III OSK 448/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 275/23 w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 275/23 oddalił skargę J. P. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dnia 22 stycznia 2023 r. na skrzynkę ePUAP Naczelnej Izby Lekarskiej wpłynął wniosek J. P. (dalej: wnioskodawca, skarżący) o udostępnienie informacji publicznej: 1) protokołu posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 16 grudnia 2022 r. wraz z załącznikami; 2) nagrania audio z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 16 grudnia 2022r.; 3) wyniku głosowań oraz imiennego wyniku głosowań w sprawie zgłoszonych poprawek do projektu jak i w sprawie treści uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 16 grudnia 2022 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości składki członkowskiej; 4) wskazania sposobu głosowań wymienionych w punkcie 3, w tym wskazania sposobu weryfikacji jawności głosowań przez osoby obecne na posiedzeniu w trakcie głosowań. Wnioskodawca wskazał, że informacje należy przesłać w formie plików elektronicznych wysłanych na adres e-mail lub adres ePUAP. Naczelna Rada Lekarska pismem z 3 lutego 2023 r. udzieliła J. P. odpowiedzi na ten wniosek, przesyłając mu wraz z tym pismem kopię protokołu z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 16 grudnia 2022r. oraz wydruki z systemu informatycznego do liczenia głosów zawierającego imienne wyniki głosowań przeprowadzonych w sprawie treści uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 16 grudnia 2022 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości składki członkowskiej. W piśmie tym poinformowano również wnioskodawcę, że prawo dostępu do informacji publicznej nie obejmuje możliwości żądania od organów zobowiązanych wytworzenia informacji na interesujący wnioskodawcę temat, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do pkt 4 wniosku. Poinformowano też, że prawo to nie obejmuje również materiałów o charakterze roboczym, a taki charakter ma nagranie z przebiegu posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej. Przypomniano również wnioskodawcy, który jest lekarzem, że członkowie samorządu zawodowego lekarzy realizują swoje prawa do uzyskania informacji o działalności samorządu zawodowego na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1342). J. P. wniósł skargę na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 stycznia 2023r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż organ odpowiedzią z dnia 3 lutego udzielił informacji w zakresie punktów 1 i 3 wniosku. W zakresie punktu 2 wniosku dotyczącego "nagrania audio z posiedzenia NRL z dnia 16 grudnia 2022 r." organ wskazał, że informacja ta nie podlega udostępnieniu, gdyż jest informacją roboczą. Informacja dotycząca punktu 4 wniosku została częściowo udostępniona poprzez opisanie systemu, w którym odbywa się głosowanie, ale nie podano sposobu weryfikacji jawności głosowań przez osoby obecne na posiedzeniu w trakcie głosowania. Naczelna Rada Lekarska wnosiła o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że poza sporem pozostaje, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony do Naczelnej Rady Lekarskiej, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej i będącej w jego posiadaniu. Następnie WSA w Warszawie przeprowadzając analizę konstrukcji prawnej dotyczącej nagrania audio z posiedzenia NRL z dnia 16 grudnia 2022r. doszedł do przekonania, iż stanowi on "dokument wewnętrzny". Ustawa o izbach lekarskich nie reguluje zasad dokumentowania posiedzeń Naczelnej Rady Lekarskiej. Ustawodawca w art. 38 pkt 5 tej ustawy upoważnił Krajowy Zjazd Lekarzy do uchwalenia regulaminu Naczelnej Izby Lekarskiej. Na podstawie tego upoważnienia Uchwałą Nr [...] X Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 29 stycznia 2010 r. w sprawie regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej (zmienioną uchwałą Nr [...] Nadzwyczajnego XIII Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 14 maja 2016r. oraz uchwałą Nr [...] XV Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 13 maja 2022 r.) przyjęto Regulamin Naczelnej Rady Lekarskiej określający zasady i tryb działania tego organu, w tym sposób dokumentowania jego posiedzeń. Zgodnie z § 9 ust. 2 Regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej z posiedzenia NRL sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący obrad oraz sekretarz lub zastępca sekretarza bądź inny upoważniony członek Prezydium NRL i protokolant, zaś ust. 3 stanowi, że protokół posiedzenia zawiera zapis przebiegu obrad. Zgodnie z ust. 4 protokół podlega rozpatrzeniu na następnym posiedzeniu NRL. Protokół uważa się za przyjęty, jeżeli członkowie NRL nie zgłoszą poprawek w czasie tego posiedzenia. O przyjęciu lub odrzuceniu poprawek decyduje NRL na tym posiedzeniu. Natomiast ust. 5 stanowi, że uchwały NRL podlegają opublikowaniu w Biuletynie Naczelnej Izby Lekarskiej. Tym samym unormowania te nie nakładają na Naczelną Radę Lekarską obowiązku dokumentowania przebiegu jej posiedzeń poprzez rejestrowanie dźwięku oraz też nie stanowią aby nagranie z posiedzenia stanowiło załącznik do protokołu. Również z treści protokołu z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej w dniu 16 grudnia 2023 r. nie wynika, aby nagranie z posiedzenia stanowiło jego załącznik. W ocenie WSA w Warszawie nagranie audio z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 16 grudnia 2022r. stanowi dokument wewnętrzny o charakterze roboczym. Nie posiada ściśle sformalizowanej struktury (w przeciwieństwie do protokołu), zapis audio posiedzeń NRL nie jest też wymagany przepisami ustawy o izbach lekarskich, nie stanowi też w świetle obowiązujących przepisów załącznika do protokołu. Natomiast odnosząc się do pkt 4 wniosku w zakresie "wskazania sposobu weryfikacji jawności głosowań przez osoby obecne na posiedzeniu w trakcie głosowań", to dotyczy on wykładni przepisów obowiązujących i mających zastosowanie we wskazanym zakresie. Sposób działania Naczelnej Rady Lekarskiej wynika bowiem z obowiązujących przepisów. Ponadto, zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem, wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu uzasadnienia podjętych działań czy zaniechań. W tym stanie rzeczy Sąd, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną wniósł J. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 31. 3 Konstytucji, poprzez błędne uznanie, iż można ograniczyć konstytucyjne prawo do informacji, pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego zezwalającego na takie ograniczenie, b) art. 61 ust. 2 Konstytucji, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wnioskowane przez Pana J. P. dostępy do nagrań i protokołów stanowią dokumenty wewnętrzne, które nie podlegają udostępnieniu, c) art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r. poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że istnieje kategoria dokumentów określana przez orzecznictwo jako dokumenty wewnętrzne, która nie jest zdefiniowana przez u.d.i.p. i która mimo, iż dotyczy funkcjonowania podmiotów publicznych nie może być udostępniona 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 141 § 4 a p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz 7 k.p.a., "poprzez niewłaściwą kontrolę działania Naczelnej Rady Lekarskiej polegającą na uznaniu, iż organ nie udostępniając prawidłowo zareagował na wniosek Pana J. P.". Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności jako bezpodstawny ocenić należy zarzut naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj. "art. 141 § 4 a p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz 7 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę działania Naczelnej Rady Lekarskiej polegającą na uznaniu, iż organ nie udostępniając prawidłowo zareagował na wniosek Pana J. P.". Po pierwsze nie ma takiego przepisu jak "art. 141 § 4 a p.p.s.a.". Można jedynie się domyślać, że jest to prawdopodobnie omyłka pisarska i autorowi skargi kasacyjnej chodziło o "art. 141 § 4 p.p.s.a." Jest to jedynie sfera domysłów, gdyż uzasadnienie skargi kasacyjnej, wobec braku odniesienia się w nim do tego zarzutu, nie pozwala na rozwianie powstałych wątpliwości. Przyjmując nawet, że autor skargi kasacyjnej miał na myśli art. 141 § 4 p.p.s.a., to zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (a do tego sprowadza się twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, że Sąd uznając, iż organ nie udostępniając żądanej informacji "prawidłowo zareagował na wniosek Pana J. P."), czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tym samym należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyrok poddaje się kontroli, a jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Polemika z ustaleniami Sądu I instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Po drugie odnośnie zarzutu naruszenia art. art. 6 oraz 7 k.p.a., to jak wskazano na wstępie, autor skargi kasacyjnej powinien był wskazać postać tego naruszenia, tj. czy nastąpiło to poprzez błędną ich wykładnię, czy też błędne ich zastosowanie. Niestety wobec braku jakiejkolwiek argumentacji odnoszącej się do tego zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sposób nawet podjąć próby wskazania postaci naruszenia tych przepisów. Nie jest wystarczające powołanie się ogólnie na naruszenie zasady praworządności, czy uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. I OSK 1420/14). Brak uzasadnienia zarzutów naruszenia ww. przepisów ma istotne znaczenie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r., GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r., FSK 1657/04; z 12 października 2005 r., I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r., II GSK 18/06; z 4 października 2006 r., I OSK 459/06). Zatem brak uzasadnienia zarzutu, co ma miejsce w przypadku rozpoznawanej skargi kasacyjnej, zawsze prowadzi do stwierdzenia wadliwości formalnej zarzutu i ten brak musi być podkreślony w rozpoznawanej sprawie jako główny powód niezasadności ocenianych zarzutów. Po trzecie przepisy k.p.a. co do zasady nie znajdują zastosowania w postępowaniu wszczętym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a podkreślenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Sąd administracyjny sprawując kontrolę działalności organów administracji publicznej przepisów k.p.a. nie stosuje, a jedynie dokonuje oceny ich zastosowania przez organy i podmioty zobowiązane do stosowania przepisów k.p.a. w odpowiednim zakresie. Zatem dla skuteczności podniesienia zarzutu naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. niezbędne było powiązanie ich z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty podniesione w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej tj. naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznający tę sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. zasadniczo nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako zarzutu naruszenia przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Przyjmując nawet dopuszczalność sformułowania zarzutu w taki sposób, to podniesione zarzuty naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji, art. 61 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. są niezasadne. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia tych przepisów w ograniczeniu przez Sąd I instancji konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nastąpić miało bez wyraźnego przepisu ustawowego poprzez zakwalifikowanie żądanej informacji jako informacji wewnętrznej. Zauważyć należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego lub brak zastosowania właściwego przepisu prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. W treści omawianego zarzutu nie zakwestionowano również prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Nadto należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). W realiach niniejszej sprawy strona skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała w skuteczny sposób stanu faktycznego sprawy skoro zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się nieskuteczny. Oznacza to, że w procesie kontroli sądowoadministracyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje jako punkt odniesienia wykładnię prawa materialnego i ocenę stanu faktycznego przyjęte przez Sąd I instancji. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.