III OSK 358/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 753/23 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lutego 2023 r., nr 504 w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, wyrokiem z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 753/23, oddalił skargę M.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lutego 2023 r., nr 504 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pełnomocnik Komendanta Powiatowego Policji [...] do spraw Ochrony Informacji Niejawnych, decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r., nr 2/2022, cofnął M.S. poświadczenie bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzulach: "ściśle tajne", tajne" i "poufne". W związku z tym, Komendant Powiatowy Policji [...], wnioskiem z dnia 23 czerwca 2022 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o zwolnienie policjantki - wówczas kierownika Posterunku Policji [...] Komendy Powiatowej Policji [...] - ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171, dalej "ustawa o Policji"). Komendant Wojewódzki Policji [...], rozkazem personalnym z dnia 18 października 2022 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił policjantkę ze służby w Policji z dniem 31 października 2022 r., gdyż wymaga tego ważny interes służby. Organ wyjaśnił, że użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że czynność ma charakter fakultatywny i pozostawiono ją tzw. uznaniu administracyjnemu, stąd też podejmowana na podstawie tego przepisu decyzja powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). następnie organ wyjaśnił, że pojęcia "ważnego interesu służby" nie sprecyzowano w ustawie o Policji. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że - przy odczytywaniu treści tego terminu - należy sięgnąć do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy - w ocenie przełożonych - nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej, indywidualnej sprawie, skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. W sprawie o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji rolą organu jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, czyli wyjaśnienie i ocena, czy w określonym stanie faktycznym pozostawienie funkcjonariusza w służbie narusza jej ważny interes. W związku z tym, Komendant wyjaśnił, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w tej formacji może pełnić obywatel polski dający rękojmię zachowania tajemnicy - stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Rękojmią zachowania tajemnicy jest zdolność osoby do spełnienia ustawowych wymogów dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem, stwierdzona w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego, w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 742, ze zm., dalej "u.o.i.n."). Informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 8 u.o.i.n., poświadczenie bezpieczeństwa musi zawierać m.in. "stwierdzenie, że osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy". Decyzja o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa albo o jego cofnięciu zawiera natomiast "stwierdzenie, te osoba sprawdzana nie daje rękojmi zachowania tajemnicy". Ustalenie zatem, czy osoba spełnia wymóg, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, nie wynika z subiektywnego przekonania przełożonego, właściwego w sprawach osobowych lub podmiotu uprawnionego do prowadzenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale musi mieć swoje źródło w wydanym poświadczeniu bezpieczeństwa. Z kolei przełożony policjanta, jest zobligowany do przyjęcia w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby ze względu na ważny interes służby - na podstawie wydanego poświadczenia bezpieczeństwa, decyzji o odmowie jego wydania albo o jego cofnięciu - że okoliczność, dotycząca posiadania albo braku przymiotu rękojmi zachowania tajemnicy przez daną osobę wyczerpująco dowiedziono. W sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r. cofnięto funkcjonariuszce poświadczenie bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzulach: "ściśle tajne", tajne" i poufne". Policjantka zatem nie spełniała ustawowych wymogów dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem. Tym samym zaistniała w sprawie podstawa do zwolnienia funkcjonariuszki ze służby w Policji. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia 6 lutego 202 r., nr 504, utrzymał w mocy decyzję z dnia 18 października 2022 r. o zwolnieniu ze służby w Policji. Organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie, uwzględnił fakt, że Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia 24 stycznia 2023 r., nr 4/2023, utrzymał w mocy decyzję z dnia 7 czerwca 2022 r. o cofnięciu policjantce poświadczenia bezpieczeństwa. Decyzja ta potwierdzała, że policjantka przestała spełniać kryterium umożliwiające pełnienie służby w Policji, nie daje bowiem rękojmi zachowania tajemnicy. W takim natomiast stanie faktycznym i prawnym, dalsze pozostawanie policjantki w służbie nie jest możliwe, bowiem na wszystkich stanowiskach w strukturach Policji wymogiem niezbędnym do pełnienia służby jest posiadanie poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych co najmniej o klauzuli "poufne" (lub wyższej, w zależności do potrzeb służby). Brak rękojmi zachowania tajemnicy stanowi przeszkodę do wykonywania przez policjantkę zadań na jakimkolwiek stanowisku służbowym w strukturach Policji. Zawód policjanta łączy się bowiem ze szczególnym obowiązkiem zachowania tajemnicy prawnie chronionej. W ważnym interesie służby leży zaś dopuszczenie do służby wyłącznie osób, spełniających ustawowe kryteria dostępu do informacji niejawnych. Skoro policjantka kryteriów tych nie spełnia, nie może pełnić służby w Policji, a niemożność pełnienia służby stanowi o spełnieniu przesłanki zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się policjantka, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "P.p.s.a."), uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem WSA w Warszawie, w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że na dzień orzekania w sprawie przez organ odwoławczy, skarżącej ostatecznie cofnięto poświadczenie bezpieczeństwa, obejmujące trzy klauzule. Jednocześnie jednym z warunków pełnienia służby w Policji jest - w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji - dawanie rękojmi zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Występujący w sprawie przypadek wyczerpuje w sposób oczywisty przesłankę wystąpienia "istotnego interesu służby", w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że żaden interes publiczny nie przemawiał za pozostawaniem w służbie osoby, która nie może wypełniać obowiązków w danej formacji mundurowej. W takich przypadkach nie może mieć istotnego znaczenia długotrwałe, rzetelne uprzednie pełnienie obowiązków służbowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano jednoznaczne, że nie było w interesie społecznym utrzymywanie w służbie funkcjonariusza, który - wobec cofnięcia mu poświadczenia bezpieczeństwa - nie mógł pełnić obowiązków, nawet po przeniesieniu go do dyspozycji. Reasumując, orzekający w sprawie organ nie naruszył przepisu prawa materialnego zakreślającego przesłanki fakultatywnego zwolnienia ze służby. Nie uchybiono też przepisom postępowania, co to powinności właściwego wyjaśnienia sprawy, również z uwzględnieniem zapewnienia udziału stronie. Chodzi bowiem jedynie o ustalenie istotnych uwarunkowań sprawy. Te zaś są bezsporne. Chybione są wobec tego zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów (przesłuchanie, dowód z dołączonych dokumentów). Nie mogły mieć one znaczenia dla meritum sprawy. Utrata poświadczenia bezpieczeństwa może - w kontekście wymagania art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, stanowić przesłankę zwolnienia ze służby wobec treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu 20 grudnia 2023 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła skarżąca, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonych decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię w kontekście okoliczności sprawy; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wskazania, dlaczego nie zostały uwzględniane zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a.; 3. art 134 § 1 i § 2 P.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz naruszenie przez organy art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak, w jego ocenie, powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ po przesądzeniu, że wyrok Sądu pierwszej instancji nie zawiera błędów proceduralnych, które uniemożliwiają odniesienie się do meritum sprawy, będzie możliwe zbadanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., stwierdzić należy, że jest on nieusprawiedliwiony. Zgodnie z treścią 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu pierwszej instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji, kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia, a WSA w Warszawie ocenił sposób prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy. Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 134 § 1 i § 2 P.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 P.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną należy podkreślić, że sąd pierwszej instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji, w jego ocenie, niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi pierwszej instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie uzasadnienie tego zarzutu dotyczy naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który to zarzut w skardze kasacyjnej został sprecyzowany w pkt 2 zarzutów procesowych. W sprawie w ogóle nie miał zastosowania art. 134 § 2 P.p.s.a., statuujący zasadę, że Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę na decyzję o zwolnieniu ze służby w Policji, w żaden sposób nie pogorszył sytuacji prawnej skarżącej w stosunku do stanu sprzed wydania wyroku, ale jedynie potwierdził, że ustalenia organów orzekających w sprawie są zgodne z prawem. W sprawie nie doszło również do obrazy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji statuującego przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze względu na "ważny interes służby". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. W niniejszej sprawie, zwolnienie skarżącej ze służby z powołaniem się na ważny interes służby jest całkowicie uzasadnione. Uzasadnieniem tym jest brak, po stronie skarżącej kasacyjnie, poświadczenia bezpieczeństwa. Brak poświadczenia bezpieczeństwa jest równoznaczny z niedawaniem przez skarżącą rękojmi w zakresie ochrony informacji niejawnych. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W niniejszej sprawie należy odwołać się do przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych, tj. art. 2 pkt 2, art. 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 21 ust. 4, art. 24 ust. 1, art. 29 ust. 4, art. 33 ust. 1. Zgodnie z art. 2 pkt 2 u.o.i.n. "rękojmią zachowania tajemnicy - jest zdolność osoby do spełnienia ustawowych wymogów dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem, stwierdzona w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego". Natomiast stosownie do treści art. 21 ust. 1 tej ustawy "dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa". Z powyższych przepisów wywieść należy, że posiadanie przez funkcjonariusza poświadczenia bezpieczeństwa (oznaczającego, że jest zdolny do spełnienia ustawowych wymogów dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem) jest niezbędne do wykonywania zadań i czynności służbowych na każdym stanowisku w Policji. W świetle powyższego w ważnym interesie służby leży dopuszczenie do służby wyłącznie osób spełniających ustawowe kryteria dostępu do informacji niejawnych. Skoro skarżąca kasacyjnie takich kryteriów nie spełnia, to oczywistym jest, że nie może tym samym pełnić służby w Policji. Niemożność pełnienia służby z przyczyn niezależnych od policjanta, a niewymienionych w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji stanowi o spełnieniu przesłanki uzasadniającej zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie istotne jest to, że skarżącej cofnięto poświadczenie bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "poufne", "tajne" i "ściśle tajne", przez co uniemożliwiono jej pełnienie służby w Policji. Tymczasem ważny interes służby zostałby naruszony w sytuacji dopuszczenia do jej pełnienia osób, które nie dają rękojmi właściwego postępowania z informacjami niejawnymi, a więc takich, którym cofnięto lub odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa. W braku takiego poświadczenia należy upatrywać zagrożenia dla ważnego interesu służby. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że utrata rękojmi zachowania przez policjanta tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach ustawy o ochronie informacji niejawnych, nie została wymieniona wśród przesłanek obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji ujętych wyczerpująco w art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem, niewątpliwie decyzja oparta na tej przesłance jako wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 pozostaje decyzją pozostawioną uznaniu administracyjnemu i jako decyzja o takim charakterze wymaga poczynienia niezbędnych ustaleń co do stanu faktycznego (zebrania w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego i rozpatrzenia go zgodnie z regułami dowodowymi) i szczegółowego jej uzasadnienia ze zidentyfikowaniem interesów społecznego i słusznego interesu policjanta. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, te wymogi organy Policji spełniły. Organy wypowiedziały się w szczegółowo co do przewagi ważnego interesu służby, który jest również interesem społecznym, nad słusznym interesem skarżącej żądającej pozostawienia jej w służbie choćby na stanowisku niezwiązanym z koniecznością posiadania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych. Stanowisko organów zasługuje na akceptację. Organy wyjaśniły również przyczyny, z powodu których policjantka nie może dalej pełnić służby w Policji. Ponieważ jak już podano wyżej, stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Natomiast, stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.i.n., dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa. Zatem wcześniejsze posiadanie przez skarżącą kasacyjnie poświadczenia bezpieczeństwa oznaczało, że dawała ona rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Jednak, skoro cofnięto jej dostęp do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" i wyższej - to utraciła ona rękojmię zachowania tajemnicy. W konsekwencji utraciła on przymiot z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji konieczny do bycia policjantem, a nie budzi wątpliwości, że decyzja o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa była już ostateczna w trakcie postępowania przed organem II instancji. Utrata rękojmi zachowania tajemnicy skutkuje brakiem kwalifikacji do pełnienia służby w Policji, byłoby bowiem sprzecznym z brzemieniem art. 25 ust. 1 ustawy o Policji umożliwienie pełnienia służby w Policji osobom, które nie dają rękojmi zachowania tajemnicy. Niewątpliwie kłóciłoby się to z ważnym interesem służby w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. 2 wyroku, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 P.p.s.a. (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).