III OSK 467/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Opolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Op 165/22 w sprawie ze skargi G. C. na zarządzenie zastępcze Wojewody Opolskiego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od G. C. na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Op 165/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.C. na zarządzenie zastępcze Wojewody Opolskiego z dnia [...] 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, uchylił zaskarżone zarządzenie zastępcze (pkt 1), zasądził od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego G.C. zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 2), a także zwrócił skarżącemu G.C. nienależnie uiszczony wpisu sądowy od skargi (pkt 3). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wystąpieniem z 12 lipca 2021 r. Burmistrz B. przekazał Radzie Miejskiej B.pismo J.N. "dotyczące działalności radnego G.C." celem "podjęcia stosownych działań", z którego miało wynikać między innymi, że "radny wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej mienie komunalne w postaci wynajmowanego garażu". Burmistrz B. odpis pisma z 12 lipca 2021 r., przekazał Wojewodzie Opolskiemu, który 31 sierpnia 2021 r. wezwał Przewodniczącą Rady Miejskiej do przekazania informacji o podjętych działaniach. Przewodnicząca Rady w odpowiedzi z 7 września 2021 r. przekazała wyjaśnienia uzyskane od radnego, a zawarte w piśmie z 4 września 2021 r. Wynikało z niego, że centrum aktywności życiowej radnego jest B., gdzie od 1997 r. prowadzi działalność gospodarczą oraz, że od 2016 r. na podstawie umowy najmu wynajmuje od ZNM w B. garaż, który służy mu "do przechowywania i niezawodowej obsługi pojazdów mechanicznych" oraz że "nigdy nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w tym obiekcie, pod tym adresem". Pismem z 20 września 2021 r. Wojewoda Opolski wezwał Radę Miejską do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawdzającego najem garażu przez radnego, gdyż faktury wystawiane są na [...] ul. Z. w B.. W piśmie z 25 października 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. podał Wojewodzie, że nie posiada informacji, czy w latach 2018-2021 G.C. zaliczył do kosztów uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej koszty najmu garażu w B. przy ul. O. Następnie pismem z 20 grudnia 2021 r. Wojewoda Opolski wezwał Radę Miejską B. do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego G.C. w terminie 30 dni na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, zwana dalej: "u.s.g."). Wojewoda powołał się na przepis art. 25f ust. 1 u.s.g. oraz art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1319, dalej: "Kodeks wyborczy"). Pismem z 31 stycznia 2022 r. Przewodnicząca Rady Miejskiej zawiadomiła Wojewodę, że na podstawie art. 383 § 3 Kodeksu wyborczego wezwała radnego do złożenia wyjaśnień, a na sesji Rady w dniu 27 stycznia 2022 r. nie podjęto uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego G.C. W odpowiedzi na wezwanie Wojewody Opolskiego Dyrektor ZNM w B. przekazał umowę najmu, dokumentację przetargową z przeprowadzonego w dniu 26 lipca 2016 r. przetargu ustnego nieograniczonego, w którym radny występował jako przedsiębiorca. Dołączono nadto aneks do umowy, a także protokół kontroli doraźnej przeprowadzonej w sprawie podstaw zawarcia i przebiegu realizacji umowy najmu garażu i nieruchomości gruntowej o pow. 18 m2 zawartej przez ZNM w B. z G.C., w której zawarte były wszystkie zawiadomienia o wysokości opłat za najem, faktury wystawiane na [...] i ul. Z. w B., nr NIP [...] i kopie przelewów bankowych z okresu umowy. Wojewoda Opolski zarządzeniem zastępczym z dnia [...] 2022 r., nr [...], na podstawie art. 98a ust. 2 u.s.g., stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej B. G.C.. Na powyższe zarządzenie zastępcze G.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, a także o dopuszczenie wnioskowanych dowodów. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że wniosek organu o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę po pierwsze nie był wnioskiem o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, a po drugie był w tym sensie zbędny, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest ocena zaskarżonego aktu na tle przeprowadzonej procedury administracyjnej i zgromadzonych dowodów zawartych w aktach administracyjnych, które – i to pod rygorem grzywny z art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") – przedkładane są ze skargą przez organ. Natomiast odnośnie do wniosków dowodowych skarżącego to po pierwsze uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentu nie obejmuje takich środków dowodowych jak żądanie dodatkowych wywiadów, informacji od Gminy B. a następnie przeprowadzenie z nich dowodu, wywiadu w Zarządzie Nieruchomości Miejskich albo z zapisu dźwiękowego sesji Rady Miasta czy treści artykułu prasowego. Po drugie nie jest dokumentem w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. opinia prawna wydana na prywatne zlecenie oraz dalsza korespondencja z nią związana. Wreszcie wnioskowane przez stronę dowody nie są dowodami uzupełniającymi w tym sensie, że w części zostały już przedstawione ze skargą przez organ w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a., np. akta przetargu i zawarcia umowy najmu garażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zarządzenie zastępcze zostało wydane na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach nadzorczych przedstawionych z odpowiedzią na skargę. Materiał ten został zgromadzony w procedurze przewidzianej w ustawie o samorządzie gminnym. Postępowanie w sprawie wydania zarządzenia zastępczego nie jest postępowaniem prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. wprost, ani nawet odpowiednio. Nie zmienia to jednak w niczym oceny, że obowiązkiem organu nadzoru jest zbadanie w sprawie wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w art. 24f ust. 1 i 1a u.s.g. i przeprowadzenia procedury z art. 98a u.s.g. Zgromadzony materiał dowodowy musi być jednoznaczny i wyjaśniać istotne okoliczności faktyczne sprawy. Istotną okolicznością faktyczną sprawy była kwestia prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego. W przestawionych aktach poza nazwą i siedzibą firmy prowadzonej przez stronę jako osobę fizyczną nie ma żadnych ustaleń co do charakteru tej działalności. Z wyjaśnień skarżącego złożonych przed Radą Miasta B. wynika, że działalność prowadził od wielu lat, przed pełnieniem funkcji radnego i przed wynajęciem garażu. Ma to o tyle znaczenie, że rodzaj tej działalności, jej charakter nie jest zależny od dysponowania obiektem gospodarczym typu garaż. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na tle orzecznictwa sądów administracyjnych dla ziszczenia się przesłanki z art. 24f ust. 1 u.s.g. konieczne jest nie tylko prowadzenie działalności gospodarczej np. na własny rachunek, ale także wykorzystywanie w tej działalności mienia komunalnego gminy. To, że garaż jest mieniem komunalnym jest w sprawie niewątpliwe. Pozostaje jednak pytanie, na ile ten obiekt budowlany użytkowany jako garaż może służyć działalności gospodarczej, jaki jest związek garażu i rodzaju działalności gospodarczej. Czy działalność ta nie istnieje (nie istniałaby) bez możliwości korzystania z garażu. Czy była możliwa przed wynajęciem garażu gminnego w 2016 r., a może przed tą datą strona dysponowała w działalności innym tego typu obiektem. Na tak postawione pytania zarządzenie zastępcze nie odpowiada ani w jego treści, ani przy analizie dokumentów, do których zarządzenie odsyła, a które były załączone do odpowiedzi na skargę. Brak ustaleń tych istotnych okoliczności – jak to określa strona – o funkcjonalnym związku między działalnością gospodarczą a mieniem gminy pozostającym w dyspozycji radnego, nie pozwala na przyjęcie przez Sąd, że przesłanki z art. 24f ust. 1 u.s.g. a zarazem podstawy wydania zarządzenia zastępczego z art. 98a ust. 1 ziściły się. Celem zakazu z art. 24f ust. 1 u.s.g. jest niedopuszczenie wykorzystywania funkcji radnego do osiągania korzyści majątkowych kosztem mienia gminnego. Korzystanie z garażu jako mienia gminnego, które w żaden sposób nie służy, nawet hipotetycznie, działalności gospodarczej ze względu na jej charakter, sposób prowadzenia, specyfikę oraz osobę przedsiębiorcy, może być prawnie obojętne. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na okoliczności stanu faktycznego, a ściślej braki w ustaleniach tego stanu, czyli istotnych okoliczności faktycznych sprawy, Sąd uznał, że w tym rozpatrywanym jednostkowym przypadku skarżącego nieprawidłowo zastosowano art. 24f ust. 1 u.s.g. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Opolski, zaskarżając wyrok w całości i opierając na podstawach wynikających z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a mianowicie na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 148 p.p.s.a. w zw. z art. 98a ust. 1 i 2 w zw. z art. 24f ust. 1 u.s.g., poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów u.s.g. (a dokładniej - ich niezastosowanie) polegające na niewłaściwym uznaniu, że stan faktyczny ustalony w przedmiotowej sprawie nie daje podstawy do zastosowania art. 24f ust. 1 w zw. z art. 98a ust. 1 i 2 u.s.g., podczas gdy ustalone w sprawie okoliczności przesądzają o istnieniu związku funkcjonalnego pomiędzy działalnością prowadzoną przez radnego a mieniem gminnym pozostającym w jego dyspozycji, co w konsekwencji stanowi podstawę do wygaszenia mandatu radnego; 2) naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) art. 148 p.p.s.a. w zw. z art. 88 oraz 98a ust. 1 i 2 u.s.g., poprzez błędne uznanie, że organ nadzoru nie dokonał ustaleń faktycznych w zakresie istnienia funkcjonalnego związku między działalnością gospodarczą prowadzoną przez G.C. a mieniem gminy pozostającym w dyspozycji radnego, podczas gdy w niniejszej sprawie Wojewoda Opolski przeprowadził dostateczne postępowanie dowodowe, z którego wynika, że G.C. wykorzystywał najmowane mienie gminne w prowadzonej działalności gospodarczej; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy w sposób niezrozumiały, bardzo ogólny i nieodnoszący się do dowodów, na których organ nadzoru oparł swoje ustalenia - co uniemożliwia jego kontrolę instancyjną oraz ewentualne dalsze postępowanie organu nadzoru po uchyleniu zarządzenia zastępczego przez sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Jednocześnie organ wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także złożył oświadczenie, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w sprawie z niniejszej skargi kasacyjnej. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną G.C. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego wywołanego skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego w stawce minimalnej według norm przepisanych oraz uiszczonej przez skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Jednocześnie oświadczył, iż nie zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie, wnosząc o jej przeprowadzenie. W związku z wnioskiem z 1 grudnia 2023 r. o zbadanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości oraz bezstronności Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 467/23 wyłączył od rozpoznania sprawy III OSK 467/23 sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Rafała Stasikowskiego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 467/23 oddalił zażalenie na postanowienie z 11 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Pomimo wniosku strony skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, podlegała ona rozpoznaniu na rozprawie, gdyż strona przeciwna po doręczeniu jej odpisu skargi kasacyjnej zażądała przeprowadzenia rozprawy. Tym samym w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 182 § 2 p.p.s.a. Zasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wygaśnięcie mandatu radnego jest instytucją prawa wyborczego. Jako sankcja uchybienia zakazowi łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych funkcji lub działalności, wygaśnięcie mandatu jest wkroczeniem ustawodawcy w materię chronioną konstytucyjnie, jaką jest czynne i bierne prawo wyborcze. Do wygaśnięcia mandatu dochodzi na skutek zdarzeń, z którymi ustawa wiąże utratę mandatu uzyskanego w wyborach powszechnych. Co do zasady są to zdarzenia, które następują po wyborach (po objęciu mandatu). Podstawę prawną wygaśnięcia mandatu ww. radnego był przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. Stanowi on, że: "Radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności". Stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego z tego powodu, że naruszył on zakaz łączenia go z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat, niewątpliwie wymaga ustalenia i rozważenia okoliczności dotyczących naruszenia tego zakazu z uwagi na cel jego wprowadzenia, którym jest ograniczenie korupcji i wykorzystywania stanowisk publicznych dla własnych, prywatnych celów. Celem regulacji z art. 24f ust. 1 u.s.g. jest m.in. zapobieżenie angażowania się tych osób w sytuacje i uwikłania, mogące poddawać w wątpliwość autorytetu konstytucyjnych organów Państwa oraz osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania (wyrok Trybunatu Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 1999 r., K 30/98, OTK ZU 1999, nr 5, poz. 103 oraz uchwały Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 13 kwietnia 1994 r., sygn. W 2/94, OTK 1994, nr 1, poz. 21; z dnia 13 kwietnia 1994 r., sygn.. W 2/94, OTK 1994/1/21). Wygaśnięcie mandatu jest skutkiem realnego naruszenia spoczywającego na radnym obowiązku. Utrata mandatu nie jest zatem skutkiem czysto formalnie ujętego uchybienia, nieprowadzącego do zniweczenia celu, który przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego. Zaznaczyć przy tym należy, że norma art. 24f ust. 1 u.s.g. nie ogranicza zakazu do "własności" ani do "zarządzania" mieniem komunalnym, lecz używa znacznie pojemniejszego określenia: "wykorzystanie mienia", którego granice desygnatów są o wiele trudniej uchwytne. Na pewno to wykorzystanie mienia gminy musi pozostawać w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że sformułowanie: "wykorzystywanie" odnosi się do wszystkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bez względu na to, czy wykorzystanie to ma podstawę prawną czy też nie, jest stałe bądź jednorazowe, wreszcie czy jest odpłatne czy też nieodpłatne (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1714/10, LEX nr 746748). Wykorzystanie mienia komunalnego jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego i nie ma znaczenia, czy przy wykorzystaniu tego mienia komunalnego radny odniósł korzyści, czy też nie. Przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. nie uzależnia bowiem wygaśnięcia mandatu radnego od osiągnięcia zysku z korzystania z mienia komunalnego, lecz rozstrzygający jest sam fakt korzystania z tego mienia. Tym samym bez znaczenia w kontekście zastosowania dyspozycji ww. przepisu są wskazywane przez Sąd I instancji okoliczności, tj. na ile przedmiotowy garaż mógł służyć działalności gospodarczej radnego, jaki jest związek garażu i rodzaju działalności gospodarczej oraz czy działalność ta istniałaby bez możliwości korzystania z ww. garażu. Ratio legis zakazu wynikającego z art. 24f ust. 1 u.s.g. opiera się bowiem na założeniu, że należy dążyć do wykluczenia sytuacji, w której radny, wykonując mandat w gminie, będąc członkiem organu stanowiącego podejmującego m.in. decyzje dotyczące zasad zarządu mieniem tej gminy, mógłby wpływać na korzystne dla siebie rozporządzenie tym mieniem, które pozostaje w jego władaniu. Jak już podniesiono zasadniczym celem rozwiązań antykorupcyjnych zawartych w ustawach samorządowych jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich. O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 530/15, LEX nr 1780636). W wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 2935/16 (LEX nr 2271884) NSA zwrócił uwagę, że konstrukcja materialna zakazu wprowadzonego w art. 24f ust. 1 u.s.g.: "opiera się na pełnej reglamentacji swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez radnego z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy i obejmuje wszystkie formy jego preferencyjnego wykorzystania, co ma miejsce w tych przypadkach, gdy reguły korzystania z mienia wyłączają go, czasowo lub trwale, z powszechnego dostępu". Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika bezspornie, że radny prowadzi działalność gospodarczą pod firmą G.C. [...] z siedzibą w B., przy ul. Z., nr NIP [...]. Jako przedsiębiorca wynajmuje od Gminy B., od dnia 9 sierpnia 2016 r. na czas nieokreślony, będący własnością tej gminny garaż przy ul. O. na podstawie umowy najmu nr [...]. Umowa ta zawarta została w wyniku rozstrzygnięcia przetargu ustnego nieograniczonego, który odbył się w dniu 26 lipca 2016 r. Radny występował w tym przetargu jako przedsiębiorca. W wystawianych przez Zarząd Nieruchomości Miejskich w B. fakturach, jako nabywca figuruje G.C. "[...]", czyli firma, pod którą radny prowadzi działalność gospodarczą. Podobnie rzecz się ma z kierowanymi przez Zarząd Nieruchomości Miejskich w B. zawiadomieniami o wysokości opłat. Sytuacja ta zmieniła się dopiero z dniem 1 stycznia 2022 r. w związku z podpisanym w dniu 30 grudnia 2021 r. Aneksem nr [...] do umowy ZNM nr [...] r. z dnia 9 sierpnia 2016 r. poprzez zmianę danych najemcy do umowy najmu garażu położonego przy ul. O. z "osoby prowadzącej działalność gospodarczą na osobę fizyczną strona umowy staje się" G.C. (k. 61 akt adm.). Zatem do tego momentu przedmiotowy garaż był związany z prowadzoną przez G.C. działalnością gospodarczą pod nazwą: G.C. "[...]" z siedzibą w B., przy ul. Z., nr [...] Jak już wyżej wskazano, w świetle brzmienia art. 24f ust. 1 u.s.g. nie ma znaczenia, czy radny faktycznie prowadzi działalność gospodarczą w ww. pomieszczeniu, czy też nie, albo czy czerpie z tego korzyści materialne, czy też nie. W sprawie nie ma również znaczenia okoliczność, że aneksem z dnia 30 grudnia 2021 r. dokonano zmiany umowy najmu przedmiotowego garażu w kwestii określenia najemcy (z osoby przedsiębiorcy na osobę fizyczną radnego), gdyż jak trafnie wskazał Wojewoda takie działanie nie sanuje okoliczności, że przez ponad pięć lat, w tym w trakcie sprawowania mandatu radnego, skarżący odbierał korespondencję (faktury VAT, zawiadomienia o wysokości opłat), w której jako adresat widniał jako przedsiębiorca. Mając na względzie powyższe uwagi, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji i samego radnego, trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody zaprezentowanym w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym, że w stosunku do mandatu radnego G.C. stwierdzone wygaśnięcie było prawidłowe i w pełni uzasadnione. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, mając na uwadze usprawiedliwione jej zarzuty naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był do uchylenia zaskarżonego wyroku, a skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, to w trybie art. 188 p.p.s.a. stwierdził, że istnieje możliwość merytorycznego załatwienia sprawy, aby prawomocnie zakończyć postępowanie sądowoadministracyjne. Z tych względów na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, w wyniku czego uznał, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o oddaleniu w całości skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.