III OSK 407/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska–Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samodzielnego Koła Terenowego nr [...] Społecznego Towarzystwa Oświatowego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Op 40/22 w sprawie ze skargi T. P. na bezczynność Samodzielnego Koła Terenowego nr [...] Społecznego Towarzystwa Oświatowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Op 40/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. P. (dalej: "skarżący") na bezczynność Samodzielnego Koła Terenowego nr [...] Społecznego Towarzystwa Oświatowego w K. (dalej: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2022 r., poza częścią dotyczącą żądania udostępnienia kopii sprawozdań finansowych organu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2022 r. (data wpływu do organu) skarżący na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej "u.d.i.p.") zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej poprzez nadesłanie pocztą elektroniczną na podany w piśmie adres e-mail: 1) kopii protokołów, uchwał, list obecności z posiedzeń Zarządu organu; 2) kopii protokołów, uchwał, list obecności z posiedzeń Komisji Rewizyjnej; 3) kopii protokołów, uchwał, list obecności Walnego Zebrania Członków; 4) kopii sprawozdań rzeczowych i finansowych powstałych w przedziale czasowym od 2016 r. do 2022 r. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2022 r. organ, za pośrednictwem poczty elektronicznej, przesłał skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2022 r. informację w zakresie sprawozdań finansowych. W odniesieniu do informacji wymienionych w punktach 1, 2 i 3 wniosku wskazał, że ich zakres nie dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 u.d.i.p., a zatem dokumenty te nie stanowią informacji publicznej. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się skarżący. W piśmie z 26 kwietnia 2022 r. podał, że zgodnie z umową użyczenia z 2002 r. zawartą z Gminą K., organ dysponuje majątkiem publicznym. Skarżący powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ponownie zażądał udostępnienia informacji. W piśmie z dnia 9 maja 2022 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie. W dniu 16 maja 2022 r. skarżący wskazał, że zgodnie z art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w drodze decyzji. Podniósł też, że w przypadku braku wydania decyzji skieruje do sądu skargę na bezczynność organu. W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z 20 maja 2022 r. wyjaśnił skarżącemu, że wnioskowane informacje zostały już udostępnione w piśmie z 10 kwietnia 2022 r. i z tego względu nie spoczywa na nim obowiązek ich udzielenia po raz kolejny. Z kolei pozostałe żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej i z tego względu organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji. Pismem z 13 czerwca 2022 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Towarzystwa w udostępnieniu wnioskowanych informacji. Fundacja X (zwana dalej Fundacją) wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2022 r. o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Postanowieniem z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Op 40/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, dopuścił Fundację do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę. Sąd stwierdził, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 4 kwietnia 2022 r. kopie protokołów, uchwał, list obecności z posiedzeń organów Towarzystwa oraz sprawozdań rzeczowych stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w takim zakresie, w jakim obejmują w swej treści informacje dotyczące realizacji przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem pochodzącym ze źródeł publicznych. Obowiązkiem organu jest zatem dokonanie oceny tych dokumentów i w zależności od poczynionych ustaleń udostępnienie ich w trybie u.d.i.p., o ile oczywiście znajdują się w posiadaniu organu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). WSA podkreślił, że z treści § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 11 Regulaminu Zarządu organu wynika, że Zarząd obraduje na posiedzeniach, z których sporządza protokół, zawierający m.in. imiona i nazwiska osób obecnych na posiedzeniu. Ponadto § 3 ust. 8 Regulaminu stanowi, że istotne decyzje Zarządu, w szczególności wywołujące skutki finansowe, merytoryczne lub prawne, podejmowane są w formie uchwał. Niewątpliwie żądane przez skarżącego dokumenty służą weryfikacji zasad funkcjonowania organu odnośnie do wykonywanych zadań publicznych. Przesądzenie, że informacje objęte złożonym przez skarżącego wnioskiem w zakresie wykonywanych przez organ zadań publicznych stanowią informację publiczną oraz że organ jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia tej informacji, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia wniosku z dnia 4 kwietnia 2022 r. w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. WSA podkreślił, że po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. WSA stwierdził, że organ nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania, ani też nie poinformował wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. W realiach sprawy czynnościami, jakie zostały podjęte przez organ po otrzymaniu wniosku, było udostępnienie żądanych sprawozdań finansowych oraz poinformowanie skarżącego, że listy obecności nie stanowią informacji publicznej. Jak trafnie dostrzegła Fundacja, organ nie przeprowadził jednak żadnej analizy dokumentów żądanych przez skarżącego pod kątem tego, czy zawierają one informacje dotyczące realizacji przez niego zadań publicznych, bądź gospodarowania majątkiem publicznym. W przekazanych przez organ aktach sprawy brak jest dokumentów, o które wnioskował skarżący, a więc nie jest możliwa ocena ich treści w zakresie związku z wykonywaniem przez organ zadań publicznych obejmujących działalność edukacyjną. Z treści pism kierowanych do skarżącego oraz odpowiedzi na skargę również nie wynika, jakie okoliczności przesądziły, że w ocenie organu dokumenty wskazane we wniosku skarżącego nie stanowią informacji publicznej. Poza tym WSA stwierdził, że organ w ogóle nie wypowiedział się na temat wnioskowanych przez skarżącego sprawozdań rzeczowych. Niewątpliwie zatem udzielona przez niego odpowiedź nie realizuje, poza udostępnieniem sprawozdań finansowych, żądań wniosku. Podjęte przez organ działanie nie wyczerpuje przedstawionych wyżej i przewidzianych w u.d.i.p. form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Organ w ustawowym terminie nie udostępnił informacji publicznej wskazanej przez skarżącego we wniosku, jak również nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie został też zastosowany tryb określony w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Niepodjęcie zaś stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. lub niepoinformowanie wnioskodawcy o braku posiadania żądanej informacji jest równoznaczne z pozostawaniem skarżonego organu w stanie bezczynności. Powyższe ustalenia skutkowały koniecznością zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2022 r., poza częścią dotyczącą żądania udostępnienia kopii sprawozdań finansowych, w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, kwestionując go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: 1. art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. przez uznanie, że informacje objęte wnioskiem należą do kategorii spraw publicznych, a co za tym idzie stanowią informację publiczną; 2. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej "u.o.d.o.") w zw. z art. 47 Konstytucji przez uznanie, że ze względu na ochronę danych osobowych w postaci imion i nazwisk oraz ochronę prywatności osób fizycznych żądanie objęte wnioskiem nie przekracza prawa do domagania się udzielenia informacji publicznej; 3. art. 145 § 1 pkt.1 lit c) w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 4. art. 133 § 1 zd. pierwsze i art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez przedstawienie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku argumentacji dotyczącej charakteru wnioskowanych informacji (dokumentów) w sposób niebudzący wątpliwości (brak analizy dokumentów, których wniosek dotyczy, co uniemożliwia weryfikację twierdzeń Sądu odnośnie ich charakteru i powoduje, że wywody Sądu na temat treści i charakteru tych dokumentów mają jedynie walor teoretyczny); 5. art.141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez lapidarne wyjaśnienie przyczyn, dla których Sąd uznał wniosek za podlegający załatwieniu w trybie u.d.i.p., jak i uznał wnioskowane informacje (dokumenty) za posiadające walor informacji publicznej; 6. naruszenie prawa materialnego, przez dokonanie błędnej wykładni art. 1 ust 1 u.d.i.p. prowadzącej do uznania, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną, udostępnianą na wniosek w myśl art. 10 u.d.i.p., chociaż nie odpowiada ona definicji znajdującej się w tym przepisie; 7. niewłaściwego zastosowania art. 5 ust. 1 i 2 ustawy u.d.i.p. poprzez pominięcie przez Sąd, że dane osobowe osób fizycznych zawarte w żądanych dokumentach stanowią tzw. dane wrażliwe, których przetwarzanie jest ograniczone, podlegają ochronie na podstawie ustawy z 27 kwietnia 2016 r. o ochronie danych osobowych oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.5.2016, s. 1-88) - dalej RODO. Zasady udostępniania danych (por.: art. 4 pkt 2 RODO) określa art. 6 RODO. Danych tych nie udostępnia się bez zgody osób, których dotyczą (por.: art. 6 ust.l lit. a RODO). Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja X wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Sądowoadministracyjna kontrola bezczynności organów administracji publicznej jest refleksem konstytucyjnej zasady praworządności, proklamowanej w art. 7 Konstytucji RP. Obowiązek działania organów władzy publicznej (administracji publicznej) na podstawie i w granicach prawa oznacza bowiem, że nie tylko forma, tryb i merytoryczna treść działania powinna mieć oparcie w prawie, ale również czas, w którym organ działa powinien mieścić się w prawem wyznaczonych zakresach. Przepisy u.d.i.p. w art. 13 ust. 1 określają, w jakim terminie organ ma obowiązek zrealizować konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do jego treści informacja publiczna powinna być udostępniona w terminie nie dłuższym niż 14 dni od złożenia wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych sposób rozumienia powołanego przepisu został uadekwatniony do normatywnych uwarunkowań jego stosowania. Przyjęto, że zakres jego stosowania obejmuje każdą sytuację, gdy dany podmiot występuje o udostępnienie informacji, która w jego przekonaniu jest informacją publiczną. Do adresata wniosku dostępowego należy ocenić, czy wnioskowana informacja faktycznie taki przymiot posiada i w zależności od kierunku tej weryfikacji udzielić odpowiedzi na wniosek w odpowiedniej formie. Jeżeli wnioskowana informacja stanowi informację publiczną adresat wniosku udostępnia ją w formie czynności materialnotechnicznej, albo wydaje decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia. Jeżeli natomiast adresat wniosku stwierdza, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej informuje pisemnie o swoim stanowisku wnioskodawcę. Sądowoadministracyjna weryfikacja stanowiska adresata wniosku dostępowego o braku podstaw do przypisania wnioskowanym informacjom przymiotu informacji publicznej następuje w ramach rozpoznania skargi na bezczynność. W ramach tego postępowania sąd administracyjny realizuje swoją ustrojową funkcję, którą jest kontrola zgodność z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta może przebiegać w dwóch formułach, w zależności od tego, w jaki sposób podmiot, wobec którego skierowano zarzut bezczynności zareagował na wniosek dostępowy. Jeżeli adresat wniosku w ogóle nie udzielił na niego odpowiedzi, sąd administracyjny kontroluje, czy wniosek faktycznie do niego dotarł i czy spełniał kryteria pozwalające go zakwalifikować, jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pozytywne ustalenia w tym przedmiocie skutkują wydaniem przez sąd administracyjny wyroku zobowiązującego adresata wniosku do jego rozpoznania w zakreślonym terminie. W takim układzie sąd administracyjny nie rozstrzyga jednak, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Sprawowana przez sąd administracyjny kontrola zgodności z prawem działania adresata wniosku dostępowego w ramach postępowania ze skargi na bezczynność może bowiem polegać wyłącznie na weryfikacji jego stanowiska odnośnie do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. Sąd administracyjny nie jest natomiast umocowany do zastępowania podmiotu rozpoznającego wniosek dostępowy w formułowaniu ocen dotyczących podstaw przypisania żądanym do udostępnienia informacjom przymiotu informacji publicznej. W takiej sytuacji sąd administracyjny wychodziłby poza właściwą dla niego ustrojowo funkcję kontrolną. Kontrola przyjętego przez adresata wniosku dostępowego stanowiska co do tego, czy wnioskowana informacja jest informacja publiczną jest również – co do zasady - wyłączona, gdy w skardze na bezczynność kwestionuje się wyłącznie zachowanie ustawowego terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek dostępowy, nie zaś samą treść tej odpowiedzi. W takim skonfigurowaniu sąd administracyjny ocenia jedynie, czy adresat wniosku zachował terminy określone w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zakres sądowoadministracyjnej kontroli bezczynności adresata wniosku dostępowania zmienia się jednak, gdy udziela na niego odpowiedzi pismem, w którym wyraża stanowisko, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, a zatem nie znajdują do niej zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rolą sądu administracyjnego jest wówczas skontrolować, czy stanowisko to jest zgodne z prawem, a więc czy faktycznie żądanych informacji nie da się sklasyfikować, jako informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Podstawy do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli zajdą jednak wyłącznie wówczas, gdy adresat wniosku dostępowego w swoim stanowisku o braku podstaw przypisania żądanym informacjom przymiotu informacji publicznej wyjaśni i uzasadni przyjęte w tym przedmiocie oceny. Odpowiedź na wniosek dostępowy nie może ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Takie działanie należy traktować, jako równoznaczne z brakiem udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Kontrolując zgodność z prawem stanowiska podmiotu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej wyrażającego ocenę, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej sąd administracyjny nie może tworzyć argumentów, które hipotetycznie mogły ją uzasadniać. To, że wniosek dostępowy nie zostaje załatwiony w formie decyzji administracyjnej z uwagi na odmowę przypisania żądanym informacjom przymiotu informacji publicznej nie oznacza, iż działanie jego adresata może przybrać treść i formę, która wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. W sprawie nie ma sporu, że organ odpowiadając na wniosek dostępowy skarżącego z 4 kwietnia 2022 roku pismami z 14 kwietnia, 9 maja i 20 maja 2022 roku podał, iż informacje żądane w jego punktach od 1 do 3 nie stanowią informacji publicznej, albowiem nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ w ogóle nie wypowiedział się w przedmiocie żądanych sprawozdań rzeczowych. W żadnym z podanych pism organ w jakikolwiek sposób nie uzasadnił zajętego stanowiska. Z tej perspektywy jako właściwe należy ocenić stanowisko WSA, że organ pozostaje w bezczynności. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że wnioskowane do udostępnienia kopie protokołów, uchwał, list obecności z posiedzeń organów Towarzystwa oraz sprawozdań rzeczowych stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. o ile obejmują w swej treści informacje dotyczące realizacji przez Towarzystwo zadań publicznych i gospodarowania majątkiem pochodzącym ze źródeł publicznych. Obowiązkiem organu jest zatem dokonanie oceny tych dokumentów i w zależności od poczynionych ustaleń podjęcie działań w granicach zakreślonych przepisami u.d.i.p. – udostępnienie informacji, odmowa udostępnienia informacji, pisemne poinformowanie, że organ nie dysponuje wnioskowaną informacją albo że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Sąd a quo słusznie wyeksponował, że organ nie przeprowadził żadnej analizy wnioskowanych do udostępnienia dokumentów pod kątem tego, czy zawierają informacje dotyczące realizacji zadań publicznych bądź gospodarowania majątkiem publicznym. Argumenty w tym przedmiocie nie zostały również przedstawione w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioskowanych dokumentów nie dołączono do akt sprawy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że status Towarzystwa wynikający z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. uzasadnia wniosek, że nie można do niego stosować takich samych wymogów, jakie stawia się organom administracji publicznej w zakresie udostępniania informacji publicznej. Nie każda informacja będąca w posiadaniu Towarzystwa lub odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten organ w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która dotyczy informacji związanych z wykonywaniem zadań publicznych lub gospodarowaniem majątkiem publicznym. Uwzględniając naprowadzone oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny jako niezasadne ocenił zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. poprzez uznanie, że wnioskowane informacje dotyczą spraw publicznych. Sąd pierwszej instancji nie przesądził, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, a jedynie stwierdził, że wyrażona w tym przedmiocie ocena nie poddaje się weryfikacji. Nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 47 Konstytucji przez uznanie, że ze względu na ochronę danych osobowych w postaci imion i nazwisk oraz ochronę prywatności osób fizycznych żądanie objęte wnioskiem nie przekracza prawa do domagania się udzielenia informacji publicznej. Należy odnotować, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie kontrolował bezczynności organu przez pryzmat przepisów ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2019 r. poz. 1781) i tym samym nie formułował żadnych ocen przez pryzmat ich stosowania. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie art. 5 ust. 2 tej ustawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. co do zasady odnosi się do wadliwości konstrukcyjnej uzasadnienia wyroku, która uniemożliwia weryfikację podjętego w nim rozstrzygnięcia. Chodzi więc nie o wadliwość przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ocen prawnych, lecz o niekompletność elementów treściowych uzasadnienia kształtujących podstawę faktyczną i prawną tych ocen. Do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może więc dojść jedynie w takim układzie, w którym nie da się odtworzyć procesu kształtowania ocen prawnych sądu pierwszej instancji, na których oparł on sformułowane w wyroku rozstrzygnięcie. W realiach niniejszej sprawy takie skonfigurowanie procesowe nie występuje. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie WSA nie przesądził, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, lecz stwierdził, iż organ nie przeprowadził oceny w tym przedmiocie. Nie doszło zatem również do naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 10 u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić, czy wnioskowane dokumenty stanowią informację publiczną w oparciu o materiał aktowy, albowiem nie zostały do niego załączone. Tym samym nie mógł naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.p.i.p. skarżący kasacyjnie wytyka, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, iż wnioskowane dokumenty zawierają podlegające ochronie prawnej dane osobowe osób fizycznych i z tego względu ich udostępnienie podlega wyłączeniu. Raz jeszcze trzeba podkreślić, że Sąd pierwszej instancji nie wypowiadał się o charakterze i cechach wnioskowanych dokumentów poprzestając na stwierdzeniu, że jest to obowiązek organu, jako podmiotu do którego skierowano wniosek dostępowy. Możliwość zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. na gruncie niniejszej sprawy musiałaby oznaczać przesądzenie, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, czego WSA nie uczynił. Mając całość powyższego na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.