III OSK 4044/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. i K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 368/19 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 368/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uwzględniając skargę L. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] października 2018 r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o numerze ewidencyjnym [...][...][...][...][...] ark. [...], obręb [...], uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wszystkie organy opiniujące w sprawie zajęły stanowisko, że dla planowanego przedsięwzięcia brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a Prezydent Miasta P. stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko opierał się w znacznej mierze na stanowisku tych organów. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. uwzględnili dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, że planowana inwestycja (w tym wypadku budowa parkingu w ramach planowanej zabudowy mieszkaniowej) w fazie eksploatacji nie będzie oddziaływać ponad normę na sąsiednie tereny podlegające chronione akustycznej. Zdaniem Sądu, analiza załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak też powołanych wyżej opinii, prowadzi do wniosku, że analizie poddano jedynie oddziaływanie planowanej inwestycji na tereny sąsiednie pomijając, że planowany garaż podziemny ma być realizowany w ramach zabudowy mieszkaniowej, na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę wielorodzinną. Jak wynika z karty informacyjnej, w ramach przedsięwzięcia planowana jest budowa centrali wentylacyjnej, która ma stanowić źródło hałasu o mocy akustycznej 85 dB w nocy i dzień (strona 27) co wskazuje, że na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową planuje się źródło emitujące hałas znacznie przekraczający normy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112) zgodnie z którym, dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego jak też terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców określono dopuszczalne poziomy hałasu 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej. W sytuacji zatem, gdy inwestor planuje budowę budynku mieszkalnego na 407 mieszkań, planowany parking podziemny i wywoływane nim emisje będą oddziaływać na kilkaset osób zamieszkujących docelowo teren ww. przedsięwzięcia. Skoro w ramach planowanego przedsięwzięcia ma powstać zabudowa mieszkalna, ochrona życia i zdrowia osób przyszłych mieszkańców terenu planowanego przedsięwzięcia i osób mieszkających na ternach sąsiednich nie może być różnicowana. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 z późn. zm.) dalej w skrócie u.i.o.ś., ilekroć w ustawie jest mowa o oddziaływaniu na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. W związku z powyższym dla właściwej oceny wpływu planowanej inwestycji na warunki życia ludzi należy także rozważyć mogące wystąpić uciążliwości na terenie planowego przedsięwzięcia, a nie tylko na tereny sąsiednie. W ocenie Sądu takiej analizy niewątpliwie zabrakło w przedmiotowej sprawie zarówno po stronie organów opiniujących, jak i organów orzekających w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak należycie ustalonego stanu faktycznego sprawy stanowi z kolei o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które przełożyło się na co najmniej przedwczesną ocenę, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że organy nie rozważyły należycie potencjalnej możliwości kumulacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami znajdującymi się w sąsiedztwie (art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. f u.i.o.ś.). W decyzjach organów obu instancji stwierdzono, powołując się na opinię RDOŚ, że nie przewiduje się wystąpienia znaczących powiązań ani ponadnormatywnego kumulowania oddziaływań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami. Zdaniem Sądu powyższe stwierdzenie jest zbyt lakonicznie zwłaszcza, że zostało zakwestionowane przez stronę skarżącą w odwołaniu. Co prawda skarżąca spółka ogólnikowo wskazała, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji realizowanych jest wiele przedsięwzięć, które mogą oddziaływać na siebie wzajemnie, niemniej jak wynika z akt sprawy planowany budynek mieszkalny wraz z podziemnym parkingiem planowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie terenów dużego centrum handlowego "[...]", które należy do największych tego typu obiektów na terenie Miasta P.. W ramach tego obiektu funkcjonuje wielopoziomowy parking dla samochodów, który jak wynika z informacji zamieszczonych na stronie internetowej centrum handlowego może pomieścić 1900 samochodów na siedmiokondygnacyjnym parkingu. Okoliczność ta nie może być ignorowania przez organy orzekające w sprawie inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego wraz z podziemnym parkingiem o pow. przekraczającej 0,5 ha. Twierdzenie, że oba te przedsięwzięcia centrum handlowe i planowana inwestycja nie będą oddziaływać na siebie w sposób, który uzasadniałby stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymaga stosownego uzasadnienia, czego zabrakło w niniejszej sprawie i co świadczy o naruszeniu zasad wyrażonych w art. 7, art. 8 , jak też art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji zaskarżoną decyzję uchylił. Pismem z dnia 3 lutego 2020 r. K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. wniosła o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu oraz złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Skargi kasacyjne wywiodły również [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. oraz L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 368/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dopuścił K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Orzeczenie to nie zostało skutecznie zaskarżone. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Po 368/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. uznając, że postępowanie sądowe w żaden sposób nie dotyczy już interesu prawnego tej spółki, bowiem ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2019 r. przeniesiono na rzecz K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. ostateczną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2019 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...] ark [...], obr. [...] w P., wydanego pierwotnie dla Spółki [...]. Ponadto z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości położonej na działce nr [...] wynika, że z dniem [...] października 2019 r. jej jedynym właścicielem stała się K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W.. Zażalenie [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na ww. postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II OZ 891/20. W skardze kasacyjnej K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 33 § 1 P.p.s.a., art. 91 § 2 P.p.s.a., art. 109 P.p.s.a. i art. 113 P.p.s.a. polegające na niezapewnieniu K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 368/19, pomimo posiadania przez nią interesu prawnego, wynikającego z następstwa prawnego po uczestniku postępowania na prawach strony, biorącemu udział w postępowaniu administracyjnym - [...] sp. z o.o., niezawiadomienie K. z o.o. sp.k. na piśmie o rozprawie, nieodroczenie terminu rozprawy, na której zapadł wyrok, z uwagi na brak zawiadomienia spółki K. z o.o. sp.k., a także zamknięcie rozprawy bez zapoznania się ze stanowiskiem K. z o.o. sp.k., co skutkowało pozbawieniem strony możności obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. i w konsekwencji nieważnością postępowania; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia stwarzającego podstawę do przyjęcia, że będąca obowiązkiem sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w rzeczywistości nie miała miejsca, na stwierdzenie czego pozwala w szczególności rażąca rozbieżność pomiędzy sentencją zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem obejmującym motywy rozstrzygnięcia nieobjęte sentencją; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku art. 7 K.p.a., 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a. polegające na wadliwym uchyleniu decyzji zamiast oddalenia przez Sąd pierwszej instancji skargi, z uwagi na bezpodstawne stwierdzenie przez Sąd naruszenia przez organy przepisów proceduralnych - art. 7 K.p.a., 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a. skutkującego według Sądu pierwszej instancji rzekomo wadliwymi ustaleniami faktycznymi organów, rzekomo przedwczesną oceną organów i rzekomym brakiem należytych ustaleń, że: a) dla przedsięwzięcia brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, b) nie występuje potencjalna możliwość kumulacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami znajdującymi się w sąsiedztwie, c) nie przewiduje się wystąpienia znaczących powiązań ani ponadnormatywnego kumulowania oddziaływań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami; 4) w razie niepodzielania ww. zarzutów, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nieobjęcie sentencją wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, mimo że zgodnie z uzasadnieniem wyroku decyzja organu pierwszej instancji obarczona jest wadami obligującymi Sąd do jej uchylenia. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P.na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących koszty sądowe, koszty zastępstwa procesowego przez adwokata według norm przepisanych, koszty przejazdu pełnomocnika do sądu, powiększonych o kwotę 17,00 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z kolei w skardze kasacyjnej L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2018 r. (znak sprawy: [...]) przy uwzględnieniu skargi, pomimo tego że była ona obarczona naruszeniami prawa procesowego tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co uzasadniało uchylenie zarówno decyzji organu drugiej instancji, jak i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, co zostało dostrzeżone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i wskazane w uzasadnieniu wyroku; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sprzeczność uzasadnienia wyroku z jego sentencją, albowiem w uzasadnieniu Sąd wskazuje na naruszenie prawa przez organ pierwszej oraz drugiej instancji oraz wskazuje na konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji, podczas gdy uchyla wyłącznie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, rozpoznającego sprawę jako organ drugiej instancji. W oparciu o wskazane podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części i uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji jako naruszających prawo oraz o zwrot poniesionych przez skarżącą niezbędnych kosztów od organu, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi kasacyjne Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Jednocześnie, w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P., wniesiono o oddalenie wniosku o zwrot poniesionych przez skarżącą niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. Ka. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. wniosła o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. wniosła o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej oraz o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów, tj. z wydruku z portalu EUKW księgi wieczystej o nr [...] dla dz. nr [...], ark. [...], obręb [...] objętej skarżoną decyzją oraz z kopii decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. o przeniesieniu decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] sp. z o.o. obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. 1, obręb [...]) na spółkę K. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W.. Pismem z dnia 12 lipca 2021 r. L. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w P. oświadczyła, że na mocy uchwały zgromadzenia wspólników nastąpiło przekształcenie ww. spółki w spółkę l. sp.j. z siedzibą w P. Pismem z dnia 26 lipca 2021 r. L. sp.j. z siedzibą w P. podtrzymała stanowisko prezentowane w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Ponadto zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 ww. ustawy o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy, a w przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że w tej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania. W przedmiotowej sprawie w jednej z wniesionych skarg kasacyjnych podniesiono przesłankę nieważności uregulowaną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., zgodnie z którą nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Nie budzi wątpliwości, że w tej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Prezydent Miasta P. przeniósł na rzecz Spółki "K." pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...]. Inwestycja ta obejmuje przedsięwzięcie stanowiące przedmiot decyzji zaskarżonej w tej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym postanowieniu z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II OZ 891/20 stwierdził, że w tej sprawie skarga kasacyjna spółki [...] sp. z o.o. sp.k. podlega odrzuceniu z tego powodu, że w dniu 3 grudnia 2019 r. stała się ostateczną decyzja o przeniesieniu ze spółki [...] sp. z o.o. na rzecz spółki "K." sp. z o.o. sp.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr 49, a ponadto spółka "K." sp. z o.o. sp.k. w dniu [...] października 2019 r. stała się jedynym właścicielem terenu inwestycji. NSA wprost stwierdził, że w takich okolicznościach na dzień wniesienia skargi kasacyjnej przez spółkę [...] sp. z o.o. (3 lutego 2020 r.) spółce tej nie przysługiwał status uczestnika postępowania, którego miejsce zajęła spółka "K." sp. z o.o. sp.k. i tym samym skarga kasacyjna spółki [...] sp. z o.o. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze okoliczność, że postanowienie o dopuszczeniu spółki "K." sp. z o.o. sp.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał w dniu 17 lutego 2020 r. (akta sądowe sprawy, tom I, k. 167) należy przyjąć, że datą uzyskania przez spółkę "K." sp. z o.o. sp.k. przymiotu strony w tej sprawie był dzień 3 grudnia 2019 r. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Takim prawomocnym orzeczeniem jest w tej sprawie postanowienie NSA z 28 października 2020 r. sygn. akt II OZ 891/20. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w przypadku, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika, a sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyrok NSA z 28 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 252/21, opubl. w LEX nr 3188015; wyrok NSA z 12 maja 2021 r. sygn. akt III FSK 3060/21, opubl. w LEX nr 3192346; wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1112/19, opubl. w LEX nr 2817495). Tym samym skoro przeniesienie pozwolenia na budowę nastąpiło jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku, a wynik sprawy rozpoznanej przez WSA w Poznaniu dotyczył interesu prawnego spółki "K." sp. z o.o. sp.k., która nie brała udziału w postępowaniu w tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z tego powodu, że nie była powiadamiana o terminie rozprawy. Dopiero po wydaniu zaskarżonego wyroku WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 368/19 dopuścił tę spółkę do udziału w charakterze uczestnika. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że w przypadku następstwa prawnego, sąd obowiązany jest zapewnić temu podmiotowi udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie (por. wyrok NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2271/14, opubl. w LEX nr 2083471; wyrok NSA z 22 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 389/15, opubl. w LEX nr 2258718). Skoro spółka "K." sp. z o.o. sp.k. nie była powiadamiana o czynnościach procesowych ze skargi spółki L. sp. z o.o. sp.k. na decyzję SKO w P. z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...], to spółka ta ("K." sp. z o.o. sp.k.) została pozbawiona możności obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpatrzenia. W związku ze stwierdzoną nieważnością postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do wskazania przyczyny nieważności postępowania, nie badał zaś zasadności zarzutów podniesionych w skargach kasacyjnych. Ponownie orzekający w sprawie WSA w Poznaniu raz jeszcze rozpozna skargę spółki L. sp. z o.o. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uznając, że w sprawie tej zaistniały przesłanki do odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania w całości.