III OSK 4588/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Zakładu Poprawczego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 765/20 w sprawie ze skargi U.P. na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Bk 101/19 ze skargi na bezczynność Dyrektora Zakładu Poprawczego w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 765/20, po rozpoznaniu skargi U.P. (dalej jako strona, skarżąca) na niewykonanie wyroku tegoż Sądu z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 101/19, wymierzył Dyrektorowi Zakładu Poprawczego w B. (dalej jako organ, podmiot zobowiązany) grzywnę w wysokości [...] zł (pkt 1), stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w wykonaniu wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Wskazane orzeczenie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 101/19, zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] 2019 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi (pkt 1), stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3) oraz nie wymierzył organowi grzywny (pkt 4). W motywach podjętego rozstrzygnięcia Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że przedmiotem toczącego się przed nim postępowania była bezczynność organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia [...] 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ocen nauczycieli szkoły i warsztatów szkolnych oraz kierownictwa placówki, a także ukończonych form doskonalenia zawodowego przez kierownictwo placówki i ich superwizji. W szczególności skarżąca zwróciła się m.in. o wskazanie: ile postępowań w sprawie ustalenia oceny pracy nauczycieli szkół i warsztatów szkolnych, kiedy oraz z jakiej przyczyny zostało wszczętych z inicjatywy organu w okresie od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2019 r. (pkt 3); kiedy i jakie oceny pracy uzyskał piastun organu w okresie od dnia [...] 2009 r. do dnia [...] 2019 r., z czyjej inicjatywy i z jakiej przyczyny wszczęto postępowanie w sprawie ustalenia oceny pracy (pkt 5); kiedy i jakie formy doskonalenia zawodowego z zakresu nadzoru pedagogicznego oraz szeroko pojętego zarządzania zasobami ludzkimi (warsztaty, kursy, studia podyplomowe itp.) – z wyjątkiem obowiązkowych dla dyrektorów placówek – ukończył piastun organu w czasie pełnienia tej funkcji (pkt 7). W ocenie Sądu Wojewódzkiego działania organu uchybiały nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.). Mając bowiem do czynienia z informacjami, których publiczny charakter nie budził wątpliwości, organ nie udostępnił ich skarżącej w wymaganym terminie, nie odmówił także ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej. Powiadomił on jedynie skarżącą, że nie udzieli jej informacji z uwagi na nadużywanie przez nią przysługującego jej prawa. W ocenie Sądu Wojewódzkiego instytucja ta nie ma jednak charakteru normatywnego, a jej zastosowanie – jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym – winno być stosowane w wyjątkowych przypadkach, do których niniejsza sprawa się nie zalicza. Dlatego też Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, która nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Zobowiązując organ do rozpatrzenia żądania skarżącej Sąd ten przyjął, że powinno to nastąpić w terminie 14 dni od momentu doręczenia akt sprawy w postaci czynności materialno-technicznej (w przypadku uznania wniosku za zasadny) lub w formie decyzji odmownej. Wobec niewniesienia od opisanego orzeczenia środka odwoławczego stało się ono prawomocne z dniem [...] 2020 r., zaś akta zostały doręczone organowi w dniu [...] 2020 r. Pismem z dnia [...] 2020 r. organ wezwał skarżącą do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zawiadomił ją również, że wobec wystosowania wskazanego wezwania, a także konieczności zapewnienia dostępu do akt sprawy, wniosek zostanie rozpatrzony w terminie do dnia [...] 2020 r., który na późniejszym etapie postępowania został przedłużony do dnia [...] 2020 r. W dniu [...] 2020 r. skarżąca wezwała organ do niezwłocznego wykonania wydanego w sprawie orzeczenia, na co organ zareagował w dniu [...] 2020 r. przesyłając jej odpowiedź zawierającą m.in. informację, że postępowania, o których mowa w pkt 3 wniosku, nie były wszczęte. W odniesieniu zaś do pkt 5 i pkt 7 wniosku organ podał, że jego akta znajdują się w Ministerstwie Sprawiedliwości i to tam należy kierować zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej. Po zapoznaniu się z otrzymaną informacją skarżąca wezwała organ do pełnego i właściwego zrealizowania jej żądania w zakresie m.in. pkt 3, pkt 5 i pkt 7 (pisma z dnia [...] 2020 r. oraz [...] 2020 r.). W odpowiedzi organ poinformował stronę, że udzielone jej dane są rzetelne, pełne i prawidłowe. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku strona zarzuciła organowi niewykonanie powyższego wyroku w zakresie odnoszącym się do udzielenia odpowiedzi na pkt 3, pkt 5 i pkt 7 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Strona podkreśliła, że organ, po dłuższej zwłoce spowodowanej mylnym zakwalifikowaniem żądanej przez nią informacji jako przetworzonej, w dniu [...] 2020 r. przekazał jej większość zawnioskowanych danych. Uczynił to zaś w przeciągu dwóch dni po otrzymaniu wezwania do wykonania prawomocnego orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie, co świadczy, że sygnalizowane przez niego trudności oraz przyjęta kwalifikacja informacji były pozorne i zmierzały do przedłużenia postępowania. Ponadto strona dodała, że nie miała również możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co było wszakże jednym z powodów przesunięcia w czasie rozpoznania wniosku, gdyż organ odmawiał ich udostępnienia twierdząc, że znajdują się one u jego pełnomocnika, a jednocześnie nie zawiadamiał, w jaki inny sposób można się z nimi zapoznać. W ocenie strony organ nie udzielił rzetelnej i zgodnej z prawdą informacji w zakresie pkt 3 wniosku, gdyż stwierdził on, że we wskazanym tam okresie nie były wszczęte z inicjatywy organu postępowania w sprawie ustalenia oceny pracy nauczycieli szkół i warsztatów szkolnych. Tymczasem sama skarżąca otrzymała w tym czasie zawiadomienie o wszczęciu takiego postępowania w stosunku do własnej osoby. Również odpowiedź udzielona w zakresie pkt 5 i pkt 7 nie odnosiła się do istoty postawionych w nich pytań, albowiem zamiast wskazania danych na temat oceny pracy oraz form doskonalenia zawodowego piastuna organu, co do których z pewnością posiadano wystarczającą wiedzę, organ poprzestał na stwierdzeniu, że jego akta znajdują się Ministerstwie Sprawiedliwości i to tam należy zwrócić się z odpowiednim wnioskiem. Pomimo wystosowanego do organu ponownego wezwania o przekazanie prawdziwych i zgodnych z wnioskiem informacji, podtrzymał on swoje stanowisko dotyczące rzetelności, kompletności i prawdziwości udzielonych informacji. Stąd też skarżąca wywiodła, że działania organu wskazują na celowe i świadome unikanie udostępnienia informacji publicznej poprzez wprowadzanie w błąd i podawanie nieprawdziwych odpowiedzi bądź odpowiedzi nieodnoszących się do istoty pytań. Świadczy to zatem o złej woli organu i jego zbędnej zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Z tych powodów skarżąca wniosła m.in. o zobowiązanie organu do udzielenia w terminie 7 dni od daty otrzymania akt sprawy, merytorycznej, prawdziwej i wyczerpującej jej żądanie odpowiedzi na jego brakującego fragmenty. Zwróciła się również o wymierzenie organowi grzywny za częściowe niewykonanie wyroku oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] 2020 r. organ przekazał wniesioną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który po jej rozpoznaniu doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie w części, w jakiej zarzuca organowi przewlekłość w wykonaniu prawomocnego wyroku. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego, czy organ terminowo podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, a nie od końcowego efektu tych czynności. W niniejszej sprawie organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt. W związku z tym, że do tej czynności doszło w dniu [...] 2020 r., organ miał obowiązek załatwienia sprawy do dnia [...] 2020 r. Biorąc pod uwagę, że udzielenie odpowiedzi na żądanie skarżącej nastąpiło dopiero w dniu [...] 2020 r. Sąd stwierdził, że doszło do przekroczenia wyznaczonego organowi terminu załatwienia sprawy. Sąd pierwszej instancji dostrzegł również, że w powyższym terminie organ wprawdzie podjął pewne czynności polegające na wezwaniu skarżącej do wykazania interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej oraz wyznaczył nowy termin załatwienia wniosku, powołując się w tym względzie na konieczność zapewnienia stronom możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, jednakże wobec faktycznego utrudnienia skarżącej dostępu do akt sprawy, tę okoliczność należało uznać za pozorną i zmierzającą do przedłużenia postępowania. W podobny sposób należało – zdaniem Sądu – ocenić zakwalifikowanie żądanych przez stronę informacji jako przetworzonych, które pomimo bezskutecznego wezwania skierowanego do strony, zostały jej ostatecznie udzielone, lecz bez uzasadnienia, co do ich przetworzonego charakteru oraz z niemalże dwumiesięcznym opóźnieniem. Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) wymierzył organowi grzywnę w kwocie [...] zł, uznając jej wysokość za adekwatną do stopnia naruszenia terminu załatwienia sprawy i przypisanej funkcji represyjnej. Oceniając charakter przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ w zakresie wykonania wyroku, Sąd Wojewódzki przyjął na zasadzie art. 154 § 2 u.p.p.s.a., że nie nastąpiło ono z rażącym naruszeniem prawa, gdyż stan ten nie obejmował stosunkowo długiego okresu, przez co nie można uznać, że był on wynikiem lekceważącego stosunku organu do sprawy. O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł natomiast na podstawie art. 200 u.p.p.s.a. Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionował go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj. 154 § 1 i 2 u.p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że nie wykonał on w terminie wyroku z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Bk 101/19, podczas gdy wykonał to zobowiązanie terminowo przy założeniu, że organ był uprawniony do przedłużenia postępowania, zawiadamiając o tym stronę. Uzasadniając przytoczoną podstawę kasacyjną organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie dopuścił się stwierdzonego przez Sąd pierwszej instancji przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wykonania prawomocnego wyroku. Organ bowiem od momentu wydania tego orzeczenia podejmował niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla załatwienia sprawy. Nie miały one przy tym charakteru typowo pozornego w celu wyłącznie przedłużenia postępowania. Organ był uprawniony do wydania decyzji odmownej, jak i do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania, z uwagi na niewykazanie przez nią szczególnie istotnego interesu publicznego. Jeśli zaś tego ostatecznie nie zrobił to w obawie przed uznaniem jego działania za bezczynność. Dlatego też po ponownej analizie wniosku zdecydował się na udostępnienie żądanych informacji. Tymczasem Sąd pierwszej instancji całkowicie przewrotnie, krytycznie i krzywdząco zinterpretował działania organu, który pomimo niewykonania zobowiązania, zadośćuczynił przecież żądaniu skarżącej w celu realizacji prawomocnego wyroku. Organ zauważył również, że celem skargi na niewykonanie wyroku jest przymuszenie podmiotu zobowiązanego do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został zobowiązany. Istotne jest więc, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, co też dokonało się w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Sformułowany zarzut niewykonania wyroku był zatem niezasadny. Był on również bezpodstawny, albowiem w postępowaniu o niewykonanie wyroku sąd nie jest władny do badania, czy załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej było prawidłowe. Organ dodał także, że wnioski Sądu pierwszej instancji, jakoby skarżąca nie miała dostępu do akt postępowania są całkowicie gołosłowne i należy zaprzeczyć, żeby miały one w ogóle miejsce. W tym stanie rzeczy organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o jej oddalenie w całości, albowiem działania organu w jej ocenie były pozorne i ewidentnie zmierzały do przedłużenia postępowania. Nie czyniły w ten sposób zadość nałożonym na organ obowiązkom z mocy prawomocnego orzeczenia sądowego, sprowadzającym się do udostępnienia informacji publicznej albo wydania decyzji odmownej. Przyjęte przez organ stanowisko nie zostało przekonująco uzasadnione, a jego niektóre fragmenty dotyczące określenia działań Sądu Wojewódzkiego naruszały nawet zasady współżycia społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że nie są one usprawiedliwione. Sąd pierwszej instancji w sposób bowiem uprawniony dokonał zastosowania w niniejszej sprawie art. 154 § 1 i 2 u.p.p.s.a., trafnie przyjmując, że organ nie wykonał wyroku z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Bk 101/19, w takim zakresie, w jakim został on do tego zobowiązany. Konkluzja powyższa wynika przede wszystkim z prostego zestawienia sentencji przywołanego wyroku, a także jego uzasadnienia i zawartych w nim wskazań, z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy. Obowiązkiem organu było bowiem rozpatrzenie żądania skarżącej w terminie 14 dni od momentu doręczenia mu akt sprawy, co wypełniało dyspozycję art. 286 § 2 u.p.p.s.a. Oczywiście należy zgodzić się z organem, że wskazane orzeczenie nie przedstawiało jednego konkretnego rozwiązania, które zobligowany był on wdrożyć. Niemniej jednak podjęte przez niego działania winny bezpośrednio zmierzać do finalnego załatwienia sprawy, a jednocześnie mieścić się w wyznaczonym terminie. Analizując zaś szczegółowo podejmowane w toku postępowania czynności należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie miały one efektywnego charakteru, były niekonsekwentne, a nawet bezcelowe, jeśli weźmie się pod uwagę ich końcowy rezultat. Otóż po doręczeniu w dniu [...] 2020 r. odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy, pierwsze czynności organ podjął dopiero [...] 2020 r., a więc w ostatnim dniu czternastodniowego terminu wynikającego z prawomocnego orzeczenia sądowego. Takie działanie byłoby dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdyby w tym ostatnim dniu organ rozpatrzył żądanie skarżącej w sposób przewidziany przepisami prawa. Tymczasem nie dość, że nie uczynił on tego, to jeszcze podjął czynność, która nie miała, jak się okazało, istotnego wpływu na wynik sprawy. Niewykonane wezwanie do wykazania, że udzielenie informacji przetworzonej – za jaką uznano wnioskowane dane – jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, stanowić mogło co najwyżej podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednakże organ, jak sam przyznał, ostatecznie zmienił swoje stanowisko w sprawie przyjmując, że mamy do czynienia z informacją prostą, której udzielenie nie napotyka żadnych przeszkód. W ten sposób organ dowiódł, że z jednej strony podejmował działania pozorne, których od samego początku mógł uniknąć, z drugiej zaś, że nałożony na niego termin był realny z punktu widzenia koniecznych do zrealizowania czynności. Warto także dostrzec, że nic nie stało na przeszkodzie wydaniu decyzji odmownej w dacie udostępnienia skarżącej żądanych przez nią informacji, tj. w dniu [...] 2020r. W żadnym przecież razie nie mogło to stanowić o ewentualnej bezczynności organu, jak wskazano to w skardze kasacyjnej, skoro właśnie ta czynność by ją skutecznie znosiła. Strona zaś niezadowolona z takiego obrotu sprawy miałaby pełną możliwość skorzystania z przysługujących jej środków odwoławczych w ramach postępowania prowadzonego w trybie u.d.i.p., a następnie środków zaskarżenia wywodzonych w oparciu o u.p.p.s.a. Fakt, że tego nie zrobiono tym bardziej obciąża organ i uzasadnia pogląd, że dopuścił się on przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, pomimo prawomocnego orzeczenia obligującego go do jak najszybszego załatwienia sprawy. Bez znaczenia pozostaje w takiej sytuacji okoliczność, że organ skorzystał z instytucji, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. zawiadomienia o nowym terminie udostępnienia informacji publicznej. Nie miała ona przecież realnego przełożenia na jego działania i bazowała na przesłankach faktycznych, które nie znalazły potwierdzenia w rzeczywistości. Wobec tego, że kwestia informacji przetworzonej – jako jeden z argumentów do wyznaczenia nowego terminu rozpoznania wniosku – została już omówiona, należy jedynie zwrócić uwagę, że kolejny powód opóźnienia, a więc zapewnienie stronom dostępu do akt sprawy, również nie wystąpił, a przynajmniej nie dowiedziono, że było inaczej. Organ ma bowiem z jednej strony rację twierdząc, że stanowisko skarżącej o braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy jest jednostronne, z drugiej jednak strony trzeba jednocześnie dostrzec, że stanowisko to nie było kwestionowane w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W zasadzie organ nie podjął na tym etapie sprawy żadnej aktywności procesowej, a więc jego aktualny sprzeciw wydaje się być, co najmniej spóźniony. Nie można również zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji przekroczył granice rozpoznania skargi badając, czy załatwienie sprawy udostępnienia informacji publicznej było prawidłowe, tak pod względem procesowym, jak i merytorycznym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje, przyjmuje się bowiem, że w postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 u.p.p.s.a., należy ustalić, jak przebiegało postępowanie organu i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) organu, czy też ta bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie (por. wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3478/18, oraz z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 694/21 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności Sąd pierwszej instancji uprawniony był do orzeczenia o niewykonaniu przez organ uprzednio wydanego wyroku. Z niewykonaniem wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy organ na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, obligującego go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie wywiązał się z tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1679/10). Taka zaś sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Z przedstawionych powodów należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż podniesiony w niej zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był więc do oddalenia skargi kasacyjnej, o czym na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.