III OSK 506/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/W 375/24 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 29 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 19 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 375/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.M. (określanego też jako "skarżący") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 29 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego: w punkcie 1) uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie 2) orzekł o kosztach postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 7 sierpnia 2023 r. do organu wpłynęła skarga M.M. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Ministra Sprawiedliwości polegające na: 1) przetwarzaniu danych osobowych w zakresie informacji dotyczących zdrowia i przekonań światopoglądowych zawartych w odpisie postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej w K. o odmowie wszczęcia dochodzenia oznaczonego sygnaturą [...], 2) naruszenie art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1 ze zm.), zwanego dalej "RODO", w związku z przetwarzaniem ww. danych osobowych, poprzez nieprowadzenie wszelkiej komunikacji na mocy art. 17 RODO dotyczącej wniosku z 6 września 2022 r., utrudnianie wykonywania jego praw z art. 17 RODO oraz nierealizowanie w terminie miesięcznym żądania usunięcia wymienionych wyżej jego danych osobowych. W trakcie prowadzonego przez Prezesa UODO postępowania skarżący w pismach: z 25, 26, 27 i 28 grudnia 2023 r. wniósł kolejne żądania związane z przetwarzaniem przez Ministra jego danych osobowych zawartych w odpisie ww. postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego. Decyzją z 29 lutego 2024 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej określanej jako "k.p.a."), w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), umorzył postępowanie. Organ wyjaśnił, że skarżący zwrócił się z wnioskami o nakazanie Ministrowi Sprawiedliwości usunięcia jego danych osobowych zawartych w odpisie postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia oznaczonego sygn. RD-146/2021 oraz dopełnienia obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 14, art. 15 ust. 1 i art. 21 ust. 4 RODO w związku z przetwarzaniem danych osobowych. Uprawnienia, których realizacji domaga się skarżący, zostały uregulowane w odrębnych artykułach, a mianowicie w art. 14 RODO - prawo do informacji w przypadku pozyskiwania danych osobowych w sposób inny niż od osoby, której dane dotyczą, w art. 15 RODO - prawo dostępu do danych i uzyskania określonych w art. 15 ust. 1 informacji, w art. 17 RODO - prawo do usunięcia danych osobowych oraz w art. 21 RODO - prawo do sprzeciwu, w tym do otrzymania informacji o tym prawie. Prezes UODO podkreślił, że administrator musi przetwarzać dane, aby możliwe było dopełnienie obowiązku informacyjnego. Tym samym w przypadku uwzględnienia żądania nakazania usunięcia danych organ nie może jednocześnie uwzględnić żądania nakazania spełnienia obowiązku informacyjnego. Natomiast uwzględnienie żądania dopełnienia obowiązku informacyjnego uniemożliwia nakazanie usunięcia danych osobowych, gdyż usuwając je administrator nie mógłby wywiązać się ze spełnienia obowiązku informacyjnego. Ponadto, gdyby administrator usunął dane osobowe po spełnieniu obowiązku informacyjnego, organ nie mógłby stwierdzić, czy obowiązek informacyjny został wykonany prawidłowo. Wobec tego wskazać należy, że powyższe żądania skarżącego są ze sobą sprzeczne i wykluczają się wzajemnie. Żądanie przez skarżącego usunięcia jego danych osobowych wyklucza bowiem możliwość ubiegania się o dopełnienie wobec niego obowiązków informacyjnych w związku z przetwarzaniem przedmiotowych danych. Zatem niemożliwym jest wydanie decyzji zgodnie z żądaniami skarżącego, tj. poprzez jednoczesne nakazanie Ministrowi usunięcia danych osobowych skarżącego i dopełnienia wobec skarżącego obowiązków informacyjnych w związku z przetwarzaniem jego danych osobowych. Ponadto, zdaniem organu, z uwagi na wykazany brak podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia o indywidualnych żądaniach skarżącego nie można w konsekwencji również ocenić, czy ww. obowiązki informacyjne oraz wniosek o usunięcie danych osobowych były realizowane z zachowaniem warunków określonych w art. 12 RODO (m.in. zasady przejrzystości oraz terminów wskazanych w art. 12 ust. 3 RODO). W konkluzji Prezes UODO stwierdził, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Pismem z 1 marca 2024 r. skarżący wniósł skargę na ww. decyzję zarzucając jej naruszenie art. 97 § 1 pkt 4, art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 77 ust. 1 RODO. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając zasadność skargi stwierdził, że organ naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołując się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 1995 r. sygn. akt SA/Łd 2424/94 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 234/17), Sąd I instancji wskazał, że art. 105 § 1 k.p.a. zezwala organom administracji na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w świetle przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego nie można było w sposób oczywisty stwierdzić braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i uznać, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Organ wydając swoje rozstrzygnięcie nie wyjaśnił bowiem w wyczerpujący sposób stanu faktycznego i prawnego sprawy, uchybiając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji również art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie wezwał skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do sprecyzowania i ostatecznego wyjaśnienia o co ostatecznie wnosi. Organ co najmniej przedwcześnie wydał swoją decyzję. W ocenie Sądu I instancji uzasadnienie decyzji organu nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia procesu rozumowania organu ani przesłanek, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że organ uchybił również art. 11 k.p.a. Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Od opisanego wyżej wyroku Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, reprezentowany przez radcą prawnego, wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Prezes UODO uchybił tym przepisom nie wyjaśniając w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i prawnego sprawy, podczas gdy okoliczności faktyczne istotne dla wydanej decyzji, czyli treść żądań skarżącego została w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ustalona, nie budzą one wątpliwości oraz zostały one wskazane i rozpatrzone w treści decyzji; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że organ co najmniej przedwcześnie wydał swoją decyzję, bo nie wezwał skarżącego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wskazując mu, że jego żądania się wzajemnie wykluczają, aby miał on możliwość sprecyzowania i ostatecznego wyjaśnienia o co ostatecznie wnosi, podczas gdy treść żądań skarżącego kierowanych do organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji jest precyzyjna i nie budzi wątpliwości, a zatem nie było podstaw do wzywania skarżącego do usunięcia braków podania; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez uznanie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i uchybia art. 11 k.p.a., podczas gdy odpowiada ono wymogom art. 107 § 3 k.p.a., a organ wyjaśnił w nim, stosownie do art. 11 k.p.a., zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że na podstawie zgromadzonego przez Prezesa UODO materiału dowodowego nie można było w sposób oczywisty stwierdzić braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i uznać, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i uznanie, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, albo o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu według norm prawem przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., organ zrzekł się rozprawy. Prezes UODO wskazał, że decyzja umarzająca postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną sprzecznością żądań skarżącego nie ma charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a jest jedynie formalnym zakończeniem sprawy. Okolicznościami faktycznymi istotnymi dla zaskarżonej decyzji jest treść żądań skarżącego kierowanych do Prezesa UODO, które wraz z jego pismami zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji na str. 1-12 i rozpatrzone w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji - na str. 13. Zatem Sąd Wojewódzki niezasadnie stwierdził, że Prezes UODO uchybił art. 7, art. 77 § 1, a w konsekwencji art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem organu, w sprawie nie ma wątpliwości co do treści żądań skarżącego wnoszonych do Prezesa UODO. Są one precyzyjne. Wobec powyższego brak było podstaw do wzywania skarżącego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do ich sprecyzowania. Na stronach 13-14 uzasadnienia decyzji szczegółowo wyjaśniono przyczyny umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. realizując obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. Organ podkreślił, że administrator musi przetwarzać dane, aby możliwe było dopełnienie obowiązku informacyjnego. Tym samym w przypadku uwzględnienia żądania nakazania usunięcia danych organ nie może jednocześnie uwzględnić żądania nakazania spełnienia obowiązku informacyjnego. Natomiast uwzględnienie żądania dopełnienia obowiązku informacyjnego uniemożliwia nakazanie usunięcia danych osobowych, gdyż usuwając je administrator nie mógłby wywiązać się ze spełnienia obowiązku informacyjnego. Prezes UODO nie mógł też w konsekwencji ocenić, czy ww. obowiązki informacyjne oraz złożony wniosek o usunięcie danych osobowych byłyby realizowane z zachowaniem warunków określonych w art. 12 RODO (m.in. zasady przejrzystości oraz terminów). Organ wyjaśnił, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.M. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że Prezes UODO zawiadomił go o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. z którego skorzystał w dniach 20 lutego 2024 r. oraz 22 lutego 2024 r. Wypowiadając się co do zgłoszonych żądań wskazał na naruszenie przez administratora zasady "zgodności z prawem", tj. na naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a, art. 5 ust. 2 RODO oraz art. 9 ust. 1 RODO oraz na żądania odnoszące się do art. 17 RODO. Z pism wynika ostateczna wersja żądań i wniosków, które skierował do Prezesa UODO. Zdaniem skarżącego, organ nie mógł stwierdzić bezprzedmiotowości postępowania jeśli w aktach sprawy pozostają dowody na brak legalności przetwarzania danych (wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 9 stycznia 2025 r. w sprawie C-416/23 oraz z 16 lipca 2020 r. w sprawie C-311/18 oraz z 14 marca 2024 r. w sprawie C-46/23). Ponadto zwrócił uwagę, że Prezesowi UODO przysługiwało z urzędu uprawnienie naprawcze z art. 58 ust. 2 lit. b RODO i z art. 58 ust. 2 lit. d RODO. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Z niekwestionowanych ustaleń stanu faktycznego przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego wynika, że skarżący zwrócił się do Prezesa UODO z wnioskami o nakazanie Ministrowi Sprawiedliwości usunięcia jego danych osobowych zawartych w odpisie postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej w K. o odmowie wszczęcia dochodzenia oraz dopełnienia wobec niego obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 14, art. 15 ust. 1 i art. 21 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 ze zm.), zwanego dalej "RODO" i w związku z powyższym wskazał na naruszenie art. 12 RODO. Prezes UODO uznał jednak, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na sprzeczność żądań skarżącego, co skutkowało umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Istota sporu w sprawie wymagała udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał przyjęcie, że postępowanie wszczęte na podstawie wniosku skarżącego można była uznać za bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie jest bezprzedmiotowe w sytuacji gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (por. wyrok NSA z 20 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 846/24). Sprawa administracyjna jest zaś bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - zarówno pozytywne, jak i negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z przesłanek uzasadniających uznanie bezprzedmiotowości postępowania w sprawie nie wystąpiła. Żądanie wyrażone we wniosku skarżącego nie zostało przezeń wycofane. Istniały również przepisy prawa pozwalające na rozpoznanie i merytoryczne załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej, która rozstrzygałaby o prawach lub obowiązkach strony postępowania. Wadliwy okazał się wyrażony przez organ pogląd o braku możliwości zastosowania przepisów RODO (w kontekście uprawnień Prezesa UODO) w odniesieniu do skargi strony na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Ministra Sprawiedliwości. Należy przypomnieć, że art. 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781 ze zm.) stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych (...), o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych obowiązuje również zasada wyrażona w art. 9 k.p.a., zgodnie z którą, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Na tle powyższych reguł postępowania właściwa jest konkluzja Sądu Wojewódzkiego, że w sytuacji gdy organ stwierdził wykluczające się żądania wnoszącego skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych, winien był wezwać stronę do sprecyzowania swoich oczekiwań, udzielając w tym zakresie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek – w ramach realizacji obowiązku informacyjnego wynikającego z ww. przepisu art. 9 k.p.a. Organ obowiązany był poinformować skarżącego o zachodzącej (w ocenie organu) kolizji między wyrażonymi we wniosku i późniejszych pismach żądaniami, w szczególności na czym owa kolizja polega i czego może oczekiwać w ramach przewidzianych prawem działań organu. Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnej kwestii zakresu żądania skarżącego, a więc z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 80 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że uchybienia organu miały istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący niezasadnym uznaniem bezprzedmiotowości postępowania i jego umorzeniem. W tym miejscu celowym jest przywołanie stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 2927/24, w którym trafnie zwrócono uwagę, że nawet jeżeli skarżący nie precyzuje wyraźnie swoich żądań przez wybranie jednego z pozostających w kolizji działań naprawczych, to organ ma możliwość samodzielnego wyboru działania, które uzna za najbardziej adekwatne i proporcjonalne do zaistniałego naruszenia. Sąd wyjaśnił, że wprawdzie strona inicjująca postępowanie przed organem jest gospodarzem postępowania i na każdym jego etapie może precyzować zakres składanych żądań co do jego rozstrzygnięcia, to jeżeli tego nie zrobi organ samodzielnie może decydować o treści zapadłego rozstrzygnięcia (wyborze działań naprawczych) w granicach zakreślonych w skardze do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. O ile bowiem żądanie strony znajduje umocowanie w przepisach prawa materialnego, to organ jest zobowiązany do podjęcia stosownego postępowania oraz do merytorycznego załatwienia sprawy w granicach wyznaczonych treścią żądania. Mając na uwadze powyższe jako bezzasadne należało ocenić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nieuprawnione było stwierdzenie braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i uznania bezprzedmiotowości postępowania. Z tego względu chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego nie stanowi brak możliwości merytorycznego uwzględnienia oczekiwań strony wyrażonych we wniosku. Przeprowadzenie postępowania w sprawie zgłoszonych nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych może również doprowadzić do częściowego uwzględnienia żądania strony i orzeczenia w tym zakresie. Organ może zastosować środek naprawczy w adekwatnej do stwierdzonego naruszenia postaci i jednocześnie odmówić uwzględnienia w pozostałym zakresie żądań strony (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 maja 2026 r. sygn. akt III OSK 2022/24; z 9 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 1485/23). Również z tego powodu nie można było zaakceptować stanowiska organu nadzoru, że ewentualna sprzeczność żądań strony przesądza o braku możliwości rozpatrzenia skargi i oznacza bezprzedmiotowość postępowania. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.