III OSK 388/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 692/24 w sprawie ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 8 lipca 2024 r. znak SKO.ŚU.4113.20.1002.2024 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 692/24, oddalił skargę G. J. (dalej "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu (dalej "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z dnia 8 lipca 2024 r., znak SKO.ŚU.4113.20.1002.2024, w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. A. K. (dalej "uczestnik") wnioskiem z dnia 4 lipca 2021 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia 30 lipca 2021 r., wystąpił do Wójta Gminy O. (dalej "Wójt", "organ I instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni oraz punktu zbierania odpadów zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb G., gmina O., pow. [....], woj. [...]. W toku postępowania w przedmiotowej sprawie Wójt zasięgnął opinii organów wymienionych w art. 64 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247, dalej "uooś"). I tak: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., w postanowieniu z dnia 6 sierpnia 2021 r., wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał, iż istnieje konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c uooś, i które to zostały szczegółowo podane w postanowieniu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., w opinii sanitarnej z dnia 9 sierpnia 2021 r., znak ZNS.7010.10.2021, także stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Również Dyrektor Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w piśmie z dnia 11 sierpnia 2021 r., znak WA.ZZŚ.4.435.1.218.2021.KB, wyraził opinię, że dla tego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b uooś oraz nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b uooś, podając szczegółowo, jakie elementy należy uwzględnić. Postanowieniem z dnia 29 września 2021 r., znak: RGK.6220.15.16.2021.LF, Wójt nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jako zgodny z treścią art. 66 uooś. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2021 r., SKO uchyliło wspomniane postanowienie Wójta w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji w zakresie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania opisanego przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia 12 marca 2024 r., nr RGK.6220.15.28.2021.LF – działając na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 uooś – Wójt orzekł o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie określił konieczność spełnienia warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c uooś, a także nałożył obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b uooś, tj.: 1) przed przystąpieniem do jakichkolwiek działań należy dokonać oględzin terenu pod kątem występowania gatunków chronionych i ich siedlisk oraz analizy planowanych prac w kontekście przepisów dotyczących w szczególności dziko występujących zwierząt objętych ochroną gatunkową; analiza winna być prowadzona również w kontekście możliwości uzyskania decyzji zezwalającej na odstępstwa od zakazów obowiązujących w stosunku do ww. formy ochrony przyrody; 2) przetwarzać wyłącznie odpady inne niż niebezpieczne o kodzie 15 01 06 i 20 01 99 ex w łącznej ilości nieprzekraczającej 10 Mg/dobę i nieprzekraczającej 3057 Mg/rok; 3) nie przekraczać 10 Mg/dobę ilości przyjmowanych do przetwarzania odpadów; 4) w trakcie realizacji/eksploatacji inwestycji stosować sprawny technicznie sprzęt i urządzenia; 5) materiały i surowce składować w wyznaczonych miejscach w sposób uniemożliwiający przedostanie się zanieczyszczeń do gruntu i wód; 6) zaplecze budowy, a w szczególności miejsca postoju pojazdów i maszyn, zabezpieczyć przed przedostaniem się substancji ropopochodnych do gruntu i wód, wyposażyć w materiały sorpcyjne umożliwiające szybkie usunięcie ewentualnych wycieków paliw oraz przeszkolić pracowników odnośnie ich zastosowania; 7) w sytuacjach awaryjnych, takich jak np. wyciek paliwa w czasie transportu, podjąć natychmiastowe działania w celu usunięcia awarii oraz usunięcia zanieczyszczonego gruntu; zanieczyszczony grunt należy przekazać podmiotom uprawnionym do jego transportu i rekultywacji lub unieszkodliwienia; 8) odpady powstające w trakcie realizacji inwestycji gromadzić w sposób selektywny w kontenerach i szczelnych pojemnikach, a następnie sukcesywnie przekazywać do odbioru podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami; 9) ścieki socjalno-bytowe z zaplecza budowy odprowadzać do szczelnych zbiorników bezodpływowych (przewoźnych toalet), systematycznie opróżnianych przez uprawnione podmioty; 10) roboty ziemne prowadzić w sposób nie naruszający stosunków gruntowowodnych, a w szczególności ograniczający ingerencję w warstwy wodonośne; 11) prace ziemne prowadzić bez konieczności prowadzenia prac odwodnieniowych, a w przypadku stwierdzenia konieczności odwodnienia wykopów, prace odwodnieniowe prowadzić bez konieczności trwałego obniżania poziomu wód gruntowych; 12) czas trwania obniżenia poziomu wód gruntowych ograniczyć do minimum; wskazane jest, aby prace związane z obniżeniem poziomu zwierciadła wód gruntowych wykonywać poza sezonem wegetacyjnym; 13) wodę dla potrzeb bytowo gospodarczych i ochrony p.poż. pobierać z gminnej sieci wodociągowej; 14) ścieki bytowe gromadzić w zbiorniku bezodpływowym, a następnie wozem asenizacyjnym wywozić na gminną oczyszczalnię ścieków; 15) ścieki technologiczne z hali, z miejsca parkingowego na samochody ciężarowe i z odcieków z odpadów z boksów gromadzić w zbiornikach bezodpływowych i wywozić na oczyszczalnię ścieków; 16) wody opadowe i roztopowe z terenu drogi dojazdowej, placu manewrowego i parkingu odprowadzać poprzez osadnik, separator olejowy i studnie chłonne do ziemi; 17) zebrane w punkcie zbierania odpady magazynować w betonowych boksach/kontenerach metalowych, na szczelnej, utwardzonej powierzchni w sposób uniemożliwiający przedostanie się zanieczyszczeń do gruntu i wód. Na skutek odwołania stron, w tym skarżącej, Kolegium decyzją z dnia 8 lipca 2024 r., znak: SKO.ŚU.4113.20.1002.2024, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO wyjaśniło, że wniosek uczestnika postępowania spełnia wymagania art. 74 uooś i mógł stanowić podstawę do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto karta informacyjna przedsięwzięcia (dalej także "KIP") spełnia wymogi art. 62a uooś. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 uooś), co w sprawie uczyniono. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej opiniami nie jest związany i do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 uooś kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Sama negatywna opinia (sprzeciw) stron postępowania, czy też okolicznych mieszkańców co do planowanej inwestycji nie mogą być podstawą do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokonując oceny w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, Kolegium oparło się na przedłożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia, uznając ją za wiarygodny dowód w sprawie, przy uwzględnieniu trzech zgodnych opinii wyspecjalizowanych organów, które spełniają wymogi formalne. Także te organy uznały, iż założenia przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia pozwalają na dokonanie ustaleń w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W ocenie SKO, dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skala przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz istotne rozwiązania techniczne je charakteryzujące nie wskazują na wystąpienie znaczącego oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało, że zgodnie z KIP przedmiotowa inwestycja obejmuje, budowę hali/sortowni odpadów o powierzchni 800 m²; budowę boksów do magazynowania odpadów o powierzchni ok. 600 m²; utwardzenie powierzchni terenu, placu manewrowego ora drogi dojazdowej o powierzchni 4500 m²; budowę studni chłonnych na wody opadowe i roztopowe; budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe; budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki przemysłowe. W planowanym przedsięwzięciu odbywać się będzie przetwarzanie (do 3057 Mg/rok) i zbieranie (do 3000 Mg/rok) odpadów przemysłowych oraz komunalnych, szczegółowo wskazując rodzaje przetwarzanych odpadów, które będą poddane sortowaniu w hali, na linii do sortowania, a następnie magazynowane w boksach. Przedsięwzięcie nie powoduje skumulowanych oddziaływań – inne obiekty, które w połączeniu mogłyby kumulować szereg wpływów najbliższego otoczenia, nie występują. Nieruchomość, na której planowana jest inwestycja jest częściowo zabudowana – na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny inwestora oraz dojazd do posesji. Na terenie planowanej inwestycji nie ma żadnej zabudowy, obecnie są to pola uprawne. Sąsiedztwo inwestycji od strony wschodniej stanowi gospodarstwo rolne z zabudową mieszkaniową i gospodarczą oraz pola uprawne, a od strony południowej i zachodniej pola uprawne. Od strony północnej planowanego przedsięwzięcia znajduje się droga powiatowa, gospodarstwa rolne z zabudową mieszkaniową i gospodarczą oraz pola uprawne. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok. 35 m na północny wschód od planowanego przedsięwzięcia, natomiast od strony wschodniej najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 35 m od granic inwestycji. Ponadto przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza granicami terenów chronionych z uwagi na walory przyrodnicze, kulturowe czy krajobrazowe, a w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia nie ma terenów objętych ochroną, czy wymagających ochrony, takich jak m.in.: obszary ochrony uzdrowiskowej lub o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, czy archeologiczne. Kolegium podało następnie, że teren przedsięwzięcia nie znajduje się w obrębie obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Najbliższy obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 to specjalny obszar ochrony siedlisk [...] w odległości około [...] km w kierunku południowo-wschodnim. Inwestycja nie znajduje się także w granicach korytarzy ekologicznych zapewniających spójność sieci Natura 2000. Przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na etapie realizacji i eksploatacji na środowisko przyrodnicze. Ponadto realizacja inwestycji nie przyczyni się w sposób istotny do zwiększenia wrażliwości elementów środowiska na zmiany klimatu oraz zmniejszenia różnorodności biologicznej terenu. Dodatkowo realizacja inwestycji nie spowoduje znacząco negatywnej zmiany postrzeganej przestrzeni, zawierającej elementy przyrodnicze. Ze względu na charakter inwestycji oraz w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie nastąpią bezpośrednie lub pośrednie znaczące negatywne oddziaływania na przyrodnicze elementy środowiska (siedliska i gatunki) od wód zależne, w związku z czym inwestycja nie pogorszy elementów biologicznych jednolitych części wód, a co za tym idzie, z przyrodniczego punktu widzenia realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla ustanowionych celów środowiskowych Jednolitych Części Wód Powierzchniowych (JCWP) i Jednolitych Części Wód Podziemnych (JCWPd). Kolegium, przytoczywszy art. 84 ust. 1, 1a i 2, art. 85 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 uooś, zauważyło, że na terenie działek przeznaczonych pod przedsięwzięcie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz z jej załącznika – charakterystyki przedsięwzięcia (stanowiącego jej integralną część) wynika, że organ ten stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględnił kwestie, o których mowa w art. 63 ust. 1 uooś, oraz opinie organów współdziałających. Pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r. skarżąca wniosła do WSA w Warszawie skargę na decyzję SKO, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy z uwzględnieniem słusznych interesów strony, polegającego na nierozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób wszechstronny, i uznanie, że przedłożona przez inwestora KIP jest wiarygodnym dowodem w sprawie, pomimo tego, że nie spełnia ona wymogu określonemu w art. 62a ust. 1 uooś, a mianowicie nie zawiera podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d, e i g ustawy, a mianowicie: ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu; emisji i występowania innych uciążliwości; zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji, a także kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 2 g i h ustawy, a mianowicie usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniającego obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne oraz gęstość zaludnienia; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w wyniku wydania rozstrzygnięcia, które nie jest poprzedzone szczegółową analizą materiału dowodowego poprzez zupełne pominięcie przy wydawaniu decyzji kwestii dotyczących tego, na jakim obszarze mogą być odczuwalne uciążliwości odorowe, zaś okoliczność ta ma kluczowe znaczenie biorąc pod uwagę bliskie sąsiedztwo budynków mieszkalnych i uciążliwości dla osób zamieszkujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji oraz uczniów i nauczycieli szkoły znajdującej się w strefie oddziaływania inwestycji; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które nie jest oparte na szczegółowej analizie materiału dowodowego, poprzez zignorowanie wskazywanych w protestach mieszkańców rzeczowych argumentów przemawiających za wpływem planowanej inwestycji na życie i zdrowie mieszkańców oraz złoża [...]; 4) art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia nie ma złóż kopalin czy obiektów archeologicznych, w sytuacji, gdy na nieruchomościach objętych wnioskiem zlokalizowane jest stanowisko archeologiczne, które swoim zasięgiem obejmuje także część dz. ew. nr [...], a nadto znajdują się na nich złoża [...]; 5) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d, e, g w zw. z art. 62a ust. 1 uooś poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, pomimo tego, że przedłożona przez wnioskodawcę KIP nie zawiera informacji umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d, e i g oraz art. 63 ust. 1 pkt 2 g i h ustawy; 6) art. 62 ust. 1 uooś poprzez zaniechanie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko takich czynników jak: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. aca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżąca sformułowała też wnioski dowodowe. Kolegium wniosło o oddalenie skargi. W dniu 14 listopada 2024 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie budzą zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Zaskarżona decyzja została wydana po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Jednocześnie ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). W zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu odwoławczego, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i została dokonana na podstawie kompletnego materiału dowodowego. Przytoczywszy art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 63 ust. 1 uooś, Sąd I instancji podkreślił, że organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Obowiązek taki nie występuje natomiast w przypadku inwestycji, których oddziaływanie uznano za potencjalne (art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 uooś). Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która wydawana jest na wniosek inwestora, po przedstawieniu założeń planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest zatem weryfikacja przedstawionych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie i życie ludzkie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 uooś, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (art. 84 ust. a uooś). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 uooś). WSA w Warszawie wskazał, że poza sporem pozostaje kwalifikacja spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 uooś oraz § 3 ust. 1 pkt 82 i pkt 83 rozporządzenia RM z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), ze względu na wielkość zamierzonego przetwarzania i zbierania odpadów oraz ich frakcję. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 38/22, oddalił skargi na postanowienie Kolegium z dnia 17 listopada 2021 r. o umorzeniu postępowania przed organem I instancji w zakresie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko. Kontrolowana obecnie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi kontynuację postępowania prowadzonego przez organ I instancji z wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Sąd I instancji przytoczył art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 uooś i wskazał, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 8 lipca 2024 r. i decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że wszystkie warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały spełnione. Informacje umożliwiające spełnienie kryteriów w zakresie wskazanym w art. 63 ust. 1 uooś powinna zawierać Karta informacyjna przedsięwzięcia, o czym stanowi art. 62a uooś. Dokument ten – zgodnie z art. 74 ust. 1 uooś. – stanowi jeden z załączników dołączanych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). KIP jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. KIP jest specjalistycznym dokumentem sporządzanym przez osoby lub ich zespół, dysponujące fachową wiedzą w zakresie badania oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Merytoryczna zawartość karty informacyjnej nie jest stanowiskiem strony w sprawie, ale sporządzoną na jej potrzeby ekspertyzą, której treść podlega ocenie organów opiniujących wyspecjalizowanych w dziedzinach ochrony środowiska, bezpieczeństwa sanitarnego i ochrony wód. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo przez opracowanie sporządzone przez równie fachowy podmiot. Taka Karta informacyjna przedsięwzięcia została w niniejszej sprawie sporządzona i stanowiła przedmiot wnikliwej i szczegółowej analizy organów, co znalazło wyraz w kontrolowanych rozstrzygnięciach (por. k. 8-11 zaskarżonej decyzji oraz k. 4-8 decyzji Wójta z dnia 12 marca 2024 r.). Sąd I instancji wyjaśnił, że w świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 uooś przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ma fakultatywny charakter. O tym więc, czy taka konieczność zachodzi decyduje organ, przy czym jego ocena nie może być oczywiście dowolna, lecz musi opierać się na jasnych przesłankach. Nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w niniejszej sprawie organ I instancji zbadał wpływ tego przedsięwzięcia na środowisko i uznając – w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinie stosownych organów – że nie będzie ono znacząco oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska, rozstrzygnął w oparciu o art. 84 ust. 1 uooś. Rozstrzygnięcie tego rodzaju wydawane jest wówczas, kiedy jeszcze przed przystąpieniem do realizacji danej inwestycji znane są dobrze jej skutki środowiskowe. W ocenie Sądu I instancji, decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem – wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym wymaganych ustawą opinii właściwych organów. Odnosząc się do ponoszonych w skardze zarzutów, Sąd I instancji zauważył, że planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na wydzielonej z działek nr [...] (łącznie 2,49 ha) powierzchni 9 995 m². Działka nr [...] jest już częściowo zabudowana, gdyż znajduje się na niej budynek mieszkalny inwestora oraz dojazd do posesji. Z akt sprawy, w tym z postanowienia RDOŚ z dnia 6 sierpnia 2024 r., wynika również, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza granicami obszarów podlegających ochronie na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby na obszarze planowanego przedsięwzięcia istniały udokumentowane złoża [...], czy też innych kopalin, którym planowane przedsięwzięcie mogłoby zagrażać, w tym, aby teren planowanej inwestycji był objęty dokumentacją geologiczną, o której mowa w art. 88 i art. 89 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Sąd administracyjny nie prowadzi natomiast postępowania dowodowego w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Jeśli strona postępowania – niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie – zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to jej obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 uooś. Sąd I instancji w tym kontekście wyjaśnił, że postanowił dopuścić dowody zawarte w piśmie procesowym skarżącej z dnia 12 listopada 2024 r., oddalił zaś wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wnioski dowodowe zawarte w skardze zostały oddalone, bowiem załączone kserokopie w postaci odpisu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyciągu z projektu Kodeksu Przeciwdziałania Uciążliwości Zapachowej nie stanowią dokumentu. Z kolei z dopuszczonych dowodów, załączonych do pisma procesowego z dnia 12 listopada 2024 r., wynika, że kwestie w nich wskazane, dotyczące stanowisk archeologicznych związanych z pozyskiwaniem i obróbką [...] rzeczywiście będą jako istotne wymagały uzgodnienia z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków, ale dopiero na etapie wydawania dla uczestnika postępowania decyzji o warunkach zabudowy, czy też inwestycji celu publicznego, a także innych procedur zgodnie z przepisami prawa budowlanego i k.p.a. Pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. wywiodła skarżąca (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia prawa przez SKO, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. polegającego na nierozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób wszechstronny, i uznanie, że organy w toku postępowania administracyjnego wnikliwie przeanalizowały kryteria określone w art. 63 uooś i zachowując dużą staranność dały wyraz tym analizom w uzasadnieniach swoich decyzji, odnosząc się do wszystkich wymaganych przesłanek, w sytuacji, gdy przedłożona przez inwestora Karta informacyjna przedsięwzięcia nie spełnia wymogu określonego w art. 62a ust 1 uooś, a mianowicie nie zawiera podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d, e i g ustawy, a więc: ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu; emisji i występowania innych uciążliwości; zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji, a także kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 2 g i h ustawy, a mianowicie usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniającego obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne oraz gęstość zaludnienia.; 2) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w punktach 2 i 3 oraz 6 skargi, w sytuacji gdy podniesione zarzuty niewątpliwie miały istotne znaczenie dla oceny prawidłowości działania organu; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d, e, g oraz pkt 2 g i h uooś w zw. z art. 62a ust. 1 uooś poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, pomimo tego, że przedłożona przez wnioskodawcę Karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera informacji umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d, e i g oraz art. 63 ust. 1 pkt 2 g i h ustawy, a na działce, na której planowana jest inwestycja znajduje się zabytek archeologiczny, który to fakt nie został uwzględniony w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz zlekceważony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz organy postępowania administracyjnego. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., a w jego wyniku uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta z dnia 12 marca 2024 r. – a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut I.2), wypada zauważyć, że przepis ten traktuje o elementach uzasadnienia wyroku – stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2024 r., III OSK 2850/22). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia motywy podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia i tym samym sprawia, że poddaje się ono kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd I instancji odniósł się do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (w tym kompletności karty informacyjnej przedsięwzięcia), przebiegu postępowania, jak również materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia – Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. "Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Co więcej, również brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie" (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22). Z całokształtu uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji miał na względzie także zarzuty wymienione w punktach 2, 3 i 6 skargi i że uznał je za niezasadne. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Drugim przepisem postępowania, który – zdaniem skarżącej kasacyjnie – został naruszony przez Sąd I instancji, jest art. 134 § 1 p.p.s.a., stanowiący o tym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (zarzuty I.1 i I.2). "Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (...). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I Instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 23 lipca 2024 r, III OSK 2045/22). Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Co więcej, Sąd I instancji przytoczył art. 134 p.p.s.a. i znaczył, że baczył także na ewentualne inne uchybienia niż wskazane w skardze, jednak ich stwierdził. W postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w żadnej z wchodzących w rachubę postaci. Z treści pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania (zarzut I.1), w którym powołano także przepisy kodeksu postępowania administracyjnego statuujące zasadę prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1), wynika, że skarżąca kasacyjnie tak naprawdę zmierza do zakwestionowania oceny Sądu I instancji co do prawidłowości ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego, a ściśle biorąc – w zakresie wiarygodności karty informacyjnej przedsięwzięcia i spełniania przez tę kartę wymogów określonych w art. 62a ust. 1 uooś. Niemal tożsamy zarzut został oceniony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2026 r., III OSK 881/23, zapadłym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2022 r., VIII SA/Wa 38/22, w sprawie ze skarg na postanowienie Kolegium w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Poniższa argumentacja jest zatem zasadniczo zbieżna z tą, która została przedstawiona we wspomnianym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2026 r. Zgodnie z art. 62a ust. 1 uooś karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o: 1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, 2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, 3) rodzaju technologii, 4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, 5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, 6) rozwiązaniach chroniących środowisko, 7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, 8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, 9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, 10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, 11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, 12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej, 13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko, 14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów. W wyroku z dnia 20 stycznia 2026 r., III OSK 2972/24, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "Chociaż przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, a także emisji i występowania innych uciążliwości, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" (zob. też wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2026 r., III OSK 2518/22; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2025 r.; wyrok NSA z dnia 29 października 2025 r., III OSK 2862/22; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2024 r., III OSK 1240/22). Skarżąca kasacyjnie wskazuje nie tyle na brak któregoś z obligatoryjnych elementów karty informacyjnej wymienionych w art. 62a ust. 1 uooś, ile na to, że informacje zawarte w karcie są – zdaniem skarżącej kasacyjnie – niewystarczające dla analizy niektórych kryteriów środowiskowych, o których mowa w art. 63 ust. 1 uooś (skarżąca kasacyjnie wymienia w tym kontekście pkt 1 lit. d, e i g oraz pkt 2 lit. g i h). Odnosząc się do tych twierdzeń skarżącej kasacyjnie, wypada przede wszystkim podkreślić, że – jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 uooś, mają charakter ogólny i, choć organ musi je wszystkie przeanalizować, nie oznacza to, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde przedsięwzięcie będzie związane, przykładowo, z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie powodowało ryzyko awarii. Dlatego też analiza przewidziana przepisem art. 62a ust. 1 uooś powinna się koncentrować na tych uwarunkowaniach, które w danym przypadku rzeczywiście występują (por. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – komentarz do art. 63 pkt 2, LEX/el. 2025, oraz powołane tam orzecznictwo). Ocena ta ma założeniu charakter kompleksowy, toteż ewentualne nieodniesienie się przez organ z osobna do któregoś z jej szczegółowych kryteriów, nie musi oznaczać, że kryterium to nie było brane pod uwagę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Kolegium, uznając kartę informacyjną przedsięwzięcia za dokument kompletny i miarodajny, dokonało wyczerpującej i kompleksowej analizy przedsięwzięcia z uwzględnieniem kryteriów z art. 63 uooś. Co ważne, wcześniej taka analiza została przeprowadzona przez trzy wyspecjalizowane organy współdziałające: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w R. – które uznały, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Żaden z wymienionych organów nie zakwestionował kompletności ani rzetelności karty informacyjnej przedsięwzięcia, przeciwnie, organy te uznały wspomnianą kartę za dokument pozwalający na analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem ogółu kryteriów z art. 63 uooś. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma podstaw do kwestionowania tej oceny, przy czym dotyczy to także kryteriów wymienionych w zarzucie skargi kasacyjnej. W szczególności karta zawiera informacje o usytuowaniu przedsięwzięcia, w tym jego lokalizacji względem istniejącej zabudowy; rodzaju i przewidywanych ilościach wprowadzanych do środowiska substancji lub energii, w tym emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu; ryzyku poważnych awarii. W karcie stwierdzono też, że przedmiotowy teren nie należy do terenów podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Argumentacja skargi kasacyjnej, w tym argumentacja odnosząca się do przewidywanych emisji, stanowi polemikę z danymi wynikającymi z karty i ich specjalistyczną oceną dokonaną przez autora karty oraz właściwe organy – taka polemika, w świetle przytoczonego wyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, nie może odnieść zamierzonego skutku. Sąd I instancji zasadnie podkreślił też, że nie wykazano, aby wbrew poczynionym ustaleniom na obszarze planowanego przedsięwzięcia istniały złoża [...] lub innych kopalin. W postępowaniu administracyjnym nie doszło zatem do naruszenia art. 7 ani art. 77 § 1 k.p.a., a Sąd I instancji prawidłowo to skonstatował. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania jest zatem niezasadny. Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, skarżąca kasacyjnie nie sprecyzowała, czy idzie o błędną wykładnię tegoż prawa, czy też o jego niewłaściwe zastosowanie – niemniej jednak sama redakcja odnośnego zarzutu pozwala od razu wykluczyć pierwszy przypadek, jako że w ogóle nie w nim mowy o mylnym rozumieniu przepisów. Skoro zaś zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, to warto zauważyć, że na ogół jest ono konsekwencją wadliwych ustaleń faktycznych (por. np. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2024 r., III OSK 1027/23); wyjątkowo może też mieć charakter niejako samoistny, jeżeli nieprawidłowość tkwi w samej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę wchodzącej w rachubę normy prawnej (por. np. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2024 r., III OSK 2638/23). W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie ujmuje naruszenie prawa materialnego jako konsekwencję wadliwych ustaleń faktycznych, bowiem konstruuje zarzut zasadzający się na założeniu, że przedłożona przez wnioskodawcę karta informacyjna przedsięwzięcia – wbrew ustaleniom Sądu I instancji – nie zawiera informacji umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 d, e i g oraz art. 63 ust. 1 pkt 2 g i h ustawy. Skoro wspomniane założenie – ocenione już w kontekście zarzutu naruszenia przepisów postępowania – okazało się niezasadne, to – siłą rzeczy – za niezasadny trzeba również uznać przedmiotowy zarzut naruszenia prawa materialnego. Ponieważ w odnośnym zarzucie skarżąca kasacyjnie zaakcentowała także kwestię ochrony zabytku archeologicznego (stanowiska archeologicznego związanego z pozyskiwaniem i obróbką [...]), należy dodać, że – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż kwestia ta będzie rozważana na etapie ewentualnego wydawania decyzji o warunkach zabudowy bądź też innych decyzji zawiązanych z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Takie też stanowisko przedstawił [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.