III OSK 371/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 149/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 149/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał [...] Spółkę Akcyjną z siedzibą w [...] do załatwienia wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia 7 grudnia 2018 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), wymierzył [...] Spółce Akcyjnej z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 10 000 zł. (pkt 3), a także zasądził od [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 4). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2018 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący") zwróciło się do [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) łącznie wypłaconych nagród w ww. spółce w latach 2017 i 2018, 2) nagród wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody, 3) łącznie wypłaconych premiach w spółce w latach 2017 i 2018, 4) premii wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. [...] S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., działając na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a."), odmówiła Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej w całości w zakresie pytań zawartych w pkt 1 i 3 wniosku z uwagi na przetworzony charakter informacji oraz w zakresie pytań zawartych w pkt 2 i 4 wniosku z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej. W uzasadnieniu decyzji podano, że [...] S.A. jest spółką prawa handlowego, w której ponad 50 % udziałów posiada Skarb Państwa, a więc jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 229). Dodatkowo wnioskowana informacja mieści się w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p. W ocenie Spółki wnioskowana w pkt 1 i 3 informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, ponieważ w chwili złożenia wniosku nie istniała, a jej przygotowanie wymaga nakładu pracy i wkładu w przeliczenie posiadanych przez spółkę informacji. Spółka nie prowadzi rejestrów: o łącznie wypłaconych nagrodach w latach 2017 i 2018; o łącznie wypłaconych premiach w latach 2017-2018. Takie rejestry lub wykazy byłyby specjalnie stworzone na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania. Spółka uznała również, że wskazane we wniosku informacje nie mają znaczenia z punktu widzenia funkcjonowania Państwa. W zakresie pytań zawartych w pkt 2 i 4 wniosku Spółka wyjaśniła, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Spółka nie realizuje zadań publicznych, a zatem jej pracownicy nie mogą zostać uznani za osoby pełniące funkcje publiczne tylko na podstawie zatrudnienia w strukturze przedsiębiorcy publicznego. Uznanie pracowników Spółki za osoby pełniące funkcje publiczne stanowiłoby naruszenie prawa do prywatności zagwarantowanego w art. 47 Konstytucji RP. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 133/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 1827/21 oddalił. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że Spółka - z uwagi na strukturę właścicielską - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a zatem każda informacja dotycząca wynagrodzenia jej pracowników będzie informacją publiczną. Z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych proklamowaną treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p., udostępnieniu będą podlegały jednak tylko informacje o wynagrodzeniach pracowników, którzy pełnią funkcje publiczne. W relacji do pracowników niepełniących funkcji publicznych, informacja publiczna odnosząca się do przyznanych im nagród i premii, z podaniem imienia i nazwiska konkretnego pracownika, nie będzie podlegała udostępnieniu, co przekłada się na konieczność wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że użyte w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., pojęcie "informacja przetworzona" nie zostało normatywnie zdefiniowane. Przyjmuje się, że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada, a jej wyodrębnienie z posiadanych zbiorów nie wiąże się z koniecznością osobowego zaangażowania lub poniesieniem kosztów finansowych, trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Z kolei informacja przetworzona w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o informacje proste. W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zorganizowania) i przeanalizowania wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w taki sposób, pomimo iż składała się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem udostępnienia informacji publicznej (zob. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11 i z 28 października 2016 r., I OSK 1656/15). W każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. Należy więc wykazać, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi, etc. Chodzi więc o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną. Do błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie doszło również wskutek sformułowania przez Sąd pierwszej instancji oceny, że Spółka, przed wydaniem decyzji była zobowiązana wezwać Stowarzyszenie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżąca kasacyjnie nie zauważa, że na etapie składania wniosku dostępowego Stowarzyszenie nie posiadało i nie musiało posiadać wiedzy, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony. Konsekwentnie, nie musiało również powoływać się we wniosku na wymagany treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. szczególny interes publiczny w udostępnieniu żądanej informacji. Ocena, czy żądana do udostępnienia informacja publiczna ma charakter przetworzony należy do adresata wniosku, a nie do jego autora. W dalszym toku postępowania pismem z dnia 4 kwietnia 2023 r. [...] S.A. poinformowała Stowarzyszenie, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Nadto wskazano, że od 30 kwietnia 2020 r. nie jest spółką, w której Skarb Państwa posiada pozycję dominującą wobec czego ujawnieniu w ramach informacji publicznej ulegają tylko te kwestie, które związane byłyby z realizacją zadań publicznych. Informacje dotyczące wypłaconych przez Spółkę nagród i premii w latach poprzednich wiążą się obecnie jedynie z kwestiami pracowniczymi, które same z siebie nie są realizacją zadań publicznych. Obecnie Spółka nie realizuje jakichkolwiek zadań publicznych w związku z czym żadna kwestia, nawet pośrednio, nie spełnia dyspozycji konieczności udzielenia informacji w ramach informacji publicznej. Żaden pracownik nie pełni w ramach pracy w Spółce funkcji publicznych. Na bezczynność Spółki w zakresie rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło w dniu 26 kwietnia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. wniosła o jej oddalenie podkreślając, że od dnia 30 kwietnia 2020 r. nie jest spółką, w której Skarb Państwa posiada funkcję dominującą, wobec czego ujawnieniu w ramach informacji publicznej ulegają tylko te kwestie, które związane byłyby z realizacją zadań publicznych. Takich zaś Spółka nie wykonuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga w pierwszej kolejności ustalenia, czy Spółka rzeczywiście, wskutek utraty przez Skarb Państwa pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, przestała być podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielił poglądy prawne zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 10 listopada 2020 r. sygn. akt II SAB/Gd 56/20, w którym wskazano, że Spółkę "[...]" pomimo zmiany struktury akcjonariatu, należy zaliczyć do grupy podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten wskazuje, że obowiązek udzielenia informacji publicznych obciąża podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Redakcja tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że obok wykonywania zadań publicznych, samodzielną podstawą do kwalifikacji podmiotu jako zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest posiadanie przez Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego kontroli nad osobą prawną, w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1076). Sąd wskazał, że sprawowanie kontroli nie wyczerpuje się w określonym bezpośrednim udziale w osobie prawnej (np. poprzez posiadanie akcji w spółce akcyjnej), ale obejmuje "wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego" uzyskania uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na daną osobę prawną. W tym stanie rzeczy utrata przez Skarb Państwa większościowego pakietu akcji w [...] S.A. w dniu 30 kwietnia 2020 r. sama w sobie nie tyle przesądza o zmianie statusu Spółki jako podmiotu zobowiązanego, co stanowi o wygaśnięciu bezpośredniej formy posiadania przez Skarb Państwa uprawnień tworzących relację kontroli i dominacji. Zmiana struktury akcjonariatu w [...] S.A. nie przesądza jednak negatywnie kwestii, czy Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Sąd I instancji stwierdził, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie "zadania publiczne" posiada znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP. Wedle poglądów doktryny takimi zadaniami są też zadania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizujących interes społeczny, które zachowują swój publiczny status także w przypadku, gdy w drodze tzw. prywatyzacji zadań publicznych zostają one przeniesione z podmiotów publicznych, jakie tradycyjnie je wykonywały, na podmioty prawa prywatnego, w coraz większym stopniu współdziałające w wykonywaniu administracji publicznej. Nie można zatem z tej kategorii wyłączyć zadań realizowanych przez przedsiębiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale zaspakajających jednocześnie powszechne potrzeby obywateli i z tego powodu istotnych z punktu widzenia celów i zadań państwa (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3195/15 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka "Energa" nie jest wprawdzie przedsiębiorstwem energetycznym w technicznoprawnym znaczeniu, czyli podmiotem zajmującym się wytwarzaniem, przetwarzaniem, magazynowaniem, przesyłaniem, dystrybucją energii lub jej obrotem, lecz podmiotem, który funkcjonalnie zarządza grupą przedsiębiorstw energetycznych działających w ramach grupy kapitałowej. Bez względu na prawne wydzielenie poszczególnych form działalności przedsiębiorstw energetycznych w ramach grupy kapitałowej oraz ograniczenia bezpośredniego wpływu [...] S.A. na działalność poszczególnych elementów grupy kapitałowej wynikające z przepisów prawa energetycznego, niewątpliwie [...] S.A. jest podmiotem dominującym, który odpowiada za strategiczne zarządzenie i całokształt realizacji zadań całej grupy kapitałowej. W tym znaczeniu to właśnie podmiot kontrolujący grupę kapitałową jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w sensie udziału w realizacji szeroko rozumianej polityki energetycznej państwa. Sprowadzenie wykonywania zadań publicznych do poszczególnych obszarów działalności przedsiębiorstw energetycznych lub rynków energetyki, w szczególności do działalności operatorów sieci dystrybucyjnej, jest całkowicie nieuzasadnione. O skali i charakterze działalności Spółki świadczy wpis na stronie internetowej [...] gdzie znajdujemy następującą informację: "Jesteśmy jedną z czterech największych krajowych spółek energetycznych i jednym z trzech największych dostawców energii elektrycznej w Polsce. Nasza podstawowa działalność obejmuje wytwarzanie, dystrybucję, obrót energią elektryczną i cieplną oraz obrót gazem. Podmiotem dominującym w Grupie jest [...] SA z siedzibą w [...]". W ocenie Sądu utrata przez [...] S.A. statusu spółki z większościowym udziałem Skarbu Państwa nie oznacza, że przestała ona być podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Spółka określając strategię i cele działalności przedsiębiorstw energetycznych wchodzących w skład jej grupy kapitałowej musi być uznana za podmiot wykonujący zadania publiczne w rozumieniu powyższego przepisu. Wobec powyższego zdaniem Sądu należy stwierdzić, że Spółka nie stosując do wniosku Stowarzyszenia przepisów u.d.i.p. naruszyła nie tylko przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, ale także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), działając w sposób sprzeczny niż określony w zawartych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych wskazaniach co do dalszego działania. W świetle przywołanych powyżej wyroków sądów administracyjnych Spółka nie powinna mieć wątpliwości co do tego, że zmiana jej struktury kapitałowej nie zwalniała jej od obowiązków wynikających z u.d.i.p. Stanowi to niewątpliwie rażące naruszenie prawa, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wniosek Stowarzyszenia o udzielenie informacji publicznej wpłynął do Spółki 14 grudnia 2018 r. Mamy zatem do czynienia z trwającą około 5 lat procedurą zmierzającą do rozpoznania wniosku, który zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powinien zostać załatwiony w terminie 14 dni. W ocenie Sądu długotrwałość bezczynności Spółki pomimo wydanych w sprawie wyroków sądów administracyjnych jest głównym elementem wpływającym na wymierzenie jej grzywny oraz jej wysokość. Nie usprawiedliwia podmiotu prowadzącego działalność na dużą skalę i korzystającego z profesjonalnej obsługi prawnej argumentacja, że zmiana struktury kapitałowej Spółki zwolniła ją ostatecznie od obowiązków wynikających z u.d.i.p. skoro Spółka zachowała statusu spółki dominującej w grupie kapitałowej obejmującej spółki zajmujące się wprost produkcją i dystrybucją energii elektrycznej (zatem wykonujących w sposób oczywisty zadania publiczne). Powyższe okoliczności, w kontekście społecznej wagi prawa dostępu do informacji publicznej oraz rangi Spółki w krajowej gospodarce energetycznej czynią grzywnę w wysokości 10 000 zł adekwatną sankcją za nieuzasadnione zaniechanie załatwienia wniosku Stowarzyszenia w oparciu o przepisy u.d.i.p. Sąd I instancji podkreślił, że sprawa powinna zostać załatwiona zgodnie ze wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 133/19 czyli udostępnieniu podlegać powinny żądane informacje w zakresie dotyczącym osób pełniących funkcje publiczne. Do osób tych należą członkowie zarządu spółki. Ewentualna odmowa udostępnienia danych dotyczących innych osób powinna zaś nastąpić w formie decyzji administracyjnej, należycie uzasadnionej w zakresie oceny, czy i dlaczego określone konkretnie osoby nie powinny być uznawane za pełniące funkcje publiczne. Przyjąć należy także, że nawet jeśli żądana informacja miałaby charakter przetworzony z uwagi na nakład pracy konieczny do jej przygotowania, to skarżącą organizację społeczną należy uznać za podmiot posiadający szczególny interes publiczny w jej uzyskaniu, a polegający na wykonywaniu społecznej kontroli nad sposobem wykorzystywania środków finansowych przez podmiot, który wytycza zasadnicze kierunki rozwoju gospodarki energetycznej i ma dominujący wpływ na działalność spółek produkujących i dystrybuujących energię elektryczną. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2023 r. wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wskutek błędnej wykładni, że Spółka jest osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, pomimo że od dnia 30 kwietnia 2020 r. [...] S.A. nie jest spółką w której Skarb Państwa posiada większość akcjonariatu, a nie zostały ustalone i wskazane żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że Skarb Państwa ma możliwość wywierania decydującego wpływu na Spółkę, II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wskutek błędnej wykładni, że Spółka podlega podmiotowo pod jego zakres, albowiem wykonuje zadania publiczne, podczas gdy z całokształtu materiału okoliczności prawnych i faktycznych - w tym także w okolicznościach stanu faktycznego ustalonego przez sąd - wynika bezspornie że Spółka nie dysponuje zasobami energetycznymi i nie wykonuje w związku z tym jakichkolwiek zadań publicznych, III. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wskutek błędnej wykładni, że "zarządzanie grupą kapitałową" spółek będących przedsiębiorstwami energetycznymi stanowi "wykonywanie zadań publicznych", IV. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Spółka jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, wobec faktu, iż inne podmioty od niej zależne, będące w rzeczywistości odrębnymi osobami prawnymi, wykonują określone zadania publiczne, a [...] S.A. "odpowiada za strategiczne zarządzanie i całokształt realizacji zadań", a tym samym zastosowanie do Spółki przesłanek podmiotowych przynależnych innym podmiotom, nie będącym stronami postępowania i nie związanych w sposób bezpośrednio ze Spółką; V. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Spółka jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, wobec faktu, iż prowadzi stronę z informacjami o Spółce, podczas gdy taki kierunek rozumowania jest nieprawidłowy, i nie wiąże się z uznaniem spółki za zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej; VI. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, który nie wyeliminował żądania upublicznienia informacji o premiach i wynagrodzeniach co do pracowników niewykonujących zadań publicznych, a udzielenie informacji publicznej w tym zakresie byłoby sprzeczne z ww. przepisem oraz zapatrywaniem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2023 r. w sprawie III OSK 1827/21, VII. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin strony internetowej dostępnej pod adresem [...] i oparcie rozstrzygnięcia na widniejącym na tej stronie wpisie, mimo że żadna ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie takiego dowodu, a jego przeprowadzenie przez Sąd a quo z urzędu nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, VIII. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodu w postaci wpisu widniejącego na stronie internetowej dostępnej pod adresem [...] o treści "Jesteśmy jedną z czterech największych krajowych spółek energetycznych i jednym z trzech największych dostawców energii elektrycznej w Polsce. Nasza podstawowa działalność obejmuje wytwarzanie, dystrybucję, obrót energią elektryczną i cieplną oraz obrót gazem. Podmiotem dominującym w Grupie jest [...] SA z siedzibą w [...]" i oparcie na nim rozstrzygnięcia, podczas gdy wpis ten nie został zamieszczony w dostępnym na stronie Biuletynie Informacji Publicznej, w związku z czym nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięcia, z uwagi na upraszczanie treści na stronie internetowej (z pominięciem podstrony Biuletynu Informacji Publicznej) w celu ich łatwiejszego odbioru przez niewykwalifikowanego użytkownika, IX. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odwołanie się w treści uzasadnienia do wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku z dnia 10 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 56/20 poglądu, zgodnie z którym "(...)samodzielną podstawą do kwalifikacji podmiotu jako zobowiązanego do udzielania informacji publicznej jest posiadanie przez Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego kontroli nad osobą prawną w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1076). Sąd wskazał, że sprawowanie kontroli (...) obejmuje "wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego uzyskania uprawnień, które osobno lub łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na daną osobę prawną.", bez bliższego wyjaśnienia w treści uzasadnienia, w jaki sposób Skarb Państwa (lub inny z wymienionych przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów) ma możliwość wywierania na Spółkę decydującego wpływu. W konsekwencji, powyżej opisany brak w uzasadnieniu uniemożliwia kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia wobec braku możliwości skontrolowania, czy zapatrywania Sąd a quo co do możliwego wpływu innych podmiotów na Spółkę są uzasadnione, X. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy pismem z dnia 17 czerwca 2023 r. Spółka udzieliła skarżącemu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem w zakresie, w jakim pozwalają na to obowiązujące przepisy prawa, tj. z pominięciem pracowników niewykonujących zadań publicznych, wykonując tym samym zapatrywania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2023 r. o sygn. akt III OSK1827/21, XI. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że Spółka działała w sposób sprzeczny od określonego w prawomocnych wyrokach administracyjnych, podczas gdy Spółka podporządkowała się zapatrywaniom wynikającym z tych orzeczeń, w szczególności w zakresie dotyczącym braku podstaw do udzielenia informacji publicznej, co do wynagrodzeń zwykłych, tj. niewykonujących zadań publicznych pracowników (z dnia 1 lutego 2023 r. o sygn. akt III OSK 1827/21). Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości oraz oddalenie skargi, względnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Jednocześnie Spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Nadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z "załączonego pisma z dnia 1 czerwca 2023 r." skierowanego przez Spółkę do skarżącego na fakt udzielenia informacji publicznej w zakresie, w jakim wymagają tego przepisy u.d.i.p. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W tym kontekście jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyrok poddaje się kontroli, a jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Polemika z ustaleniami Sądu I instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Bezzasadne są także zarzuty naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. Na wstępie zaznaczyć należy, że art. 149 § 2 p.p.s.a. określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tego rodzaju przepisów ogólnych jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Brak takich odniesień oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem ww. przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania stronie zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej, ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Należy podkreślić – na podstawie analizy sformułowanego zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej – że strona skarżąca kasacyjne nie kwestionuje wykładni tego przepisu, lecz ocenę stanu faktycznego sprawy, która doprowadziła Sąd I instancji wymierzenia organowi grzywny. W ramach uzasadnienia tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że pismem z dnia 17 czerwca 2023 r. Spółka udzieliła skarżącemu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem w zakresie, w jakim pozwalają na to obowiązujące przepisy prawa, tj. z pominięciem pracowników niewykonujących zadań publicznych, wykonując tym samym zapatrywania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2023 r. o sygn. akt III OSK1827/21. W związku z tym podkreślić należy, że wniosek z dnia 7 grudnia 2018 r. Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] dotyczył udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1) łącznie wypłaconych nagród w ww. spółce w latach 2017 i 2018, 2) nagród wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody, 3) łącznie wypłaconych premiach w spółce w latach 2017 i 2018, 4) premii wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Tymczasem powołane pismo z dnia 17 czerwca 2023 r. odnosi się do wynagrodzeń, premii i innych korzyści wypłaconych członkom zarządu Spółki za rok 2019, 2020, 2021 oraz 2021, a więc w żadnym zakresie nie odnoszą się do przedmiotu wniosku. Dlatego też niezasadny jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., gdyż Spółka nie podporządkowała się zapatrywaniom wynikającym z zapadłych w sprawie orzeczeń sądowych. Wreszcie niezasadne są zarzuty naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie dowodu "z oględzin strony internetowej dostępnej pod adresem [...] i oparcie rozstrzygnięcia na widniejącym na tej stronie wpisie, mimo że żadna ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie takiego dowodu, a jego przeprowadzenie przez Sąd a quo z urzędu nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie" oraz art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodu w postaci wpisu widniejącego na stronie internetowej dostępnej pod adresem [...] o treści "Jesteśmy jedną z czterech największych krajowych spółek energetycznych i jednym z trzech największych dostawców energii elektrycznej w Polsce. Nasza podstawowa działalność obejmuje wytwarzanie, dystrybucję, obrót energią elektryczną i cieplną oraz obrót gazem. Podmiotem dominującym w Grupie jest [...] SA z siedzibą w [...]" i oparcie na nim rozstrzygnięcia, podczas gdy wpis ten nie został zamieszczony w dostępnym na stronie Biuletynie Informacji Publicznej, w związku z czym nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięcia, z uwagi na upraszczanie treści na stronie internetowej (z pominięciem podstrony Biuletynu Informacji Publicznej) w celu ich łatwiejszego odbioru przez niewykwalifikowanego użytkownika. Stwierdzić należy, że w świetle przepisów p.p.s.a. sąd administracyjny zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Wprawdzie, przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu, a zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd administracyjny I instancji prowadził takie postępowanie dowodowe oraz jeżeli strona skarżąca wykazała, że zastosowane przez ten sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Co więcej sama strona internetowa jako nośnik informacji podlegający zmianom w czasie, nie spełnia przesłanek umożliwiających uznanie jej za dokument. Dowód taki byłby dopuszczalny, gdyby treść strony internetowej na określoną datę została ustalona w sposób wiarygodny, a zatem musiałaby przybrać określoną postać np. przez wydrukowanie treści strony internetowej (jej zrzutu ekranowego) – zob. wyroki NSA z 13 listopada 2020 r., sygn. I OSK 1298/20 oraz z 14 kwietnia 2021 r. sygn. III FSK 3121/21. W trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie przeprowadza się "dowodu z oględzin strony internetowej". Przepis artykułu 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyroki NSA z: 25 lutego 2016 r., II OSK 1592/14; 25 października 2015 r., I OSK 300/14; 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08). Zatem zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bezzasadny. W konsekwencji bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., gdyż może być on skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe wyłącznie w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz jeżeli strona skarżąca wykazała, że zastosowane przez sąd pierwszej instancji kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. Dodać należy, że informacje zamieszczone na oficjalnej stronie internetowej Spółki są ogólnodostępne. Strona skarżąca kasacyjnie im nie zaprzeczyła, ani nie wskazała, że są fałszywe lub zostały błędnie przytoczone przez Sąd I instancji. Zauważyć bowiem należy, że Sąd I instancji odwołał się do informacji, które podaje sama strona skarżąca kasacyjnie i które w dalszym ciągu są one upubliczniane przez nią. Niewątpliwie przekaz informacyjny kreowany przez Spółkę powinien odpowiadać prawdzie, chociażby ze względu na wiarygodność spółki notowanej na GPW i być spójny z innymi informacjami zamieszczonymi na stronach BIP, nawet jeżeli jest to przekaz uproszczony, który kierowany jest do "niewykwalifikowanego użytkownika", a więc nie powinien wprowadzać go w błąd. Zresztą ze stron BIP [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] wynika, że pełni ona rolę spółki zarządzającej grupą kapitałową (jest spółką holdingową). Wyznacza cele strategiczne oraz monitoruje ich realizację. Wynika to także z faktu, iż [...] SA jest Spółką dominującą w Grupie [...] (§ 2 pkt 1 Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki [...] S.A.). Jak wynika z aktualizacji Strategicznego Planu Rozwoju Grupy [...] na lata 2024-2030 oraz Wieloletniego Planu Inwestycji Strategicznych "ewolucja technologii i presja na digitalizację, taksonomia, modele biznesowe tworzące nową energetykę, świadomość biznesowo-społeczna w zakresie ESG, rozwój obszarów efektywności energetycznej, podpisanie Karty Efektywnej Transformacji oraz dywersyfikacja źródeł wytwórczych i proces dekarbonizacji, to główne wyzwania wpływające na długoterminowy rozwój Grupy. W celu zachowania konkurencyjności, przy jednoczesnym zaangażowaniu w ochronę środowiska i prowadzeniu zrównoważonego rozwoju, konieczne jest dostosowanie profilu działalności i struktury aktywów Grupy do nowych wyzwań i transformacja energetyczna Grupy, która realizowana będzie głównie poprzez kontynuację procesu dekarbonizacji". Wśród głównych celów strategicznych Spółki w obszarze dystrybucji jest np. rozwój sieci WN, SN, nN niezbędny dla przyłączania odnawialnych źródeł energii ("OZE"), magazynów energii i elektromobilności, co przełoży się na zwiększenie mocy zainstalowanej OZE przyłączonej do sieci do ok. 13,2 GW do 2028 roku; w obszarze wytwarzania np. rozwój nowych mocy OZE, redukcja emisji CO2 o co najmniej 40% do 2030 roku w porównaniu do 2019 roku; w obszarze sprzedaży np. zwiększenie rentowności na sprzedaży energii elektrycznej, czy też zwiększenie udziału energii zielonej w sprzedaży. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wskutek błędnej wykładni, że Spółka jest osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, pomimo że od dnia 30 kwietnia 2020 r. [...] S.A. nie jest spółką w której Skarb Państwa posiada większość akcjonariatu, a nie zostały ustalone i wskazane żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że Skarb Państwa ma możliwość wywierania decydującego wpływu na Spółkę; że Spółka podlega podmiotowo pod jego zakres, albowiem wykonuje zadania publiczne, podczas gdy z całokształtu materiału okoliczności prawnych i faktycznych - w tym także w okolicznościach stanu faktycznego ustalonego przez sąd - wynika bezspornie że Spółka nie dysponuje zasobami energetycznymi i nie wykonuje w związku z tym jakichkolwiek zadań publicznych; że "zarządzanie grupą kapitałową" spółek będących przedsiębiorstwami energetycznymi stanowi "wykonywanie zadań publicznych"; iż Spółka jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, wobec faktu, iż inne podmioty od niej zależne, będące w rzeczywistości odrębnymi osobami prawnymi, wykonują określone zadania publiczne, a [...] S.A. "odpowiada za strategiczne zarządzanie i całokształt realizacji zadań", a tym samym zastosowanie do Spółki przesłanek podmiotowych przynależnych innym podmiotom, nie będącym stronami postępowania i nie związanych w sposób bezpośrednio ze Spółką; iż Spółka jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, wobec faktu, iż prowadzi stronę z informacjami o Spółce, podczas gdy taki kierunek rozumowania jest nieprawidłowy, i nie wiąże się z uznaniem spółki za zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej. Dokonując wykładni art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazać należy, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach lub dysponujący majątkiem publicznym, co z kolei doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny we Gdańsku do prawidłowej konstatacji, że podmiotem takim może być więc np. spółka prawa handlowego, która zajmuje się wykonywaniem zadań publicznych. Prawidłowo również Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że termin "zadania publiczne" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP) wyjaśniając przy tym, że pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe, zaś pojęcie "zadanie publiczne" użyte w u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań, a tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Natomiast to strona skarżąca kasacyjnie nieprawidłowo rozumie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. warunkując uznanie danego podmiotu za zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, tj. spełnienia podmiotowego zakresu stosowania u.d.i.p. od jednoczesnego spełnienia zakresu przedmiotowego ww. ustawy. Tym samym nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutu również postać błędnego zastosowania tego przepisu. Dlatego też zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Wreszcie oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, który nie wyeliminował żądania upublicznienia informacji o premiach i wynagrodzeniach co do pracowników niewykonujących zadań publicznych, a udzielenie informacji publicznej w tym zakresie byłoby sprzeczne z ww. przepisem oraz zapatrywaniem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2023 r. w sprawie III OSK 1827/21. Po pierwsze zauważyć należy, że przedmiotem postępowania jest bezczynność podmiotu zobowiązanego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, a nie decyzja o odmowie jej udostępnienia wydana na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Po drugie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12). Przyjmując nawet, że w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, to strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10). W przedmiotowej sprawie nie istniały podstawy do dokonania subsumcji względem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.