III OSK 421/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 484/21 w sprawie ze skargi Z. w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 19 kwietnia 2021 r., nr SK0.4020.0C/531/19/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. prostuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 484/21, w ten sposób, że w komparycji sentencji wyroku w miejscu oznaczenia strony skarżącej: "[...]" wpisuje "Z. w A."; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 484/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji) na skutek skargi Z. w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej (dalej: organ, SKO) z dnia 19 kwietnia 2021 r., nr SKO.4020.OC/531/19/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Z. w A. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. polegające na niezbadaniu przez Sąd I instancji w pełnym zakresie treści zaskarżonej decyzji, jak również czynności organu, pod względem ich zgodności z prawem i w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo że zaskarżona decyzja narusza art. 6-7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia wszystkich ujawnionych okoliczności i dowodów oraz wydanie rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie nie zawiera podstaw faktycznych i prawnych, polegające na: a) dokonaniu ustaleń sprzecznych z treścią Planu oraz z pominięciem istotnych postanowień Planu, w szczególności poprzez uznanie faktu zamieszczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na rysunku [...] na obszarze oznaczonym zielonymi pionowymi liniami za pozbawiony znaczenia przy wykładni postanowień Planu; b) braku dostatecznego rozważenia wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego w pismach złożonych na etapie rozpoznawania niniejszej sprawy, a przede wszystkim we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w szczególności dotyczących sposobu interpretacji postanowień Planu, oraz braku rozpatrzenia tych argumentów oraz ich wpływu na interpretację postanowień Planu przyjętą przez organ; c) braku dostatecznego rozważenia wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w szczególności dotyczących braku podstaw do stwierdzenia, że wskazane przez SKO rzekome niezgodności decyzji środowiskowej z postanowieniami Planu należy kwalifikować jako rażące naruszenie przepisów; d) braku zasięgnięcia przez SKO opinii Autora Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Radzyń Podlaski (w szczególności osoby lub osób, które Plan ten przygotowywały), oraz opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne z zakresu zagospodarowania przestrzennego i sporządzania planów zagospodarowania terenu, pomimo że dokonanie właściwej wykładni Planu wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, co stanowi także naruszenie art. 84 § 1 k.p.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. polegające na braku uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo że zaskarżona decyzja narusza art. 8 i 107 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania przez obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności ograniczenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji do prezentacji własnej wykładni postanowień Planu, bez merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów i argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i ograniczenie rozważań w tym zakresie do konkluzji o niezasadności tych argumentów; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. polegające na braku uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo że zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.: a) poprzez brak szczegółowego i wszechstronnego rozważenia, czy w odniesieniu do decyzji z dnia 15 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazujące na wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności dotyczące charakteru przepisu, który decyzja ta miałaby naruszać, racji ekonomicznych i gospodarczych - skutków, które ta decyzja wywołała oraz w zakresie ustalenia, czy waga ewentualnego naruszenia przepisów jest znacznie większa niż waga zasady stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej; b) poprzez przyjęcie, że każda niezgodność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powoduje nieważność tej decyzji; c) poprzez uznanie, że decyzja z dnia 15 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo że Sąd ustalił wykładnię Planu przyjętą przez organ w zaskarżonej decyzji jako "dopuszczalną" - co jednoznacznie wskazuje, że wykładnia Planu zagospodarowania budzi wątpliwości, a skoro wykładnia organu jest tylko "dopuszczalna", to znaczy nie jest jedyną możliwą w tej sprawie (WSA popadł w tym zakresie w sprzeczność); d) poprzez pominięcie w ustalaniu spełnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. istotnych wątpliwości przy wykładni Planu oraz dokonanie oceny Planu przy założeniu pozostającym wbrew zarzutom skargi, a wyrażającym się w uznaniu Planu za niebudzący wątpliwości i braku odniesienia się do zarzutów skarżącego wskazujących na liczne wątpliwości interpretacyjne. Doprowadziło to do dokonywania oceny skargi przez WSA polegającej na eksponowaniu wyłącznie argumentów mogących wskazywać na prawidłowość decyzji SKO z pominięciem (lub lapidarnym oddaleniem) argumentów wskazujących na jej wadliwość; e) poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka wydania decyzji z dnia 15 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach z rażącym naruszeniem prawa, oraz poprzez stwierdzenie nieważności tej decyzji, pomimo że nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977) – dalej: u.p.z.p. oraz §7 pkt 7 i pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji błędne i nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji, polegające na uznaniu za prawidłowe stanowiska organu, że z przepisów tych wynika konieczność przypisania charakteru wiążącego ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Radzyń Podlaski zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Radzyń Podlaski nr XXXVI1/228/10 z dnia 28 października 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2011 r. Nr 28, poz. 682) oznaczeniom odnoszącym się do obszarów [...] i [...] na rysunku [...] w części graficznej planu zagospodarowania przestrzennego, a Plan nie może zawierać i nie zawiera w części graficznej oznaczeń o charakterze wyłącznie informacyjnym; 2. §2, §3, §6 i 5117 ust. 1-3 części opisowej Planu, a także oznaczeń określonych na wstępie części graficznej Planu, polegające na niewłaściwej wykładni tych przepisów i w konsekwencji wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji zasadności twierdzeń organu, że na rysunku [...] obszary [...] i [...] zostały oznaczone liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu i tym samym ich położenie zostało ustalone w Planie w sposób wiążący (stanowi ustalenie Planu) i nie ma charakteru informacyjnego; 3. §2, §3, 56 i 5117 ust. 1-3 części opisowej Planu oraz rysunku [...] polegające na przyjęciu, że linia zielona na rysunku [...] stanowi ustalenie Planu wyłącznie w oparciu o stwierdzenie SKO, że w toku elektronicznego "zdejmowania" kolejnych linii i warstw z tego rysunku uzyskuje się zamiast linii zielonej - ciągłą linię czarną opisaną w Planie jako rozgraniczenie terenów o różnym przeznaczeniu, pomijając przy tym, że każda osoba podmiot czy organ dokonując ustaleń na podstawie Planu, nie ma możliwości przeprowadzenia takiego "zabiegu", a na rysunku [...] widoczna jest jedynie linia zielona, która nie została zdefiniowana w Planie i w konsekwencji ma charakter wyłącznie informacyjny; 4. §2, §3, §6 i §117 ust. 1-3 części opisowej Planu oraz rysunku [...] polegające na przyjęciu, że Plan określa w sposób wiążący położenie obszarów [...] oraz [...], z pominięciem argumentów podniesionych w skardze, oraz z pominięciem okoliczności niekwestionowanej przez organ, że rzeczywiste położenie obszaru dotychczasowego składowiska przeznaczonego do rekultywacji leśnej ([...]) istotnie różniło się od położenia rzeczywistego (co szczegółowo wykazano w skardze, a wcześniej w postępowaniu przed SKO), w konsekwencji organ wydający decyzję z dnia 15 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach bez jakichkolwiek wyjątków zrealizował ustalenie szczegółowe Planu, poddając w tej decyzji obszar faktycznie istniejącego składowiska odpadów pod rekultywację (i rekultywacja ta została faktycznie wykonana, zgodnie z Planem zagospodarowania, w 100% na terenie istniejącego składowiska). Sąd I instancji pominął ważną okoliczność, tj. że składowisko istniało w odmiennym miejscu od wskazań na rysunku [...], co może świadczyć wyłącznie o informacyjnym określeniu jego położenia, z jednoznaczną intencją przeznaczenia pod rekultywację jedynie istniejącego składowiska według jego faktycznego położenia; 5. §2, §3, §6 i §117 ust. 1-3 części opisowej Planu poprzez uznanie, że oznaczenie zawarte w §117 ust. 2 i 3 Planu określa podstawowe (zasadnicze) ustalenie Planu dla obszarów [...] oraz [...], podczas gdy z brzmienia tych przepisów jednoznacznie wynika, że stanowią one ustalenie szczegółowe w ramach ustalenia podstawowego, zaś ustalenie podstawowe (zgodnie z §6 Planu) stanowi wyłącznie litera [...] (przeznaczenie na cele gospodarki odpadami), a to przeznaczenie obu tych obszarów (tj. ustalenie podstawowe Planu) zostało w pełni zachowane w treści decyzji z dnia 15 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, co doprowadziło w konsekwencji do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że decyzja ta narusza podstawowe (zasadnicze) ustalenie Planu - jeżeli natomiast przyjąć istnienie naruszenia, to tylko w odniesieniu do ustalenia szczegółowego, takie natomiast nie stanowi dostatecznej przesłanki do stwierdzenia wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 6. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.), polegające na niewłaściwej wykładni tego przepisu i w konsekwencji błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji za prawidłową decyzji organu z dnia 10 czerwca 2019 r. stwierdzającej, że nieważna jest decyzja Wójta Gminy Radzyń Podlaski z dnia 15 października 2015 r. w części dotyczącej naruszenia tego przepisu. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uwzględnienie skargi, jako że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie przedstawiła szczegółową argumentację świadczącą o zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że zaskarżone do Sądu I instancji rozstrzygnięcie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Celem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy rozstrzygnięcie (decyzja/postanowienie) objęte tym postępowaniem dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracji. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz ostatecznie rozstrzygnięta. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu tego przepisu można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Takie stanowisko zostało ukształtowane w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni taką wykładnię podziela (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 1310/21 r. i z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/18). Powyższe wywody przesądzają o niezasadności skargi kasacyjnej w odniesieniu do pierwszego z zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 6,7, 8, 11, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Ponownie powtórzyć należy, że w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) organ nie prowadzi odrębnego postępowania dowodowego, tylko na podstawie pierwotnie zebranego materiału dowodowego konfrontuje podstawę prawną uprzednio wydanej decyzji. Oczekiwanie więc skarżącej kasacyjnie Spółki, że w sprawie zostanie przeprowadzone szerokie postępowanie dowodowe nie jest adekwatne do trybu toczącego się nadzwyczajnego postępowania. Niezasadne są więc zarzuty skarżącej kasacyjnie, co do braku zasięgnięcia opinii autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta jest nieuzasadniona nie tylko z punku widzenia zakresu postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności, ale także ze względów merytorycznych, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa zostaną ocenione łącznie z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem ich konstrukcja oraz charakter wymagają dokonania łącznej ich oceny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do tego, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja narusza rażąco przepisy prawa. Rozpoznając powyższą sprawę należy bowiem mieć na względzie charakter przepisu oraz ocenę czy miała miejsce oczywistość jego naruszenia. Zgodnie z art. 80 ust. 2 u.o.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał błędnej wykładni powyższego przepisu, którego treść jest oczywista i nie budzi wątpliwości. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przepis ten, w powiązaniu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowił podstawę wydania kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji, a w konsekwencji był zasadniczym przepisem, w odniesieniu do którego dokonano oceny, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego. Tymczasem zarzut skargi kasacyjnej pomimo, że postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności nie odnosił się do naruszenia przepisów prawa materialnego, jakim jest art. 156 § 2 k.p.a. w powiązaniu z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., a jedynie dotyczył naruszenia art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię. W rozpoznawanej sprawie zaś Sąd I instancji zasadnie przyjął, że doszło do rażącego naruszenia powołanego wyżej przepisu, co nie zostało w skardze kasacyjnej wprost zakwestionowane. W podobnie wadliwy sposób zostały skonstruowane pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, albowiem nie zostały one powiązane z zarzutem rażącego naruszenia prawa, to jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Taką intencję skarżącej kasacyjnie odnaleźć można dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z § 7 pkt 7 i pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie analizował powyższych przepisów. Po drugie przepis art. 15 ust. 2 u.p.z.p. składa się z wielu jednostek redakcyjnych, a prawidłowo skonstruowana skarga kasacyjna powinna precyzować podstawę prawną poprzez dokładne wskazanie podstawy prawnej. Po trzecie z § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia oraz zgodnie z § 7 pkt 9 w razie potrzeby oznaczenia elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. Plan miejscowy obowiązujący na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym zawiera powyższe elementy. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej w sposób właściwy została odczytana treść planu miejscowego zarówno w części tekstowej, jak i graficznej. Zauważyć należy, że na planie tym zaznaczono linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, jak i oznaczenia elementów informacyjnych. Podkreślenia wymaga, że plan miejscowy to postanowienia zawarte w części pisemnej w połączeniu z częścią graficzną planu. Przy czym pamiętać należy, że plan miejscowy może być sporządzony w skali 1: 2000 (§ 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Bardzo precyzyjne odczytanie części graficznej planu może więc być znacznie utrudnione. Pomocnicze są w tym zakresie elementy informacyjne planu, jak i jego część tekstowa. Z części tekstowej planu wynika, że istniejące składowisko odpadów komunalnych oznaczone symbolem [...] plan przeznacza do rekultywacji leśnej (§ 117 ust. 2 planu miejscowego). Przeznaczenie więc tego terenu nie budzi żadnych wątpliwości. Nie jest to bowiem teren przeznaczony pod inwestycję polegającą na budowie składowiska odpadów, lecz teren przeznaczony pod rekultywację leśną. Informacyjnie teren ten został oznaczony na planie zielonymi liniami poprzecznymi. Okoliczność, że linie rozgraniczające ten teren od terenu [...], nie są widoczne na planie sporządzonym w tej skali, nie może przesądzać o tym, że obydwa te tereny mają inne przeznaczenie. Ponownego podkreślenia wymaga, że odczytanie części graficznej planu i jego części tekstowej, w odniesieniu do przeznaczenia terenu o symbolu [...] nie budzi żadnych wątpliwości, a fakt, że linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu widoczna jest po dokonaniu określonych zabiegów graficznych nie ma wpływu na to, jakie jest przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem [...]. Z tych przyczyn nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące dokonania ustaleń sprzecznych z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku rozważenia wszystkich podniesionych przez skarżącą kasacyjnie argumentów. Przedstawione powyżej rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia § 2, 3 6 i 117 ust. 1 – 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia powyższych przepisów, a zawartego w pkt 2.5 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Teren oznaczony symbolem [...] jest terenem gospodarowania odpadami komunalnymi (§ 6 planu). Zgodnie z § 117 ust. 1 planu dla terenów istniejącego wysypiska śmieci, oznaczonego na rysunku [...] w załączniku nr 1 do uchwały symbolami [...], [...] o powierzchni 3,80 ha, ustala się przeznaczenie podstawowe: teren istniejącego składowiska odpadów komunalnych i projektowanego zakładu gospodarki odpadami komunalnymi z zapleczem administracyjno–socjalnym. Jednakże w § 117 ust. 2 planu miejscowego doprecyzowano, że istniejące składowisko odpadów komunalnych oznaczone symbolem [...] plan przeznacza do rekultywacji leśnej. Postanowienie to jest jasne i nie budzi żadnych wątpliwości co do jego treści. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej zawartego w pkt 2.4. zauważyć należy, że ewentualne wady planu miejscowego, w tym dotyczące prawidłowości ujęcia lokalizacji określonych terenów nie mogą być oceniane w rozpoznawanej sprawie. Jeśli zdaniem skarżącej kasacyjnie część graficzna planu nie jest zgodna ze stanem faktycznym to okoliczność ta powinna zostać zakwestionowana w postępowaniu dotyczącym oceny legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Zasadnie bowiem Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 8 i 107 k.p.a., gdyż jej uzasadnienie w sposób obszerny i szczegółowy wyjaśnia przyczyny, dla których orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji co do terenu oznaczonego symbolem [...]. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. polegający na braku uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo, że narusza ona art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zasadnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Przedstawione powyżej wywody wskazują, że decyzja ta w części dotyczącej terenu oznaczonego w planie symbolem [...] wskazuje na rażące naruszenie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. W odniesieniu do tego terenu bowiem lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki ekonomiczno-gospodarcze w sposób jednoznaczny przemawiają za koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji w tym zakresie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej treść planu miejscowego nie budzi wątpliwości, a co za tym idzie kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Z uwagi na oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji zaskarżonego wyroku w oparciu o art. 156 § 3 p.p.s.a. dokonano sprostowania w ten sposób, że w miejsce oznaczenia strony skarżącej jako "[...]", wpisano prawidłową nazwę "Z. w A.".