III OSK 5106/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1571/20 w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na sfinansowanie i refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1571/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na sfinansowanie i refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...]. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W związku z planowanym zamiarem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w ciągu 2 lat i zamiarem skorzystania z pomocy rekonwersyjnej, wnioskiem z 6 grudnia 2019 r. st. chor. szt. P. T. (dalej: "skarżący") wystąpił do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej (dalej: "KGŻW") o wyrażenie zgody na realizowane w ramach pomocy rekonwersyjnej - przekwalifikowania zawodowego studia niestacjonarne na ósmym, dziewiątym i dziesiątym semestrze na kierunku "Prawo jednolite magisterskie", organizowane przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi. Do powyższego wniosku skarżący załączył zaświadczenie nr 560/2019 z 2 października 2019 r. stwierdzające, że jest on studentem na ww. uczelni; pięcioletnią naukę rozpoczął 2 listopada 2016 r., a planowany termin ukończenia studiów to 30 września 2022 r. W dniu 27 stycznia 2020 r. KGŻW wydał zaświadczenie wskazujące, iż skarżący pełni zawodową służbę wojskową w Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej w Warszawie i na dzień 20 stycznia 2020 r. posiada wysługę w wymiarze 28 lat, 4 miesięcy i 24 dni, w tym 26 lat, 6 miesięcy i 4 dni zawodowej służby wojskowej. Natomiast 28 stycznia 2020 r. KGŻW wyraził zgodę na realizowanie przez skarżącego w ramach pomocy rekonwersyjnej - przekwalifikowania zawodowego nauki na jednolitych studiach magisterskich na kierunku prawo, organizowanych przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi w terminie od 17 lutego 2020 r. do 30 września 2022 r. Jednocześnie stwierdził, że według oświadczenia skarżącego z 16 grudnia 2019 r., planowane zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpi 30 listopada 2021 r. Następnie wnioskiem z 24 lutego 2020 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego (dalej: "Dyrektor WBE", "organ pierwszej instancji") o udzielenie pomocy rekonwersyjnej niezbędnej do refundacji / sfinansowania kosztów ósmego, dziewiątego i dziesiątego semestru pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich organizowanych przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi. Skarżący podał w tym wniosku, że przekwalifikowanie zawodowe (tj. trzy ww. semestry) obejmuje okres od 17 lutego 2020 r. do 30 września 2020 r., a łączny koszt przekwalifikowania zawodowego (tj. trzech semestrów nauki) wynosi 7.600 zł. Po rozpoznaniu wniosku z 24 lutego 2020 r., decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor WBE, mając za podstawę art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a."), art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych") oraz § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1622, zwane dalej: "rozporządzenie"), nie wyraził zgody na sfinansowanie i refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego - semestrów od ósmego do dziesiątego, tj. okresu od 17 lutego 2020 r. do 30 września 2020 r. jednolitych studiów magisterskich na kierunku "Prawo" organizowanych w terminie od 2 listopada 2016 r. do 30 września 2022 r. przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi w wysokości 7.600 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, powołując się na dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazał, że skarżący powziął zamiar skorzystania z pomocy rekonwersyjnej oraz wystąpił do dowódcy o zgodę na odbycie przekwalifikowania zawodowego w trakcie jego trwania. Zatem w chwili rozpoczęcia studiów nie posiadał wymaganej przepisami zgody dowódcy na realizowanie przekwalifikowania zawodowego. Dlatego należy uznać, iż rozpoczął studia bez zamiaru skorzystania z pomocy rekonwersyjnej, nie spełniając tym samym przesłanek określonych w art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej (dalej: "Dyrektor DSS MON", "organ odwoławczy"), w oparciu o art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 120 ust. 1 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a także § 7 ust. 3 pkt 2 i § 10 ust. 2 rozporządzenia, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i przeanalizowaniu dokumentów stwierdził, że niewątpliwie w dacie rozpoczęcia studiów skarżący nie posiadał wymaganej przepisami prawa zgody dowódcy na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej przekwalifikowania zawodowego na studiach, a ponadto - jak sam wskazał w odwołaniu - rozpoczynając studia w 2016 r. nie znał daty zakończenia służby wojskowej, więc "niemożliwe było uzyskanie zgody dowódcy jednostki na odbycie przekwalifikowania zawodowego na tych studiach." W tej sytuacji Dyrektor WBE prawidłowo nie wyraził zgody na sfinansowanie i refundację semestrów od ósmego do dziesiątego, tj. okresu od 17 lutego 2020 r. do 30 września 2020 r. Na powyższą decyzję Dyrektora DSS MON skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor DSS MON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór między stronami w niniejszej sprowadza się do ustalenia, kiedy skarżący powinien legitymować się zgodą na przekwalifikowanie zawodowe – czy rozpoczynając studia (jak wynika z decyzji organów obu instancji), czy w momencie składania wniosku do dowódcy o wyrażenie zgody na przekwalifikowanie zawodowe (jak utrzymuje skarżący). Zdaniem Sądu pierwszej instancji w tym sporze należy przyznać rację skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że przede wszystkim wskazać trzeba, iż skarżący w dniu 28 stycznia 2020 r. uzyskał zgodę KGŻW na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej - przekwalifikowania zawodowego nauki na jednolitych studiach magisterskich na kierunku prawo, organizowanych przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi w terminie od 17 lutego 2020 r. do 30 września 2022 r. Studia te skarżący rozpoczął 2 listopada 2016 r., a zważywszy że trwają one pięć lat, to w ww. dacie nie mógł skorzystać z przekwalifikowania zawodowego, którego okres obejmuje - wedle art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Nadto zgoda dowódcy skarżącego odnosiła się do sfinansowana kosztów trzech semestrów studiów (a nie pięciu lat) i została udzielona 28 stycznia 2020 r., czyli przed rozpoczęciem ósmego semestru (semestr ten zaczynał się 17 lutego 2020 r.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z żadnych przepisów nie wynika, aby w ramach dwuletniego przekwalifikowania zawodowego nie mógł mieścić się jeden lub kilka semestrów studiów, czyli część okresu dłuższego niż dwa lata kształcenia. Zresztą orzekające w tej sprawie organy nie kwestionowały formy przekwalifikowania zawodowego, jaką wybrał skarżący. Brak jest też regulacji, która precyzyjnie określałaby moment wystąpienia o zgodę do dowódcy – z pewnością musi ona być udzielona w dacie złożenia do Dyrektora WBE wniosku o sfinansowanie i refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego, a także przed rozpoczęciem podanego we wniosku okresu przekwalifikowania (w przedmiotowej sprawie były to trzy ostatnie semestry w ramach pięcioletnich studiów). Zdaniem WSA w Warszawie z treści decyzji Dyrektora WBE i Dyrektora DSS MON można wywnioskować, iż skarżący powinien przed rozpoczęciem studiów (czyli przed dniem 2 listopada 2016 r.) uzyskać zgodę KGŻW na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej - przekwalifikowania zawodowego nauki obejmującej ósmy, dziewiąty i dziesiąty semestr studiów. Taki pogląd nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Skierowany przez skarżącego do organu pierwszej instancji wniosek o sfinansowanie i refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego był konsekwencją zgody udzielonej mu przez KGŻW - zgody, aby to przekwalifikowanie obejmowało określoną część studiów. W chwili rozpoczęcia ósmego semestru nauki skarżący dysponował więc stosowną zgodą dowódcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy obu instancji nieprawidłowo ustaliły istotną okoliczność faktyczną, jaką jest posiadanie wymaganej przepisami zgody na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej - przekwalifikowania zawodowego przed rozpoczęciem tego przekwalifikowania. W ten sposób organy naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: W oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odbycie 8-10 semestru (w terminie od 17 lutego 2020 r. do 30 września 2022 r.) 5-letnich jednolitych studiów prawniczych rozpoczętych w dniu 2 listopada 2016 r. jest przekwalifikowaniem zawodowym, bez dokonania analizy definicji tego przekwalifikowania wskazanego w § 6 ust. 1 rozporządzenia, z której jasno wynika, że nie jest to przekwalifikowanie zawodowe w rozumieniu wskazanych przepisów. Wskazana błędna wykładnia doprowadziła do uchylenia decyzji organów obu instancji, 2) art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędne zastosowanie tego przepisu polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że w dacie rozpoczęcia studiów skarżący nie mógł skorzystać z przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej, o którym mówi ten przepis, a jednocześnie przyjmując, że organy winny wydać decyzję o sfinansowaniu i refundacji kosztów przekwalifikowania zawodowego (8-10 semestru studiów) na podstawie tego przepisu, co stoi ze sobą w sprzeczności. Błędne zastosowanie przepisu doprowadziło do uchylenia decyzji obu instancji, 3) art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia poprzez błędne zastosowanie tych przepisów polegające na wadliwym uznaniu przez Sąd I instancji, że zgoda udzielona przez dowódcę jednostki wojskowej w dniu 28 stycznia 2020 r. jest zgodą udzieloną w trybie art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdy tymczasem studia prawnicze skarżący rozpoczął w dniu 2 listopada 2016 r., a więc w dacie rozpoczęcia studiów nie posiadał zgody wymaganej wskazanym przepisem, tj. zgody udzielonej na 2 lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Błędne zastosowanie wskazanych przepisów doprowadziło do uchylenia decyzji obu instancji. W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że wskazane przepisy k.p.a. zostały naruszone przez organy poprzez nieprawidłowe ustalenie istotnej okoliczności faktycznej sprawy dotyczącej posiadania wymaganej przepisami prawa zgody na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej - przekwalifikowania zawodowego tymczasem organy prawidłowo ustaliły, że skarżący przed rozpoczęciem przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej wskazanej zgody nie posiadał. Naruszenie to doprowadziło do uchylenia decyzji organów obu instancji. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pismem procesowym z dnia 30 września 2024 r. P. T. poinformował o zmianie danych adresowych. Jednocześnie przesłał dokumenty, których nie posiadał przed decyzją organu odwoławczego - Dyrektora DSS MON, a których potrzeba powołania jest niezbędna do zobrazowania całokształtu sprawy: 1. Rozkaz personalny Komendanta Głównego ŻW z dnia 16 listopada 2020 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2021 r. 2. Dyplom uzyskania tytułu magistra prawa w dniu 5 kwietnia 2022 r. 3. Faktury VAT szt. 3 - koszty 8, 9 i 10 semestru - razem 7960 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa materialnego. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności powinny podlegać rozpoznaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być podnoszone w odniesieniu do nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie jednak niektóre z podniesionych zarzutów, z uwagi na ich powiązanie, muszą być rozpoznane łącznie. Istota problemu w niniejszej sprawie oraz jednego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego sprowadza się do wykładni art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, a konkretnie zawartego w nich określenia "za zgodą dowódcy jednostki wojskowej". Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie analizował już to pojęcie i w wyroku z 18 października 2023 r., III OSK 2516/21 przyjął, że organ, który refunduje koszty przeszkolenia bada jedynie czy zgoda dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przeszkolenia została udzielona, pomijając moment i formę jej udzielenia. Stanowisko to Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela. Stosownie do art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata, udzielanej przez właściwe organy. Pomoc rekonwersyjna udzielana jest uprawnionym żołnierzom na ich wniosek. W myśl § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia do wniosku powinna być dołączona zgoda dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego. Z przywołanych przepisów nie wynika, w jakiej dacie zgoda musi być udzielona, z tym że ostatnim momentem na jej wyrażenie jest złożenie wniosku o udzielenie pomocy rekonwersyjnej. Zgoda ta stanowi bowiem jego immanentną część. Do wniosku musi być zatem dołączony pewien dokument, ale nie - jak interpretuje organ - potwierdzający, że w momencie rozpoczęcia przeszkolenia żołnierz dysponował zgodą dowódcy na odbycie przeszkolenia, ale dokument zaświadczający, że żołnierz odbywa przeszkolenie za wiedzą i zgodą swojego dowódcy. Nie jest zatem tak, jak twierdzi organ, że zgoda ta musi być udzielona najpóźniej w dniu rozpoczęcia przekwalifikowania zawodowego. Istotne jest, że organ refundujący koszty przeszkolenia nie kontroluje dowódcy żołnierza co do wyrażenia przez niego zgody na odbycie przez żołnierza przekwalifikowania zawodowego, w tym w jakiej dacie ta zgoda została udzielona. Organ emerytalny udzielający refundacji powinien jedynie zbadać, oprócz pozostałych przesłanek refundacji określonych w przepisach rozporządzenia (limitu wysokości, terminu służby itp.), czy żołnierz posiada zgodę dowódcy jednostki wojskowej. W przepisie art. 120 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych chodzi bowiem jedynie o to, aby odbywanie przeszkolenia nie kolidowało z obowiązkami żołnierza, a nie o pisemną zgodę na przeszłą refundację kosztów. To w interesie żołnierza pozostaje uzyskanie zgody dowódcy na jego odbycie jeszcze przed rozpoczęciem przekwalifikowania, albowiem rozpoczynając przeszkolenie wbrew wiedzy i zgodzie swojego dowódcy musi liczyć się z tym, że zgoda taka może nie być mu udzielona i wówczas nie będzie mógł wystąpić z wnioskiem o refundację kosztów przekwalifikowania. Powyższe rozumienie kwestionowanych przepisów potwierdza także treść art. 120 ust. 3a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym "[d]o zgody, o której mowa w ust. 3 nie stosuje się art. 106 § 2-6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego", co oznacza, że zgoda dowódcy na odbycie przeszkolenia powinna być wyrażona w zasadzie w trybie tzw. współdziałania organów w toku sprawy. I wprawdzie § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że do wniosku uprawniony dołącza "zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego", to mając na uwadze, że wniosek taki składany jest za pośrednictwem tego dowódcy (§ 8 ust. 1 rozporządzenia) brak dołączonej zgody w świetle art. 120 ust. 3a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uprawnia dowódcę do jej wyrażenia lub odmowy nawet na treści złożonego przez uprawnionego wniosku przekazywanego następnie właściwemu dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego. Uwzględniając powyższe jako prawidłowe należy ocenić przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący dysponował zgodą swojego dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania, co w konkluzji doprowadziło Sąd do uprawnionego wniosku, że wniosek skarżącego spełniał wymagania określone w art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Pozbawione zasadności są wobec powyższego także zarzuty proceduralne, dotyczące niewłaściwego wyjaśnienia okoliczności sprawy przez organ (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) i ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący dysponował wymaganą art. 120 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zgodą dowódcy na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej przekwalifikowania zawodowego. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z powyższym przepisem rozporządzenia MON "Koszty przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 120 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwanej dalej "ustawą", gdy to przekwalifikowanie jest rozumiane jako zmiana posiadanych przez uprawnionego kwalifikacji zawodowych na inne w celu wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu, pokrywa dyrektor WBE przez: 1) przekazanie należności na rachunek bankowy ośrodka szkolenia realizującego przekwalifikowanie zawodowe na podstawie oryginału faktury lub rachunku wystawionego przez tę instytucję; 2) wypłatę należności po przedstawieniu oryginału dokumentu potwierdzającego opłacenie kosztów przekwalifikowania zawodowego oraz zaświadczenia o ukończeniu przekwalifikowania zawodowego z wynikiem pozytywnym". Rację ma Sąd pierwszej instancji, że z przepisów powołanych w ramach omawianej podstawy kasacyjnej, w tym w szczególności z cytowanego wyżej przepisu rozporządzenia MON nie wynika, aby w ramach dwuletniego okresu przekwalifikowania zawodowego nie mógł się mieścić jeden lub kilka semestrów studiów, czyli część okresu dłuższego niż dwa lata kształcenia. Przyjęcie takiego ograniczenia spowodowałoby zresztą wyeliminowanie z zakresu działania przepisu większości kierunków studiów, gdyż kształcenie w ramach jednolitych studiów magisterskich, studiów I stopnia i niektórych kierunków na studiach II stopnia trwa dłużej niż 2 lata. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.