III OSK 460/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1262/23 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 6 kwietnia 2023 r., nr DKO-WOK.401.94.2022.kk w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez J.Z. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2023 roku, którym oddalono skargę w/w na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr DKO-WOK.401.94.2022.kk w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ") w okresie od 7 października 2020 r. do 19 kwietnia 2021 r. przeprowadził kontrolę działalności prowadzonej przez J.Z. zlokalizowanej w miejscowości W. na działkach o numerach ew. [...], [...], [...] i [...] oraz na działkach bez nadanego nr porządkowego o numerach ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w W., gmina W. W toku kontroli ustalono, że na działkach [...], [...], [...] i [...] strona prowadzi działalność polegającą na wytwarzaniu, zbieraniu i przetwarzaniu odpadów komunalnych oraz eksploatuje instalację mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Natomiast na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] prowadzone jest zbieranie odpadów oraz znajduje się tam baza magazynowo- transportowa. Ustalono również, że w kontrolowanym okresie posiadała m.in. decyzję Starosty O. z 29 listopada 2013 r. znak: S.OŚ. 1.6233.21.6.2013.SD, udzielającą zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działek o numerach ew. [...], [...] położonych w miejscowości W. bez nr porządkowego działek, która została zmieniona decyzją Starosty O. z 20 maja 2014 r. nr 165/2014 znak: S.OŚ.1.6233.21.7.2013.SD. W trakcie kolejnej kontroli w dniu 26 lutego 2021 r. WIOŚ, wykorzystując dostępność obrazu w czasie rzeczywistym z wizyjnego systemu kontroli prowadzonego przez stronę na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] stwierdził, że kamerą oznaczona jako "IP Camera 03" przedstawiała widok na odbywający się proces kruszenia i przesiewania odpadów szkła za pomocą przesiewacza "Doppstadt SM 620". Widok obejmował hałdę odpadów w postaci szkła, z której odpady były pobierane ładowarką i załadowywane do ww. przesiewacza. Z przesiewacza odpady były wyprowadzane dwoma taśmociągami rozdzielając je na dwie frakcje odpadów: nadsitową, w której widoczne były tworzywa sztuczne (worki na odpady) oraz podsitową, tj. potłuczone szkło Ponieważ w okresie objętym kontrolą, decyzja Starosty O., na podstawie której strona prowadzi działalność na ww. działkach, nie zezwalała na przetwarzanie odpadów o kodzie 15 01 07. WIOŚ stwierdził, że J.G. prowadziła przetwarzanie odpadów o tym kodzie w procesie R12 - wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11 (*****) - jeżeli nie istnieje inny właściwy kod R, może to obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11) bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Opisane wyżej ustalenia zostały odzwierciedlone w protokole kontroli z 19 kwietnia 2021 r. nr MM 165/2020. J.Z. w piśmie z 14 maja 2021 r. przedstawiła stanowisko do protokołu kontroli. Odnosząc się do wskazanego w nim naruszenia polegającego na przetwarzaniu w dniu 26 lutego 2021 r. odpadów szkła w procesie R12 bez wymaganego zezwolenia wyjaśniła, że nie prowadziła przetwarzania szkła, a jedynie rozdział według kolorów, co mieści się w definicji zbierania odpadów wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach. Ponadto stwierdziła, że na powyższe posiada akceptację Wójta Gminy W. (pismo nr WŚN.6220.13.2020). WIOŚ w piśmie z 7 lipca 2021 r. odniósł się do zastrzeżeń strony wniesionych do protokołu kontroli, natomiast w piśmie z 27 sierpnia 2021 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przewarzanie odpadów stłuczki szklanej w procesie R12 bez wymaganego zezwolenia. Skarżąca w piśmie z 9 listopada 2021 r. wyjaśniła, że zgodnie z pismem Wójta Gminy W. z 12 maja 2020 r. znak: WŚN.6220.13.2020.JK, zabiegi polegające na wstępnym sortowaniu stłuczki szklanej, np. według kolorów, nie są przetwarzaniem odpadów. Takie czynności w ocenie wskazanego organu mieszczą się w zakresie zbierania odpadów. Strona podkreśliła, że odpady takie jak szkło gromadzone są przez mieszkańców w workach foliowych i odbierane są samochodami bezpylnymi wyposażonymi w funkcję kompaktora, w związku z powyższym worki te po wyładowaniu z samochodu są zazwyczaj porozrywane. Odpady w takim stanie wymagają wstępnego podziału na odpad zanieczyszczony strzępkami folii z worków oraz wolny od takich zanieczyszczeń. J.Z. podniosła, że zgodnie ze stanowiskiem Wójta rozdział taki traktowany jest jako wstępne sortowanie odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach. Tym samym nie można jej zarzucać, że przetwarzała odpady. WIOŚ decyzją z 24 czerwca 2022 roku, na podstawie art. 194 ust. 4 i ust. 7, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198, art. 199, art. 201 ust. 1 i art. 202 ustawy o odpadach, wymierzył J.Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] J.Z., W., [...] G., administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Organ pierwszej instancji odwołał się do opisanych wyżej wyników kontroli udokumentowanej protokołem nr MM 165/2020 oraz opisał przebieg postępowania wszczętego zawiadomieniem z 27 sierpnia 2021 r. Następnie WIOŚ dokonał kwalifikacji prawnej procesu, jaki miał miejsce na terenie zakładu prowadzonego przez skarżącą w dniu 26 lutego 2021 r., jako przetwarzanie odpadów. Wywiódł, że przetwarzanie polegało na rozdzieleniu strumienia zmieszanego odpadu szkła (odpad o kodzie 15 01 07) na frakcję nadsitową (większą niż oczka sita), czyli odpady w postaci worków foliowych (odpady o kodzie 19 12 04) oraz podsitową (mniejszą niż oczka sita), czyli odpady potłuczonego i zmieszanego kolorami szkła (odpady o kodzie 19 12 05). Stwierdził, że w procesie tym nastąpiło wydzielenie z strumienia zmieszanego odpadu szkła odpadów worków foliowych, co pociąga za sobą zmianę klasyfikacji odpadów. Proces rozdzielania odpadów prowadzący do zasadniczej zmiany składu i charakteru odpadów, w wyniku którego wytwarzane są nowe rodzaje odpadów, jest procesem przetwarzania odpadów, klasyfikowanym zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o odpadach jako proces odzysku R12 wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Zgodnie z przypisem, proces R12 może obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. sortowanie, separację, przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1- R11. WIOŚ wziął pod uwagę, że z wyjaśnień strony zawartych w piśmie z 14 maja 2021 r. wynika, iż przesiewacz miał rozdzielać stłuczkę szklaną na kolory. Jednakże mobilny przesiewacz nie ma takiej funkcji. Rozdział odpadów następuje w wyniku mechanicznego obrotu sita na frakcję nadsitową (większą niż oczka sita), czyli worki foliowe i podsitową (mniejszą niż oczka sita), czyli potłuczone i zmieszane kolorami szkło. Dalej organ pierwszej instancji odwołał się do art. 41, art. 194 ust. 4 i ust. 6, art. 197 pkt 1, art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach, a także art. 189c, art. 189e i art. 189f k.p.a. WIOŚ stwierdził, że do naruszenia nie doszło wskutek działania siły wyżej i nie zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wyjaśniając, dlaczego wymierzył karę w wysokości określonej w rozstrzygnięciu decyzji, poddał analizie okoliczności dotyczące ilości odpadów, wskazując, że nie została ona ustalona, natomiast w świetle pisma strony z 9 listopada 2021 r., proces stwierdzony 26 lutego 2021 r., stanowi stałą praktykę. WIOŚ wskazał też na właściwości przetwarzanych odpadów, okoliczności naruszenia, rodzaj naruszenia oraz jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, a także okres trwania naruszenia, zaznaczając, że jakkolwiek przetwarzanie zostało stwierdzone 26 listopada 2021 r., to z uwagi na charakter prowadzonej działalności oraz wyjaśnienia przedstawione przez stronę w piśmie z 9 listopada 2021 r. nie można uznać, że stwierdzone przetwarzanie odpadów miało charakter incydentalny, lecz jest ono stałą praktyką. Organ uwzględnił też rozmiary prowadzonej działalności oraz skutki naruszenia i wielkość zagrożenia, dochodząc ostatecznie do wniosku, że adekwatna jest kara w wysokości 10.000 zł. J.Z. w piśmie z 22 lipca 2022 r. wniosła odwołanie od decyzji WIOŚ z 24 czerwca 2022 roku zarzucając organowi I instancji naruszenie: 1. art. 194 ust. 4 i ust. 7 ustawy o odpadach poprzez zastosowanie mimo, że brak było podstaw do ich zastosowania; 2. art. 199 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie; 3. art. 7, art. 7a ust. 1, art. 8 § 1, art. 77 ust. 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie; 4. art. 189d i art. 189f K.p.a. poprzez niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołania strona przedstawiła argumentację mająca jej zdaniem przemawiać za uwzględnieniem odwołania. GIOŚ decyzją z 6 kwietnia 2023 r. nr DKO-WOK.401.94.2022.kk, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił opisane wyżej ustalenia kontroli udokumentowane protokołem z 19 kwietnia 2021 r. nr MM 165/2020 oraz dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, referując w szczególności podniesione w odwołaniu zarzuty wobec decyzji organu pierwszej instancji. Następnie GIOŚ wywiódł, że zbadał i przeanalizował zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, stwierdzając, iż stanowi dostateczną podstawę do ustalenia, iż strona w miejscu prowadzenia działalności na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w W. prowadziła przetwarzanie odpadów. Zdaniem organu odwoławczego pryzma odpadów widoczna na nagraniu z 26 lutego 2021 r. przedstawia odpady szkła (o kodzie 15 01 07) zanieczyszczone innymi frakcjami, nie tylko pozostałościami worków. Można w niej wyodrębnić również inne odpady, tj. tworzywa sztuczne, papier, czy opakowania metalowe. W związku z powyższym, zdaniem organu drugiej instancji należy stwierdzić, że przetwarzanie odpadów w przedmiotowej sprawie polegało na wydzieleniu ze strumienia odpadów o kodzie 15 01 07 zmieszanego z innymi odpadami (wskazanymi powyżej) dwóch frakcji odpadów w postaci potłuczonego szkła sklasyfikowanych przez organ pierwszej instancji pod kodem 19 12 05 oraz pozostałych odpadów, tj. tworzyw sztucznych (worków), metali, papieru. Wbrew twierdzeniom skarżącej przeprowadzony proces nie polega na wstępnym sortowaniu stłuczki szklanej według koloru i wielkości. W pryzmie odpadów widocznej na nagraniu znajdują się bowiem nie tylko odpady opakowań szklanych zanieczyszczone folią z worków, ale również inne frakcje odpadów, tj. tworzywa sztuczne, papier i metale, natomiast po przesianiu tych odpadów w przesiewaczu powstały dwie pryzmy odpadów: potłuczonego szkła oraz pozostałych odpadów, tj. tworzywa sztuczne (worki), opakowania metalowe, papier. Dalej organ odwoławczy przychylił się do stwierdzenia WIOŚ, że działania prowadzone przez stronę 26 lutego 2021 r. wykraczają poza zakres wstępnego sortowania odpadów, gdyż w ich wyniku doszło do wytworzenia odpadów o innym kodzie niż odpady poddane przetworzeniu. W opinii GIOŚ w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 7a K.p.a. Następnie organ drugiej instancji odwołał się do art. 41, art. 194 ust. 4 i art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach, a także art. 189c K.p.a. Dalej przywołał zawarte w ustawie o odpadach definicje legalne "przetwarzania" (art. 3 ust. 1 pkt 21) i "odzysku" (art. 3 ust. 1 pkt 14), dochodząc do wniosku, że strona rozdzielając zmieszane odpady szkła na dwie frakcje, tj. nadsitową w postaci odpadów tworzyw sztucznych (m.in. worki) i podsitową, tj. potłuczonego szkła, za pomocą przesiewcza prowadziła przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R12 - wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11 (*****) jeżeli nie istnieje inny właściwy kod R, może to obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11). Następnie odwoławszy się do art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach organ odwoławczy, odniósł się do przesłanek, jakie wziął pod uwagę przy ustaleniu wysokości kary, tj. rodzaju naruszania, okresu trwania oraz rozmiarów prowadzonej działalności, ilości i właściwości odpadów, wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, skutków naruszeń i wielkości zagrożenia, okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że kara wymierzona zaskarżoną decyzją w wysokości 10.000 zł jest adekwatna do skali przedmiotowego naruszenia, a jej wymiar jest uzasadniony okolicznościami sprawy i zapewnia właściwy skutek sankcyjny. Wskazał też, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189d K.p.a. Odwoławszy się do treści art. 189f § 1 i § 2 K.p.a., GIOŚ wyjaśnił także powody, z jakich nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. i argumentacji strony, wedle której została ukarana za postępowanie, które jest akceptowalne przez inne organy, tj. wójta gminy i starostę GIOŚ wyjaśnił, że wydanie opinii w danej sprawie przez inne organy administracji nie może stanowić wiążącej interpretacji prawa i nie stoi na przeszkodzie temu, by WlOŚ, jak również organ odwoławczy, dokonał odmiennej oceny i kwalifikacji prawnej stanu faktycznego sprawy. W kwestii zarzutu dotyczącego braku udostępnienia przez WlOŚ materiałów dowodowych w postaci nagrania z wizyjnego systemu kontroli z 26 lutego 2021 r. organ drugiej instancji wyjaśnił, że na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego nie sposób ustalić jednoznacznie, że powyższe nagranie nie zostało udostępnione stronie do wglądu. Podkreślił jednak, że GIOŚ przeprowadzając postępowanie odwoławcze, na mocy art. 10 § 1 K.p.a., w piśmie z 23 lutego 2023 r. zawiadomił stron o przysługującym jej prawie wynikającym z tego przepisu. Do dnia wydania decyzji J.Z. nie zapoznała się z aktami sprawy. J.Z. zaskarżyła decyzję GIOŚ z 6 kwietnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1. art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach poprzez uznanie przez organ, że jego zastosowanie było właściwe mimo, że brak było podstaw do jego stosowania; 2. art. 194 ust. 7 oraz art. 199 ustawy o odpadach poprzez uznanie przez organ, że organ pierwszej instancji zastosował je właściwie, a jednocześnie uznanie, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku zastosowania art. 197 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach; 3. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji; 4. art. 75 k.p.a. poprzez niewłączenie do akt sprawy jako dowodu zapisu filmu z 26 lutego 2021 r. oraz uznanie przez organ, że w sprawie nie zachodziła potrzeba włączenia filmu do akt sprawy jako dowodu; 5. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji; 6. art. 81 a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji; 7. art. 189d k.p.a; poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji; 8. art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji; 9. art. 10, art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców poprzez uznanie przez organ, że nie mają one zastosowania w sprawie; 10. art. 15 k.p.a. poprzez takie przeprowadzenie postępowania odwoławczego, które nie spełnia wymogu dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w całości lub w części, o umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono motywy mające przemawiać za uwzględnieniem poszczególnych zarzutów, które są zbieżne z argumentacją przedstawioną w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu wyroku Sąd na wstępie stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów może być, na wniosek posiadacza odpadów, objęta jednym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 5 ustawy o odpadach). Stosownie do treści art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach, administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000 000 zł. Dalej stwierdził, że ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli nr MM 165/2020 wynika (str. 6 - 7), że działalność zakładu [...] J.Z. (WA) w miejscowości W. prowadzona jest w dwóch miejscach, tj. (1) na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...] położonych w W. gmina W., na których prowadzona jest główna działalność polegająca na wytwarzaniu, zbieraniu i przetwarzaniu odpadów komunalnych oraz eksploatowana jest instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, a ponadto znajduje się tam zaplecze administracyjno-biurowe; (2) na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w W. bez numeru porządkowego, gmina W., na których prowadzone jest zbieranie odpadów, a ponadto znajduje się tam baza magazynowo-transportowa. Decyzje wydane w przedmiotowej sprawie odnoszą się do ustaleń kontroli dotyczących działalności prowadzonej w drugim z opisanych wyżej miejsc, co jednoznacznie wynika z rozstrzygnięcia decyzji WlOŚ z 24 czerwca 2022 r. Administracyjna kara pieniężna w przedmiotowej sprawie została wymierzona za przetwarzanie odpadów szkła, tj. odpadów o kodzie 15 01 07 na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb: W., gm. W., bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach, co zostało stwierdzone w dniu 26 lutego 2021 r. i udokumentowane protokołem kontroli nr MM 165/2020. Dopuszczalna na ww. działkach ewidencyjnych działalność zakładu obejmuje zbieranie odpadów. Prowadzona jest na podstawie - wymienionych zarówno w protokole kontroli, jak i w obu wydanych w sprawie decyzjach - decyzji Starosty O. z 29 listopada 2013 r. nr 516/2013 udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działek o numerach ew. [...] i [...] oraz zmieniającej ją decyzji Starosty O. z 20 maja 2014 r. nr 165/2014 (decyzje pod poz. 7 akt administracyjnych). Po zmianie, zezwolenie na zbieranie odpadów (m.in. o kodzie 15 01 07 - opakowania ze szkła) objęło działki o numerach ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb W., gm. W. Zgodnie z powołanymi decyzjami, odpady mają być zbierane selektywnie. Odpady m.in. o kodzie 15 01 07 mają być magazynowane w kontenerach, pojemnikach, boksach lub w postaci pryzm w hali magazynowej lub na terenie poza halą. Miejsca magazynowania poszczególnych odpadów mają być odpowiednio wyznaczone i zabezpieczone. Odpady przyjęte na plac mają być zważone i zaewidencjonowane. Zasadnicze dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było zatem zdaniem Sądu zweryfikowanie, czy organy inspekcji Ochrony Środowiska prawidłowo ustaliły, że na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], dla których nie wydano zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, skarżąca prowadziła działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów. Następnie Sąd I odwołując się do art. 3 ust. 1 pkt 14, 21 oraz 34 przytoczył ustawowe definicje pojęć "przetwarzania", "odzysku" i "zbierania" odpadów. Sąd po zapoznaniu się z nagraniem obrazu z kamery "IP Camera 03" zapisanym na stanowiącej część akt sprawy płycie DVD, interpretując wynikające z zapisu informacje w pełni podzielił kwalifikację prawną udokumentowanego w ten sposób procesu postępowania z odpadami, jako ich przetwarzanie. Sąd stwierdził, że na nagraniu istotnie widoczna jest pryzma odpadów z opakowań ze szkła (15 01 07) zmieszanych z innymi frakcjami, chociaż zgodnie z udzielonym zezwoleniem odpady miały być zbierane selektywnie, a miejsca magazynowania ("poszczególnych") odpadów miały być odpowiednio wyznaczone i zabezpieczone. Z pewnością nie można stwierdzić, że widoczna na nagraniu pryzma odpadów zawiera opakowania ze szkła (15 01 07) zanieczyszczonych wyłącznie folią z worków, które odpady te są zbierane przez zabraniem przez pojazdy bezpylne (tzw. śmieciarki). Na pryzmie widoczne są także inne niż worki foliowe tworzywa sztuczne, papier, przedmioty, bądź ich elementy, opakowania metalowe (np. puszki aluminiowe). Z kolei widoczne na nagraniu worki foliowe, które, jak twierdzi skarżąca zanieczyszczają odpady z opakowań szklanych, ponieważ w pojazdach bezpylnych, w których są transportowane, dochodzi do tłuczenia opakowań szklanych znajdujących się w tych workach, mają kolor zielony (szkło), ale także niebieski (papier) i czarny (odpady zmieszane). Widoczna na nagraniu ładowarka zbiera opisane wyżej odpady z pryzmy, natomiast po załadowaniu ich na pracujący przesiewacz "Doppstadt SM 620", wyprowadzane są dwie frakcje w postaci potłuczonego szkła (19 12 05) i pozostałych odpadów, tj. tworzyw sztucznych (worków), metali, papieru. Widoczny na nagraniu z monitoringu wizyjnego w dniu 26 lutego 2021 r. proces z pewnością nie stanowi, jak wywodzi skarżąca, wstępnego sortowania stłuczki szklanej według koloru i wielkości. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji trafnie zaznaczono, że przesiewacz nie ma możliwości rozdziału stłuczki ze względu na kolor. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie stwierdził, że zaobserwowany proces to przetwarzanie odpadów polegające na wydzieleniu ze strumienia odpadów o kodzie 15 01 07 zmieszanego z innymi odpadami (wskazanymi powyżej) dwóch frakcji odpadów w postaci potłuczonego szkła sklasyfikowanego pod kodem 19 12 05 oraz pozostałych odpadów, tj. tworzyw sztucznych (worków), metali, papieru. Prawidłowo zatem proces ten zakwalifikowany został jako przetwarzanie w procesie odzysku R12, który może obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. sortowanie, czy separację, przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Wskazane przez organy dowody w postaci protokołu kontroli nr MM 165/2020 oraz dołączonych do niego notatki służbowej z 1 marca 2021 r., nagrania i "zrzutów ekranu" tego nagrania, stanowią zdaniem Sądu I instancji wystarczający i wiarygodny, a także odpowiadający powołanemu w podstawie prawnej decyzji WlOŚ z 24 czerwca 2022 r. art. 197 pkt 1 ustawy o odpadach, dowód tego, że skarżąca na terenie, na którym zgodnie z udzielonymi zezwoleniami nie jest to dopuszczalne (objętym zezwoleniem na zbieranie odpadów), prowadziła działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów. Kluczowe dla sprawy ustalenia faktyczne zostały dokonane na podstawie analizy nagrania z monitoringu wizyjnego, którego jakość i funkcjonalność spełniały wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. poz. 1755). Nie ma zatem podstaw, by odmówić temu dowodowi wiarygodności lub mocy dowodowej. Niezasadne są zatem postawione w skardze zarzuty naruszenia art. 75 i art. 77 §1 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niezbędny do zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżącej, w sprawie nie powstały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, zatem nie mogło dojść do naruszenia art. 81 a § 1 K.p.a. Treść normy prawnej zawartej w stanowiącym podstawę nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przepisie prawa materialnego nie budzi wątpliwości. Tym samym nie mogło też dojść do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Z tych samych powodów, w sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 10, art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221). Podnoszona w toku postępowania argumentacja strony, wedle której dokonywała ona wstępnego rozdziału odpadów w postaci stłuczki szklanej według kolorów szkła lub według grubości ziarna, nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dlatego powoływane przez J.Z. pisma Wójta Gminy W. (w szczególności pismo z 12 maja 2020 r. nr WŚN.6220.13.2020.JK, w którym stwierdzono m.in., że - wedle przedstawionych przez stronę informacji - należy uznać, iż opisane przez nią działania, w wyniku których nie dochodzi do zmiany charakteru i właściwości odpadów, mające na celu jedynie przygotowanie odpadów do transportu, w celu dalszego przekazania do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania, mieści się w pojęciu "wstępnego sortowania", o którym mowa wart. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, wpisującym się w definicję "zbierania odpadów") nie mają w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia. W dniu 26 lutego 2021 r. skarżąca nie dokonywała bowiem wstępnego sortowania odpadów ze stłuczki szklanej - co sugerowała już w piśmie z 14 maja 2021 r. (str. 32), odnosząc się do poszczególnych zapisów protokołu kontroli, następnie podtrzymując to stanowisko w piśmie z 9 listopada 2021 r., w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i w skardze do Sądu - lecz opisanego wyżej przetwarzania odpadów. Z powyższych względów nie mogły mieć też znaczenia dla wyjaśnienia wątpliwości w sprawie dokumenty objęte wnioskiem dowodowym złożonym przez skarżącą w piśmie z 23 sierpnia 2023 r. o przeprowadzenie dodatkowych dowodów na postawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r, poz. 1634 ze zm. - dalej "P.p.s.a."). Objęte tym wnioskiem decyzje WlOŚ z 17 maja 2023 r. dotyczą wstępnego rozdzielania odpadów zielonych, które nie zostało zakwalifikowane przez organ jako przetwarzanie, a także prowadzenia wizyjnego systemu monitoringu miejsca magazynowania odpadów. Umorzenie wymienionych postępowań nie oznacza, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania także w sprawie przetwarzania odpadów zakończonego zaskarżoną decyzją. Następnie Sąd uznał, że zarówno WlOŚ (str. 7-9 decyzji z 24 czerwca 2023 r.), jak i GIOŚ (str. 13-14 zaskarżonej decyzji) w uzasadnieniach wydanych decyzji dokonali analizy wymienionych w art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach przesłanek determinujących wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach. Organy obu instancji, ustalając wymiar kary, wzięły zatem pod uwagę rodzaj naruszenia, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej przez stronę działalności, ilość i właściwości odpadów, wpływ naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, skutki naruszeń i wielkość zagrożenia, a także okoliczności naruszenia przepisów ustawy o odpadach. Mając powyższe na uwadze, a także uwzględniając przywołaną wyżej część wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji GIOŚ z 6 kwietnia 2023 r., jak również pozostałe rozważone w uzasadnieniu tej decyzji przesłanki wymiaru kary, nie ma w ocenie Sądu podstaw, by stwierdzić, że wymierzona skarżącej kara w wysokości 10.000 zł, jest nadmierna, a taka jej wysokość nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Kara jest adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia. Rozstrzygające w sprawie organy nie mogły zdaniem Sądu I instancji także naruszyć art. 189d K.p.a., ponieważ nie miał on zastosowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Stosownie bowiem do treści art. 189 § 2 pkt 1 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów działu IVA K.p.a. (Administracyjne kary pieniężne) nie stosuje się. W świetle akt sprawy nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości stanowisko organów co do braku podstaw do zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Skarżąca jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się od wielu lat działalnością w zakresie gospodarki odpadami. Z pewnością powinna więc zdawać sobie sprawę z tego, że prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, o czym zresztą w sposób oczywisty świadczą wymienione zarówno w protokole kontroli, jak i w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, decyzje dotyczące zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na ternie działek ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...] (w szczególności decyzja Starosty O. z 8 września 2015 r. nr 302/205). Z akt sprawy wynika (str. 3-4 protokołu kontroli), że kontrolę w zakładzie skarżącej przeprowadzono w związku z licznymi interwencjami zgłaszanymi przez mieszkańców związanymi z uciążliwością prowadzonej przez nią działalności. Kontrola terenu przeznaczonego na zbieranie i magazynowanie odpadów prowadzona była zaś w związku z wnioskiem Marszałka Województwa Mazowieckiego o przeprowadzenie (w trybie art. 41 a ustawy o odpadach) kontroli w zakresie spełnienia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska w związku z postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącej o uzyskanie zezwolenia na zbierania odpadów. Skarżąca ubiegała się zatem o wydanie zezwolenia obejmującego wyłącznie zbieranie odpadów, mimo to, że, w miejscu wskazywanym jako miejsce zbierania, odpadów, dokonywała także ich przetwarzania. Należało podzielić stanowisko GIOŚ, że waga naruszenia, jakiego dopuściła się skarżąca w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie była znikoma. Naruszenie to stanowiło oczywiste lekceważenie przepisów regulujących gospodarkę odpadami przez podmiot od wielu lat profesjonalnie zajmujący się działalnością w tym zakresie. Nadto z akt sprawy jak i pism samej skarżącej nie wynika, że zaprzestała ona naruszenia prawa. Sąd podzielił również stanowisko organów co do braku podstaw do zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, nie ma podstaw, by kwestionować stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym, uzyskanie przez stronę zezwolenia na przetwarzanie odpadów przed podjęciem takiej działalności wymusi jedynie administracyjna kara pieniężna. Reasumując, Sąd uznał, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach sprawy nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub naruszeniem prawa materialnego, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.Z. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie: a) art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 21 tejże ustawy, poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organy słusznie zastosowały ten przepis jako, że to co obserwowano u skarżącej w dniu 26 lutego 2021 r. było przetwarzaniem odpadów podczas gdy w rzeczywistości nie było to przetwarzanie odpadów, b) art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odniesieniu się do ilości odpadów zebranych przez skarżącą w roku 2018 i 2019 podczas, gdy dla organów dostępne były dane z 2020 r., c) art. 197 pkt. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w niepobraniu próbek odpadów, zdaniem organów przetwarzanych przez skarżącą, celem ustalania ich składu morfologicznego a następnie właściwego ich zamianowania. 2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to: a) art. 77 § 1 k.p.a. (j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż organy Inspekcji Ochrony Środowiska w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy przede wszystkim w zakresie ustalenia jaki odpad był w dniu 26 lutego 2021 r. (zdaniem organów) przetwarzany pomiędzy godz. 15:15 a 16:00, podczas gdy materiał w postaci zapisu wideo z kamery przemysłowej jest daleko niewystarczający do ustalenia jaki to był odpad a ponadto zapis tego filmu na płycie DVD nie został udostępniony stronie ani poprzez wydanie jej kopii akt postępowania jak i poprzez zaprezentowanie (odtworzenie) w trakcie zapoznawania się z aktami kontroli, b) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organy nie miały obowiązku go stosować podczas, gdy zachodziła wątpliwość co do stanu faktycznego czy czynności zarejestrowane w dniu 26 lutego 2021 r. (pomiędzy godz. 15:15 a 16:00) były przetwarzaniem odpadów czy czynnościami przygotowującymi odpad do transportu w ramach zbierania odpadów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie pierwszego z podniesionych zarzutów kasacyjnych podniesiono, że Sąd I instancji li tylko na podstawie oględzin zapisu obrazu zarejestrowanego w dniu 26 lutego 2021 r. wyrobił sobie pogląd, iż czynność obserwowana była przetwarzaniem odpadów, jako że, w ocenie Sądu, w masie przesiewanych odpadów znajdowały się oprócz szkła inne jeszcze przedmioty. Taka konstatacja Sądu jest nieuprawniona, albowiem skarżąca nie wytwarzała odpadu o innym kodzie sortując w dniu 26 lutego 2021 r. opakowania ze szkła. W toku kontroli przeprowadzonej przez organ nie stwierdzono aby doszło do wytworzenia odpadu o kodzie 19 12 05 oraz odpadu 19 12 04. Po rozdzieleniu opakowań (stłuczki) kod odpadu pozostawał cały czas ten sam tj. 15 01 07 (opakowania ze szkła). Nie wytworzono odpadów o innym kodzie. Pozostałości worków jakie zawarte były w pierwotnej masie opakowań szklanych od początku były traktowane jako odpad pod kodem 15 01 02 (odpady z tworzyw sztucznych) bowiem taki odpad strona odbiera od mieszkańców gmin, w których świadczy ona usługę odbioru odpadów komunalnych w ramach gminnych systemów zbiórki odpadów segregowanych. Zarówno odpad 15 01 07 jak i 15 01 02 pochodzi z jednego strumienia odpadów i jest odbierany w jednym czasie (odbiory worków z odpadami odbywają się jednego dnia dla wszystkich frakcji) aczkolwiek różnymi pojazdami z uwagi na zakaz mieszania odpadów selektywnie zbieranych trakcie zbiórki. To, że Sąd dostrzegł w masie odpadów np. puszkę aluminiową, nie zmienia faktu, iż był to odpad o kodzie 15 01 07, a pamiętać trzeba o tym, iż Skarżąca nie ma wpływu na to co mieszkańcy wrzucają do worków na odpad pt: "opakowania ze szkła" (worki zielone). Jeżeli mieszkaniec do worka wrzuci puszkę aluminiową to nie będzie to w stanie zmienić faktu, że nadal mamy do czynienia z odpadem "opakowania ze szkła". Skarżąca nie może ponosić ujemnych skutków niedotrzymywania przez mieszkańców obowiązku właściwej segregacji odpadów. 2) To co zaobserwował w dniu 26 lutego 2021 r. MWIOŚ za pośrednictwem monitoringu to rozdział opakowań szklanych (częściowo w formie stłuczki szklanej bowiem w takiej postaci trafia do miejsca zbierania odpadów odpad 15 01 07 tj. opakowania szklane) wedle jego wielkości (tzw. wielkości ziaren). Kierując stłuczkę szklaną na sito uzyskuje się jej podział na różnej wielkości ziarna. Odpad 15 01 07 jest przekazywany do instalacji go zagospodarowujących zgodnie z jego średnicą (średnicą ziarna) bowiem funkcjonujące Polsce instalacje mają swoje wymagania technologiczne. Poza tym za odpad o mniejszej średnicy można uzyskać większą stawkę, albowiem odpad ten nie wymaga kierowania na młyn celem jego rozdrobienia. Z punku widzenia instalacji zagospodarowującej odpad 15 01 07 odpad o drobnej granulacji jest pożądany właśnie z uwagi na brak konieczności jego dalszego rozdrabniania. Pomimo podziału odpadu według wielkości ziaren cały czas był to ten sam odpad 15 01 07. W toku kontroli organy nie stwierdziły, aby w kontrolowanej lokalizacji dochodziło do magazynowania odpadów będących frakcją podsitową, jak też brak jest dowodów aby z tej lokalizacji do innej przekazywany był odpad będący frakcją podsitową. MWIOŚ w trakcie kontroli nigdy nie stwierdził magazynowania frakcji podsitowej w danej lokalizacji, więc powstaje pytanie gdzie miałyby być zgromadzone te odpady (frakcja podsitowa), skoro w ewidencji brak po tym śladu jak też w toku kontroli nie stwierdzono istnienia takiego odpadu? Istnienia innych odpadów, które miałyby powstać z przetworzenia odpadu 15 01 07 nie można domniemywać. Organy nie pobrały zresztą jakichkolwiek próbek odpadów w trakcie kontroli, do czego były zobowiązane na podstawie art. 197 pkt. 1 i 2 ustawy o odpadach. Wątpliwości budzi także to jak na podstawie obrazu wizyjnego można ustalić jaki odpad rzekomo powstał w wyniku przetwarzania. Ustalenie tego wymagałoby co najmniej wizji lokalnej i dokładnych badań próbek odpadu, czego MWIOŚ nie przeprowadził, a organ rozpatrując odwołanie uznał, że MWiOŚ nie miał obowiązku przeprowadzania próbek (mimo istnienia wyraźnej wytycznej w art. 197 pkt. 1 i 2 ustawy o odpadach) a ostatecznie postępowanie takie za prawidłowe uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Do decyzji obu organów nie dołączono jakichkolwiek zdjęć (czy filmów) pokazujących stan odpadu przed rzekomym przetworzeniem i po jego przetworzeniu. Strona nadto zaprzeczyła, aby w aktach sprawy znajdowało się nagranie w oparciu o które organy dokonały istotnych dla sprawy ustaleń. W świetle ustaleń organów przetwarzanie odpadów dotyczyło "zmieszanych odpadów szkła", które organy zamianowały pod kodem 15 01 07, co jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie Katalogu odpadów (Dz.U. poz. 10) bowiem zgodnie z Załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia pod kodem 15 01 07 figurują "opakowania szklane". Różnica pomiędzy opakowaniami szklanymi a zmieszanymi odpadami szkła jest zasadnicza. Opakowania szklane nie mogą być zmieszanymi odpadami szkła. Zatem nawet sam organ odwoławczy uzasadniając swą decyzję miał wątpliwości co do tego co było przedmiotem (jego zdaniem) przetwarzania. Organ sam przyznaje, że MWIOŚ nie ustalił ilości odpadów które zostały poddane przetworzeniu (pkt 3 na str. 13 uzasadnienia decyzji GIOŚ) akceptując takie postępowanie MWiOŚ, przez co sam narusza choćby art. 77 k.p.a. Takie postępowanie organów zyskało tymczasem aprobatę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co nie powinno mieć miejsca. Zdaniem skarżącej to co MWIOŚ mógł zaobserwować w dniu 26 lutego 2021 r. (pomiędzy 15:15 a 16:00) za pośrednictwem monitoringu to były czynności związane wyłącznie z magazynowaniem odpadów. Zgodnie bowiem z definicją zbieranie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 34) to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b. Swoje stanowisko skarżąca także poparła odwołując się dodatkowo do pisma Wójta Gminy W. z dnia 12 maja 2020 roku. Zdaniem skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny bezpodstawnie zaaprobował także postępowanie organów, które polegało na domniemywaniu ilości odpadów poddanych przetworzeniu, ustalając tę ilość na 6.583,16 Mg odwołując się przy tym do ilości odpadów o kodzie 15 01 07 zebranych przez stronę w 2018 i 2019 r., mimo, że przetwarzanie kwestionowane przez organy miało miejsce w 2021 r. Ani organy ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśniły jaki związek z faktem jednodniowego (i to trwającego krótki czas – poniżej 1h) przetwarzania odpadów w dniu 26 lutego 2021 r. (czemu skarżąca oczywiście przeczy) ma fakt odebrania (zebrania) w 2019 r. 6.583,16 Mg odpadów o kodzie 15 0107. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie powinien aprobować takiego działania organów, skoro organy miały prawo sięgnąć do danych choćby za 2020 rok. Z treści art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach wynika wprost, że organy miały obowiązek ustalić ilość odpadów które przetworzono w trakcie czynności, która jest kwestionowana przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Wynika z tego, że ustalenia ile odpadów o danym kodzie zebrała skarżąca w latach minionych nie mają żadnego związku z tym ile odpadów przetworzono (zdaniem organów) w dniu 26 lutego 2021 r. pomiędzy godziną 15:15 a 16:00 (vide str. 13 uzasadnienia wyroku w sprawie niniejszej). Tej ilości organy nie ustaliły a Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro skarżąca kwestionowała poddanie tych odpadów przetwarzaniu to ustalenie ilości poddanych przetworzeniu odpadów jest dopuszczalne poprzez przyjęcie, że przetworzeniu w ciągu 45 minut poddano tyle odpadów ile skarżąca odebrała przez 2 lata (sic!). Brak ustalenia ilości odpadów powoduje zatem, że kara administracyjna została wymierzona wadliwie i winna zostać uchylona, co winno być uczynione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a czego Sąd ten niestety nie uczynił. Ponadto art. 194 ust. 7 powołanej ustawy nakazuje przy wymierzaniu kary brać pod uwagę przesłanki wymienione w art. 199. To co zaobserwowano 26 lutego 2021 r. pomiędzy 15:15 a 16:00, nie wpływa (nie powoduje zagrożenia) na zdrowie i życie ludzkie jak i na środowisko to taką okoliczność należałoby postrzegać jako przesłankę negatywną dla możliwości ukarania podmiotu kontrolowanego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 197 pkt. 1 i 2 ustawy o odpadach skarżąca podniosła, że z treści tego przepisu wynika, że niezbędnym elementem ustaleń jakie winny być dokonane w trakcie kontroli są pomiary (lub inne środki) pozwalające na stwierdzenie naruszenia. W realiach sprawy niniejszej te pomiary powinny być przeprowadzone przede wszystkim na okoliczność ilości odpadów poddanych przetworzeniu pomiędzy godz. 15:15 a 16:00 w dniu 26 lutego 2021 r., jaki odpad był poddany przetworzeniu oraz jaki odpad był produktem finalnym przeprowadzonego procesu. Odpowiedzi w szczególności na dwa ostanie pytania mogło dać pobranie próbek i poddanie ich ocenie organoleptycznej, czego organy nie uczyniły, a Sąd I instancji takiego działania nie zakwestionował. Brak przeprowadzenia pomiarów, wykorzystania innych środków jak i badań jest nieusuwalną wadą postępowania kontrolnego a w konsekwencji na tak zebranym materiale dowodowym nie sposób prowadzić rzetelnego postępowania w sprawie wymierzenia kary administracyjnej za stwierdzone naruszenie, albowiem organ kontrolujący nie przeprowadził pomiarów, badań jak i nie wykorzystał innych środków w celu ustalenia naruszenia. Posługiwanie się domniemaniami co miało miejsce w niniejszej sprawie tam gdzie organ państwa ma prawo karać obywatela (przedsiębiorcę) a stopień/zakres/wielkość kary winna być uzależniona od stopnia zawinienia wyrażającego się poziomem zagrożenia dla dóbr prawnie chronionych, nie powinno mieć miejsca bowiem w takim przypadku domniemywanie czegokolwiek, z pewnością nie jest sprawiedliwym rozpatrzeniem sprawy, o którym mówi art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji. Powyższe zaniechania ze strony organów uzasadnia zdaniem skarżącej podniesienie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. także zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Wykazanie wyżej wymienionych okoliczności mających wpływ na wykazanie, że skarżąca przetwarza odpady mimo braku wymaganego w tym przedmiocie zezwolenia oraz określenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 197 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach winno być poprzedzone przeprowadzeniem bardzo rzetelnego postępowania wyjaśniającego, prowadzącego do konkretnych ustaleń, a nie oparcie się na domniemaniach. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. skarżąca podniosła, że dopóki istnieją wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie dadzą się usunąć, to nie mogą one pogarszać sytuacji strony - przeciwnie, muszą być rozstrzygane na jej korzyść. Wątpliwości w niniejszej sprawie dotyczą kwestii wyżej opisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podnieść należy, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest bowiem na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. W związku z tym, obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Autor skargi kasacyjnej winien wskazać, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, zaś przy naruszeniu prawa procesowego - wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Podkreślenia także wymaga, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest jej niezbędnym elementem i powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie stawianych zarzutów. Wymóg ten wynika z treści art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom. W szczególności zarzuty dotyczące zarówno naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy winny być powiązane z naruszeniem przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd bowiem rozpatrując skargę na decyzję poddaje kontroli czy organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, z tym że w przypadku naruszenia tych ostatnich ustawodawca uwarunkował uchylenie decyzji tylko w przypadku gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak powiązania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego lub postępowania z powyższymi przepisami wynikowymi nie stanowi jednak takiej wady, która uniemożliwiałaby ocenę poszczególnych zarzutów kasacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. dotyczący błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż organy Inspekcji Ochrony Środowiska w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy w zakresie ustalenia jaki odpad był w dniu 26 lutego 2021 roku przetwarzany pomiędzy godz. 15.15 a 16.00 podczas, gdy materiał w postaci zapisów wideo pochodzący z kamery przemysłowej jest daleko niewystarczający do ustalenia jaki to był odpad, a nadto powyższy zapis nie został stronie skarżącej udostępniony. Odnośnie pierwszej części tego zarzutu należy podnieść, że nagranie o którym mowa w powyższym zarzucie kasacyjnym, a które stanowiło jeden z podstawowych dowodów w oparciu, o które organ dokonał ustaleń w niniejszej sprawie znajduje się w aktach sprawy administracyjnej. Zostało ono utrwalone na płycie CD i dołączone do notatki służbowej sporządzonej przez Inspektora Ochrony Środowiska P.O. W punkcie 4 tejże notatki opisano obraz zarejestrowany na wspomnianym nośniku, a pochodzący z kamery nr 3. W opisie tym stwierdzono, że na zarejestrowanym obrazie widać proces przetwarzania szkła. Kamera "przedstawiała widok na kruszenie i przetwarzanie szkła za pomocą przesiewacza "Doppstadt SM620". Widok obejmuje hałdę odpadów w postaci szkła, z której odpady były pobierane ładowarką i załadowywane do wyżej wymienionego przesiewacza. Z przesiewacza odpady były wyprowadzane dwoma taśmociągami rozdzielając je na dwie frakcje: - nadsitową, w której były widoczne tworzywa sztuczne (worki na odpady),- podsitową- potłuczone szkło". Notatka ta nosi datę 1 marzec 2021r. i stanowi załącznik oznaczony nr 24 do protokołu kontroli nr MM 165/2020, którą przeprowadzono w okresie od 7 października 2020 roku do 19 kwietnia 2021 roku. Odtworzenie powyższego nagrania potwierdza nie tylko stwierdzenia zawarte w wspomnianej notatce, ale pozwala także stwierdzić, że na wspomnianej hałdzie znajdują się obok szkła w postaci całych butelek i odłamków szkła, także worki plastikowe w różnych kolorach, a także papier, karton oraz inne opakowania jak również opakowania metalowe np. puszki aluminiowe. Z widocznego na nagraniu przesiewacza wyprowadzane są dwie odrębne frakcje tj. potłuczone szkło oraz pozostałe odpady wyżej wskazane. Nadmienić należy, że po każdym nabraniu przez koparkę odpadów z hałdy odsłonięciu podlegają co raz to inne ich frakcje odpadów. Na nagraniu brak jest zapisu, który pozwałaby na stwierdzenie, że potłuczone szkło opuszczające przesiewacz jest segregowane w zależności od koloru. Utrwalony na nagraniu obraz został także opisany w wspomnianym protokole z kontroli, jak również dołączono kilka fotografii przedstawiający opisany proces. Zdaniem Sądu nie znajduje także potwierdzenia stwierdzenie skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że powyższego nagrania nie było w aktach sprawy w okresie, gdy zapoznawała się ona z tymi aktami w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane nagranie jest na tyle "czytelne", że pozwalało stwierdzić jaki był faktyczny skład hałdy, jak przebiegał proces, któremu skarżąca poddała te odpady oraz jakie frakcje odpadów otrzymywano finalnie po zakończeniu procesu. Należy także podkreślić, że oceny powyższego dowodu dokonywały osoby posiadające stosowne przygotowanie zawodowe i doświadczenie – inspektorzy organów ochrony środowiska. Wszystkie te okoliczności pozwalają przyjąć, że powyższy proces należało zakwalifikować nie jako segregację odpadów, ale już jako ich przetwarzanie. W ramach powyższego zarzutu kasacyjnego dotyczącego błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy nie jest natomiast możliwe skuteczne podnoszenie ewentualnych innych naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczących dostępu do akt sprawy, w tym otrzymania kompletu odpisów dokumentów znajdujący się w aktach sprawy (art. 74 § 2 k.p.a. oraz art. 15 zzzzzn pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U z 2020r, poz. 1842 ze zm.), czy też dotyczących realizacji prawa wglądu do akt sprawy (art. 74 § 1 k.p.a.). Skarżąca kasacyjnie nie podniosła zrzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania przez organ. Przyjmując, nawet czysto teoretycznie, że faktycznie skarżącej nie wydano kopii powyższego nagrania wraz z innymi dokumentami, o których wydanie wnioskowała, nie uzasadnia to stwierdzenia, że dowód taki nie został przez organ przeprowadzony, a takie stwierdzenie strona zawarła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pozbawiony doniosłości prawnej jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 81a k.p.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisu w celu rozstrzygnięcia wątpliwości faktycznych na korzyść strony co do czynności zarejestrowanych w dniu 26 lutego 2026 roku pomiędzy godziną 15.15 a 16.00 czy były przetwarzaniem odpadów, czy czynnościami przygotowującymi odpady do transportu w ramach zbierania odpadów. Zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3031/19). Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organ wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r. sygn., akt IV SA/Wa 937/18). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącej, że sporne nagranie oraz pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał jednoznacznie ustalić jak należy zakwalifikować proces jakim zostały poddane odpady na wskazanym nagraniu należy uznać jedynie za polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ, a zaakceptowanymi przez Sąd i instancji. Czas trwania nagrania, w ramach którego utrwalono w sposób czytelny skład hałdy, z której pobierano odpady oraz dalszy proces jakim były one poddawane, w tym finalny produkt stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że był to już proces przetwarzania odpadów, a nie wstępne ich sortowanie nie prowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujący zmiany ich kwalifikacji. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że także i one nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Pierwszy z podniesionych na tej podstawie zarzutów kasacyjnych dotyczy naruszenia art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 21 tejże ustawy poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż organy słusznie zastosowały ten przepis z uwagi na fakt, że to co obserwowano u skarżącej w dniu 26 lutego 2021 roku było przetwarzaniem odpadów, podczas gdy proces ten takiego charakteru nie posiadał. Zgodnie z art. 194 ust. 4 powołanej ustawy administracyjną karę pieniężna wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżąca posiada zezwolenie na zbieranie odpadów na terenie prowadzonego zakładu usytuowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb W., gm. W. Zezwolenie to nie obejmuje natomiast przetwarzania odpadów. Tym samym istotnym do rozstrzygnięcia tak postawionego zarzutu jest dokonanie kwalifikacji, czy opisany i zarejestrowany jako nagranie na płycie CD obraz z kamery zainstalowanej na terenie zakładu skarżącej proces jakim zostały podane odpady o kodzie 15 01 07 – odpady szkła należy zakwalifikować jako element procesu zbierania odpadów, cz też jest to już proces ich przetwarzania. Przed przystąpieniem do oceny zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych zasadnym wydaje się poczynienie kilku uwag dotyczących podstawowych z punktu widzenia ustawy o odpadach pojęć "zbierania odpadów" oraz "przetwarzania odpadów". Powyższe pojęcia zostały zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 3 ust. 1 pkt 21 i 34 ustawy o odpadach. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 34 ustawy przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie, nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujących zmiany kwalifikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 pod pojęciem przetwarzanie rozumieć należy proces odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwienie. Ustawodawca zdefiniował także odzysk (art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o odpadach), zgodnie z którą pod tym pojęciem rozumieć należy jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Natomiast przez unieszkodliwiane odpadów zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy należy rozumieć proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii. Z powyższych definicji wynika w sposób jednoznaczny, że zarówno proces zbierania odpadów jak i przetwarzania odpadów nie są prostymi procesami składającymi się z jednej określonej czynności wykonywanej przez uprawniony do tego podmiot. Świadczy o tym chociażby uznanie za zbieranie odpadów nie tylko ich gromadzenie, ale także wstępne ich sortowanie nieprowadzące jednak do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodującej zmiany klasyfikacji odpadów. Z kolei w pkt 21 ust. 1 art. 3 ustawy o odpadach wskazano, że przetwarzaniem są procesy odzysku lub unieszkodliwiania, ale także przygotowanie poprzedzające odzyski i unieszkodliwianie. Rację ma zatem organ, że przetwarzanie zachodzi nie tylko wówczas, gdy wykonywana czynność jest skończonym procesem przetwarzania (odzysku lub unieszkodliwiana), ale także gdy jest jednym z etapów tych procesów, czyli stanowi czynności przygotowawcze, poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Przeprowadzona w zakładzie skarżącej kontrola, w tym analiza zapisów z kamery zamontowanej na jego terenie wykazała, że strona z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu jakim jest niewątpliwie przesiewacz nie dokonuje segregacji odpadów, a jedynie przygotowuje zebrany odpad o kodzie 15 01 07 do przeprowadzenia dalszych już czynności procesu przetwarzania. Z hałdy odpadów na której znajdują się nie tylko szkła w postaci butelek i stłuczki oraz opakowania plastikowe, papier, tektura, opakowania metalowe (np. aluminiowe puszki) z wykorzystaniem wskazanego przesiewacza dokonuje rozdrobnienia szkła, które stanowi jedną z wyodrębnionych frakcji a pozostałe wyżej wymienione składniki hałdy stanową drugą z wydzielonych frakcji. Wskazać należy, że w żaden sposób nie zostało wykazane, aby przeprowadzony w zakładzie proces doprowadził do segregacji szkła według kolorów tak jak podnosiła skarżąca. Zastosowana w tym procesie maszyna – rozdrabniacz takiej funkcji nie posiada. Należy zatem stwierdzić, że zastosowany przez skarżąca proces doprowadził do wyodrębnienia dwóch różnych frakcji odpadów, a w szczególności oddzielenie od szkła innych występujących na hałdzie odpadów. Stanowi to niewątpliwie przygotowanie odpadów do odzysku i unieszkodliwienia. Zatem działanie skarżącej trafnie organy zakwalifikowały jako już przetwarzanie odpadów, na którą to działalność nie posiadała wymaganego zgodnie z art. 41 ustawy o odpadach pozwolenia. Tym samym za trafnie należy uznać przypisanie skarżącej deliktu administracyjnego o którym mowa w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach. Brak jest także uzasadnionych podstaw do uwzględnienia drugiego z podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 197 ust. 7 (powinno być 194 ust. 7) ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem wysokość kary, o której między innymi mowa w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach ustala się, uwzględniając ilość i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów oraz przesłanki określone w art. 199, którymi to przesłankami są rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiar prowadzonej działalności oraz bierze się po uwagę skutki naruszeń i wielkość zagrożenia. Dokonując analizy zarówno art. 194 ust. 4 jak i przedstawionych wyżej przepisów stwierdzić należy, że przepis art. 194 ust. 4 określa przesłanki popełnienia deliktu w nim opisanego oraz granice w jakich organ może wymierzyć administracyjną karę pieniężną. Natomiast jedną z okoliczności mających wpływ na wysokość wspomnianej kary jest wpływ naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Jest to jedna z kilku przesłanek, która ma wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Stwierdzić jednak należy, że wykładnia tego przepisu z uwzględnieniem przesłanek deliktu administracyjnego przypisanego skarżącej, aktualnie opisanego w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach prowadzi do wniosku, że nawet w przypadku jednoznacznego ustalenia, że działalność związana ze zbieraniem odpadów lub ich przetwarzaniem bez wymaganego zezwolenia nie ma żadnego ujemnego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko nie może to stanowić podstawy obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za delikt przypisany skarżącej, jak podnosi skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej a jedynie okoliczność ta winna zastać uwzględniona przez organ na etapie ustalania wysokości tej kary. Podstawą bowiem przypisania danej osobie deliktu administracyjnego opisanego w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach jest prowadzenie określonego rodzaju gospodarki odpadami bez wymaganego pozwolenia i to już rodzi po stronie organu obowiązek wymierzenia kary. Tak samo należy się odnieść do przesłanki ilości odpadów poddanych procesowi przetwarzania. Nie należą bowiem do rzadkości sytuacje, że ilości tej nie da się ustalić. Organy w uzasadnieniu decyzji wskazały jakie okoliczności miały na uwadze ustalając wysokość wymierzonej kary. Były to rodzaj naruszenia (prowadzenie przetwarzania odpadów bez pozwolenia), okres trwania naruszenia, którego zdaniem organu ustalić konkretnie w niniejsze sprawie nie można było, a okoliczności ustalone w toku kontroli pozwalają na hipotetyczne przyjecie, że miało to miejsce co najmniej w okresie jej przeprowadzenia tj. 6 miesięcy. Jeżeli natomiast chodzi o odwoływanie się przez organ do ilości odpadów odebranych przez skarżącą w latach 2018 i 2019 roku o kodzie 15 01 07 to dane te nie stanowiły podstawy do uznania przez organ, że naruszenie przypisane skarżącej dotyczyło tak dużej ilości odpadów, a jedynie, że świadczy to o znacznym rozmiarze prowadzonej przez nią działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, a nie o rozmiarze samego naruszenia, skoro wcześniej organ w uzasadnieniu uznał, że nie da ustalić ilości odpadów poddanych przez skarżącą procesowi przetwarzania. Zasadne jest zakwestionowanie przez skarżącą, że organ nie wykazał ujemnego wpływu przypisanego jej naruszenia na życie i zdrowie ludzi. Same rozważania organu w tym zakresie są oparte jedynie na przypuszczeniach. Jednak to naruszenie, tym razem ze strony organu nie ma wpływu na wynik sprawy, a w szczególności wysokość wymierzonej skarżącej administracyjnej kary pieniężnej. Karę tą bowiem wymierzono w dolnej granicy tj. 10.000 zł. W dacie popełnienia deliktu przepis art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach przewidywał wymierzenie kary w granicach od 10.000 zł do 1.000.000. zł, a w dacie orzekania przez organ drugiej instancji w wyniku zmiany tego przepisu dolna granica została obniżona do 1.000 zł. Należy zatem stwierdzić, że kara uwzględnia wszystkie okoliczności mające ostatecznie wpływ na jej wysokość. Trzeci z podniesionych zarzutów kasacyjnych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczy naruszenia art. 197 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w braku pobrania próbek odpadów, zdaniem skarżącej przetwarzanych przez skarżącą, celem ustalenia ich składu morfologicznego, a następnie właściwe ich zamianowanie. Przywołany przepis stanowi, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza naruszenie w szczególności na podstawie kontroli, w tym dokonanie w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków (pkt 1) lub pomiarów i badań prowadzonych przez podmiot obowiązany do takich pomiarów i badań. Nadto w pkt 3 stwierdzono, że podstawą stwierdzenia naruszeń może być także zawiadomienie dokonane odpowiednio przez marszałka województwa, regionalnego dyrektora ochrony klimatu lub ministra właściwego do spraw klimatu. Powyższy przepis nie zawęża środków dowodowych w oparciu, o które organ może stwierdzić naruszenie. Nie wprowadza on wyjątku od art. 75 k.p.a., lecz ten ostatni konkretyzuje. Użycie zwrotu "w szczególności" oznacza, że podstawą stwierdzenia naruszenia może być nie tylko to, co zostało w art. 197 ustawy o odpadach ujęte w trzech punktach, ale także wszystkie środki dowodowe w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Kluczowe dla sprawy ustalenia organy dokonały na podstawie analizy nagrania z monitoringu wizyjnego, którego jakość spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 września 2019 roku w sprawie wizyjnego systemu kontroli magazynowania i składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r., poz. 1755). Jest to dowód w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Nie ma zatem podstaw, aby temu dowodowi odmówić wiarygodności lub mocy dowodowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakość nagrania pochodzącego z kamery zainstalowanej na terenie zakładu wchodzącej w skład powyższego monitoringu jest wystarczająca, aby stwierdzić jakie działania skarżąca podjęła w odniesieniu do odpadów o kodzie 15 01 07, jakie otrzymano frakcje odpadów po zakończeniu przeprowadzonego procesu. Należy nadmienić, że oceny powyższej dokonywali także pracownicy organu wyspecjalizowanego w zagadnieniach ochrony środowiska, posiadający w tym zakresie jak już wyżej wspomniano odpowiednie przygotowanie zawodowe oraz co istotne doświadczenie. Zdaniem Naczelnego sądu Administracyjnego wskazany dowód był wystarczającą podstawą do dokonania istotnych w sprawie ustaleń dotyczących oceny procesu na nim zarejestrowanego. Na nagraniu tym nie widać, aby skarżąca ograniczała podjęte działania tylko do podziału stłuczki szklanej w zależności od koloru. Należy zatem uznać, że i ten zarzut kasacyjny nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.