przywołanym zapisem § 4 pkt 1 rozporządzenia emeryturę funkcjonariusza podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Organ wyjaśnił również, że w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 736, OTK-A 2014/5/56), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny podniósł, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury. KWP podał również, zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Organ wyjaśnił, że wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Ponadto z przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie, organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy. KWP podniósł, że warunkiem koniecznym uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie warunków szczególnie zagrażających jego życiu lub zdrowiu. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Organ stwierdził, że nie wszystkie czynności wykonywane w ramach pełnienia służby np. interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, zabezpieczenia, zatrzymania, czynności dochodzeniowo-śledcze czy operacyjno-rozpoznawcze można uznać za czynności podejmowane w sytuacjach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, a tylko takie, które wiążą się z ich wykonywaniem w warunkach nieprzeciętnego, wyjątkowego, zintensyfikowanego narażenia danego funkcjonariusza na utratę zdrowia, a nawet życia. Zdaniem organu, w związku z powyższym, sam fakt, że M.C. w toku pełnienia służby wykonywał czynności służbowe opisane we wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r., nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w czasie ich realizacji szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. KWP podniósł, że służba w Policji w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób niebudzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi rozporządzenie. Udziału w czynnościach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia nie można domniemywać lub wywodzić ich istnienia w sposób pośredni. KWP stwierdził, że ani akta osobowe wnioskodawcy, ani zgromadzone dokumenty będące w posiadaniu organu nie dają podstawy do wydania zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez wymienionego czynności określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr 361, utrzymał w mocy postanowienie z dnia 29 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu KGP wyjaśnił, że po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją stwierdził, że wymaga ona, w trybie art. 136 k.p.a., uzupełnienia. W związku z tym pismem z dnia 22 czerwca 2022 r. wystąpił do KWP o uzupełnienie informacji uzyskanych w KMP [...] poprzez precyzyjne wskazanie, jakie dokumenty (również archiwalne) poddano analizie w ramach przeprowadzonej kwerendy oraz ewentualnie wskazanie z jakich powodów określonej dokumentacji nie poddano analizie. W odpowiedzi, pismem z dnia 8 lipca 2022 r. KWP przesłał dokumentację stanowiącą uzupełnienie brakujących informacji. W piśmie z dnia 7 lipca 2022 r. KMP [...] ustosunkował się do wskazanych przez M.C. we wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r. sytuacji, które zdaniem wnioskodawcy miały miejsce nie mniej niż 6 razy w danym roku kalendarzowym jego służby i stwarzały pośrednie i bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego życia i zdrowia. Wskazał, że w prowadzonych w KMP [...] "Rejestrach śledztw i dochodzeń" nie ujawniono dokumentacji, która potwierdzałaby pełnienie przez wymienionego służby w warunkach określnych w § 4 pkt 1 rozporządzenia, a dotyczącej: - zatrzymania przez stronę w roku 2004 "zboczeńca obnażającego się ludziom w różnym wieku" (pkt 3 wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r.), - udziału wymienionego w bezpośrednim zabezpieczeniu przyjazdu do K. i pobytu w nim Duchowego Przywódcy Tybetańczyków Dalajlamy XIV oraz pary Prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich (pkt 7 wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r.), - udziału wymienionego w roku 2009 w konwojach, obserwacjach, zasadzkach, zatrzymaniach, przeszukaniach miejsc/osób, przesłuchaniach świadków oraz podejrzanych (pkt 8 wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r.). Ponadto wskazał, że w podległej mu jednostce organizacyjnej: - w 2003 r. prowadzono dochodzenie w sprawie wyłudzania kredytów bankowych przez złożenie nieprawdziwych danych w dokumentacji kredytowej - wskazano sygnaturę akt sprawy (pkt 3 wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r.), - w 2004 r. prowadzono sprawę dotyczącą podejrzanego M.P. - wskazano sygnaturę akt sprawy (pkt 4 wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r.), - w 2008 r. prowadzono tzw. "sprawę włoską" - wskazano sygnaturę akt sprawy (pkt 5 i 6 wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r.). Poinformował również, że dokonano przeglądu archiwalnych akt kontrolnych (wskazano sygnatury akt). Analiza 15 teczek wykazała, że brak jest jakichkolwiek informacji, aby M.C. wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. W dalszej kolejności KGP podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu organu I instancji. Podkreślając jednocześnie, że organ prowadzący postępowanie dotyczące wydania zaświadczenia nie jest władny do potwierdzenia udziału wnioskodawcy w czynnościach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej na podstawie np. zeznań świadków. Uzyskanie od określonych osób informacji w toku postępowania o wydanie zaświadczenia dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy brak jest materiałów dotyczących danej kwestii i wyłącznie w celu ustalenia rodzaju i miejsca przechowywania dokumentacji, na podstawie której możliwym będzie potwierdzenie wykonywania danych czynności służbowych. Organ tym samym nie może prowadzić dowodów podlegających ocenie wiarygodności, jak np. przesłuchanie świadków. Taka sytuacja prowadziłaby do wykroczenia poza zakres postępowania wyjaśniającego określonego w art. 218 § 2 k.p.a. Tymczasem w sprawie istotne jest, że z żadnej dokumentacji będącej obecnie w posiadaniu organu nie wynika, aby wnioskodawca w trakcie pełnienia służby w Policji wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Jednocześnie brak jest podstaw do podważania ustaleń dokonanych, w tym zakresie, przez KWP. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się wnioskodawca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przyznając funkcjonariuszom uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 tej ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje - poza wyjątkami określonymi w § 6 i 6a ust. 3 - kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem, regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym odnośne kwestie było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Rozporządzenie to, stosownie do treści § 7, miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Rozporządzenie to obowiązywało do dnia 23 października 2002 r. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia należy odnieść do przepisów obowiązujących we wnioskowanym okresie służby, nie zaś do aktualnie obowiązujących przepisów. Trafnie jednak organ II instancji zauważył, że treść § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., które stanowią, iż emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia - jest zasadniczo tożsama względem § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 24 września 2002 r. oraz rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r. Jakkolwiek więc organ I instancji powołał w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2022 r. wyłącznie rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r., to jednak uchybienie to konwalidował organ odwoławczy wskazując na analogiczne brzmienie przesłanek podwyższenia emerytury, określonych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzeń. Stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r., środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Wskazano również, że w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014, poz. 736, OTK-A 2014/5/56), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny podniósł, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury. Nadto organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia z uwzględnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. Następnie WSA w Warszawie wskazał, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, iż tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w k.p.a. różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z pozostających w dyspozycji organu ewidencji, rejestrów i innych danych bądź też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Ponadto, z przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w k.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. W sprawie, odmawiając wydania zaświadczenia, organ wskazał w sposób wyczerpujący, że przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji właściwych jednostek organizacyjnych, w których skarżący pełnił służbę, nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w wymiarze ilościowym określonym ww. przepisami wykonawczymi w latach 2002-2021. Skarżący pełnił służbę w latach 2002-2003 o Oddziale Prewencji Policji [...], w latach 2004-2009 w KMP [...], a następnie w latach 2010-2021 w KWP [...]. Organ I instancji przeanalizował akta osobowe skarżącego i stwierdził, że brak jest w nich dokumentów, które potwierdziłyby pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ I instancji przeprowadził dodatkowe postepowanie wyjaśniające w celu załatwienia wniosku skarżącego, zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. Zwrócił się bowiem do Komendanta Stołecznego Policji, do KMP [...] oraz do Naczelnika Wydziału do walki z Korupcją KWP [...] z zapytaniem czy skarżący wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W pismach skierowanych do Komendanta Stołecznego Policji oraz do KMP [...], organ I instancji zacytował fragmenty wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia, w których wskazywał on konkretne działania podejmowane w toku służby, a które jego zdaniem świadczą o spełnieniu przesłanki określonej w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W uzyskanych odpowiedziach na wezwania, wskazano, że organy, czy też komórki organizacyjne, nie posiadają dokumentów, materiałów, które potwierdzałyby, że w okresie pełnienia służby skarżący podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Takie wnioski zawarte są w pismach Naczelnika Wydziału do walki z Korupcją KWP [...] z dnia 3 marca 2022 r., KMP [...] z dnia 21 marca 2022 r. oraz KSP z dnia 21 kwietnia 2022 r. Ponadto wśród nadesłanych przez KSP dokumentów znajduje się notatka służbowa z 14 kwietnia 2022 r., z której wynika, że notatniki służbowe skarżącego oraz książki służby lub zabezpieczeń oraz książki odpraw i narad służbowych, obrazujące przebieg służby skarżącego w okresie od 11 września 2002 r. do 10 września 2003 r. zostały wybrakowane. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji nie potwierdziło zatem, że skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniający podwyższenie emerytury w oparciu o § 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. Ponadto KGP, rozpatrując zażalenie przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające. Pismem z dnia 22 czerwca 2022 r. wystąpił do KWP z prośbą o uzupełnienie informacji uzyskanych w KMP [...] poprzez precyzyjne wskazanie, jakie dokumenty (również archiwalne) poddano analizie w ramach przeprowadzonej kwerendy oraz ewentualnie wskazanie z jakich powodów określonej dokumentacji nie poddano analizie. W wyniku tego organ II instancji uzyskał pismo KMP [...] z dnia 7 lipca 2022 r., w którym odniesiono się do wskazanych przez skarżącego we wniosku z dnia 31 stycznia 2022 r. sytuacji, które, jego zdaniem, świadczyły o tym, że brał udział nie mniej niż 6 razy w danym roku kalendarzowym w działaniach, w których istniało zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Wskazano tam, że w prowadzonych w KMP [...] "Rejestrach śledztw i dochodzeń" nie ujawniono dokumentacji, która potwierdzałaby pełnienie przez wymienionego służby w warunkach określnych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. W piśmie tym poinformowano również, że dokonano przeglądu archiwalnych akt kontrolnych (wskazano sygnatury akt), oraz że analiza 15 teczek wykazała, iż brak jest jakichkolwiek informacji, aby skarżący wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. W ocenie Sądu I instancji w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest przesłanek do podważenia stanowiska orzekających w sprawie organów. Stanowisko to jest wynikiem przeprowadzenia szerokiej i bardzo szczegółowej kwerendy i analizy dostępnych materiałów, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Wyniki tej analizy doprowadziły organ do trafnego wniosku, że brak jest danych mogących stanowić podstawę wydania wnioskowanego zaświadczenia. Warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie "warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Zagrożenie takie musi być rzeczywiste, obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego dana osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności bądź udziale w konkretnym zdarzeniu i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w przepisach ww. rozporządzeń wykonawczych. Dlatego też z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby wykonywał przypisane mu obowiązki, nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w czasie ich realizacji szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w Policji w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób niebudzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Wydawane w takiej sytuacji zaświadczenie odnosi się do konkretnego, zindywidualizowanego wnioskodawcy i określonych zdarzeń, w których istniało realne zagrożenie życia lub zdrowia. Dopiero w takich przypadkach wypełniają się przesłanki, o których stanowi ww. rozporządzenie. Przesłanki te w przypadku skarżącego nie zostały spełnione. W świetle powyższego nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W sprawie poddano bowiem analizie materiały dostępne - pozostające w dyspozycji organu. Szczegółowo wskazano jakie dokumenty zostały poddane analizie, jakie wnioski wyprowadzono z tej analizy, a także z jakiego powodu nie można było przeprowadzić analizy części dokumentacji (wybrakowanie). Przy czym brak dokumentów wynikający z ich zniszczenia na skutek upływu czasu nie może skutkować powstaniem po stronie organu obowiązku wnioskowania o istnieniu zdarzeń wypełniających przesłanki warunkujące podwyższenie emerytury. Podstawą zaświadczenia mogą być bowiem tylko dane wynikające z dokumentów, nie zaś dane domniemane na podstawie charakteru służby. Z tych względów zarzut skarżącego, iż dokonana przez organ analiza jest niepełna i w związku z tym nierzetelna - nie jest trafny. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu (art. 8 k.p.a.), ani zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Odnośnie zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. zauważono, że skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób miałoby nastąpić naruszenie tego przepisu. Skarżący nie podał również, jaki wpływ tego rodzaju uchybienie miałby mieć na wynik sprawy. Wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona jest w stanie wykazać, że naruszenie tego przepisu uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego rodzaju wyjaśnień skarżący nie zawarł w skardze. Nadto zaś zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowuje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu I instancji w świetle ww. przepisu, brak było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w skardze. Po pierwsze, jak wynika z ww. przepisu, Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający wyłącznie z dokumentów. Oprócz kopii pisma Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 28 stycznia 2005 r. oraz kopii listu gratulacyjnego z dnia 14 października 2004 r. skarżący w niniejszej sprawie wnioskował o przeprowadzenie dowodu z wydruków fotografii oraz kopii artykułów prasowych. Fotografia nie jest dokumentem. Ponadto nie sposób zweryfikować na podstawie samych wydruków fotografii twierdzeń co tego, gdzie te fotografie wykonano i co obrazują. Informacja (publikacja) prasowa nie stanowi dokumentu prywatnego, zatem nie jest dopuszczalne przeprowadzenie z niej dowodu w trybie omawianego przepisu. Po drugie, sąd może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe tylko w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek (jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowuje nadmiernego przedłużenia postępowania), a w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, przesłanki te nie wystąpiły. Sąd nie stwierdził, aby w celu oceny legalności wydanych w sprawie postanowień konieczne było przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Materiał dowodowy zgromadzony w I instancji i uzupełniony - w trybie art. 136 k.p.a. - w II instancji, był adekwatny do wydania rozstrzygnięcia. W dniu 16 lutego 2023 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. w zw. z art. 15 ust. 6 i art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przesłanką uzasadniającą podwyższenie emerytury policyjnej jest podejmowanie przez funkcjonariusza w przewidzianym w tym przepisie w określonym wymiarze czasowym określonych czynności, w których zagrożenie życia lub zdrowia było bezpośrednie i dotyczyło samego funkcjonariusza, podczas gdy ustawodawca wymaga jedynie działania w warunkach zagrożenia szczególnego, niekoniecznie odnoszącego się bezpośrednio do osoby funkcjonariusza, zaś kryterium bezpośredniości wprowadzone tym rozporządzeniem wprowadzone zostało w sposób sprzeczny z Konstytucją RP; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 218 §1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ w toku postępowania przepisu art. 218 ust. 1 i 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z powodu przeprowadzenia przez ten organ postępowania wyjaśniającego w niewystarczającym zakresie, w szczególności przy pominięciu licznych, wskazywanych przez skarżącego źródeł informacji, pozostających w dyspozycji organu, a pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych dla wydania przedmiotowego zaświadczenia; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art 3 §1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu administracyjnego, a w następstwie oddalenie skargi na postanowienie z dnia 1 sierpnia 2022 r., w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. poprzez: i. ich błędną wykładnię i uznanie, że istnienie potencjalnego niebezpieczeństwa utraty życia lub zdrowia w trakcie wykonywania jako funkcjonariusz Policji, czynności służbowych takich, jak branie udziału w doprowadzeniu osób zatrzymanych, przeszukaniach, zatrzymaniach osób poszukiwanych/podejrzanych, zabezpieczeniach imprez masowych, pozyskiwanie informatorów wśród grup przestępczych, nie stanowi o uznaniu, iż służba funkcjonariusza odbywała się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, ii. ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że czynnikiem decydującym o uznaniu, czy służba funkcjonariusza Policji odbywała się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu są czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, z których opisu wynikałoby, że funkcjonariusz podczas nich odniósł jakikolwiek uszczerbek na zdrowiu, w sytuacji gdy ratio legis naruszonego przepisu jednoznacznie przywołuje jedynie wykazanie istnienia potencjalnego zagrożenia takich dóbr, jak życie i zdrowie człowieka, zaś nie wymaga wykazania faktu ich naruszenia, iii. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przesłanką uzasadniającą podwyższenie emerytury policyjnej jest podejmowanie przez funkcjonariusza w przewidzianym w tym przepisie w określonym wymiarze czasowym określonych czynności, co do których można sprecyzować datę, miejsce i przebieg zdarzenia, podczas którego wystąpiło skonkretyzowane niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza, jak na przykład zachowaniem określonej osoby, podczas gdy ustawodawca wymaga jedynie działania w warunkach zagrożenia szczególnego, niekoniecznie odnoszącego się bezpośrednio do osoby funkcjonariusza, zaś kryterium bezpośredniości wprowadzone ww. rozporządzeniem zostało uznane za sprzeczne z treścią Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej oraz zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały jednak sformułowane jako zarzuty naruszenia prawa będącego konsekwencją naruszenia prawa materialnego. Z tego powodu w pierwszej kolejności należało ocenić skuteczność zarzutu naruszenia prawa materialnego wraz z połączonym z nim zarzutem obrazy przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a., w którym w istocie skarżący kasacyjnie podważa przyjętą przez Sąd I instancji wykładnię art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Przypomnieć należy, że zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Analizując rozumienie sformułowania "służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" wyjaśnić należy, że nie chodzi tu o każdą, normalną, typową służbę pełnioną przez funkcjonariusza, lecz wyłącznie o taką, która była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Inaczej o takie podwyższenie emerytury mógłby się ubiegać każdy funkcjonariusz. Przepis ten doznaje swoistego uszczegółowienia w § 4 pkt 1 rozporządzenia zgodnie, z którym emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Przy czym ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy (choć niekoniecznie związane z bezpośrednim zagrożeniem zdrowia i życia). Nie ulega przy tym wątpliwości, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobą. W orzecznictwie przyjmuje się, że warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie warunków szczególnie zagrażających jego życiu lub zdrowiu. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Dlatego też z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby wykonywał wykazane czynności służbowe, nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w czasie ich realizacji szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w takiej formacji jak Policja w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób niebudzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2017 r., I OSK 2280/16). Wydawane w takiej sytuacji zaświadczenie odnosi się do konkretnego, zindywidualizowanego wnioskodawcy. Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi rozporządzenie. Aby możliwe było przyjęcie, iż skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, koniecznym jest wskazanie konkretnych, rzeczywistych sytuacji, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasu (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2017 r., I OSK 3462/15). W sytuacji zatem gdy organy Policji nie stwierdziły, z uwagi na brak stosownej dokumentacji, że skarżący kasacyjnie uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury, to nie były zobowiązane do wydania zaświadczenia zgodnego z żądaniem strony. Tym samym działanie organów Policji nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym i § 4 pkt 1 rozporządzenia. Dodać nadto należy, że wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie dokonana przez WSA w Warszawie wykładnia § 4 pkt 1 rozporządzenia nie podważa wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., U 12/13. Podnieść należy, że Sąd I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o powołany wyrok (s. nr 18-19 uzasadnienia) jednoznacznie wskazując, że "organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., co wprost wynika z treści postanowienia KWP z dnia 29 kwietnia 2022 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia KGP z dnia 1 sierpnia 2022 r.". Natomiast to, że ocena WSA w Warszawie nie jest zgodna z poglądem przyjętym przez skarżącego kasacyjnie, który uważa, że dobrodziejstwo § 4 pkt 1 rozporządzenia powinno również go obejmować – nie oznacza, że Sąd I instancji przyjął wykładnię przepisu sprzeczną z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Z kolei, gdy chodzi o zarzuty obrazy przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. to wyjaśnić należy, co prawidłowo uczynił Sąd I instancji, że zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes jest oparty na prawie (por. Z. Kmieciak, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP, 2004 r. nr 10, str. 58). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może się zakończyć w trojaki sposób, a mianowicie: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana; 2) przez odmowę wydania zaświadczenia w ogóle; 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ w zaświadczeniu stwierdza jedynie, co mu jest wiadome, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego. Celem postępowania o wydanie zaświadczenia jest więc potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia następuje w przypadku braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w przypadku niewłaściwości organu oraz w sytuacji, gdy nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy to ze względu na wyraźne zakazy ustanowione w przepisach prawa. Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jego wydanie w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie, nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze istotę zaświadczenia, która sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych, w judykaturze zwraca się właśnie uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie, jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. W sytuacji zatem gdy kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii dyskusyjnych. Ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest ewidentny i organ nie musi o czymkolwiek przesądzać. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Co prawda, przepis art. 218 § 2 k.p.a. dopuszcza do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie przed wydaniem zaświadczenia, ale pamiętać należy, że postępowanie to spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia. Główną bowiem rolę art. 218 § 1 k.p.a. przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Do postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia nie znajdują zastosowania te same reguły, co do postępowania dowodowego, o którym mowa w dziale II k.p.a., prowadzonym w ramach procesu jurysdykcyjnego, kiedy to organ przed wydaniem decyzji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie oceny przeprowadzonych dowodów. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, jest prowadzone jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., I OSK 2554/16). Możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia jest badanie, czy w ewidencji, rejestrach są dane, które mogą być podstawą wystawienia zaświadczenia. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego mogą być wyłącznie okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA z 8 września 2009 r., I OSK 104/09). Zatem twierdzenia osoby wnioskującej o wydanie zaświadczenia co do tego, że pełniła służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, muszą znaleźć odzwierciedlenie w prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrach bądź w innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zainteresowany funkcjonariusz winien współdziałać z organem i określić zamknięty wykaz dokumentów mogących potwierdzić jego twierdzenie. Nawiązując do argumentacji skargi kasacyjnej zauważyć należy, że w toku postępowania organy dokonały kwerendy akt osobowych skarżącego kasacyjnie, tj. prześledziły przebieg jego służby, jej charakter i rodzaj. Organy Policji przeanalizowały prowadzone w KMP [...] rejestry śledztw i dochodzeń, w których jednak nie ujawniono dokumentacji, która potwierdzałaby pełnienie przez wymienionego służby w warunkach określnych w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Skoro więc przeprowadzona kwerenda posiadanych dokumentów nie potwierdziła wystąpienia żadnego zdarzenia z udziałem skarżącego kasacyjnie, które wskazywałoby na wystąpienie szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia w toku podejmowanych czynności służbowych – to Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy poddały kontroli wszystkie dostępne materiały, w których mogły być zawarte informacje świadczące o służbie w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu. Jak słusznie zwracano uwagę w toku zarówno postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego samo podejmowanie przez skarżącego interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywracania porządku publicznego, wynikających z zajmowanego stanowiska oraz zakresów obowiązków nie stanowi podstawy do stwierdzenia, iż służba ta pełniona była w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Wykonywanie zadań służbowych przypisanych do pełnionego stanowiska służbowego nie stanowi jeszcze podstawy do uznania, że policjant pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację, sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy. Zagrożenia te dotyczą wszystkich policjantów, bowiem każdy funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby ślubuje m. in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. W sprawie postępowanie o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. zostało przeprowadzone, organ sprawdził wszelkie dostępne materiały mogące pozwolić na ustalenie charakteru pełnionej przez skarżącego kasacyjnie służby. Przeprowadzone zaś postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na poświadczenie, że funkcjonariusz pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Niesatysfakcjonujący skarżącego kasacyjnie wynik postępowania wyjaśniającego nie oznacza jednak, że zaskarżony wyrok narusza art. 218 § 2 k.p.a. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.