III OSK 4598/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1263/20 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty środków pieniężnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1263/20 oddalił skargę A. S. na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty środków pieniężnych. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że A. S. wnioskiem z dnia 30 marca 2020 r., zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia skutków naruszenia prawa" (data wpływu do organu: 2 kwietnia 2020 r.) wystąpiła do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o zapłatę świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami w związku z dokonanym potrąceniem środków pieniężnych przy wypłacie należnego jej uposażenia w dniu 2 stycznia 2020 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, po rozpatrzeniu w/w wniosku, decyzją personalną z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 82 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1921 ze zm.; dalej w skrócie "ustawa o CBA") oraz art. 186 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm.; dalej w skrócie "K.p."), odmówił A. S. wypłaty żądanej kwoty pieniężnej w wysokości 4.167,43 zł brutto oraz odsetek ustawowych. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że uposażenie należne funkcjonariuszom jest wypłacane miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, za który uposażenie przysługuje. Uposażenie za styczeń 2020 r. zostało stronie wypłacone z góry – w dniu 2 stycznia 2020 r. Przy jego wypłacie uwzględniono następujące absencje funkcjonariuszki: 1. chorobową – opieka nad chorym członkiem rodziny, łącznie 22 dni kalendarzowe w grudniu 2019 r. w dniach: od 5 do 7 grudnia 2019 r., od 10 do 13 grudnia 2019 r. i od 17 do 31 grudnia 2019 r.; 2. chorobową – opieka nad chorym członkiem rodziny, łącznie 7 dni kalendarzowych w styczniu 2020 r. w dniach od 1 do 7 stycznia 2020 r.; 3. rodzicielską – urlop wychowawczy, łącznie 24 dni kalendarzowe w styczniu 2020 r. w dniach od 8 do 31 stycznia 2020 r. (urlop wychowawczy udzielony decyzją personalną z [...] grudnia 2019 r. nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy). Organ podał również, iż w przypadku braku absencji A. S. w miesiącu styczniu 2020 r. przysługiwałoby jej uposażenie w łącznej wysokości 5.435,82 zł brutto, w tym za okres od dnia 1 do dnia 7 stycznia 2020 r. – kwota 1268,39 zł, a za okres od dnia 8 do dnia 31 stycznia 2020 r. – kwota 4.167,43 zł. Z uwagi na opiekę nad chorym członkiem rodziny kwota 1.268,39 zł została obniżona do 80 % wartości świadczenia, tj. do kwoty 1.014,69 zł. Natomiast za okres od dnia 8 do dnia 31 stycznia 2020 r. nie wypłacono stronie uposażenia ze względu na przebywanie przez nią na urlopie wychowawczym, który jest urlopem niepłatnym. Należne uposażenie w wysokości 1.014,69 zł zostało obniżone o kwotę 828,83 zł, wynikającą z absencji w grudniu 2019 r., a zatem A. S. wypłacono kwotę 185,86 zł brutto. Ponadto Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wskazał, że instytucja urlopu wychowawczego została uregulowana w art. 186 – 1868 K.p., przy czym żaden przepis z działu VIII K.p. nie normuje kwestii wynagrodzenia za urlop wychowawczy. Ustawa o CBA także nie zawiera przepisów w tym zakresie. Uwzględniając regulacje zawarte w art. 82 i art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o CBA stwierdził, że w tym przypadku znajdują zastosowanie przepisy K.p. Urlop wychowawczy jest urlopem niepłatnym, gdyż pracownik podczas przebywania na tym urlopie nie wykonuje pracy, a przepisy nie przewidują wypłaty za ten okres wynagrodzenia. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną z dnia [...] grudnia 2019 r., na podstawie art. 186 § 1, 2 i 7 K.p. w zw. z art. 82 ustawy o CBA oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, udzielił A. S. urlopu wychowawczego na okres od dnia 8 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. W dniu wypłaty wyżej wymienionej funkcjonariuszce uposażenia organ posiadał wiedzę, że w okresie od dnia 8 stycznia do dnia 31 stycznia 2020 r. nie będzie ona pełniła służby i dlatego też jej uposażenie za styczeń zostało obniżone o okres przebywania na niepłatnym urlopie wypoczynkowym. Pracownik – funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego rozpoczynający urlop wychowawczy w trakcie miesiąca, zgodnie z przepisami K.p. nie zachowuje za ten okres prawa do wynagrodzenia (uposażenia). Urlop wychowawczy może być dzielony na części, a organ jest związany, w ramach obowiązujących przepisów, wnioskiem funkcjonariusza w zakresie okresu jego trwania oraz rozpoczęcia biegu. Powyższa decyzja personalna stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 95 ustawy o CBA oraz wydanego na podstawie ust. 2 tego przepisu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności (Dz. U. Nr 136, poz. 963 ze zm.), poprzez pominięcie wskazanych w tym przepisie ustawowych przesłanek, od których uzależniona jest możliwość potrącenia uposażenia funkcjonariusza i przez błędną ocenę przesłanek, o których mowa w art. 95 ust. 2 ustawy o CBA; - art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm.); 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie dowodu w postaci pisma Biura Finansów CBA z dnia 4 grudnia 2012 r. i niewskazanie przyczyny nieprzeprowadzenia tego dowodu; - art. 107 § 1 pkt 9 K.p.a., poprzez brak pouczenia o dopuszczalności wniesienia powództwa, a także wysokości opłaty od powództwa, jeżeli ma ona charakter stały (albo o podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym), jak również o możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy, bowiem kwota potrąconego uposażenia może być dochodzona na drodze powództwa do sądu powszechnego; - art. 8 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej; - art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie przez organ całego materiału dowodowego zebranego w sprawie; - art. 109 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez dokonanie potrącenia przed wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego; 3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie przez organ, że może on w całości stosować wybrane przez siebie przepisy K.p., podczas gdy w art. 82 ustawy o CBA prawodawca odniósł się wprost do uprawnień związanych z rodzicielstwem, czyli rozdziału VIII K.p. – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie tej decyzji, przeprowadzenie dowodów przywołanych w treści skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podała, że Szef CBA nie wskazał przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zawnioskowanym przez nią dowodom (pismo Biura Finansów CBA z dnia 4 grudnia 2012 r. – na okoliczność prawidłowości naliczania i wypłaty uposażenia funkcjonariuszom za miesiąc, w którym rozpoczynają urlop wychowawczy). Stwierdziła, że zaskarżona decyzja personalna została wydana po upływie blisko 4 miesięcy od wydania decyzji o przyznaniu skarżącej urlopu wychowawczego. Ponadto zaskarżona decyzja personalna powinna odpowiadać warunkom określonym przez treść art. 107 § 1 K.p.a. Podała również, że zgodnie z art. 95 ustawy o CBA, z uposażenia funkcjonariusza nie dokonuje się potrąceń, jeżeli decyzja personalna o zmniejszeniu uposażenia została wydana po terminie jego wypłaty. Skarżąca, argumentując okoliczność świadczącą o naruszeniu przez organ art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. wskazała na fakt wykonania przez funkcjonariuszkę Biura Kadr i Szkolenia CBA w dniu 31 grudnia 2019 r. (z telefonu o nr [...]) połączenia telefonicznego na używany przez skarżącą telefon służbowy. W trakcie tej rozmowy została poinformowana, że nie przysługuje jej urlop wychowawczy. Skarżąca wyraziła również przypuszczenie, iż decyzja personalna z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] (nadana w urzędzie pocztowym w dniu 2 stycznia 2020 r.) mogła zostać sporządzona po dacie sporządzenia listy płac. Jej zdaniem, z tego względu zasadnym jest przeprowadzenie dowodu z zeznań dyrektora Biura Kadr i Szkolenia CBA na okoliczność pozyskania koniecznych wyjaśnień. Reasumując, skarżąca wyraziła przekonanie, że zaskarżona decyzja personalna została wydana bez podstawy prawnej, gdyż stosunek służbowy funkcjonariusza CBA nie jest stosunkiem pracy, a funkcjonariusze CBA nie są pracownikami w rozumieniu art. 2 K.p. W konsekwencji przepisy prawa pracy mają do nich zastosowanie tylko w takim zakresie, na jaki pozwala ustawa o CBA (np. art. 82, art. 95) i wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 82 ustawy o CBA, funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891 stosuje się odpowiednio. Z art. 89 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie do treści art. 89 ust. 2 ustawy o CBA, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne. W ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza powyższego uregulowania oznacza, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a wygasa z dniem zwolnienia ze służby lub wystąpienia okoliczności uzasadniających wygaśnięcie tego prawa. Prawo do uposażenia pozostaje w ścisłym związku z faktem pełnienia służby przez funkcjonariusza. Innymi słowy, niewykonywanie służby poza przypadkami, kiedy funkcjonariusz zachowuje w takich sytuacjach prawo do uposażenia, np. urlop wypoczynkowy czy choroba, pozbawia funkcjonariusza prawa do uposażenia. Prawo do uposażenia przysługuje w związku z faktycznym wykonywaniem zadań służbowych, a nie tylko pozostawaniem w stosunku służbowym bez pełnienia służby (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 121/14). Mianowanie na stanowisko służbowe w CBA nie pozbawia funkcjonariusza uprawnień wynikających z rodzicielstwa. Funkcjonariusz posiada prawo do urlopu macierzyńskiego i wychowawczego na zasadach określonych w Kodeksie pracy. Charakter służby w CBA powoduje, że funkcjonariusz nie może jedynie skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 1867 § 1 K.p., zgodnie z którym pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego może złożyć pracodawcy pisemny wniosek o obniżenie jego wymiaru czasu pracy do wymiaru nie niższego niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy w okresie, w którym mógłby korzystać z takiego urlopu, a pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika (por. S. Hoc, P. Szustakiewicz, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, publ. LEX/el. 2012 – Komentarz do art. 82 ustawy o CBA). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stanowisko Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego co do niepłatnego charakteru urlopu wychowawczego i stosowania w odniesieniu do tej instytucji przepisów K.p. – jest prawidłowe. Samo pozostawanie skarżącej w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji personalnej dokładnie i szczegółowo wyjaśnił funkcjonariuszce sposób wyliczenia uposażenia za styczeń 2020 r., wypłaconego jej w dniu 2 stycznia 2020 r. w kwocie 185,86 zł. Wbrew zarzutom skarżącej, organ ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja posiada także wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a przywołana w nim argumentacja jest wewnętrznie spójna, logiczna i nie nosi cech sprzeczności. Nie doszło zatem do naruszenia wymienionych w skardze przepisów tak prawa materialnego, jak i procesowego, a skarga ma w istocie charakter polemiczny. Skarżąca kwestionuje przede wszystkim uwzględnienie jej absencji rodzicielskiej wynikającej z uprzednio udzielonego jej urlopu wychowawczego, bezpodstawnie insynuując, że decyzja w przedmiocie tego urlopu zapadła już po wypłacie jej uposażenia za styczeń 2020 r. Skarżąca stawia organowi również zarzut wydania zaskarżonej decyzji "po upływie blisko 4 miesięcy" od wydania decyzji o przyznaniu urlopu wychowawczego, nie dostrzegając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło po rozpatrzeniu jej wniosku z dnia 30 marca 2020 r. o wypłatę świadczenia pieniężnego wraz z ustawowymi odsetkami w związku z dokonanym potrąceniem środków pieniężnych przy wypłacie uposażenia w dniu 2 stycznia 2020 r. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, który uznał, że zarówno pismo Biura Finansów Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 4 grudnia 2012 r., jak i wydruk zdjęcia telefonu komórkowego, nie mają bezpośredniego związku z tą sprawą. Przedmiotowym pismem Biuro Finansów Centralnego Biura Antykorupcyjnego poinformowało skarżącą o prawidłowym wyliczeniu i wypłaceniu uposażenia za okres od dnia 23 do dnia 31 lipca 2012 r. oraz oświadczyło o odstąpieniu od dochodzenia zwrotu wypłaconego uposażenia funkcjonariusza w kwocie 760,51 zł za miesiąc, w którym rozpoczyna urlop wychowawczy. Natomiast wydruk zdjęcia telefonu służbowego skarżącej świadczy jedynie o nawiązaniu z nią połączenia telefonicznego w dniu 31 grudnia 2019 r. przez funkcjonariuszkę Biura Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Stosownie do treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z w/w dokumentów, przyjmując, że nie została spełniona dyspozycja w/w przepisu. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż kwestie obiegu wewnętrznego dokumentów finansowych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i prawidłowości naliczenia podatku dochodowego wykraczają poza ramy postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji personalnej. Z tych względów Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 82 i art. 89 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w zw. z art 186 § 1 i art. 90 Kodeksu pracy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu wysokości uposażenia skarżącej za styczeń 2020 r. z pominięciem § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności, a w związku z tym uznanie za zasadnych potrąceń dokonanych z uposażenia skarżącej, podczas gdy zgodnie z treścią przywołanego rozporządzenia, z uposażenia skarżącej nie można było dokonać potrącenia, skoro decyzja personalna o zmniejszeniu uposażenia została wydana po terminie jego wypłaty. Wskazując na powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzania rozprawy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu. Stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji pominął treść § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności, wydanego do art. 95 ustawy o CBA, z którego wynika, że z uposażenia funkcjonariusza nie dokonuje się potrąceń, jeżeli decyzja personalna o zmniejszeniu uposażenia została wydana po terminie jego wypłaty. Decyzja personalna została wydana w dniu [...] maja 2020 r., a więc 4 miesiące po terminie wypłaty uposażenia. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej uznał, że jest on niezasadny, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionego w niej zarzutu naruszenia określonych przepisów prawa materialnego zmierza do wykazania niewłaściwego zastosowania art. 82 i art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w zw. z art 186 § 1 i art. 90 K.p. przy ustalaniu wysokości uposażenia za miesiąc styczeń 2020 r., gdyż – w ocenie skarżącej kasacyjnie – uwzględniając treść § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności, nie można było dokonać potrącenia, skoro decyzja personalna o zmniejszeniu uposażenia została wydana po terminie jego wypłaty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia powyższych przepisów prawa jest niezasadny. Zauważyć należy, iż autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia podanych wyżej przepisów prawa, błędnie przyjmuje, że kwestionowana przez skarżącą decyzja personalna Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z [...] maja 2020 r. nr [...] jest decyzją o zmniejszeniu jej uposażenia, o jakiej mowa w § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie terminów płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości i trybu postępowania w sprawach ich wypłacania oraz dokonywania potrąceń z tych należności. Przedmiotowa decyzja personalna została wydana wyłącznie na skutek wniosku funkcjonariuszki z 30 marca 2020 r. (zatytułowanego "Wezwanie do usunięcia skutków naruszenia prawa"), w którym wystąpiła ona do Szefa CBA o zapłatę świadczenia pieniężnego wraz z ustawowymi odsetkami w związku z dokonanym potrąceniem środków pieniężnych przy wypłacie należnego jej uposażenia w dniu 2 stycznia 2020 r. Kwestionowana decyzja nie powodowała zatem zmniejszenia jej uposażenia poprzez potrącenie jego części ze skutkiem konstytutywnym. Organ, odmawiając w tej decyzji żądanej kwoty pieniężnej w wysokości 4.167,43 zł brutto oraz odsetek ustawowych, szczegółowo wyjaśnił – na jej własny wniosek – dlaczego w taki, a nie inny sposób zostało wyliczone jej uposażenie za miesiąc styczeń 2020 r., które zostało wypłacone w dniu 2 stycznia 2020 r. w kwocie 185,86 zł, z uwzględnieniem m.in. urlopu wychowawczego udzielonego funkcjonariuszce na mocy decyzji personalnej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. W rozpoznawanej sprawie organ nie wydał zatem żadnej decyzji o zmniejszeniu skarżącej uposażenia. Niezależnie od powyższego stwierdzenia wskazać należy, iż przepis § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia stosuje się jedynie do potrąceń wydanych na podstawie decyzji personalnej z tytułu: 1) samowolnego opuszczenia miejsca pełnienia służby albo pozostawania poza nim lub niepodejmowania służby; 2) zawinionej niemożności pełnienia obowiązków służbowych; 3) rozpoczęcia urlopu bezpłatnego w ciągu miesiąca kalendarzowego (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Żadna z wymienionych sytuacji nie dotyczy przypadku niepełnienia przez funkcjonariusza służby z powodu przyznanego na mocy decyzji Szefa CBA urlopu wychowawczego. W przedstawionych okolicznościach zarzut wskazujący na potrącenie skarżącej kasacyjnie uposażenia po terminie określonym w § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia, a więc 4 miesiące po terminie wypłaty uposażenia, jest chybiony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.