III OSK 4139/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II SA/Go 420/20 w sprawie ze skargi Ł. Ś. na postanowienie Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Rektora Uniwersytetu [...] o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Go 420/20 oddalił skargę Ł. Ś. na postanowienie Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ł. Ś. złożył wniosek o przyznanie stypendium dla studenta za znaczące osiągniecia naukowe na rok akademicki 2019/2020. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu [...] poinformował Ł. Ś., że z powodu niespełnienia przesłanek określonych w art. 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 359 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 208 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (DZ.U. z 2020 r. poz. 85, dalej: u.P.sz.w.) nie przekazał do Ministra Nauki jego wniosku o przyznanie stypendium ministra. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 26 marca 2020 r. Ł. Ś. oświadczył, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu. Skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom organu spełnił warunek dotyczący okresu studiowania, ponadto osiągnięcia naukowe kwalifikują go do uzyskania stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa i Wyższego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. [...], w odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego Rektor Uniwersytetu [...] podniósł, że zgodnie z art. 359 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stypendium przyznaje Minister na wniosek rektora. O przedstawieniu wniosku o przyznanie danemu studentowi stypendium decyduje rektor uczelni. Rektor może nie przesłać wniosku, który nie spełnia warunków formalnych lub nie zawiera żadnego ze znaczących osiągnięć. Ł. Ś. pismem z dnia 26 maja 2020 r. wniósł odwołanie od powyższego stanowiska Rektora Uniwersytetu [...] zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powyższe pismo organu stanowi decyzję administracyjną, albowiem zawiera elementy składowe decyzji administracyjnej wymagane przepisem art. 107 kpa. W wypadku braku uznania, że w.w. pismo jest decyzją administracyjną strona pozbawiona byłaby prawa do obrony swoich praw. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 107 § 1 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniesione w sprawie odwołanie jest niedopuszczalne, gdyż zaskarżony akt nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Podjęta przez organ czynność jest pismem informującym skarżącego o procedurze nadawania biegu wnioskom o przyznanie stypendium ministra oraz przepisach zgodnie z którymi wyliczony został okres, w którym skarżącemu przysługiwało prawo do pobierania świadczeń. Pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawierało jedynie stanowisko organu, a nie rozstrzygnięcie, które stanowi jeden z koniecznych elementów decyzji administracyjnej. Postanowienie Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który wskazanym na wstępie wyrokiem ją oddalił, jako nie zasługującą na uwzględnienie. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa, bowiem pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., od którego wniesione zostało odwołanie nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 kpa wobec czego, po myśli art. 127 kpa, nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia (w tym odwołanie). Z przepisu art. 107 § 1 k.p.a. wynika, że jednym z elementów decyzji administracyjnej jest wskazanie podstawy prawnej jej wydania. Decyzja administracyjna jest władczym rozstrzygnięciem organu kształtującym sytuację prawną podmiotu do którego jest ona skierowana, przedmiotem decyzji jest nałożenie obowiązku lub zwolnienie z obowiązku, bądź też przyznanie uprawnienia lub cofnięcie uprawnienia. Dla ukształtowania sytuacji prawnej osoby, w powyższy sposób, czyli poprzez wydanie decyzji administracyjnej, musi istnieć wyraźna podstawa prawna. Podstawa prawna wydania decyzji administracyjnej zawarta jest w przepisach prawa materialnego, którymi w rozpatrywanej sprawie są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 359 ust. 1 tej ustawy stypendium ministra może otrzymać student wykazujący się znaczącymi osiągnięciami naukowymi lub artystycznymi związanymi ze studiami, lub znaczącymi osiągnięciami sportowymi. W myśl ust. 2 stypendium przyznaje minister na wniosek rektora. Zgodnie z ust. 3 stypendium jest przyznawane na rok akademicki. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek rektora, o którym mowa w art. 359 ust. 2 nie ma charakteru rozstrzygnięcia administracyjnego, w związku z czym pismo w którym rektor informuje studenta o nieprzekazaniu jego wniosku o przyznanie stypendium, nie stanowi decyzji administracyjnej. Decyzja w przedmiocie przyznania stypendium zapada dopiero na etapie postępowania toczącego się przed ministrem, czyli po przekazaniu wniosku przez rektora, dopiero na tym etapie rozpatrywania wniosku o przyznanie stypendium znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy kpa dotyczące odwołania (art. 361 ustawy). Powyższe, zdaniem Sądu I instancji dowodzi, że odwołanie wniesione od pisma Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawierającego informację o nie przekazaniu wniosku nie mogło zostać przekazane do organu wyższej instancji, w związku z czym w sprawie nie doszło naruszenia art. 133 i 134 kpa. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania zarzutów zawartych w skardze, brak rozpoznania skargi w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 127 § 1 i 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na pozbawieniu prawa do odwołania od decyzji przysługującemu skarżącemu, a w konsekwencji naruszenie przepisu 15 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, co z kolei spowodowało uniemożliwienie kontroli decyzji organu administracyjnego, podczas gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wskazują wprost, w art. 15, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a nadto Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje każdej ze stron postępowania prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydawanych w pierwszej instancji. - art. 133 kpa poprzez jego niezastosowanie tj. brak przekazania wniesionego przez skarżącego odwołania organowi odwoławczemu w terminie 7 dni, podczas gdy przekazanie odwołania jest obligatoryjne w' sytuacji braku wydania nowej decyzji przez organ w myśl art. 132 kpa - art. 134 kpa poprzez jego błędne zastosowanie tj. wydanie przez Organ- Rektora Uniwersytetu [...] postanowienia o niedopuszczalności złożonego odwołania, podczas gdy nie był uprawniony do wydania wskazywanego wyżej postanowienia z uwagi na to, iż legitymacje do takiej czynności posiada wyłącznie organ odwoławczy, natomiast Rektor Uniwersytetu [...] nim nie jest - art. 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 359 ust. 2 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez błędne ustalenia faktyczne tj. uznanie, iż skarżący przekroczył sześcioletni okres studiowania, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisu wskazuje jednoznacznie, iż liczenie wskazywanego okresu studiowania powinno być kontynuowane a nie rozpoczynane od nowa, a więc okres studiów nie został przekroczony, a co stanowiło podstawę wydanej decyzji i prowadziło do błędnego wniosku, iż brak jest podstaw do przekazania wniosku skarżącego o przyznanie mu stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa wyższego za znaczące osiągnięcia naukowe. Nadto zdaniem autora skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny powinien wziąć pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania w postaci: - wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 183 § 2 pkt 5 ppsa pozbawienia skarżącego możliwości obrony swoich praw poprzez pozbawienie strony odwołania, dwuinstancyjnego postępowania, kontroli wydanego aktu, a także braku pouczenia strony o możliwości zaskarżenia wydanego przez organ administracji aktu (brak przekazania wniosku skarżącego o przyznanie mu stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa wyższego za znaczące osiągnięcia naukowe). Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Nadto skarżący kasacyjnie podniósł zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. "poprzez pozbawienie strony odwołania, dwuinstancyjnego postępowania, kontroli wydanego aktu, a także braku pouczenia strony o możliwości zaskarżenia wydanego przez organ administracji aktu". Powołana przesłanka nieważności postępowania dotyczy sytuacji, gdy strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Przesłanka ta, jak zresztą i pozostałe z art.183 § 2 P.p.s.a. odnoszą się do postępowania sądowego, w którym skarżący kasacyjnie uczestniczył. Chodzi tu o to, czy strona postępowania nie została pozbawiona możliwości udziału w rozprawie lub czynnościach postępowania rozpoznawczego, które było prowadzone poza rozprawą. Stanowi to o pozbawieniu możliwości obrony praw strony. "Możność obrony swoich praw" rozumieć należy, jako możliwość kwestionowania przed sądem administracyjnym zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Co więcej chodzi tu o pozbawienie, a nie ograniczenie praw. Tymczasem podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut oraz mające go uzasadnić okoliczności odniesione zostały do postępowania administracyjnego, a więc są nieadekwatne w kontekście art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą zatem przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Po pierwsze nieuzasadnione są zarzutu naruszenia art.133 § 1 i art.134 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego, jak formułuje ten zarzut strona skarżąca kasacyjnie. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych decyzji. Podany przepis mógłby zostać naruszony w przypadku, gdyby przykładowo sąd przesłuchał świadków lub oparł rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany na podstawie kompletnych akt administracyjnych, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie, w której zapadła zaskarżona decyzja. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie postanowienie Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 P.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Strona skarżąca kasacyjnie wiąże zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. z art. 133 § 1 P.p.s.a., który jak wskazano wyżej nie został naruszony. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09). Po drugie nie sposób podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. Sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom P.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 P.p.s.a., gdyż jak wskazano wyżej przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. jest orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2013 r., II FSK 925/10; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OSK 2088/12; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., I OSK 970/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 2535/12; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II GSK 2620/14; wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r., II OSK 1725/14). Po trzecie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 359 ust. 2 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Podkreślić należy, że Sąd I instancji przepisów tych nie interpretował ani nie stosował. Wprawdzie przepisy te znalazły się w końcowej części uzasadnienia, lecz wyłącznie w wymiarze informacyjnym. Przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., jak również kontrolowanego wyroku Sądu I instancji. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. Pomimo oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, wniosek Rektora Uniwersytetu [...] o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego nie mógł skutkować ich przyznaniem, albowiem strona nie poniosła kosztów podlegających zwrotowi. Zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a., zwrotowi podlegają niezbędne koszty postępowania kasacyjnego. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określonych w odrębnych przepisach (art. 205 § 2 P.p.s.a.). Odpowiedź na skargę kasacyjną, zgodnie z art. 179 P.p.s.a., może być wniesiona w terminie 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej, co w sprawie miało miejsce 11 stycznia 2021 r. Zwrot pełnomocnikowi pierwotnie wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną na podstawie art. 66 § 1 P.p.s.a. powoduje, że pismo nadane za pośrednictwem poczty 25 stycznia 2021 r. nie może zostać zakwalifikowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną, wobec czego za jego sporządzenie nie przysługuje wynagrodzenie, a pismo procesowe z 11 lutego 2021 r. jest sporządzone po terminie dla wniesienia odpowiedzi na skargę.