III OSK 5275/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P.H. sp. z o.o. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P.H. sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1742/20 w sprawie ze skargi P.H. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję M.K. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zamknięcia składowiska odpadów postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.H. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję M.K. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zamknięcia składowiska odpadów P.H. sp. z o.o. z siedzibą w B. od powyższego wyroku wywiodła skargę kasacyjną, w której wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służy zapewnieniu ochrony tymczasowej strony przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Ocena ich wystąpienia jest możliwa i uzależniona od twierdzeń przedstawionych we wniosku złożonym przez stronę domagającą się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek taki powinien być tym samym wnikliwie uzasadniony. Obowiązkiem strony jest przywołanie spójnej argumentacji, popartej faktami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie tym samym zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejsze sprawie skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. błędnie wychodząc z założenia, że obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wniosku opierając się jedynie na subiektywnym przekonaniu wnioskodawcy, że takie przesłanki zachodzą, ewentualnie, że obowiązkiem sądu jest samodzielne ich poszukiwanie w aktach sprawy, uzasadnieniu skargi kasacyjnej, czy treści zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż obowiązkiem skarżącej było naprowadzenie i wykazanie istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej (a nie jakiejkolwiek) szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznawany wniosek w zasadzie nie zawierał uzasadnienia. Taki wniosek a limine nie może odnieść zamierzonego skutku. Skarżąca nie może oczekiwać od Sądu wyręczenia jej z obowiązku wskazania okoliczności uzasadniających jej wniosek. Brak zaś należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Z kolei podniesione przez skarżącą zarzuty, co do zaskarżonej decyzji bądź zarzuty kasacyjne co do zaskarżonego orzeczenia, nie mogą być uwzględnione przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku. Nie jest dopuszczalne w ramach badania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji dokonywanie merytorycznej oceny podniesionych zarzutów. Ogólnikowe sformułowanie wniosku i brak skonkretyzowania niebezpieczeństwa powstania kwalifikowanych skutków powodują, iż nie można uznać, aby skarżąca wykazała ziszczenie się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W takim stanie sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.