III OSK 459/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1348/21 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 19 stycznia 2021 r. nr DOM1.1125.14.2020.EDE w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz L. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 września 2021 sygn. akt II SA/Wa 1348/21 wydanym w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 19 stycznia 2021 r. nr DOM1.1125.14.2020.EDE w przedmiocie zwolnienia ze służby, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 oraz art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 21 października 2020 r. nr 1001-IZK-3.111.763.2020.4 (pkt 1) oraz zasądził od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej L. K. kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżącej funkcjonariuszce Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w związku z reformą szeroko rozumianej administracji skarbowej nie przedstawiono propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wobec czego organ zwolnił skarżącą ze służby w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego. Jednak zdaniem Sądu decyzje organów administracji skarbowej obu instancji nie przedstawiają dostatecznie zindywidualizowanych rozważań w zakresie przyczyn niezłożenia skarżącej propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Organy obu instancji poprzestały na argumencie w postaci posiadania przez skarżącą uprawnień emerytalnych, które to motywy należy uznać za niewystarczające. Zdaniem Sądu organy winny wziąć pod uwagę wieloletnią wzorową służbę skarżącej w organach skarbowych, zaś brak właściwego uzasadnienia decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego stanowi podstawę do jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a." w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a organ II instancji także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co przesądzało o konieczności uchylenia decyzji organów obu instancji. Skargę kasacyjną złożył Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 735) zwanej dalej k,p.a., przez błędne uznanie przez Sąd I instancji na tle stanu faktycznego sprawy, iż brak jest właściwego uzasadnienia decyzji organów I i II instancji podjętych w warunkach uznania administracyjnego, podczas gdy uzasadnienia zaskarżonych decyzji zawierają wszystkie wymagane prawem elementy, zaś organy wyczerpująco uzasadniły wydane rozstrzygnięcia, opierając się na kompletnym i wszechstronnie przeanalizowanym materiale dowodowym, odwołując się przy tym do wszystkich niezbędnych, przewidzianych prawem przesłanek, którymi kierowano się nie przedstawiając skarżącej nowych warunków zatrudnienia bądź pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji na tle stanu faktycznego sprawy, iż powołanie się przez organy orzekające w sprawie na okoliczności związane z reformą służb skarbowych i celnych, dotyczące zmian ustrojowych w płaszczyźnie finansów publicznych związanych utworzeniem nowej struktury organizacyjnej i nałożeniem nowych zadań na Krajową Administrację Skarbową, oraz uwzględnienie posiadania przez Panią L. K. na dzień 31 sierpnia 2017 r., uprawnień emerytalnych nie było wystarczające dla prawidłowego i kompletnego uzasadnienia decyzji organu I instancji o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji służby bądź zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej, podczas gdy organy orzekające odwołując się do powyższych przesłanek wyczerpująco uzasadniły zaskarżone decyzje, opierając się na kompletnym i wszechstronnie przeanalizowanym materiale dowodowym, nie pomijając przy tym żadnych istotnych okoliczności, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8,11, art. 77 § 1, art. 80 i art, 107 § 3 k.p.a., przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji na tle stanu faktycznego sprawy, iż decyzje organów obu instancji nie zawierają dostatecznie zindywidualizowanych rozważań w zakresie przyczyn niezłożenia skarżącej nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej, podczas gdy organy w uzasadnieniu wydanych decyzji odwołały się do zindywidualizowanej przesłanki w postaci posiadania przez skarżącą uprawnień emerytalnych na dzień 31 sierpnia 2017 r., która w sposób obiektywny i skonkretyzowany uzasadnia decyzję o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji pełnienia służby bądź zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji na tle stanu faktycznego sprawy, iż niezbędnym dla prawidłowego i wyczerpującego umotywowania decyzji o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji nowych warunków zatrudnienia lub pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej było zweryfikowanie kwalifikacji i przebiegu służby skarżącej, poprzez pryzmat okoliczności, iż niektóre z osób legitymujących się na dzień 31 sierpnia 2017 r., uprawnieniami emerytalnymi, otrzymały propozycje dalszej służby/zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej w Łodzi, podczas gdy organy nie były zobowiązane do przeprowadzenia tego rodzaju zestawień, zaś przytoczone w treści zaskarżonych decyzji przesłanki nieprzedstawieniu skarżącej propozycji nowych warunków zatrudnienia bądź pełnienia służby są obiektywne i wystarczające na gruncie stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także znajdują oparcie w przepisach obowiązującego prawa, oraz kompletnym i wszechstronnie przeanalizowanym materiale dowodowym, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż Szef KAS aprobując wadliwe rozstrzygnięcie organu I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również rozstrzygnięcia organu I instancji mogła skutkować jedynie wydaniem rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Ponadto organ zarzucił, z ostrożności procesowej, oraz z uwagi na brak wyraźnego wskazania jako podstawy wydania orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w zw. z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 16 listopada 2016 r., - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U z 2016 r., poz. 1948), zwaną dalej ustawą wprowadzającą ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej/KAS przez ich niezastosowanie wprost w stanie faktycznym sprawy, przy jednoczesnym błędnym przyjęciu, iż organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach nie poruszyły kwestii przebiegu służby skarżącej, a zatem pominęły jedną z przesłanek wymienionych w art. 165 ust. 7 ustawy o KAS, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji Szefa KAS, oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, podczas gdy posiadanie przez skarżącą na dzień 31 sierpnia 2017 r., uprawnień emerytalnych, na co powołały się organy obu instancji w uzasadnieniu uchylonych decyzji, stanowi istotny element przebiegu służby skarżącej, który miał zasadnicze znaczenie przy podejmowaniu przez organ I instancji, decyzji o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji nowych warunków zatrudnienia bądź pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Ponadto wniósł o zasądzenie od L. K. na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podkreśliła, że ustawodawca nie wprowadził wieku i uzyskiwanego dochodu jako przesłanek nieskładania propozycji dalszej pracy w służbie w charakterze funkcjonariusza lub pracownika cywilnego. Pomimo podnoszenia przez organ okoliczności nabycia przez skarżącą uprawnień emerytalnych, wiek i uzyskiwany dochód nie powinny zostać wzięte pod uwagę przy dokonywaniu wyboru pomiędzy osobami spełniającymi wymogi emerytalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. nie są zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu I instancji. Sąd I instancji trafnie uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzje organów obu instancji nie zostały właściwie uzasadnione, szczególnie że zostały podjęte w warunkach uznania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie zawierają wszystkich wymaganych prawem elementów, organy nie uzasadniły wyczerpująco podjętego sposobu rozstrzygnięcia, nie oparły się bowiem na kompletnym i wszechstronnie przeanalizowanym materiale dowodowym, nie odwołały się do niezbędnych, przewidzianych prawem przesłanek, którymi należało się kierować nie przedstawiając skarżącej nowych warunków zatrudnienie bądź pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej. Nie powinno budzić wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza służby celnej, traktowane jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 p.w. KAS), wydanych w warunkach uznania administracyjnego, powinno spełniać wszystkie wymogi formalne przewidziane dla postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby i wydania decyzji o zwolnieniu ze służby odpowiadającej wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. co do jej uzasadnienia. W sprawie w ogóle nie wzięto pod uwagę kwalifikacji zawodowych funkcjonariuszki oraz jej przebiegu służby (poza ustaleniem uzyskania uprawnień emerytalnych). Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu (przedstawionym na rozprawie przed Sądem I instancji i w skardze kasacyjnej) w zaskarżonych decyzjach nie przeanalizowano przebiegu służby funkcjonariuszki i jej kwalifikacji. Nie wzięto pod uwagę między innymi tego, że pełniła wieloletnią wzorową służbą w organach celnych, za którą została uhonorowana w 2016 r. przez Prezydenta RP złotym medalem. Zawsze była dobrze oceniana, otrzymywała nagrody finansowe oraz awansowała zarówno w stopniu, jak i na stanowisku. Nigdy w stosunku do niej nie było prowadzone postępowanie dyscyplinarne. Z uwagi na posiadaną wiedzę i doświadczenie zawodowe kilkakrotnie wyznaczano ją na opiekuna merytorycznego nowo przyjętych osób w okresie ich służby przygotowawczej, a także niejednokrotnie zastępowała swoich bezpośrednich przełożonych podczas ich nieobecności w pracy. W dacie zwolnienia ze służby zajmowała stanowisko eksperta Służy Celnej i posiadała stopień podkomisarza celnego. Na ww. stopień awansowała po zdaniu szeregu egzaminów poprzedzonych udziałem w szkoleniach, które odbyły się w okresie od lutego do czerwca 2013 r. Samo powołanie się na posiadanie przez funkcjonariuszkę uprawnień emerytalnych nie może być uznane za wystarczające, szczególnie w kontekście wymogów wskazanych w art. 165 ust. 7 p.w. KAS. Przedstawiane przez organ szczytne cele reformy służb skarbowych i celnych oraz konieczność doboru odpowiednich, zmniejszonych kadr, nie jest wystarczającą podstawą do zaniechania spełnienia przedstawionych wyżej wymogów wynikających nie tylko z art. 107 § 3 k.p.a. ale także z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej i zasady przekonywania przewidzianych w art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. W rezultacie nie można przyjąć, że organy wyjaśniły wyczerpująco przesłanki swojego działania. Prawdą jest, że DIAS nie miał obowiązku do przedłożenia funkcjonariuszce propozycji zatrudnienia lub służby w KAS, jednak dobór kadr nie mógł być dowolny, nie mógł dyskryminować funkcjonariuszy, powinien być przeprowadzony według jasnych, sprawiedliwych kryteriów, wyznaczonych przez cele reformy służb skarbowej i celnej, w szczególności jak najlepsze działanie tych połączonych służb w przyszłości. W tym kontekście, organy w ogóle nie oceniły też przydatności skarżącej do dalszej służby lub jako pracownicy. Tymczasem skarżąca przedstawia argumentację a nawet dowody mające potwierdzać jej bardzo dużą przydatność a może i niezbędność jej zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej w komórkach organizacyjnych związanych z zadaniami dotychczas wykonywanymi przez skarżącą. Jak to wykazuje skarżąca, nowa struktura organizacyjna KAS, po jej zwolnieniu wymagała przeprowadzenia naborów pracowników na stanowiska, na których uprzednio pracowała. W rezultacie nie sposób przyjąć, że decyzje organów obu instancji zawierały dostatecznie zindywidualizowane rozważania w zakresie niezłożenia skarżącej nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, odwołanie się przez organy do jednej przesłanki w postaci posiadania przez skarżącą uprawnień emerytalnych na dzień 31 sierpnia 2017 r., nie jest obiektywnym i skonkretyzowanym uzasadnieniem decyzji o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji pełnienia służby bądź zatrudnienia. Zasadnie przyjął Sąd I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędnym dla prawidłowego i wyczerpującego umotywowania decyzji o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji nowych warunków zatrudnienia lub służby w KAS, było zweryfikowanie kwalifikacji i przebiegu służby skarżącej przez pryzmat okoliczności, że niektóre z osób legitymujących się na dzień 31 sierpnia 2017 r. uprawnieniami emerytalnymi, otrzymały propozycje dalszej służby lub zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej w Łodzi. Jak to trafnie zauważył Sąd I instancji zarówno organ pierwszej instancji, jak i Szef KAS poprzestały na argumencie w postaci posiadania przez skarżącą uprawnień emerytalnych na dzień 31 sierpnia 2017 r. - w aspekcie porozumienia zawartego 1 marca 2017 r. pomiędzy organem odwoławczym i NSZZ "Solidarność". Nie są to wystarczające motywy, szczególnie ze względu na podnoszoną przez skarżącą, a niekwestionowaną przez skarżący kasacyjnie organ – okoliczność, iż niektóre z osób legitymujących się w dniu 31 sierpnia 2017 r. uprawnieniami emerytalnymi otrzymały propozycje służby/pracy. Z wydruku załączonego do pisma skarżącej z 2 lipca 2021 r. wynika, że spośród 112 osób legitymujących się ww. uprawnieniami 29 (czyli ponad jedna czwarta) otrzymało propozycję dalszej służby/pracy, z czego 3 osoby jako funkcjonariusze celni. Po pierwsze, porozumienie z jednym ze związków zawodowych nie stanowi podstawy prawnej do zwolnienia poszczególnych funkcjonariuszy. Po wtóre, jak to słusznie podniósł Sąd I instancji, okoliczność ta – niepodważana przez Szefa KAS – świadczy o braku konsekwencji w działaniu organów administracji skarbowej, w tym braku przejrzystych, jasnych kryteriów doboru kadr podczas przeprowadzania reformy KAS. To w konsekwencji poddaje w wątpliwość stanowisko, iż organy kierowały się posiadaniem uprawnień emerytalnych przez pracowników/funkcjonariuszy, skoro i takie osoby były zatrudniane i to w znacznej liczbie. W tych okolicznościach, skądinąd ważki argument posiadania uprawnień emerytalnych przez skarżącą, traci mocno na znaczeniu i nie jest przekonywującą podstawą do faktycznego zwolnienia skarżącej ze służby. Wskazane wyżej okoliczności świadczą o tym, że stanowisko organu drugiej instancji nie zostało oparte na ocenie całokształtu koniecznego do zebrania materiału dowodowego, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie naruszając art. 80 k.p.a. Wskazane wyżej uchybienia dotyczą również organu I instancji. A skoro organ odwoławczy ich nie dostrzegł i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to tym samym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co słusznie zarzucił Sąd I instancji. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Wykazane przez Sąd I instancji uchybienia proceduralne organów w przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, prowadzą do konkluzji, że przedwczesnym było stwierdzenie przez organy zaistnienia przesłanek z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 3 p.w. KAS koniecznych do wygaśnięcia stosunku służbowego L. K.. Zatem Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów przez ich niezastosowanie i nie miał podstaw do uwzględnia skargi. Przy tym należy wyraźnie podkreślić, że skarżący kasacyjnie organ błędnie twierdzi, iż organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach poruszyły kwestię przebiegu służby skarżącej, zatem pominęły jedną z przesłanek wymienionych w art. 165 ust. 7 p.w. KAS. Ustalenie, że funkcjonariuszka posiada uprawnienia emerytalne, tylko w bardzo niewielkim stopniu ukazuje przebieg jej służby i choć stanowi jego element, to w okolicznościach niniejszej sprawy nie może stanowić jedynej przesłanki nieprzedstawienia skarżącej propozycji nowych warunków zatrudnienia bądź pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej. Powołanie się przez organ tylko na tę okoliczność nie świadczy o poprawnie realizowanej polityce kadrowej w podległej jednostce, biorąc pod uwagę cel reformy, którym było m.in. zapewnienie gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego od Szefa Krajowej Administracji skarbowej na rzecz L. K. orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Koszty te w kwocie 240 złotych, to wynagrodzenie adwokata za jego stawiennictwo na rozprawie. W kosztach tych nie uwzględniono wynagrodzenia za sporządzenie przez adwokata odpowiedzi na skargę kasacyjną. Co prawda art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną (patrz. Uchwała II FPS 4/12) to jednak odpowiedź na skargę kasacyjną wniesiono po terminie wskazanym w art. 179 p.p.s.a. Nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie (por. wyrok SN z 2 marca 2010 r., sygn. akt II PK 241/09, Lex nr 589976; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 859/07, Lex nr 484868; H. Knysiak – Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2010, str. 419).