III OSK 4869/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2608/19 w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 2020 r. II SA/Wa 2608/19, oddalił skargę W. A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2019 r. nr [...], w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła W. A. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 51 ust. 1, 2, 4 i 5 Konstytucji RP, art. 8 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 16 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 27 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 i art. 32 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy o ochronie danych (dalej: u.o.d.o.) z 1997 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą oddaleniem skargi na decyzję w wyniku przyjęcia, że udostępnianie szerokiego katalogu danych osobowych skarżącej w tym danych "wrażliwych" w [...] oraz "na zewnątrz", w czasie trwania zatrudnienia i po jego ustaniu (15 lutego 2017 r.) i wystosowanym żądaniu zaprzestania przetwarzania danych z dnia 31 sierpnia 2017 r., świadczy o prawidłowym przetwarzaniu danych osobowych pomimo, że w sprawie nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego, nie ustalono celowości udostępniania danych, adekwatności do potrzeb oraz podstawy prawnej udostępnienia; b) art. 7 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP skutkujące oddaleniem skargi na decyzję w sytuacji nie wskazania przepisu ustawy, który ogranicza konstytucyjne prawa skarżącej wynikające z art. 51 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji RR do ochrony danych jako praw nadrzędnych w demokratycznym państwie prawnym i pozwala na uznanie, iż dane osobowe skarżącej, w tym dane "wrażliwe" mogą być przetwarzane (udostępniane) dowolnie i swobodnie przez skarżony podmiot do chwili obecnej bez wiedzy i zgody skarżącej; c) art. 51 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji RP w zw. z art. 27 ust. 1, art. 37, art. 38 i art. 39 w zw. z art. art. 32 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 u.o.d.o. z 1997 r. poprzez ich niezastosowanie prowadzące do oddalenia skargi na decyzję, w wyniku wadliwego przyjęcia, iż wykaz przypadkowych i ulegających co roku zmianie osób, upoważnionych do dostępu do wglądu do elektronicznej wersji dokumentu o nazwie "[...]" (ok. 90 osób w każdym roku) zawierających przepisane ze zwolnień lekarskich dane "wrażliwe" o stanie zdrowia, wypełnia obowiązek nadania imiennego upoważnienia do przetwarzania danych ze wskazaniem daty nadania i ustania oraz zakresu upoważnienia uwzględniającego podstawę prawną przetwarzania danych, celowość i adekwatność udostępnianych danych (art. 26 ust. 1 pkt 1, 2, i 3 i ust. 2 u.o.d.o.), co nie wynika z materiału dowodowego, w sytuacji ustania podstawy prawnej przetwarzania danych w dniem 15 lutego 2017 r. (ustanie stosunku pracy skarżącej) oraz wniesionego żądania z 31 sierpnia 2017 r. dotyczącego zaprzestania przetwarzania danych; d) art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1, w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.o.d.o. z 1997 r. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych, poprzez ich nieuwzględnienie prowadzące do oddalenia skargi na decyzję w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego i bezzasadnego uznania, iż działanie skarżonego podmiotu polegające na samoistnym dołączeniu do pisma z dnia 29 marca 2017 r, kierowanego do Żandarmerii Wojskowej skserowanych akt osobowych Skarżącej w sprawie, w której skarżąca posiadała status poszkodowanej (sygn. akt Ośl. 16/17), mieściło się w normie prawnej, w sytuacji nie wskazania tej normy, a jak wynika z wyjaśnień Żandarmerii Wojskowej zawartych w piśmie stanowiącym zał. 4 do pisma procesowego skarżącej z dnia 20 sierpnia 2018 r.: "Oddział Żandarmerii Wojskowej w K. nie zwracał się do Dowódcy JW [...] - pik M. K. o przesłanie całej zawartości akt osobowych"; e) art. 23 ust. 1 pkt 2, art, 27 ust. 1, w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 1997 r. oraz art. 3 ust. 2 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych i ich nieuwzględnienie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję i uznania, iż działanie polegające na dołączeniu do zawiadomienia z 7 listopada 2016 r. kierowanego przez skarżony podmiot do Żandarmerii Wojskowej w sprawie prywatnoskargowej osoby trzeciej (dot. art. 212 k.k. i art. 216 k.k. - znieważenie żołnierza przez innych żołnierzy), skserowanej całej zawartości akt osobowych skarżącej i innych dokumentów zawierających jej dane "wrażliwe" mieściło się w normie prawnej, w sytuacji niewskazania tej normy oraz w sytuacji ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego i statusu skarżącej w sprawie, która występowała w charakterze świadka, a ponadto dowódca JW [...] działał zamiast osoby pokrzywdzonej bez udzielonego pełnomocnictwa i w sprawie odmówiono wszczęcia postępowania w wyniku braku interesu publicznego w sprawie prywatnoskargowej (dowód: zał. 2 do pisma z 10 sierpnia 2018 r.), a akta osobowe skarżącej i inne jej osobiste dokumenty nie miały żadnego związku ze sprawą; f) art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 27 ust. 1, w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 1997 r. prowadzące do oddalenia skargi na decyzję w wyniku błędnego uznania, iż działanie pracodawcy polegające na samoistnym dołączeniu do zawiadomienia o przestępstwie niepopełnionym z dnia 7 listopada 2016 r. kierowanego do Prokuratury Rejonowej Kraków - Podgórze kilku kilogramów dokumentów niezwiązanych ze sprawą, zawierających dane osobowe skarżącej, w tym dane "wrażliwe" (dołączona skserowana teczka akt osobowych skarżącej część A,B,C i dokumentacja organizacji związkowej) mieściło się w normie prawnej, której nie wskazano w sytuacji odmowy prowadzenia postępowania przez ww. organ w wyniku nieprawdziwych zarzutów (zał. 3 do pisma skarżącej z 20 sierpnia 2018 r.), a następnie usuwania przez skarżony podmiot dokumentów zawierających dane osobowe z tych akt osobowych bez jej zgody i bez podstawy prawnej; g) art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ust. 1, w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 1997 r. prowadzące do oddalenia skargi na decyzję w sytuacji nierozpoznania sprawy co do istoty w przedmiocie naruszenia przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych i doprowadzenia do przywrócenia stanu pierwotnego w zakresie danych zamieszczonych w sieci poczty elektronicznej pod nr wch. [...], nr wch. [...] i przekazania osobie prywatnej wskazanej w zał. 2 do nie rozpoznanego wniosku dowodowego z dnia 1 marca 2019 r. skserowanej teczki akt osobowych skarżącej; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i § 2, art. 107 § 1 pkt 5 i 6 i § 3 oraz art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 78 i art. 80 k.p.a. k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję w wyniku ustalenia nieprawidłowego i szczątkowego stanu faktycznego, pominięcia i nie odniesienia się do całego materiału dowodowego (pominięcia wyjaśnień skarżącej i zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych), a oparcia wydanego orzeczenia jedynie na podstawie wyjaśnień skarżonego podmiotu pomimo iż stoją w całkowitej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, a także niedokonanie rozstrzygnięcia w zakresie bezpodstawnego udostępniania danych w sieci elektronicznej pod nr wch. [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania) i udostępnienia "na zewnątrz" skserowanej teczki akt osobowych skarżącej osobie prywatnej, z którą skarżonego podmiotu nie łączy umowa o przekazaniu danych (nie rozpoznany wniosek dowodowy z dnia 11 marca 2019 r.); b) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1, 2, 6 i art. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i nienakazanie usunięcia danych, zablokowania dostępu do danych w zakresie stwierdzonych zaskarżoną decyzją nieprawidłowości (dotyczy bezpodstawnego udostępnienia danych osobowych pracownikom będących członkami organizacji związkowej, do której nie należała skarżąca, w tym w sieci poczty publicznej pod nr wch. [...], gdzie są przetwarzane chwili obecnej - wniosek dowodowy z dnia 9 listopada 2020 r.) oraz niepowiadomienie właściwych organów ścigania o stwierdzonych naruszeniach prawa w wyniku błędnego ustalenie, iż incydent był jednorazowy i dokonany czemu przeczy pominięty zał. 1 do wniosku dowodowego z dnia 9 listopada 2020 r. (ostatnia operacja na danych w systemie [...] miała miejsce w maju 2020 r.); c) art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i § 2, art. 107 §1 pkt 5 i 6 i § 3 oraz art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 §1, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie orzeczenie o uchyleniu decyzji w całości, podczas gdy w sprawie nie dokonano rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, ustalono szczątkowy i nieprawidłowy stan faktyczny i nie odniesiono się do całokształtu materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. Oświadczyła także o zrzeczeniu się rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Odnosząc się w ogólności do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów zauważyć należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać trzeba, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał stosowany przepis. Należy wyjaśnić, jak w ocenie skarżącego podmiotu powinien być on rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Uzasadniając natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu wykazać należy, że sąd stosując określony przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Ponadto, związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe" (zob. wyrok NSA z 27.06.2019 r. I FSK 934/17, LEX nr 2694714). Postawione w niniejszej sprawie zarzuty nie spełniają powyższych wymagań. Szereg zarzutów skonstruowana jest bowiem w ten sposób, że tworzy niespójną zbitkę norm (dla przykładu zarzuty zawarte w pkt I.a., I.c.), I.d.), gdzie dodatkowo (jak choćby w pkt I.a.) błędna wykładnia wskazanych przepisów miałaby polegać na przyjęciu, że "udostępnianie szerokiego katalogu danych osobowych skarżącej w tym danych "wrażliwych" (...) świadczy o prawidłowym przetwarzaniu danych osobowych pomimo, że w sprawie nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego, nie ustalono celowości udostępniania danych, adekwatności do potrzeb oraz podstawy prawnej udostępnienia". Zatem naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię miałoby polegać m. in. na tym, że "nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego". To ostatnie stwierdzenie mogłoby być co najwyżej podstawą zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., natomiast w żaden sposób nie może świadczyć o błędnej wykładni normy materialnej, nie wiadomo zresztą której, z kilku powołanych. To samo dotyczy zarzutów powołanych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Tu dodatkowo nie jest do końca jasne, do której konkretnie okoliczności faktycznej odnosi się zbitka przepisów procesowych, powiązana także (jak w pkt II.b.) z prawem materialnym. Wszystko to powoduje, że precyzyjne odniesienie się do każdego z postawionych zarzutów nie jest możliwe. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się tylko do kilku podstawowych kwestii, które można ustalić w oparciu o treść postawionych zarzutów. Wiele kwestii podnoszonych przez skarżącą kasacyjnie nie ma odzwierciedlenia w aktach sprawy. Skarżąca kasacyjnie twierdzi na przykład, że do jej danych wrażliwych zawartych w rozkazie dziennym z 2017 r., poprzez pocztę elektroniczną jednostki, miało dostęp wiele osób (od 70 do 90) do tego nieuprawnionych. Pracodawca twierdzi natomiast, że do danych osobowych skarżącej kasacyjnie zawartych w rozkazie dziennym miało dostęp tylko kilka osób z kadr i księgowości do tego upoważnionych, bo dostęp do załączników zawartych w rozkazie był limitowany i nie były one dostępne dla wszystkich użytkowników. Nawet jeśli te przeciwstawne twierdzenia stron postępowania nie zostały dostatecznie zweryfikowane, to skarga kasacyjna nie wskazuje na normy prawne o charakterze procesowym, które mogłyby jednoznacznie ten stan rzeczy wyjaśnić. Do weryfikacji twierdzeń pracodawcy nie mogły bowiem prowadzić dowody w postaci zrzutów papierowych z ekranu, czy wydruków papierowych z systemu elektronicznego, przedstawione przez skarżącą kasacyjnie, gdyż sposób działania elektronicznego systemu obiegu dokumentów u pracodawcy mógł być zweryfikowany tylko bezpośrednio w trakcie kontroli, o jakiej mowa w art. 14-16 u.o.d.o. z 1997 r. Zgodnie z art. 22 u.o.d.o. z 1997 r. "Postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej." Jak podnosi się w doktrynie "Przepis art. 22 u.o.d.o. formułuje zasadę subsydiarności przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie; równocześnie odsyłając do kodeksu postępowania administracyjnego, wypełnia on lukę w zakresie unormowania proceduralnego przyjętego w ustawie o ochronie danych osobowych" (J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz [w:] J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2015, art. 22). Skoro kontrola, o jakiej mowa w art. 14 u.o.d.o., jest instrumentem wykonania zadań, o których mowa w art. 12 pkt 1 i 2 (czyli m. in. kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych), to podstawowym sposobem weryfikacji przeciwstawnych twierdzeń stron przy ustalaniu faktów dotyczących przetwarzania danych osobowych, powinna być właśnie kontrola, i dopiero jej wyniki potwierdzone protokolarnie (art. 16) mogłyby stanowić podstawę ustaleń. Na naruszenie tego typu przepisów skarga kasacyjna w ogóle nie wskazuje, a akta sprawy nie dają żadnej stanowczej odpowiedzi, co do faktów, które mogłyby prowadzić do wniosków wyciąganych na podstawie norm materialnych. To samo dotyczy zarzutów dotyczących nieuprawnionego udostępniania całości akta osobowych skarżącej kasacyjnie różnym organom, z naruszeniem zasady adekwatności w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane (art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. z 1997 r.) – jak twierdzi skarżąca kasacyjnie. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów na to, jakie konkretnie dokumenty i komu były przekazywane. Dla przykładu zauważyć należy, że z pisma Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z 29.09.2017 r. wynika, że nie żądał on całej zawartości akt osobowych skarżącej kasacyjnie, ale nie wynika z niego też, jakie dokumenty otrzymał on od Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...]. Natomiast z pisma z 29 marca 2017 r. wynika, że do Komendanta Oddziału Żandarmerii wysłano "kserokopie wymaganych dokumentów". Tak więc i w tym wątku brak jest niepodważalnych ustaleń, które mogłyby – bez przeprowadzenia kontroli baz danych – potwierdzać wnioski skarżącej. Jak natomiast wskazano wyżej, brak w podstawach skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących konieczność przeprowadzenia kontroli w trybie stosownych przepisów u.o.d.o. uniemożliwia zweryfikowanie twierdzeń skarżącej, co do zaistniałych faktów. Trudno jest też, z punktu widzenia zasady adekwatności przetwarzania danych osobowych (art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. z 1997 r.), weryfikować konieczność prowadzenia takich lub innych dowodów (a tym samym i dokumentów na ich potwierdzenie) w postępowaniach toczących się na podstawie stosownych procedur. Byłoby to bowiem zastępowanie stron w ich inicjatywie dowodowej lub odpowiednich organów w orzekaniu. Reasumując stwierdzić należy, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób jest wyciągnąć jednoznacznych wniosków na gruncie prawa materialnego i ocenić zarzuty stawiane w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), także z powodu jakości tych zarzutów, o czym była mowa na wstępie rozważań. Natomiast, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty dotyczące nienależytego, czy też niepełnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, oparte na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), odwołujące się wyłącznie do przepisów k.p.a., które stosuje się subsydiarnie wobec rozwiązań proceduralnych przewidzianych w u.o.d.o. z 1997 r., nie mogły być skuteczne, wobec braku zarzutów opartych na przepisach regulujących tryb kontroli w postępowaniach prowadzonych przez organ nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych. Nie sposób bowiem na podstawie dowodów oferowanych przez skarżącą kasacyjnie (także w ramach składanych przez nią wniosków dowodowych) zweryfikować ustaleń organu dokonanych na podstawie wyjaśnień drugiej strony (pracodawcy). Do tego konieczne byłoby przeprowadzenie przez organ nadzoru kontroli w przewidzianym do tego trybie, ale zarzuty skargi kasacyjnej do tego się nie odwołują, wskazując jedynie na niezweryfikowane rozbieżności w stanowiskach każdej ze stron. Takie okoliczności wskazywałyby właśnie na wdrożenie procedury kontrolnej, ale o tym skarga kasacyjna nie wspomina. Zatem już tylko na marginesie zauważyć należy, że przepisy z zakresu ochrony danych osobowych nie powinny służyć jako instrument do kontynuowania lub eskalacji trwających już sporów pracowniczych. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.