III OSK 3762/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. Maciej Kobak protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Go 306/20 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne oraz za przekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne po terminie 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 5090 (pięć tysięcy dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 26 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z 20 kwietnia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne oraz za przekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne po terminie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 20 marca 2020 r. Burmistrz Sulęcina wymierzył spółce karę pieniężną za nieprzekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I półrocze 2015 r. oraz przekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za II półrocze 2015 r., za I półrocze 2016 r. oraz za II półrocze 2016 r. po terminie, w wysokości łącznie 92 300,00 zł (za I półrocze 2015 r. - 36 500,00 zł, za II półrocze 2015 r. - 36 500,00 zł, za I półrocze 2016 r. - 18 800,00 zł i za II półrocze 2016 r. - 500,00 zł). Jako podstawę decyzji organ powołał art. 9x ust. 1 pkt 5, art. 9zb ust. 1, art. 9zd ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm., dalej: u.c.p.g.). W uzasadnieniu organ I instancji podał, że spółka posiadająca w czasie objętym sprawozdaniem wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzonego przez Burmistrza Sulęcina nie przekazała sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I półrocze 2015 r. oraz przesłała sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za II półrocze 2015 r., za I półrocze 2016 r. oraz za II półrocze 2016 r. po ustawowym terminie. Organ wskazał, że z dniem 29 listopada 2019 r. spółka na swój wniosek została wykreślona z rejestru działalności regulowanej Burmistrza Sulęcina. Organ stwierdził naruszenie art. 9n ust. 1 u.c.p.g., który w dacie składania sprawozdania przewidywał obowiązek składania sprawozdań za okresy półroczne, tj. do 31 lipca za I półrocze i do 31 stycznia za II półrocze. Organ wskazał, że na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1403), która weszła w życie 13 sierpnia 2019 r., zmianie uległa treść art. 9n ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten obecnie stanowi, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest zobowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań. Do wejścia w życie zmiany tej ustawy istniał obowiązek składania sprawozdań półrocznych, a strona nie wywiązała się z tego obowiązku. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka. Decyzją z 20 kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie stosowania art. 9n ust. 1 u.c.p.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 13 sierpnia 2019 r. Ponadto wyjaśnił, że 1 lutego 2015 r. weszła w życie ustawa z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87), z której wynika obowiązek składania sprawozdań zerowych przez podmioty nie prowadzące faktycznie działalności. Dokonując wykładni pojęcia "podmiot/przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" nie można ograniczać się tylko do art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., lecz należy odwołać się także do treści art. 9c ust. 1 u.c.p.g. Obowiązek wpisu do rejestru działalności regulowanej ciąży zatem na podmiocie, który jeszcze nie wykonuje określonych czynności faktycznych, ale dopiero zamierza takie czynności wykonywać, a wobec tego należy uznać, że posługując się zwrotem "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" ustawodawca odwołuje się nie tylko do oznaczenia pewnej czynności faktycznej (odbieranie odpadów komunalnych) przez przedsiębiorcę, ale także oznaczenia rodzaju działalności, którą dany podmiot prowadzi lub zamierza prowadzić. Następnie organ odwoławczy uznał, że termin do złożenia przedmiotowego sprawozdania jest terminem o charakterze mieszanym, materialno-procesowym, do którego ma zastosowanie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Brak regulacji w tym zakresie nie może skutkować przyjęciem, że decydująca jest data wpływu sprawozdania do organu. Odnosząc się do wniosku spółki o odstąpienie od nałożenia kar pieniężnych organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., tj. przekazania sprawozdania z uchybieniem terminu, organ jest zobowiązany do wymierzenia przedsiębiorcy kary pieniężnej. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję z 20 kwietnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że art. 9n u.c.p.g. nie należy odnosić tylko do podmiotów, które faktycznie odbierają w określonym okresie sprawozdawczym odpady od właścicieli nieruchomości. Zgodnie z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje właściwemu organowi, w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy – sprawozdanie zerowe. Przewidziany w art. 9n ust. 6 u.c.p.g. obowiązek składania sprawozdania zerowego wprowadzony został nowelizacją z 28 listopada 2014 r., przy czym zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej sprawozdania za 2014 r. składało się zgodnie z dotychczasowymi przepisami, co oznacza, że sprawozdania za 2015 r. należało składać zgodnie z nowymi przepisami. W stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015 r. podmiot, o którym mowa w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. miał obowiązek złożyć sprawozdanie zerowe jeżeli w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli. Z normy ustanowionej w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. wynika, że adresatem obowiązku sporządzania sprawozdań półrocznych jest każdy podmiot prowadzący działalność w przedmiocie odbioru odpadów komunalnych, a nie tylko taki podmiot, który faktycznie w danym półroczu odpady odbiera. Stosownie do art. 9n ust. 6 u.c.p.g. okoliczność, że pomimo zarejestrowanej działalności dany podmiot nie odbiera faktycznie odpadów od właścicieli nieruchomości nie zwalnia go od obowiązku sporządzenia sprawozdania, a jedynie sprawia, że składa sprawozdanie "zerowe". W ocenie Sądu I instancji, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 189c ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.). Przepis art. 189c k.p.a. reguluje zagadnienie intertemporalne, czyli przypadek kolizji ustawy obowiązującej w czasie wydawania decyzji (ustawa "inna niż w czasie naruszenia prawa") z ustawą obowiązującą w czasie naruszenia prawa ("ustawa obowiązująca poprzednio"). Przepis ten nakazuje stosowanie ustawy nowej, czyli ustawy obowiązującej w czasie wydawania decyzji, chyba że stosowanie ustawy poprzednio obowiązującej jest względniejsze dla strony, tj. sprawcy naruszenia prawa. Komentowany przepis ma zatem zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w czasie wydawania decyzji administracyjnej w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje inna ustawa niż ustawa obowiązująca w czasie wystąpienia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie będący podstawą prawną sankcji administracyjnej tj. art. 9 x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. nie uległ zmianie, w szczególności nie została zmniejszona wysokość kary pieniężnej, jak też nie uległ zmianie sam mechanizm wymierzania kary pieniężnej ("za każdy dzień opóźnienia"). Podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowi niespełnienie obowiązku w postaci zaniechania złożenia sprawozdania za określony okres w ustalonym prawem terminie, który z istoty rzeczy musi być odnoszony do przepisów prawa obowiązującego w przedmiotowym okresie. W ocenie Sądu I instancji, nie doszło do zmiany normatywnej dotyczącej nakładanej kary pieniężnej i w konsekwencji do naruszenia art. 189c k.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że obowiązek sprawozdawczy spółki jako przedsiębiorcy wynika wprost z art. 9o ust. 1-3 u.c.p.g., a kara pieniężna nakładana w razie uchybienia temu obowiązkowi ma podstawę w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Obowiązek sprawozdawczy wynika wprost z ustawy (art. 9o ust. 1) i nie jest zależny od pouczenia, przypomnienia czy poinformowania o upływie terminu do złożenia sprawozdania, jak również nie jest zależny od wezwania do dokonania tej czynności. Wymierzenie kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania nie zostało również ukształtowane jako oparte na zasadzie winy. Oznacza to, że wobec stwierdzenia naruszenia obowiązku z art. 9n ust. 1 u.c.p.g., organ jest zobowiązany do ukarania na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. niezależnie od stopnia zawinienia strony, jak też niezależnie od tego, czy przypominał stronie o obowiązku sprawozdawczym i czy wezwał przed ukaraniem do złożenia sprawozdania (ustawa nie nakłada na organ takiego obowiązku). Przy wymierzaniu kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. nie są uwzględniane takie okoliczności jak: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, czy dotychczasowa działalność podmiotu. Związane jest to z tym, że w art. 9zc u.c.p.g. nie wymieniono kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Odnosząc się do kwestii stosowania przepisów działu IVa k.p.a., w szczególności dotyczących wymiaru, odstąpienia lub stosowania ulg w karze administracyjnej Sąd I instancji wskazał, że wobec uregulowania kary pieniężnej w przepisach szczególnych i odesłania w nich do przepisów Ordynacji podatkowej, instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, uregulowana w dziale IVa k.p.a. nie ma zastosowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. W pierwszej kolejności spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez wewnętrzną sprzeczność i lakoniczność uzasadnienia wyroku oraz niezgodność przedstawionego stanowiska z zasadami logiki. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. przez nieuprawnione zastosowanie i oddalenie skargi w całości, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego. Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 189c k.p.a. i w związku z art. 9n ust. 1, 2 i 6 u.c.p.g. przez niedostrzeżenie wady procesowej postępowania administracyjnego polegającej na braku zastosowania przez organ administracji i Sąd I instancji ustawy względniejszej dla strony określonej w znowelizowanym art. 9n ust. 1 u.c.p.g. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 9o ust. 1-3 u.c.p.g. przez przyjęcie przez Sąd I instancji tego przepisu jako obowiązku sprawozdawczego spółki (strona 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, 12-13 wers od dołu). Spółka wskazała, że przepis ten stosuje się do podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz obciąża się go obowiązkiem sporządzania kwartalnych sprawozdań, a spółka to podmiot nieprzerwanie odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, zobowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań. Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi przez orzeczenie wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za 2015 r. w wymiarze 36.500 zł i za 2016 r. w wymiarze 500 zł, łącznie 37.000 zł. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09, LEX nr 597986 i z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, LEX nr 1675977). Możliwość kontroli instancyjnej wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznacza zatem granicę skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasługiwał na uwzględnienie, bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sformułowane w sposób niepozwalający na jednoznacznie odczytanie stanowiska Sądu I instancji. Już na wstępie rozważań prawnych Sąd I instancji stwierdził, że "Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany i jasno wynika to z dokumentów, że sprawozdanie za I i II półrocze 2015 r. oraz za I i II półrocze 2016 r. zostało złożone 95 dni po ustawowym terminie.". Brak jest wyjaśnienia, z jakiego powodu w tym miejscu rozważań Sąd I instancji przyjął, że opóźnienie w złożeniu sprawozdania zerowego wynosiło 95 dni, szczególnie uwzględniając, że przy tego rodzaju opóźnieniu administracyjna kara pieniężna powinna zostać wymierzona w niższej wysokości. Niezrozumiałe jest również stwierdzenie przez Sąd I instancji, że "obowiązek sprawozdawczy skarżącego jako przedsiębiorcy wynika wprost z art. 9o ust. 1-3 u.c.p.g.", ponieważ jak trafnie zauważył autor skargi kasacyjnej, norma z art. 9o ust. 1-3 u.c.p.g. dotyczy sprawozdania składanego przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych lub osadników w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków i transportu nieczystości ciekłych i nie miał w tej sprawie zastosowania. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że w obu przypadkach stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiło skutek oczywistej omyłki, ponieważ zostało sformułowane w sposób niepozwalający na odtworzenie, jakie były rzeczywiste intencje Sądu I instancji. Dodatkowo uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej bowiem strony Sąd I instancji przedstawia obszerne stanowisko, dlaczego w jego ocenie, brak jest podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 189c k.p.a. Sąd I instancji nie kwestionuje, że przepis ten może mieć zastosowanie w tego rodzaju sprawach, natomiast stwierdza, że brak jest przesłanek do jego zastosowania. Jednocześnie jednak w dalszej części uzasadnienia prezentuje stanowisko, że w odniesieniu do przedmiotowej kary pieniężnej przepisy działu IVA k.p.a., a więc działu, który zawiera art. 189c k.p.a., nie znajdują zastosowania. Stanowisko to jest zatem wewnętrznie sprzeczne, a ponadto w obu przypadkach nieprawidłowe, co zostanie wyjaśnione w dalszej części rozważań. Na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 189c k.p.a. i w związku z art. 9n ust. 1, 2 i 6 u.c.p.g. Stanowisko Sądu I instancji sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że podstawę wymierzenia kary pieniężnej stanowił art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., który nie uległ zmianie, a zatem brak było podstaw do stosowania art. 189c k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednak należy stosować ustawę obowiązującą uprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Stanowisko to stanowi jednak nieuzasadnione uproszczenie. Zgodnie bowiem z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni." Przepis ten rzeczywiście nie uległ zmianie, lecz nie stanowił on samodzielnej podstawy wymierzenia kary pieniężnej, ponieważ jego zastosowanie było możliwe wyłącznie w związku z art. 9n ust. 1 i 2 u.c.p.g., który określa szczegółowo tryb i termin składania sprawozdań. Z kolei ten przepis uległ zmianie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, w sposób zasadniczy wpływając na ewentualny wymiar kary pieniężnej. Kwestia ta powinna zostać uwzględniona przez organ przy wymierzeniu kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9n ust. 1 i 2 u.c.p.g., ponieważ taką możliwość dopuszcza art. 198c k.p.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. został błędnie sformułowany. Powołane normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, jak również ocenę prawną wynikając z wydanej już po wniesieniu skargi kasacyjnej w tej sprawie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. III OPS 1/21, zgodnie z którą do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości stosuje się art. 189f k.p.a. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.